Opinions

Goede film weer van Bunuel. Surrealisme was wat verder weg (hoewel nooit volledig vermeden), maar de obsessieve sexuele zoektocht dat leidt tot vervreemding i.p.v. verlossing was weer subliem in beeld gebracht. Heel sterk, maar waarom deze film nu veel meer als klassieker geldt dan gelijkaardige films als El, the Criminal Life of Archibaldo de la Cruz of That Obscure Object of Desire ontgaat me. Maar dus wel weer erg goed. 4 sterren.

Sympathiek werkje, deze vroege film van Visconti. Interessant verhaal met een goede mix van drama en komedie, mooi gefilmd en goed geacteerd. Niet alleen door Anna Magnani, maar zeker ook door Tina Apicella, als de kleine Maria. Wel grappig dat, net als in de film, het succes niet weggelegd is voor Anna. Dit zou de enige film zijn waar ze ooit in speelde.

Goede film, maar toch niet zo bijzonder als veel van zijn latere meesterwerken. Ergens tussen de 3,5 en 4 sterren.

Opnieuw een ijzersterke western van Mann. Wederom slaagt hij erin om een relatieve korte film helemaal vol te stouwen met actie en gebeurtenissen. Vanaf de eerste minuut al worden we overstelpt met shootouts, achtervolgingen, verraad en veel meer. Ik vind dat bij het soort western dat Mann wil maken echt wel een pre.

Verder krijgen de prachtige landschappen in het mooie technicolor gestalte. Het concept is wat minder dan bijvoorbeeld Winchester '73 en de karakters blijven misschien uiteindelijk net iets te eendimensionaal, maar ook dit is topvermaak voor de westernliefhebber. 4 sterren.

Mooie film in miniserie formaat. Ook ik heb er de afgelopen weken van genoten, al deed ik er wat langer over; zo’n 6 weken. Dat is eigenlijk misschien het enige dat ik er op aan te merken heb, ik had niet direct de neiging om de volgende aflevering erin te gooien.

Het formaat zorgt ervoor dat onze Franz Biberkopf optimaal kan worden uitgewerkt. Der Franz. De perfecte antiheld. Als je wat acties van hem op een rijtje zou zetten hier op papier, dan zou men waarschijnlijk spreken van een van de kwaadaardigste personages ooit op film vast gelegd. Zo slaat hij zijn eerste vrouw dood, slaat hij zijn Mieze bijna dood en pooiert hij er stevig op los. Redelijk ongelooflijk trouwens (en misschien zelfs ongeloofwaardig) dat hij zoveel vrouwen aaneen weet te rijgen, ook al zijn ze niet allemaal even knap.

Maar hij is op zoek naar verlossing. Hij wil zijn leven beteren. En daarin zit het interessante van zijn personage. Het streven naar het leiden van een beter leven is niets nieuws, maar de worsteling met dit verlangen zag ik denk ik niet eerder zo sterk uitgewerkt. Ook verschillende nevenkarakters worden goed uitgewerkt. Sowieso wordt er goed gespeeld, waarbij het ietwat theatraal is, maar dat past wel. Fassbinder was de ideale regisseur. Hij weet kitsch stijlvol te maken. Iets dat letterlijk het best zichtbaar wordt in de belichting en artdirection. Ook de muziek is daar een treffend voorbeeld van.

Vond nu juist de epiloog, wel erg de moeite waard. Hoewel het surrealistische (om het maar even onder die noemer te gooien) inderdaad af en toe wat uit de bocht dreigt te vliegen, gaat Fassbinder hier wel helemaal los. Dit draagt duidelijk het meest zijn handtekening. In de 13 afleveringen ervoor lijkt het wel alsof ie zich inhoudt om zo optimaal mogelijk recht te doen aan het boek.

4 sterren.

Sterke film met een opvallend goed scenario. Alles klopt. De vriendschap, het continue wederzien en de problemen zijn allemaal volslagen logisch. Mooie blauwdruk voor de ensemblefilm.

Treffend in beeld gebracht door een perfectionistisch en kundig filmer. Mooi invoelbaar gemaakt hoe de vervreemding van een drietal van een complete maatschappij, maar zeker ook de mensen die dicht bij hun staan effect heeft op het dagelijks leven. Broederschap vervaagd klassenverschil. Ontroerende film. Dikke 4 of kleine 4,5.

Beyond the Valley of the Dolls is mijn eerste kennismaking met Meyer. Meer films (Vixen en Pussycat) zullen snel volgen. Want wat was dit ontzettend leuk. Gevaar met campy pulpregisseurs, is dat de films die ze maken inderdaad pulp zijn, maar niet perse in de goede zin van het woord. Vaak is het gewoon ook slecht en amateuristisch, waardoor het eenvoudigweg minder vermakelijk wordt.

Niets van dit alles bij deze film. Het is campy, het is fun en het is eigenlijk gewoon goed gemaakt. Duidelijk dat filmmakers als Baz Luhrman, Tarantino en zelfs P.T. Anderson hier veel aan hebben gehad. Wat je op zijn minst zou moeten zeggen is dat Meyer met deze film durft en het is voor mij nu al duidelijk dat hij een vrij uniek filmmaker is. Wat je er verder ook van vindt, hier kun je toch moeilijk omheen.

Ik vind deze film hoogst vermakelijk. In het midden (zo tussen de 45ste en 75ste) zit er wel een behoorlijk inkakmoment in en de film is op sommige momenten beter dan op andere momenten (laat ik het minpunt meteen maar even uit de weg ruimen), maar het weegt nauwelijks op tegen de sterke punten. De vele extravagante en vreemde personages, de waanzinnige montage (ik ken geen film uit die tijd met zulke flitsende montage), de heerlijke muziek, de mooie vrouwen, het te gekke feest op het begin en het bizarre eind, maken deze film meer dan de moeite waard. Ik keek mijn ogen uit, maar vond het tegelijk ook erg relaxt.

Veel meer heb ik er ook niet over te zeggen. 4 sterren voor een unieke film.

Wat lijkt dit op Giant op (veel) momenten. Die film is toch wat evenwichtiger. The Big Country is de moeite waard voor de liefhebber. Mensen die niets met het genre hebben, zullen vermoedelijk eenzelfde standpunt innemen voor deze film. Gelukkig ben ik best een western liefhebber.

Vond het geheel moeilijk loskomen in met name het eerste uur. Peck speelt zijn vertrouwde rol als ideale schoonzoon, wat hier allemaal wat wordt overdreven. Hij is zo goeiig dat het ongenuanceerd en vervolgens ongeloofwaardig wordt. Vind Peck sowieso niet echt een western (niet tegen Brix zeggen) acteur. Verder een mooie grootse film, met enkele mooie scenes. Vond de (echte) badguys (Bickford en Ives dus) het boeiends, sterk geacteerd ook. Niets mis met een goede vete. Wyler wil misschien wel weer wat veel, maar een zeer bekwaam filmmaker blijft hij.

3,5 sterren.

Ben het eigenlijk tot op de punt komma eens met onderhond. Ook wel eens leuk

Leuke film. Een echte Burton film toch wel. Vond vooral de toon fijn. Het is behoorlijk fragmentarisch en veel dingen gaan wel erg snel, maar das vaak in een biopic met behoorlijke tijdspanne. Maar het is een kleurrijke Burton film met humor, niet te veel drama en zelfs thrillerelementen. Heb me prima vermaakt.

bijzonder mooie film, die er niet alleen geweldig uit ziet, maar ook ontzettend meeslepend is. de ene geweldige scene volgt de andere op en allemaal in dienst van het verhaal. bij vlagen erg grappig, soms erg ontroerend.

de beste ('nieuwe') film die ik in tijden heb gezien. begin zo langzaam aan fan te worden van Burton, die ik voorheen nogal overschat vond. krappe 5 sterren.

was wel licht verbaasd over de negatieve reacties van een hoop vaste MM-ers hier, BTW.

Prachtige film nog maar eens van Lang, die echt tot de aller grootsten behoort. Om nog meer weer te geven hoe deze film zich verhoudt ten opzichte van mijn favoriete; komt met stip in mijn filnm noir top 5 (waar ook the Maltese Falcon, Double Indemnity, Kiss Me Deadly en the Big Sleep zijn te vinden).

De brave jaren 50 worden enkel door een handvol fraaie film noirs als deze wat opgeschokt. In de wetenschap dat deze film uit '53 komt zat ik met verbazing te kijken naar liefst 2 femme fatales, de hete koffie op verschillende gelaten en een nogal verrassende auto-explosie. Werd op het begin nogal moe van dat wel erg gelukkige gezin. 'Gelukkig' werd dat juist een sterk punt, waardoor de film het laatste uur juist extra krachtig werd.

Verder toch weer gebruikelijke zaken die bij een sterke film noir horen. Gevatte dialogen, een slim plot omtrent een soort van detective (zo beschouw ik hem maar even nadat hij geschorst werd), mooie zwart-wit fotografie, rokerige ruimtes, een hoop klootzakken en een lekker donker sfeertje. Kortom, weer genoten. Fritz Lang blijkt een heuse generalist. 4,5 sterren.

Duidelijke voorloper van Saving Private Ryan en nog nadrukkelijker van Band of Brothers, die hele afleveringen heeft overgenomen uit segmenten van deze film zo lijkt het (ook al is die film net als deze film op echte ervaringen gebasseerd). En the Big Red One is minstens zo goed. Het verhaal is nogal fragmentarische, maar vond het niet eens zo heel storend, misschien ook wel omdat ik me bewust was van het feit dat dit een soort van memoires van Fuller zelf zijn.

Het vreemde van dit soort oorlogsfilm is soms (en in elk geval in dit geval) dat het aan de ene kant spectaculair, vermakelijk en lekker avontuurlijk is, maar tegelijk ben je je continu bewust van de verschrikkelijk benarde (understatement) situatie van de soldaten en ben je blij dat je het zelf nooit hebt hoeven meemaken. Bevreemde effect, dat wordt versterkt door de losse regie van Fuller en een aantal scenes die nogal apart aan doen. Het is minder gepolijst en technisch minder verfijnd dan een aantal van de oorlogfilms die je altijd in toplijsten terug vindt, maar vind deze in in het laten zien van de waanzin van de oorlog net zo sterk (of sterker).

Heb 2,5 uur lang aan het beeld geplakt gezeten. Fuller is een held.

[edit] lopen er hier op het forum allemaal tankexperts rond of zo, of papegaaien we elkaar lekker na? Vind het totaal niet terzake doende kritiek trouwens.

Geweldige film. Compleet in de stijl van the Maltese Falcon. Bogart is weer geweldig in deze film-noir, wat toch wel een van mijn favoriete genres is (voor zover ik voorkeur heb). Het verhaal zit prima in elkaar, hoewel ik moet toegeven dat het af en toe wat moeilijk te volgen was (kwam door concentratieproblemen op het begin van mijn kant).
Wat de film echt geweldig maakt, zijn de vlotte dialogen (waar Hawks patent op lijkt te hebben) en de vele grappige situaties. Bogart die met elk meid (waar haalden ze zo veel knappe vrouwen vandaan?) flirt. geweldig vond ik scenes waarin Bacall jeuk aan haar bovenbeen probeert te verbergen en Bogart haar verzekert dat ze gerust even mag krabben, of de scene waarin hij naar Bacall vraagt (over de telefoon) - in de tijd dat hij moet wachten gaat ie naar de (bloedmooie) kassabediende om een vuurtje te vragen. Effe flirten, je hoort Bacall op de achtergrond ('hello?').
Geweldig. Dikke 4 sterren.

Wat een verhaal eigenlijk, de achtergrond van the Big Trail. Voor een zeer groot budget werd dit ambitieuze project gemaakt, er kwamen 7 mensen om bij de productie die daadwerkelijk overleden aan de barre omstandigheden. Er werden om uiteenlopende redenen maar liefst 6 versies gedraaid. En deze vroege geluidsfilm is een van de eerste die is uitgebracht in widescreen (over pionieren gesproken). Ene Marion Morrison speelde zijn eerste belangrijke rol en Walsh bedacht de naam Wayne voor hem.

Resultaat? De film flopte, John Wayne moest vervolgens 9 jaar in B films spelen en the Big Trail is al decennia lang bijna vergeten.

Ik vond het een prima film. Hier en daar sleept het wat maar het barre avontuur door de woestijn, modder, sneeuw, rivieren en langs afgronden is wat mij betreft nog steeds top vermaak. 3,75 sterren, ik zal de film niet vergeten.

Soms lijkt het erop dat als je veel gekkigheid en onzin in je films stopt (wat op zich natuurlijk geen kunst is) daar vanzelf wel een publiek voor is en datzelfde publiek dat al snel apprecieert. Onzin is goed, lijkt soms het devies. Ik houd heel erg van onzin, maar niet zondermeer. Het leuke is dat het wat verrassender en anders is dan je al gewend bent. En daar slaagt Miike meestal in. Soms grandioos, soms deels. Dit geval valt wat mij betreft absoluut in de eerste categorie.

Voorwaarde is dat de gekkigheid goed bedacht is en wat toevoegt aan het geheel. En dat is hier zeker zo, hoewel je ook kan beargumenteren dat het geheel gekkigheid is. Het is in elk geval een compleet absurde en zeer zwarte familiekomedie geworden van het meest ontwrichte gezin ooit (in filmbegrippen toch in elk geval). Wat dat betreft gaat Miike nog een paar stappen verder dan een Solondz. De combinatie van afschuw en een grote glimlach die ik ervoer is redelijk uniek in mijn kijkervaring.
Nog nooit zag ik zo grappig en schrijnend tegelijk zaken als necrofilie, prostitutie, incest, martelingen en sadomasochisme (dat niet iedereen hier mee kan omgaan zit haast in die samenvatting opgesloten) terug in een film. Veel scenes zijn kleine kunststukjes op zich. Erg gelachen om de paraplu bij de melk scène, de vader die een docu maakt over zijn zoon die in elkaar geslagen wordt en zijn manier om daar mee om te gaan, de necrofilie scene (ranzige onzin ten top) de hele rol van die vreemdeling met zijn stenen, het oplossen van het pesten van de zoon en het aan stukken zagen van de slachtoffers, de kast netjes ingericht voor marteltuig en eigenlijk te veel om op te noemen. Er zullen vast mensen zijn die het al ziek vinden dat iemand daar om kan lachen, maar het is vooral de manier waarop Miike het brengt. Juist omdat hij geen grenzen aanbrengt in zijn (en in elk geval dit) werk en het duidelijk is dat hij ook de humor in kan zien van de zieke kant van de mens, waarvan we allemaal weten dat die er is. Waarom zou je de zieke kant van de geest alleen maar voorzichtig, veroordelend en/of serieus mogen benaderen? Wat mij betreft kan je overal grappen over maken. Dat Miike dat dan doet over zaken die andere niet durven of er überhaupt niet opgekomen waren, is w.m.b. alleen maar te prijzen. Vooral omdat hij dat doet op een uiterst creatieve wijze binnen een speelveld waar geen regels zijn.

Volgens mij las ik een tijdje terug hier (zal het zo eens rustig nalezen) dat de film er amateuristisch en lelijk uitziet zelfs van hoogstemmers. Vond ik (overwegend) helemaal niet. Prachtig kleurgebruik en artdirection voor de binnen scènes. De buiten scènes zien er wel wat minder uit. Ook jammer van de gecensureerde geslachtsdelen (wat de reden dan ook is) en van wat technische knulligheden zoals een cameraman en microfoon in de spiegel. Het zijn details voor geniale waanzin. 4,5 sterren.

Concept is wat flauw. Met de 1001 zombie films waarin je
nooit te weten komt, waarom of hoe die zombie's er zijn gekomen, of vele andere (post)apocalypse films waarin je niet weet waarom de wereld aan het vergaan is, is dit een stap verder.

Hier weet je niet waarom, maar ook niet waaraan de wereld vergaat. Dus wat moet angst aan jagen. Wind en blaadjes die bewegen? Oh nee, de kracht van suggestie natuurlijk. En juist dat is wat uitgekauwd inmiddels. Niet dat een plot gedreven film per definitie beter is, maar eigenijk is dit dat ook.
Alleen is er geen stuwing, juist omdat men blijft stilstaan bij het waarom. Mik dan op sfeer of het moeten surviven of zo.

Bovendien is het weinig origineel. The Fog, the Mist, the Happening of onlangs a Quiet Place vond ik allemaal beter. Bier is dan ook niet zo'n beste regisseuse.
Ik herzag pas de film Panic in Year Zero en die vond ik veel effectiever, omdat die film de juiste focus heeft.
In the Bird Box wordt juist gefocust op dat wat je niet ziet (wat dus niet interessant is) en dat gaat ten koste van de psychologie en het overleven, wat veel boeiender is.

Geweldig, wat een goed verhaal en wat een interessant en boeiend personage! Dramtisch spot on. Frankenheimer laat zich zelden tot nooit verleiden tot cliches en oversentimenteel gedoe. Acteerprestaties zijn prima, maar Lancaster is geniaal. Film is af en toe ook heel mooi in beeld gebracht, zoals tijdens de gevangenenopstand. 4,5 ster.

wederom een prima film van Hitchcock (die man heeft werkelijk niets slechts gemaakt). de film is nergens echt eng, maar heel de film zit je (nou ja, ik dan) met een ongemakkelijk gevoel.

De speciale effecten zijn uiteenlopend van achterhaald (waar ik me niet aan ergerde) tot revolutionair en tijdloos. het acteerwerk was prima in orde (vooral die moeder (what's here name)). het camerawerk was uiteenlopend van briljant (laatste shot onder andere, de shotovergangen gaan onopgemerkt voorbij en wat je ziet is allemaal functioneel) tot tegenvallend (de hiervoor besproken autoscènes).

veel erg goede scènes; bij die school waar dat klimrek opeens vol zit met kraaien en op de achtergrond hoor je de zingende kinderen (echt creepy), het verjaardagsfeestje, bij die man waarvan de ogen uitgepikt waren en eigenlijk nog meer goede scènes. maar het eind. het eind was niet minder dan briljant. typisch weer een aantal nuchtere Nederlanders hier die zeiken over het voortreffelijke eind, omdat niet alles verklaard wordt (hoewel er wel degelijk een aantal dingen gesuggereerd worden). het laatste shot, waar de vogels als enige overblijven als overwinnaars en (de waarschijnlijk laatste) overgeblevenen verjaagd worden tegen de opkomende zon is werkelijk prachtig. een film als deze hoort te eindigen op zijn hoogtepunt, na de laatste climax. goddank volgde er niet nog een hoop uitleg.

4 sterren voor deze prima film.

een film met twee gezichten. deze stokoude film (algemeen beschouwd als de eerste filmklassieker) is duidelijk zeer verdienstelijk geweest, maar gaat in de tweede helft van de film hopeloos de mist in. de eerste helft is in feite uitstekend (hoewel ik echt moest wennen aan zo'n oude film). interessante kijk op de burgeroorlog en de moord op Lincoln. de special effects waren verbazend vooruitstrevend en veel films uit de jaren '20 en '30 (in een tijd waar er immense veranderingen gaande waren) kunnen zelfs niet tippen aan deze sfx. ook de moord op Lincoln is mooi in beeld gebracht. de muziek was fantastisch (in feite heel de film) en was bij vlagen net een opera. echt geweldig. tot zover de uitstekende eerste helft.

de tweede helft met de rechten van de zwarte Amerikaanse bevolking en de opkomst van de KKK leek me vooraf erg interessant. interessant was het. maar dan wel om de verkeerde redenen. in het kort:

de film liet zien dat op het moment dat zwarte mensen rechten kregen er anarchie kwam, de zwarte mensen de macht overnamen en de arme blanke mensen onderdrukten. vervolgens zagen de blanken zich gedwongen met een reddingsmiddel te komen; namelijk de KKK.

Tja, er worden nog krampachtige pogingen gedaan het racisme goed te praten voor aanvang van de film:

A PLEA FOR THE ART OF THE MOTION PICTURE: We do not fear censorship, for we have no wish to offend with improprieties or obscenities, but we do demand, as a right, the liberty to show the dark side of wrong, that we may illuminate the bright side of virtue- the same liberty that is conceded to the art of the written word- that which we owe the Bible and the works of Shakespeare'

maar dat leidt niet af van het stuk geschiedenisvervalsing dat deze film is, 't zet het zelfs kracht bij. geschminkte acteurs die zwarte mensen moesten spelen vond ik niet zo erg ( ik kan me immers voorstellen dat er niet veel donkere mensen aan mee wilde werken), het stuk geschiedenisvervalsing en racisme is echt doodzonde, want nu heeft deze (erg belangrijke) film een wel erg wrange nasmaak.

twee volle punten eraf voor racisme. 3 sterren.

Vond het maar een flauwe bende. Vond het niet grappig, de film is veel te zelfbewust, waardoor het in dit geval een beetje tegen zich werkt (de watergooiscene is daar het beste voorbeeld van), vond de actie en sexscenes veel te tam, de dialogen nauwelijks snedig en het is door anderen gewoonweg al beter gedaan. 2 sterren, echt vervelend werd het niet. Ben steeds meer een liefhebber aan het worden van dit soort onzin, maar deze viel me dus erg tegen.(had een mooiere review geschreven, maar die was opeens weg)

wederom een prima film van Polanski. het begin was zeer aardig. de vertelwijze was interessant, aangezien de verhoudingen tussen Grant en zijn vrouw nogal belangrijk waren voor het verhaal. de sexspelletjes waren grappig en Emmanuelle Seigner is een prachtige verschijning (ze heeft iets), zoals elke vrouw in een film van Polanski. het wordt pas echt fantastisch wanneer ze beginnen met elkaar te kwetsen. ik had met beide medelijden. na afloop besefte ik me pas hoe bijzonder dat is, aangezien je eerst een karakter verfoeit of er medelijden mee hebt, om even later het tegengestelde gevoel te hebben.

veel memorabele momenten.

- aantal bizarre (en niet bepaald erotische) sexspelletjes. vooral waar Coyote een varken was. hilarisch.
- de aanrijding met de bus (Final Destination eat your hart out).
- het kwetsen van elkaar met als hoogtepunten; 1. het moment waarop hij haar, herstellende van een abortus alleen op vakantie laat gaan. 2. zij geeft hem een geladen pistool voor zijn verjaardag (wat de downfall voor beide zou blijken op het eind).
- aan het eind waar Grant het meisje niet krijgt, maar zijn vrouw wel.
- een van de laatste scènes waar Coyote Seigner en zichzelf doodschiet.
geweldige film. dikke 4 sterren.

Bij vlagen geniaal, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk geworsteld heb af en toe om er doorheen te komen. Fassbinder heeft wel mijn bijzondere aandacht, op het moment.

Het gegeven dat de protagonist te horen krijgt dat ie nog maar enkele maanden te leven heeft (en daar op zijn ‘eigen’ wijze mee omgaat door het voor zich te houden, maar wat hem wel noodzaakt het stukje leven dat hem nog rest zo betekenisvol mogelijk in te vullen), is ongeveer net zo origineel als een op leeftijd zijnde bankrover die nog een grote en risicovolle laatste slag wil slaan voordat ie met pensioen kan. Om al te gemakkelijke vergelijkingen met andere films te vermijden sleept Iñárritu (ik moet immer opzoeken hoe ik dat ook al weer spel) er tal van zaken bij. Illegale handel, bovennatuurlijke gaven, relatieproblemen, een moeizame band met zijn broer, minderheden in barre omstandigheden en echt nog veel meer zijn leidend of meewerkende voorwerpen in een nogal druk om zich heen slaand verhaal. Regelmatig is het raak, net zo vaak ook niet.

Wanneer je in Barcelona geweest bent, weet je wellicht dat je in de buurt van de haven en Ramblas daadwerkelijk omver gelopen kan worden door vluchtende Afrikanen met een dichtgevouwen doek met spullen. Dat gaat er schijnbaar echt zo aan toe. Ik vond het sterk dat Iñárritu alle romantiek van Barcelona afhaalt en de stad laat zien als vergiftigd riool. Ondanks dat ik er meermaals geweest ben, had ik pas na een half uur door dat daar de film zich afspeelt.

Het acteren, de cinematografie en de muziek zijn weer erg goed. Dat dit soort zaken niet ogenblikkelijk een geweldige film opleveren, bewijst Biutuful al helpt het de film natuurlijk wel. Het verhaal (even samenvattend voor de gebeurtenissen, de karakterontwikkeling en de diepgang) is zoals dus eerder gezegd een beetje hit and miss. De regisseur is ijzersterk in wat ik maar even tafelscènes noem. Wanneer het ontwrichte gezin ‘gewoon’ zit te eten, legt hij effectief de verhoudingen in het gezin en de gemankeerde karaktereigenschappen van diens leden bloot. Dat soort momenten zegt zo veel over de personages zonder dat dit verder uitgelegd hoeft te worden. Op andere momenten geloofde ik er dan weer geen snars van wat we kregen voorgeschoteld. Bijvoorbeeld de relatie die zich ontvouwt met de Afrikaanse vrouw.

En zo hink ik op twee gedachten, maar dat de maker met de niet te spellen naam, kwaliteiten heeft, is wel duidelijk. Zijn volgende film wordt een komedie. Alsof ie wat te bewijzen heeft. Of ben ik nu te sceptisch? 3,5 sterren.

Had me voorbereid op een misser na alle matige kritieken, maar vond het een vermakelijke neo noir. Best de moeite waard voor de liefhebber. Ik wist niet wie de schrijver van het boek was, maar de raakvlakken met l.a. confidential zijn overduidelijk al is deze film op alle vlakken wat minder. Vond het erg amusant, zoals meestal met de Palma.

Het is jammer dat het een nogal flauwe spoof is in plaats van een film die voldoende eigen smoelwerk heeft. Het is een parodie op blaxploitation in plaats van een ode aan. Het ligt er allemaal veel te dik bovenop en de humor is vaak niet erg geslaagd. Sommige scenes zijn wel de moeite waard en Black Dynamite (zowel de film als het karakter) zien er goed uit. Het is ook een pre dat behoorlijk wat naakt en geweld in voorkomt. Het is echt jammer dat de film een te overduidelijke ‘kijk ons eens zelfbewust zijn’ vibe over zich heeft die de film grotendeels opslokt, zeker in de tweede helft van de film. Jammer want het concept is in de basis leuk, de 70ties sfeer wordt goed getroffen en er zijn een aantal vermakelijk scenes (en toch ook wel grappen) die film op weg helpen. 2,5 sterren.

Technisch haast perfecte oorlogsfilm. Qua montage, camerawerk, cinematografie etc. verkeert deze film haast op een niveau van een Apocalypse Now.

Jammer dat de Amerikaanse soldaten wel erg dapper zijn en dat er geen karakter wordt uitgediept. Op de basis, voor de aanval, was daar voldoende gelegenheid voor. Het mislukt in die minuten grandioos om feeling met welk personage dan ook te krijgen.

Daarnaast zijn het allemaal nog net geen Rambo's, maar lafaards kennen ze niet in deze film. Stuk voor stuk helden die het opnemen tegen wel erg slechte Somaliers.

Om het meteen weer even terug te pakken, de film verdient wel een bovengemiddelde beoordeling. Technische perfectie is ook wat waard en zo ergelijk was het allemaal ook niet. Maar gezien het optimaal gebruik maken van de middelen (en die zullen al niet te min zijn geweest), is het eigenlijk ongelooflijk dat deze niet tot de groten van de (oorlog)filmgeschiedenis behoort. 3,5 sterren.

Wanneer je opgewonden wordt van meisjes in handboeien, zit je hier goed. Zo niet zal het al wat lastiger zijn dit te waarderen. Best geinig vrouwelijke gevangen die met elkaar douchen, maar op internet zijn er genoeg sites waar je je mee kunt vermaken. Het Defiant Ones achtige vervolg is echt vrij matig. Goedkope acteurs, locaties en vreselijk lelijk gefilmd. De shootouts tussendoor brengen nog wat leven in de brouwerij, maar de film leunt te veel op het concept en te weinig op kwaliteiten van filmmakers die weten dat good clean fun niet vanzelf komt en meer nodig heeft dan wat aardig uitziende dames.

Geweldige film. Begint als (melo)drama. Genoeg te beleven aan de nonnen met aanpassingsproblemen. De flashbacks van de oppernon (hoe noem je zo iemand) gaven aan dat je alleen het klooster in gaat, als uitweg. Film is dan ook licht kritisch ten aanzien van het hele geloof ('What Would Christ say') en de film kent vele zijweggetjes die goed passen bij het geheel en boeiend zijn ik noemde al de flashbacks, maar ook de liefde van die 'generaal' voor het straatmeisje of het verliezen van het geloof van Ruth, die niets goed kan doen waren boeiend genoeg. Heerlijk sfeer, prachtig gefilmd en goed de mystiek van het Himalayagebergte en het bijna spookachtige klooster gevat.

Heel geleidelijk (onzichtbaar eigenlijk) gaat het dan meer de kant op van een thriller en daarin is de film meer dan goed. Subliem zelfs. Geweldig gespeeld door de actrice die Ruth speelt. Echt angstaanjagend en die angst wordt versterkt door technische trucjes. Heel spannend en erg goed gedaan.
Prima film die ook goed in elkaar steekt en erg klopt (details), erg van genoten. 4 dikke sterren.

Mja, wel aardig. De film speelt flink leentjebuur bij het vroege werk van Peter Jackson en dan met name Bad Taste, maar haalt dat niveau niet. Probleem is ook een beetje dat het weer zo standaard is qua opbouw, ontwikkilingen etc. Een argument zal zijn; wat maakt dat nou uit, bij een dergelijke film? Eigenlijk veel, want als je echt goede camp wilt brengen, als je onderscheidend wil zijn, echt leuk en je publiek wil verrassen met iets dat daadwerkelijk niet vaak te zien is, moet je met meer aankomen dan het krankzinnige uitgangspunt, wat eigenlijk helemaal niet zo krankzinnig is, afgezien van dat het om schapen gaat. Film kleurt wat dat betreft gewoon binnen de vakjes en dat viel tegen.

Maar genoeg gezeurd, want hij is toch wel leuk genoeg. Erg vaak gegniffeld en een paar keer hard gelachen. Gore is leuk, geestige momenten voldoende en de film voldoet verder ook in grote lijnen wel aan wat ik bij zo'n film verwacht. Schapen kunnen natuurlijk lekker schaapachtig kijken en dat is direct het leukst. Jammer dat de film niet echt gedurfd, durft te zijn. Want als je zo'n film maakt, moet je ook daadwerkelijk lak hebben aan alle conventies. 3,5 sterren met moeite.

Wat een onderschat meesterwerkje! Echt wel een van Hitch' betere films. Geweldige sfeervolle scenes en een ontzettend hoog tempo. Sommige shots zijn regelrecht grensverleggend. Geweldig, kan mee met het beste werk van Hitchcock. 4 sterren.

nou, nou rommel ???

je hebt zelf nog wel drie sterren gegeven (nu niet snel minder sterren uitdelen!!)

vond het een uitermate onderhoudende film. slap verhaal, maar dat is ook niet zo heel belangrijk. zeer energiek, horror goed gecombineerd met actie. erg rauwe film, met redelijk goed gecaste hoofdrolspelers. niets meer en niets minder.

hele ruime voldoende. 3,5