Opinions

Een van de weinige Ghibli’s die ik nog moest. Goro Miyazaki is wat mij betreft verantwoordelijk voor de minste film van de studio en From Up On Poppy Hill is slechts iets beter. Positief benaderd betekent het ook in dit geval weer dat het bovengemiddeld is. De film straalt een soort warme gezelligheid uit. Lekker bakkie thee erbij en de film is ook zo weer voorbij.

De animatie draagt bij aan de pittoreske uitstraling. Het ziet er allemaal mooi uit en de kleuren zorgen voor de genoemde sfeer. De tekeningen zijn vrij gedetailleerd en de achtergronden etc. behoorlijk mooi. Het is vooral erg degelijk, echt mooi op een kunstzinnige manier of zo, vind ik het ook weer niet. En eigenlijk gaat het verhaaltje daar goed mee op. Het is vooral toegankelijk en het kijkt gemakkelijk weg, maar het wordt nooit meer dan dat het is. Dramatisch gezien vind ik het ook niet per se sterk. De Griekse tragedie lijn met twee geliefden die wellicht broer en zus zijn en geadopteerd en/of ouderloos werden, vond ik niet erg geslaagd. De hoofdlijn (wat mij betreft) van het clubhuis met tientallen verschillende clubjes die vechten tegen het afbreken van hun domein, vond ik wel leuk. Het levert de beste scènes op. Lekker luchtig.

Toch wordt ook deze verhaallijn op dramatisch vlak nooit echt interessant. De zaak is voor de personages in de film belangrijk, maar als kijker weet je dat het natuurlijk niet gaat om iets dat er echt toe doet. Het is meer aandoenlijk en ik zat ook niet ontzettend te hopen dat ze hun clubhuis mochten houden. Het had net zo goed om iets anders kunnen gaan. Er zijn wel momenten dat de magie die Ghibli zo beroemd heeft gemaakt zijn te ontdekken. De introductie in het clubhuis, de fietstocht vanaf Poppy Hill, de trip naar Tokio.
Toch is het in zijn geheel eenvoudigweg niet zo speciaal als de meeste andere Ghibli producties.

Goro doet wel zijn best. De muziek bijvoorbeeld moet de tijdgeest representeren en ook de feel helpen bepalen, maar dat is ook maar half geslaagd. Het is vooral gevoelsmatig dat een betere regisseur er meer uit had weten te halen. Takahata wist met gelijksoortig materiaal (Only Yesterday) toch echt wat meer uit te richten. Het blijft jammer dat Kondo (Whisper of the Heart) zo vroeg is komen te overlijden. Die had het echt in zich om de nieuwe grote man te worden. Die had deze film ook net dat beetje extra mee kunnen geven wellicht. Misschien heeft die Yonebayashi het in zich, al lijkt die nu gezien de ontwikkelingen helemaal geen kans te krijgen.

Je hoopt immer op vuurwerk en bij Ghibli verwacht je dat stiekem ook wel een beetje. Dat blijft dus uit, maar (opnieuw) positief benaderd, vindt From Up On Poppy Hill wel de aansluiting met de rest en is het een lichte vooruitgang op zijn vorige film. Heb me redelijk goed vermaakt. 3,5 sterren.

Zelden bij een film zo weinig gevoeld, waar dat zo nadrukkelijk de bedoeling was. Tuurlijk is het allemaal verschrikkelijk, maar veel mensen lijken, iets 'ergs' in een film automatisch ook indrukwekkend te vinden. Dit werkte bij mij voor geen meter. Heb het boek niet gelezen, maar als ik op de film af moet gaan, lijkt Kluun zichzelf nogal belangrijk te vinden en zijn eigen ellende en problemen belangrijker dan dat van zijn toenmalige vrouw. Dat lijkt een open deur omdat de film daar voor een deel over gaat, maar hij vindt de kanker van zijn vrouw nog steeds vooral verschrikkelijk voor zichzelf. Afgaande op de film dus. Verder zijn de karakters hol en leeg. Nee, ik vond het eigenlijk zelfs gewoon een dramatische 'foute' film. 1 ster.

Heel bijzondere film, weer. Wil ook meer zien van deze regisseur. 4 sterren. De Woo's, Tarantino's en Kitano's van onze tijd hebben hier veel aan gehad. Ben wel benieuwd naar de Suzuki van onze tijd.

Fascinerende film inderdaad. Ik zat eigenlijk heel de film te wachten op iets meer, maar was achteraf wel tevreden over wat ik had gezien. Het punt dat de film probeert te maken ligt er duimendik bovenop, maar toch vind ik het wel knap. Haanstra maakten met zijn ‘Bij de Beesten af’ al een film met hetzelfde uitgangspunt (alleen daar meer gericht op mensen versus dieren). Hier is het krachtige dat het zonder gebruik van de voiceover geschiedt. Ik vond de beelden hypnotiserend en het gekke is dat het ook niet gaat vervelen. Voor een echt hoge beoordeling is het te weinig een film en te veel (wel een waanzinnige) registratie. 4 sterren verdient deze film zeker.

Wat is Dustin Hoffman goed in deze film zeg. Vooral door zijn vertolking ging ik er helemaal in op. Streep en dat jochie waren ook goed trouwens. De ontbijttafelscenes waren geweldig. De ontwikkeling die Hoffman doormaakt worden bijvoorbeeld geïllustreerd, door het verschil in het maken van wentelteefjes. Simpel en effectief. Verder kun je nog een discussie voeren over wie het meeste ‘recht’ had op de voogdij (even niet juridisch gezien). Ik vermoed dat de meeste mensen na het zien van de film zullen kiezen voor mr. Kramer, maar mrs. Kramer had wat mij betreft een goed punt. Zij heeft al die jaren de opvoeding zelf gedaan. Door de egoïstische houding van haar man, loopt ze gillend gek weg en nu ze het allemaal weer op een rijtje heeft is het w.m.b. niet gek dat ze weer wat in de pap te brokkelen wil hebben. Of het in het belang van het kind is, is weer een andere vraag.
Het einde is inderdaad op het randje, maar Benton had me inmiddels dermate te pakken dat het me al niet meer uit maakte. 4 sterren.

Net die Duitse dvd bekeken. Die is verder ok, maar wel dus de internationale uitgave die duidelijk gemankeerd is in de structuur. Desalniettemin fraaie film. Erg benieuwd naar de lange versie.

Erg mooie film. Opnieuw speelt Tykwer met toeval, iets dat hem blijkbaar fascineert. Dit zorgt voor magisch mooie scenes, maar ook soms voor wat onevenwichtigheid. Toch zijn er meer sterke scenes dan zwakke en heeft de film behoorlijk wat leuke ideetjes. Visueel is het af en toe prachtig en overall gezien gewoon goed verzorgt. De regisseur zorgt er nu ook eens voor wat gevoel op te roepen, waar hij in andere films meer geintreseerd leek in vormgeving.

Kleine 4 sterren is dit zeker wel waard. Mijn waardering voor Tykwer (die ik nooit zo moest) begint gestalte te krijgen.

schitterende sprookjesachtige film, met vooral erg veel sfeer. prachtige scenes in dat behekste bos, de moord op de heer (prachig gespeeld door de vrouw van Mifune) en natuurlijk de laatste scene (moest denken aan Scarface). prachtig gefilmd ook weer, was er ooit een regisseur die zijn films mooier in beeld bracht?

4 sterren.

erg leuke film! vooral de eerste helft was erg geslaagd. de film ziet er geweldig uit en heeft erg leuke momenten. enkele scenes zorgen voor absolute hoogtepunten in het genre (en welk genre is dat dan eigenlijk?)

toch is er op een gegeven moment een overdaad aan maffe situaties, waardoor dit net geen meesterwerk is. de tweede helft is een superhelden film, die eigenlijk alleen nog maar het thema baas- bovenbaas behandelt. nog steeds leuk, maar niet geniaal.

daardoor 'slechts' 4 sterren.

Blijf me verbazen hoever Dreamworks achter blijft lopen op Pixar. Vind de animatie echt niet bijzonder, het uitgangspunt heel flauw (i.t.t. de leuke ideeen van Pixar), vind de kwinkslagen, gimmicks en grapjes totaal niet grappig en het mist de warmte van bijv. een Toy Story.

Moet eerlijk zeggen dat ik me niet heb geergerd en het redelijk makkelijk wegkijkt (vandaar ook twee sterren), maar vond het wel heel erg middelmatiig allemaal.

Leuke film weer van Miike. Erg vermakelijke combinatie van Class of 1984 en the Warriors. Maar dan op zijn Miike's. Eerste 45 minuten zijn ronduit goed. Topvermaak. Daarna zakt de film wat in, zoals vaker bij Miike. Echt slecht is het ook op deze momenten zeker niet. Naar het einde toe wordt het weer wat beter, hoewel het hoge niveau van het begin niet helemaal meer gehaald wordt. 4 heel krappe sterren. Een 4 sterren of meer beoordeling voor Miike was al even geleden.