Opinions

Zie inmiddels ook wel in dat het camerawerk heel sterk is, hoewel ik het ook niet erg had gevonden als de actiescenes wat overzichtelijker in beeld werden gebracht. Toch wel een bovengemiddeld sterke actiefilm, precies wat je mag verwachten met deze regisseur.

Bovengemiddelde actiefilm. Het dynamische camerawerk en de snelle montage was me, net als in deel 2, iets te veel van het goede. Kreeg er een beetje koppijn van. Desalniettemin wel vermaakt. 3 sterren.

ik sympathiseer met de boodschap van deze film en ik ben het zelfs voor een groot gedeelt5e eens met Moore, maar dat maakt nog geen goede film.

Op het eind dacht ik 'wat heeft deze film nou verteld dat ik niet al wist? ik moest vaak denken aan mister Mackey van South Park; 'guns are bad mwookay'.

verder is deze film wel erg kort door de bocht op veel momenten. Heston als gezamenlijke vijand bombarderen is daar een voorbeeld van. dat deze film manipulatief en uitsluitend subjectief is, is nog niet het ergste. dat ie rommelig is en vaak nogal onsamenhangend wel.

De Amerikanen hadden deze klap om de oren ongetwijfeld eens nodig, maar daar kan ik verder niets mee. veel meer is deze film ook niet. 2 sterren vanwege een aantal aardige momenten.

Heb nu bijna alle speelfilms van Scorsese gezien. Hij heeft gewoon alleen maar bovengemiddelde films gemaakt. Ook deze wat minder gelauwerde is eigenlijk gewoon goed.

Het verhaal is vrij matig verteld en springt vooral op het begin alle kanten op. Toch is het een erg amusant schouwspel. Er gebeurt van alles, veel sterke (en gewelddadige) scenes en de film is lekker ongepolijst, wat trouwens op momenten ook wel weer tegen hem werkt.

Nogmaals sommige scenes zijn ijzersterk, vooral bijvoorbeeld de laatste scenes. Tegelijk zijn er op het slot ook veel losse eindjes. En dat is dan ook vrij typisch voor dit vroege werk. Leuke film in elk geval 3,5 sterren.

Het antwoord is niet zo moeilijk toch? Nee! De Scorsese van the Aviator had 32 jaar aan technologie mee, veel meer geld en een pak meer ervaring.

Krachtige film. Eigenlijk gewoon beter geschreven, logischer, dramatisch sterker en minder rare bokkensprongen dan In the Name of the Father. Wel moet ik toe geven dat in the Name of the Father wat vermakelijker is. Maar als het Sheridan te doen was om een punt te maken of een stukje achtergrond te geven over de IRA dan wint deze het. En ja, ook de prestatie van Daniel Day Lewis, die Watson compleet van het doek speelt, is hier beter. 4 sterren.

Iedereen dus naar de Bart Smit om de (prima) dvd voor 2 euro op te rapen.

Best aardige, kleine avonturenfilm. Zo'n avontuur waarvan ik er vroeger ook genoeg had als kind. Herkenbaar en leuk. De quasi-intellectuele inslag was wat minder geslaagd. De fotografie wisselend van weinig bijzonder tot redelijk mooi. Echt bijzonder was de film sowieso niet, maar toch heeft dit tenminste een hart en een ziel. En een uitgewerkt personage. Die twee zaken missen bijna al zijn films namelijk (op Thelma & Louise en Blade Runner na), dus dat is opmerkelijk. Dit is ook de enige film die hij zelf schreef, wellicht niet geheel ontoevallig. Het is een persoonlijker project, waarbij hij met zijn andere films het technische aspect het belangrijkste lijkt te vinden.

Hij speelt een 16 jarige, maar was al 21. Raar om te zien die scene waarin hij zegt niet bang te zijn voor de dood.

Redelijk vermakelijke film van oerdegelijke filmmaker Schaffner. Verhaal vind ik wel grappig 100den Hitlerklonen. Geweldig gevonden. Toen was het hele kloonverhaal nog niet zo vaak gedaan. Good old brave Gregory Peck speelt een heerlijke rol, Olivier laat zijn diversiteit zien (al vond ik hem ietwat karikaturaal overkomen), alleen krijgt Mason veel te weinig te doen. Film moet even op gang komen, maar dan volgen een aantal vermakelijke scenes en het verhaaltje blijft overwegend boeien. Degelijke film. Ik kan me voorstellen dat dit typisch zo'n 'het boek was beter' geval is, maar Boys from Brazil vermaakt. Echt bijzonder wordt het helaas ook niet echt. 3,5 sterren.

Geen hippe gangsterfilm zoals bijvoorbeeld Menace 2 Society, maar een intelligent sociaal geëngageerd drama. Heb Spike Lee zelf maar een betere film zien maken. Indrukwekkend. 4 sterren.

goede oorlogsfilm met uitstekende acteurs. verder niet heel bijzonder. plot is nogal dun, regie had beter gekund, maar ach, het kijkt erg makkelijk weg.

Best leuk, maar eenvoudigweg wat minder leuk dan de andere Pixars (op de Cars films na). In verhaal eigenlijk een kleine film. Leuk avontuur, maar nogmaals mist een beetje de warmte en het bijzondere van de andere films. Weinig verder op aan te merken en erg mooi gemaakt. 3,5 sterren.

Het Hollywood van nu kan wat leren van een film als deze. De luchtige sfeer voelt niet zo geforceerd aan als die romkom's van nu. Het bronmatriaal zorgt voor de basis. Een van de beste komedieregisseurs doet grotendeels de rest en Hepburn maakt het af. Ik houd heel erg van komedies die volzitten met goede ideeen. Buster Keaton, Charlie Chaplin, Preston Sturges, Billy Wilder, Ernst Lubitsch, Woody Allen, De Coen's. Zijn de beste voorbeelden van grote komedieregisseurs die op basis van goede ideeen ontzettend aangename en kleurrijke films maken waar ze de toon precies goed hebben. Edwards kan daar ook wel bij zo langzamerhand.

Een film als deze moet het ook hebben van scenes die je bijblijven. En die zitten er genoeg in. De momenten waarin ze iets moeten doen wat ze nog nooit hebben gedaan, het feestje (een soort voorloper van the Party), de scenes in/bij Tiffany's (vooral met het graferen van de ring), scenes met die kat (die zonder pardon de taxi uitgezet wordt). Ik kon zelfs de rol van Rooney goed hebben.

Al met al dus een heel prettige ervaring. Je wordt er vrolijk van. 4 sterren.

Neil Jordan maakt toch wel bijzondere films hoor. Dit is ook een bijzonder hedendaags sprookje, waar van alles inzit. Vond het zoals vaker bij travestieten films (alsof het een genre is) lastig om me te identificeren met de hoofdpersoon. Niet omdat ik niet geneigd ben om me in vrouwenkleren te steken, dat zou nogal flauw zijn. Meer omdat het meestal personages betreft die volledig over-the-top zijn en hun overdreven en dramatische gedrag me nogal eens kan ergeren. Doe gewoon normaal is mijn primaire reactie. Breakfast on Pluto kent dit probleem ook, maar na verloop van tijd lukte het aardig (maar niet meer dan dat) om mee te leven.

Veel bijzondere scenes en veel bijzonder komische scenes. Jordan weet goed de juiste toon te vinden en neemt het gelukkig allemaal niet te serieus. Het is een warme film, met veel goede ideetjes, aardige muziek (wel nogal all over the place) en fijne cinematografie. Vakwerk, maar toch wist de film me nergens echt te raken. Het interesseerde me allemaal wat te weinig voor een hoge beoordeling. Maar het is onmiskenbaar vakwerk. Dikke 3,5*

[edit] oh ja, ligt voor (voor diegene die het nog niet wisten) 1 euro bij de Blokker en Bart Smit, prima dvd uitgave.

Von Trier is een van de grootste vernieuwers van de huidige filmmakers. Hij zit zo boordevol visie en ideeën dat zijn films er soms een beetje last van hebben. Toch levert het vaak ook mooie momenten op. Ik ben absoluut positiever dan negatief over zijn werk, maar ik begrijp critici wel.

Bovenstaande geldt voor al zijn films, dus ook voor Breaking the Waves, zo bleek in elk geval. Het verhaal is zo gedramatiseerd dat het realisme er wat hinder van ondervindt. Ik geloof op een gegeven moment amper in de echtheid van de personages. De overtuiging dat zoiets al een keer gebeurd is of zou kunnen plaatsvinden, ontbreekt bij mij. Toch liet het me niet (geheel) onberoerd. Het zijn ook meer archetypen dan echte personages en gebeurtenissen. Dan lijkt het al gauw pretentieus. En eigenlijk is het dat ook wel, maar het wordt er niet minder (misschien juist wel meer) interessant op. Breaking the Waves is zo sterk gestileerd, zowel visueel als inhoudelijk, dat je moeilijk onbewogen kunt kijken. Of je het nu ruk of geweldig vindt, het doet wel wat met je. Het ergert, fascineert, jeukt, stimuleert. En dat gevoel kan ook tijdens het kijken nog wel omslaan. Hij stopt zijn film vol met dingen omdat ie de aandacht wil. Het dogma-achtige camerawerk, de hoofdstukindeling met computergeanimeerde landschappen met stemmige popmuziek, zo nu en dan even in de camera kijken. De kerkbellen. Vond deze voorbeelden trouwens allemaal wel werken. Dat geldt voor deze film voor mij persoonlijk trouwens toch wel.

Voor Von Trier is alleen karakterontwikkeling niet genoeg. Hij koppelt het lijden van zijn hoofdpersoon aan een religieuze zelfopoffering. Niet oninteressant, maar nogal naïef. Om dat dan toch weer te laten werken is ons hoofdpersonage nogal naïef (en misschien wel niet helemaal 100% in orde), maar dat geloofde ik dan weer niet helemaal. Vond het ietwat bedacht.

Aanvankelijk begint het eigenlijk met een kritische blik op de striktheid van religie. In dit geval hoe mensen een verkeerde invulling kunnen geven aan geloof door door te slaan in gebruiken en regels waarvan ik me niet kan voorstellen dat God het zo zou willen, mocht ie al bestaan (en anders is het een lul). In het vervolg van de film gaat von Trier verder door te laten zien wat het hoofdpersonage aan schade ondervindt door de bekrompen opvoeding en het misplaatste van religieuze boetedoening. Daar was dus wel enige naïviteit voor nodig en dat geloofde ik dus niet helemaal.

Von Trier zei ooit eens; "in hoeverre is het acteren als je iemand vraagt iets echt te doen?" Hij vraagt veel van Watson en je ziet in een aantal scenes het ongemak er van alle kanten aan af. Wel erg sterk geacteerd trouwens, zoals eigenlijk altijd door de vrouwen in een von Trier.

Jammer dat ik zijn oeuvre door elkaar heen heb gezien / aan het zien ben. Hij is continu zo duidelijk in beweging en is zijn methoden wat mij betreft aan het verfijnen (vind Melancholia en vooral Anti Christ het best). Zoals vaker ben ik een beetje in tweestrijd, maar opnieuw geven de pluspunten absoluut de doorslag en ditmaal zelfs ruimschoots. Voor deze film een nipte 4 sterren.

prima film. Het eerste deel vond ik al interessant; het psychologische spelletje tussen nicholson en saito, erg goed. het tweede deel (het moment dat de missie begint om de brug op te blazen) zo mogelijk nog beter.
mooi 'de liefde' die nicholson voor de brug heeft gekregen in beeld gebracht.

verder zijn de acteerprestaties natuurlijk top. hoe meer films ik van guinness zie, hoe dichter hij in de buurt komt van favoriete acteur, voor mij.

4 sterren.

Werd mij verteld dat dit toch een andere romantische komedie is dan de talloze romantische komedie meuk die er al is. Geen idee in welk opzicht, want de film volgt exact hetzelfde pad, is net zo voorspelbaar en ik had het idee dat ik de film al had gezien (terwijl dat toch echt niet zo was).

Zellweger en Grant doen het goed, maar verder valt er eigenlijk bar weinig te beleven in deze opeenstapeling van voorspelbaarheid en cliches. Omdat ik een paar keer gegniffeld heb, toch nog twee sterren. Misschien dat het een goede doelgroep film is, want mijn vriendin vond hem erg leuk.

Wel aardig. goed uitgewerkt liefdesverhaal, dat me helaas slechts met moeite kon boeien.

veel van hetzelfde, bij vlagen erg preuts (i.t.t. veel andere films in de jaren '40), een aantal irritante personages, zoals die serveerster op het station met een beetje overbodige rol. ik kon niet echt meeleven met de personages. Dat laatste kwam vooral door een erg aanstellerige rol van Celia Johnson. De vertelstijl is wel mooi, net als de manier van filmen.

had er meer van verwacht, maar de film verdient nog wel 3 sterren. mag niet in de schaduw van casablanca staan.

Bijzonder onboeiende kinderthriller. De film wil maar niet spannend worden, hoe nadrukkelijk de zeurderige soundtrack dat ook probeert te bewerkstelligen. Geen van de kindacteurs komen uit de verf. Schuurmans was wel aardig, maar verder kon ik hier helaas niet zo veel mee. 1,5 sterren.

Wanneer iemand het over Peckinpah heeft, krijg je altijd the Wild Bunch te horen, of anders toch wel the Getaway of Straw Dogs. Terwijl dit misschien wel zijn beste film is.

De film heeft harde, rauwe actie en toont vrouwen gewoon naakt als ze sex hebben gehad. Oates is een viezige anti-held en dat eerste geldt eigenlijk voor iedereen in de film. Een typische Peckinpah dus.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar toch is dit meer dan een opeenstapeling van geweld. De film heeft diepgang. De moeizame verhouding tussen Bennie en Elita is interessant, goed uitgewerkt en minstens zo belangrijk als de zoektocht naar het hoofd van Alfredo Garcia.

Ondertussen is het aantal memorabele momenten opgelopen tot een stuk of 10. Dit alles maakt deze film tot Cinema met een verdiende hoofdletter.

4 dikke sterren. Gaat dit zien mensen, het aantal stemmen is voor zo'n goede film wel erg laag.

Onbegrijpelijk, die gematigde reacties hier. Vond het errug sterk. Net als in Taxi Driver speelt deze film zich af in een donker New York. Verwrongen van moraal, uitgekotst door God. Het is inderdaad een bijzondere ellendige film, maar op een gegeven moment, krijgt de humor wat de overhand zelfs. Dat relativeert wat mij betreft wel een en ander.

Ik vind de gebeurtenissen die misschien wat los overkomen, maar dat uiteindelijk niet zijn en die Cage van binnenuit slopen, amusant en indrukwekkend. Af en toe leeft Scorsese zich ook uit op visueel gebied en de nadrukkelijk aanwezige muziek was meestal erg goed gekozen.

Was aangenaam verrast. Scorsese is toch wel erg goed. Niet dat ik dat niet al wist, maar ook zijn wat minder gelauwerde films zijn gewoonweg erg goed. 4 dikke sterren.

Leuke mediasatire. Niet zo scherp, maar wel heel geestig. De scene waarin Joan Allen een videoband op tijd naar de regiekamer moet brengen of waarin William Hurt wordt gesouffleerd zijn geweldig. Er zijn meer geweldige momenten en die vinden allemaal plaats in de nieuwsstudio. Daarbuiten is het wat minder en de screwbalachtige driehoeksverhouding krijgt misschien net te veel tijd. Zeker gezien de ontknoping hiervan wordt het gelukkig nooit echt vervelend. Leuke film! Voor 1 euro bij de Bart Smit te koop.

Snap de weinige berichten, stemmen en het lage gemiddelde niet. Vlotte film van Brooks die het hap slik tv-gebeuren waarmee hij heel groot werd wist te verbinden aan cinema, met (zeker) drie uitstekende films. Alledrie films met een lach en een traan, behoorlijk sentimenteel (maar nergens over de scheef), goed geschreven dialogen, uitstekende acteurs, met Nicholson die er bovenuit steekt (heeft hier een leuke, maar kleine bijrol), allemaal met enkele legendarische scenes en vooral heel erg vlot gebracht. Geen grootse meesterwerken, wel erg goede films.

Geweldige film. W.m..b. een van Allen's beste . De films van Allen rusten voor een groot deel op uitstekende ideeen die de beste man keer op keer heeft. De setting, de vertelstructuur, het personage Danny Rose, de matige artiesten die hij begeleidt, het maffe avontuur met Mia Farrow, veel sterke scenes getuigen allemaal van een bijzonder creatieve Allen die vol goede ideeen zit.

Ik vond Allen tot mijn 16de irritant, daarna wel aardig, de laatste jaren gewoon goed en inmiddels ben ik een grote fan. Een van de beste filmmakers ooit. 4 dikke sterren voor deze ontzettend leuke film.

Waar ik altijd tegen ageer is dat films met een indrukwekkend onderwerp niet ogenblikkelijk zelf ook indrukwekkend zijn. Alles in the Broken Circle Breakdown heb je al eerder gezien. Films over de meest verschrikkelijke ziektes en een hoop daarmee in verband staande ellende zijn er genoeg. Films die ondanks dat werkelijk alles goed doen zijn er maar weinig. The Broken Circle Breakdown is zo’n film.

Wat met name ontzettend goed gaat is de hoge mate van geloofwaardigheid waarop de personages met elkaar praten, op elkaar of situaties reageren, hoe de plot zich ontwikkelt. Ik geloofde werkelijk elke seconde. Dat heeft met name met de sterke regie te maken, waar de regisseur constant de juiste keuzes maakt . Een simpel (en eigenlijk nogal uitgekauwd) trucje als verschillende tijdlijnen vermengen werkt door het al genoemde. Het versterkt het drama vanwege je voorkennis. Anders wellicht saaie scenes zoals een eerste date, krijgen iets onheilspellends moois. Als je alles individueel ontleed (waarom zou je dat eigenlijk doen) is het best goed, zoals het acteren, de cinematografie en zelfs de muziek, maar niet echt uniek. Als elkaar versterkende elementen zeker wel.

De afgelopen 20-25 jaar heeft de Belgische cinema opvallend veel sterke regisseurs en dus ook films voortgebracht. Van Groeningen kan ik in dat rijtje bijschrijven. 4 sterren.

Briljante cinema. Heerlijke roadmovie (misschien naast komedie zetten bij de genreaanduiding?), met al even heerlijke zwarte humor. Het lage tempo past uitstekend bij de film. Jarmusch is een geweldenaar als het gaat om dingen in beeld brengen. Kan het niet uitleggen, maar zijn films zijn altijd van hoge esthetische klasse.

Het simpele uitgangspunt werkt uitstekend. Murray (die in mijn aanzien blijft stijgen) is perfect gecast en is altijd goed in dergelijke droogkloterige rollen. Hele dikke 4 sterren. Misschien wel de beste film van vorig jaar.

Walter Hill zei eens dat elke film die hij ooit maakte een western is. Daarmee bedoelde hij natuurlijk dat ook zijn niet-westerns, wel door dit genre zijn beïnvloed. Ook bij zijn volbloed westerns, zoals Broken Trail overduidelijk is, is zijn liefde voor het genre duidelijk voelbaar.

Broken Trail geeft al vrij snel de aantrekkingskracht van het inmiddels steeds kleiner wordende genre goed weer. Avontuurlijke films over echte mannen die in de buitenlucht moet kamperen en weidse landschappen vol gevaar moeten doorkruisen om hun doel te bereiken. Heerlijk.

Vond het ook een pre dat ze direct op pad gaan. Niet beginnen met karakterontwikkeling voor personages die je nog niet kent. Dat komt onderweg wel. Dat was veel effectiever. Er zijn meerdere sterkere scenes, netjes verspreid over de speelduur. Op de een of andere manier meestal als er geweld aan te pas komt. De film kent overigens wel een inkak moment na het eerste deel. Cinematografie was prettig, net als de acteerprestaties. Het verhaal an sich niet heel bijzonder, maar dat hoeft ook niet perse. Broken Trail is prima in balans.

Wat nadeeltjes die niet heel erg storen, maar wel meespelen; Hill speelt een beetje vals. De 500 paarden zijn er bijna heel de speelduur een stuk of 50 maximaal. Dat wordt wel opzichtig duidelijk in een aantal shots. Hill probeer ons nog te slim af te zijn door het handig te filmen, maar dat lukt niet helemaal. Jammer, want ik kreeg te weinig het gevoel dat dit een heel lastige missie was. Ook is het wat miniserie achtig in veel scene-overgangen. Duidelijk dat dit momenten voor reclame zijn, maar het haalt je er dus een beetje uit. Het zijn details.

Wie dacht dat Eastwood alleen het genre in leven hield na de hoogtij dagen, kent Hill nog niet. De film zit de hele speelduur tegen een hoge beoordeling aan, maar redt dat steeds net niet. Daarvoor vond ik het niet bijzonder genoeg. Een dikke 3,5 sterren is dit zeker waard.

sterke misdaadfilm. de niro kan blijkbaar ook regisseren.

hoewel de film erg op goodfellas lijkt (het is duidelijk dat de niro veel met scorsese heeft samengewerkt) en hoewel Lillo Brancato niet altijd even best is (hij lijkt trouwens wel op de niro in zijn jonge jaren) zitten er genoeg positieve dingen in de film die opvallen.

- veel sterke scenes zoals de eerste confrontatie tussen Robert De Niro en Chazz Palminteri en die scene met die bikers.

- veel coole dialogen (de niro heeft wel het bijnamen uitleggen gekopieerd uit goodfellas, maar dat hindert niet.)

- een lekker jaren 60/70 sfeertje werd er neergezet.

ben benieuwd of de niro zich in de nabije toekomst met regisseren bezig gaat houden. Hij heeft er talent voor, hoewel ik vond dat er een aantal slechte keuzes tussen zaten waaronder voor de muziek (daar houd ik de regisseur verantwoordelijk voor). Paar makkelijke en slecht passende hitjes werden afgewisseld met betere muziek. zijn acteren is na jackie brown erg achteruit gegaan.

4 sterren.

Met stip de meest ondergewaardeerde film op heel MM (en ook gelijk maar op IMDb). Snap echt niet wat hier mis mee is. Een kruising tussen Sleepy Hollow en Time Bandits. Alleen beter dan (het wel goed gewaardeerde) SH en gelijkwaardig aan het ook al erg ondergewaardeerde Time Bandits van Gilliam zelf. Heerlijk zo'n zelfbewuste combinatie van sprookjes.

Heb bijna twee uur lang genoten van de prachtige decors en sets. Een lust voor het oog. Ook prachtig gewerkt met licht. Letterlijk een prachtige film. De karakters waren een beetje overdone, maar toch wel erg leuk. Die maffe martel Italiaan en Pryce vond ik dus wel leuk (als een van de weinige). Vooraf totaal geen vertrouwen in Ledger en ook niet echt in Damon, maar ze doen het prima. Spelen met zichtbaar enthousiasme en vullen hun karakters en de onderlinge tegenstellingen van de broers goed in.

SFX zijn lekker cheesy en of het met opzet was of niet, het paste heerlijk bij de film.

Punten van kritiek zijn het einde, dat erg rommelig wordt op een gegeven moment. Ook denk ik dat als het nog wat weirder was geweest en nog wat meer over the top (zoals Gilliam ongetwijfeld wilde) het een meesterwerk was. Dat hebben de producenten dus mooi verziekt.

Zou eigenlijk een 5* moeten geven als protest voor de belachelijk lage score hier, maar laat ik dat maar niet doen. 4 sterren.

Wat een goede film. Ontzettende sterke en sfeervolle krachttoer. Een van de betere gevangenisfilms. 4 dikke sterren. Dassin is een held.

Erg leuke film. Deed me denken aan (het eerdere) Dodeskaden en de (latere) films van Kusturica. Scola is geweldig. 4 sterren.

Eerste half uur is het best en dat is eigenlijk wel een beetje pijnlijk. Het leuke uitgangspunt deed me afvragen waarom Hollywood er nu pas mee op de proppen kwam en juist daarmee gebeurt veel te weinig. Volgens mij hebben regisseur Reiner (die zijn laatste goede film 17 jaar geleden maakte) en schrijver Zackham geen idee wat ze moeten doen als ze op het punt staan dood te gaan. Veel meer dan een wereldreis en je moet je dochter eens opzoeken komt er niet uit. Onbegrijpelijk. Die scènes zijn niet grappig genoeg, zorgen voor te weinig diepgang en zijn eigenlijk te braaf. Zonde.

Acteurs spelen standaard, maar dat is in beide gevallen dus wel sterk bovengemiddeld. Visueel is het wat te glad en de film is te lief. Had wel wat scherper gemogen. Ik verlang terug naar die ontzettend leuke films die Reiner begin jaren '90 en vooral in de jaren '80 maakte. What has happennend? Klinkt negatief allemaal, maar ik kan hier nog wel 3 heel bescheiden sterren aan kwijt vanwege een goed eerste half uur en het wordt nergens irritant of echt slecht.

Aardige docu, met geweldige muziek. De interviews gaan misschien wat te weinig de diepte in, terwijl de optredens wat langer hadden mogen duren. Wel mooi gefilmd en Wenders maakt mooi inzichtelijk dat je ook als je de 80 of zelfs 90 gepasseerd bent nog in staat kan zijn fantastische dingen te doen. 3,5 sterren.