Opinions

Nu nog? En door wie dan? Volgens mij toch niet hoor.

Anyway, vooral erg aparte film. Een sci-fi film zonder dure sets, kostuums en special effects. Je moet er maar op komen. En het leuke is dat zo’n genre film dat ook helemaal niet perse nodig heeft. Mooie parodie, ook op de film noir. Tegelijk toch echt een film op zich. Zware maatschappij kritiek, wat er op een gegeven moment iets te dik boven op ligt. Zorgt wel voor een aantal prachtige scènes met als hoogtepunt de lugubere zwembadscène.

De plot is opzettelijk wat los zand, maar ook dat geeft eigenlijk niet. Duidelijk dat Godard een erg eigen visie heeft op film maken. Het zorgt in de films die ik tot nu toe van hem heb gezien altijd voor heel interessante film. Zo anders en interessant dat er voor mij onlosmakelijk kwaliteit van afstraalt. Mede daarom altijd in elk geval boeiend om te kijken. 4 sterren.

Sterke combi van spanning, avontuur en dramatiek. Goed geschreven (het scenario bedoel ik dan) al ontspoort het wat tegen het einde. De meevoudige persoonlijkheidsstoornis kwam na 4 seconden al in me op toen de dubbelganger in beeld was, wat de verrassing op het einde wegnam. Dat komt wellicht ook door veel films van nu die hetzelfde thema behandelen. Ik ken eigenlijk geen oudere film die het thema behandelt (al zullen die er vast zijn), hooguit 1 uit hetzelfde jaar.

Verder vooral heel degelijk. Vond het camerawerk tijdens het kijken af en toe erg Frans aandoen. Geen idee waarom, maar las dus achteraf pas dat de cameraman Raoul Coutard was. Grappig detail. Prima film, die me nieuwsgierig maakt naar meer van Rademakers. Dit was pas de derde.

4 sterren.

Aha! Dus hier heeft Jeunet een deel van zijn krenten vandaan voor zijn laatste drie films. Echt opvallend.

Ik moest er even in komen, maar ik vond het een mooi sprookje. Veel sterke scenes (papieren vliegtuigjes vond ik het hoogtepunt), mooi in beeld gebracht (volledig in lijn met de sombere toon, in dit hedendaagse sprookje) en ik geloofde de acteurs (ik vond met name de jonge acteurs bijzonder sterk).

Ik ben er trouwens nog niet uit of ik het einde geniaal, geforceerd en/of ongepast vond.

Medem (om te lezen wie ik bedoel moet je dat even achterstevoren lezen) is een van de interessantste filmmakers van de laatste jaren.

Veruit de minste film van Almodovar. Nogal een tussendoortje, maar het is zelden grappig deze nogal hysterische komedie. Veel van de oelala thema's zijn in zijn andere films al beter verwerkt. Wat over blijft is een letterlijk kleurrijke film (zoals gebruikelijk) met zo nu en dan een aardige scène. Echt vervelen of irriteren doet het wonderwel niet, al kan ik me voorstellen dat mensen daar anders over denken. 2,5 sterren

wat een herziening kan doen. wat een film! een van de beste Europese films ooit! werkelijk alles aan deze film is geniaal; elk shot dat eruit ziet als een schilderij, de humor, de karakters, de muziek (beroemd natuurlijk, maar in feite is het niet meer dan een simpele wals. toch werkt het erg goed), maar in feite werkelijk elke scène (de een nog beter dan de ander). Verhoogd naar 5 sterren.

heb Fellini wel eens horen zeggen dat ie 'gezichten' cast i.p.v. acteurs. een acteur kon nog zo goed zijn, als ie geen interessant gezicht had, werd ie niet gecast. Fellini was hele weken bezig met het casten van de juiste gezichten voor zijn films. voor mij een van de belangrijkste redenen om Fellini heel erg goed te vinden.

Wat nou het bestaansrecht is van deze film weet ik na het zien nog steeds niet. Ik zie het niet. De verschillen doen er nauwelijks doen. Ze hebben gewoon dezelfde film nog een keer gemaakt. En als ze over 10 jaar de franchise nog eens dunnetjes over willen doen, lopen de mensen als schapen weer naar de bioscoop en maken zichzelf wijs dat de kleine verschillen die films verantwoorden en men slikt het als zoete koek. En de makers komen niet meer bij. 1 ster.

Moet eerlijk zeggen dat ik verwachtte dat dit weer eens zo'n vervelend gehypte film zou zijn (met belachelijk hoog gemiddelde dat daar dan bij hoort, zowel hier als op imdb). Was niet zo; gewoon een goede film.

Veel sterke scenes in een erg strak geregiseerde film. Scott die al jaren geen goede film heeft gemaakt (als je Gladiator weg laat, die trouwens ook overschat wordt, blijft er helemaal niets over de laatste 16 jaar) maakt er een mooi schouwspel van.

De vraag is trouwens wel of het storend is dat het behoorlijk onorigineel is (beetje van Scarface, popliedje uit een Tarantinofilm tussendoor en Crowe die als soort Serpico fungeert) of dat alles op dit gebied gewoon al eens gedaan is en het daardoor onmogelijk wordt cliches te vermijden? Belangrijker is nog de vraag, of het antwoord op de voorgaande vraag belangrijk is voor de uitkomst van het resultaat. Eigenlijk niet.

Vermakelijk, maar weinig diepgang. Strak geregisseerd, maar weinig origineel. Goed tempo, maar er zijn wel wat plotdingentjes die niet helemaal lekker zitten.

Maar de 'maartjes' zijn echt van ondergeschikt belang .En dus 4 sterren.

[edit] Wordt trouwens niet vrolijk van de meeste bijdragen hier. Is dat bij alle nieuwe films tegenwoordig zo? [/edit]

Kleurrijke psychopaten film. De moordpartijen zijn erg geestig en hoewel die wel wat verontrustend zijn, wint de (zwarte) komedie het ook op deze momenten van het naargeestige. De film is op zijn leukst wanneer het gaat over business kaartjes, vocht inbrengende crème of het mooiste appartement. Bale is de perfect gladjakker. Verder vond ik het tempo prima, de cinematografie prettig en er zijn dus genoeg memorabele momenten.

Het einde is wel een aparte alinea waard. Ik heb een ontzettend hekel aan films waar aan het eind blijkt dat men alles gedroomd heeft. Ook alle varianten waarin het er op neer komt dat het verhaal deels of in zijn geheel niet ‘echt’ heeft plaatsgevonden vind ik verschrikkelijk. In het geval van American Psycho vind ik het ook wel storend, maar het draait de film niet volledig de nek op. De opbouw er naar toe bijvoorbeeld vind ik recapitulerend erg geestig. Zijn moordpartijen worden steeds absurder, wat aangeeft dat hij de connectie met de werkelijkheid steeds verder aan het verliezen is. Ook de kleine hints waarin gepoogd wordt e.e.a. in het midden te laten (de vreemde reactie van de huisbazin) zorgen voor dat kleine beetje ruimte voor interpretatie. Toch is daar uiteindelijk niet al te veel ruimte voor wat mij betreft. Blijft wel een irritante mindfuck, hoewel het de beleving niet zo erg verpest als dat bij andere films (waarvan ik de naam niet kan noemen) wel het geval is. Het zorgt denk ik voor een halve punt aftrek uiteindelijk of zo. 3,5 sterren.

Het woord saai, leek een klein beetje het sleutelwoord bij deze film. Dat hoor je in verschillende reviews, ook hier. Want een film over een hitman, moet natuurlijk vol zitten met actie, achtervolgingen en allemaal gekkigheid. Natuurlijk is dat niet zo en mensen die zich alleen vergrijpen aan het zoveelste Hollywood verhikel, zullen wel niet veel kunnen met de stiltes, de eenzaamheid en karakteruitdieping. Als je je eens durft te wagen aan wat bij de FRS of Media Markt in de bakken staat als arthouse (lekker generiek voor alles dat niet uit Hollywood komt), red je je misschien al een stuk beter.

Wellicht ligt het tempo (bewust natuurlijk) vrij laag. Het is dan ook een wat intelligentere film dan het doorsnee Pathe publiek gewend is (laatste sneer, ik beloof het). Dit gaat dan ook over eenzaamheid en het verliezen van je gevoel met de echte wereld. Corbijn is een uitstekende fotograaf en ontwikkelt zich vanaf de start tot een goede cinematograaf. Mooie beelden en hij haalt het maximale uit de fraaie locaties. Alleen daarvoor is de film al de moeite waard. Net als de mooie muziek. Verder zitten er zeker 3-4 fraaie (actie!)scenes in de film, netjes verspreid over de speelduur. Clooney acteert weer fenomenaal, hij weet steeds weer goede rollen uit te kiezen. Hij acteert de rest, die het ook al niet slecht deden, van het doek.

Verder is dit inderdaad een rustige film. Heerlijk. Gewoon lekker rustig naar kijken en je verder niet al te druk maken. De plot stelt uiteindelijk ook weer niet zo heel veel voor, maar het uitgangspunt en hoe het uiteindelijk in elkaar steekt is best OK gevonden. (Vind het idee dat het geweer waar hij de halve film aan werkt bedoelt is voor zijn eigen assassinatie, vrij aardig). En zo is dit dus echt een behoorlijk sterke film. Opnieuw. Ik kijk uit naar de nieuwe Corbijn. 4 sterren.

Begin langzaam Wenders fan te worden. Dit vond ik de beste die ik zag, maar neem dat maar met een korrel zout. Ik zag er pas vier en Paris, Texas en vooral Der Himmel uber Berlin moet ik nodig herzien. Het eerste halfuur van der Amerikanische Freund vond ik best intrigerend, maar ook wat saai. Dat veranderde al snel en ik heb vervolgens ademloos zitten kijken. Het verhaal is goed (hoewel erg onwaarschijnlijk), het acteren geweldig en de fotografie & muziek schitterend. Ik ben normaal al blij als een of twee van deze aspecten goed vertegenwoordigd zijn, maar dit was een klein feestje. Wat me verder aansprak was de combinatie tussen thriller, drama en humor die de film boeiend houdt. Als je er dan nog bij optelt dat er zeker drie geniale en lang uitgesponnen scenes zijn (metro, trein en het laatste stuk) zet ik definitief de polonaise in. 4,5 sterren. Meteen maar weer meer besteld van Wenders.

Interessante filmmaker die Antonioni. Nu een wat luchtigere film, maar met zware thema's. Grappig om te zien hoe Antonioni zich opwindt over de oppervlakkigheden van rijkeluis dametjes die niet veel zinvols te doen hebben. Toch voert ie uiteindelijk het belangrijke in het leven terug van oppervlakkige relaties naar de behoefte en drang van een ieder naar liefde. Voordehandliggend, maar misschien wel waar.

Knappe dametjes, met weinig inhoud zorgen voor veel intrigerende scenes, waarvan de meeste helaas nooit echt bijzonder worden. Zelfde geldt voor de fotografie, soms erg mooi, maar meestal weinig bijzonder. Hoogtepunten waren het bezoek van Celia aan haar oude buurt en de lange scene op het strand. 3,5 sterren.

Wat een heerlijke films maakt die Sorrentino toch. (Audio) Visueel een genot. Hij grijpt vanaf de eerste seconde je aandacht en er zitten uitzinnige scenes in. De hele insteek om zo’n onsympathieke man de protagonist te maken is verfrissend, al is dit natuurlijk niet de eerste keer. Hij maakt ook geen verplicht nummertje karakterontwikkeling door, eerder de personages eromheen. Sorrentino heeft verder duidelijk geen schroom, leeft zich helemaal uit en dat levert in veel scenes vuurwerk op.

Inhoudelijk interessant, maar daar had meer in gezeten. De premisse wordt niet volledig waargemaakt. Het graaft niet diep genoeg en de film mondt uit in een oplichtersfilm waarvan we er al 100-den hebben gezien. 4 sterren verdient dit verder wel, ik vind de film verder echt veel te goed om lager te geven.

Helemaal eens met Poisonthewell op pagina 1. Lekker makkelijk. Oversentimenteel, een kwalijke focus en een nogal saai verhaal over iets dat natuurlijk helemaal niet saai is. En dat van Spielberg. Een van de laatste die ik nog moest van hem en zeker een van zijn minste. 2 sterren.

Leuk film. Het verhaal is niet onaardig, maar het is vooral de humor en leuke scenes die dit bovengemiddeld de moeite waard maken. Het acteerwerk is ook weer erg sterk. Niet veel op aan te merken, al waren de flashbacks wel erg lang over de speelduur heengesmeerd, zonder dat je wat nieuws leerde in een flink aantal daarvan.

Twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Heb me prima vermaakt. En nu maar eens op zoek naar Chinees bier.

drie erg mooie, soms ontroerende verhalen. vooral het eerste verhaal wist me erg te pakken en ik vond het dan ook oprecht jammer dat dat het meisje niet bij de bus kwam opdagen

erg goed geacteerd, met name door de acteur die, met lange haren en baard, verdacht veel op de niro (zijn rol in the mission ) leek.

geen makkelijke film, wel mooi gemaakt. 4 sterren

Herzien na jaren en blijft opvallend gemakkelijk overeind. Vond het een erg vermakelijke film. Hier en daar wat voorspelbaar en zelfs cliche, maar de afwisseling van spectaculaire achtervolgingen, een niet onaardig giallo achtig verhaal en de nodige humor compenseren dit ruimschoots. Geniaal wordt het nooit, onderhoudend bijna de gehele speelduur. 3,75 gevalletje.

Volslagen onzinnig, maar niet onvermakelijk plot. Een soort van los vervolg op A Bittersweet Life. De film oogt fraai, heeft veel vaart en vermaakt door de vele sterke scenes (en de geweldige badguy), maar dat plot moet je niet te lang over nadenken. 3,75 sterren. Jee-Woon Kim maakt wel erg vermakelijk onzin. Maar hopelijk vinden niet te veel mensen dit een slim plot.

Bijzonder goed. Bij vlagen echt briljant commentaar op het door aids geteisterde Amerika van de jaren 80 met een masterclass acteren. Zeer de moeite waard.

adam sandler is al geen geweldige acteur (ook niet in komische rollen), maar als je hem naast nicholson zet, dan blijft er helemaal niets meer van hem over. nicholson's bekkentrekkerij is in deze film het hoogtepunt.

verder is anger management niet meer dan een standaard komedie, met een paar leuke grappen,
zoals het gezang uit west side story. maar het eind; tja voorspelbaar, niet leuk en te makkelijk. wat ik niet snap is dat komediemakers het niet aan durven om een eind te maken dat geen happy-end is. de mogelijkheden om dat komisch te maken zijn veel groter.

Tijdsdocument dat nauwelijks is verouderd en de toedracht van veel hedendaagse problemen heel eenvoudig verklaart. Sterk pamflet tegen discriminatie, vooroordelen en bekrompenheid. Meestal smijt Fassbinder het gewoon in je gezicht, van subtiliteit is in deze geen sprake. Angst Essen Seele Auf is een losse remake van All That Heaven Allows. En waar de film van Sirk warm is en een sprookjesachtige gloed over zich heeft, legt Fassbinder er een grauwe deken over (hoewel dat in een vreemde combinatie hand in hand gaat met kleurrijke decors).

Naast deze overduidelijke thema's is dit vooral een film over eenzaamheid. Op een Harold and Maude achtige manier wordt duidelijk dat mensen ondanks waar ze vandaan komen, geloof, culturele verschillen en leeftijd van elkaar kunnen houden. Het is een film over de arbeidersklassen in de jaren na de jaren van de oorlog. Schrijnend dat een generatie die dat heeft meegemaakt, blijkbaar nog helemaal niets heeft geleerd. De roddeltantes, de winkelbediende, de kinderen en collega's maken op satirische en karikaturale wijze duidelijk dat iedereen bezwijkt onder sociale druk en zijn ziel verkoopt aan de duivel van roddel en achterklap (dat wordt tenminste zo gesteld).

Het karikaturale karakter van de film is vermakelijk om te zien, maar doet het realisme geen goed. Ik denk dat dit soort dingen veel onderhuidser zijn. Dat is direct het enige minnetje aan de film. Wilders-stemmers zullen hier best linkse propaganda in willen zien. Voor mij maakt de film pijnlijk duidelijk hoe verkeerd de westerse wereld om is gegaan en nog steeds gaat met immigranten. 'We' hebben ze zelf hier heen gehaald, ze behandeld als vuil (vast niet iedereen, maar toch) en daardoor zijn er nu nog steeds problemen. Dit heeft geleid tot haat van beide kanten en de culturele verschillen leiden tot een verdere verwijding van een nauwelijks kleiner wordende kloof. Zo'n film maakt voor mij duidelijk dat een oplossing als 'zij moeten zich maar aanpassen' geen oplossing is en zo'n houding alles alleen maar verergert.

Voordat ik een politieke discussie start, stop ik. Deze film is in elk geval prachtig en Fassbinder is denk ik wel de beste naoorlogse Duitse regisseur. 4 sterren.

Vooral qua vertelstructuur uiterst origineel en amusant. Heeft zijn sporen duidelijk verdiend. Vind Allen niet leuk genoeg voor een echt hoge beoordeling, maar dit is met recht een klassieker. 4 sterren.

Film spookt nu al een week door mijn hoofd. Toch wel een erg fijn avontuur. Je komt inderdaad niet onder een vergelijking met Stalker uit en er valt verder nog wel wat aan te merken op de structuur (met weinig interessante flash- backs & forwards) en de casting. Maar ik vind de film genoeg eigen smoelwerk hebben ivm werk van Tarkovsky of andere films. Het avontuur is spannend, er zijn meerdere memorabele momenten, de setting spreekt me aan en de filosofische belofte wordt in de vuurtoren grotendeels ingelost. Vond hem zelfs wat sterker dan het ook prima Ex Machina.

Wat een fijne regisseur blijft Kitano toch. Deze film geeft zijn veelzijdigheid (die me niet onbekend was) aan, net als zijn constante hoge niveau. Ik ken weinig filmmakers die in elke seconde film, of het nu gaat om het dramatische of komische vlak, de goede toon weten te raken. Erg knap.

Minimalisme kan heel mooi zijn, maar als het te ver wordt doorgevoerd kan het ook betekenen dat er gewoon geen klap gebeurt en de film saai wordt. En er gebeurt als je het goed bekijkt ook wel erg weinig, met het belangrijke verschil dat ik het hier geen enkel probleem vond. Ik ging op in eenvoudige scenes waar mensen niet veel meer doen dan naar het strand lopen, een surfboard in een winkel uitzoeken, op het strand zitten of vuilnis ophalen.

Grootste troef daarin zijn de twee sterke hoofdpersonages die omringd worden door leuke bijrollen. Ik had eigenlijk niet begrepen dat het meisje ook doofstom was (wat ik nu overal wel teruglees). Ik dacht dat zij zwijgzaam was omdat haar vriend nu eenmaal doof was. In die winkel onderhandelt ze ook gewoon over de prijs van het surfboard. Maar goed, maakt ook niet zo veel uit. De stiltes laten zich niet altijd helemaal ontleden (hoe de relatie nu precies in elkaar steekt bijvoorbeeld), maar vond ik toch erg sterk. De reden daarvoor is eenvoudig, ik was erg begaan met de hoofdpersonages en had ontzettend veel sympathie voor ze, zonder dat Kitano je dat ook maar een seconde opdringt. Ik vond het opnemen van een hobby, dat een passie wordt, door het vinden van een kapot surfboard (gezien zijn twijfel om het mee te nemen lijkt het nogal een willekeurige keuze) prachtig in combinatie met de relatie met dat aandoenlijke meisje. De kleine momenten van liefde. Het aardig zijn voor mensen die je niet kent. Het vol blijven houden. Ik werd er op de een of andere manier door geroerd. Helemaal mijn vinger erop leggen lukt niet, maar de effectieve beelden (niet perse mooie cinematografie) en kadreringen, de mooie muziek in combinatie van ‘echte’ mensen die geluk proberen te vinden het vinden in eenvoudige dingen. Wat dat betreft heb ik een zwak voor de personages van Kitano of het nu gaat om een dove vuilnisman of yakuza . Als hij het dan ook nog combineert met humor, kan het bij mij niet snel meer mis.

En dat eind is natuurlijk hartverscheurend. 4 sterren voor misschien wel de gevoeligste en warmste film van deze regisseur. Meer nog dan Dolls.

Ik kan mezelf ondertussen een echte Woody Allen fan noemen. Het heeft wat lang geduurd, maar hoe beter ik zijn werk ken en hoe dichter ik naar de 30 jaar kruip, hoe meer ik hem waardeer. Dat ie geweldig vindingrijke komedies maakte, was ik al achter, maar dat ie ook in andere genres geweldig uit de voeten kan, wordt me langzaam duidelijk. Nu een film of 20 gezien en ze zijn bijna allemaal goed of zelfs erg goed.

Heb het al bij andere films neergezet, maar heb bij Allen altijd het idee dat hij wat losse ideeën heeft en daar dan een film van weet te smeden. Ook bij dit drama lijkt dat een beetje zo. Heb bijvoorbeeld het idee dat hij eerst bedacht (namelijk de achilleshiel) dat een vrouw de gesprekken tussen een patiënt en haar psychiater kon horen en er pas later een film omheen bouwde en misschien zelfs een stijlkeuze (had net zo goed bij een komedie kunnen passen op papier) bij uitkoos. Geen idee waarom ik dat denk, maar ben benieuwd of het inderdaad zo is. Het zijn ook zeker weer de ideetjes en vondsten die deze film de goede kant op helpen. Zoals het doornemen van het foto-album dat dan tot leven komt en waarin we aan de hand van Rowlands worden meegenomen.

Verder komt hier de melancholische Allen duidelijk naar voren. De personages zijn hoogopgeleide, succesvolle, artistieke types die niet tevreden zijn met hun (sociale) leven. Dit is het type mens dat natuurlijk dicht bij hem staat (hij is zelf zo iemand). De gemankeerde en later zelfs ontwrichte verhoudingen zijn hierin typisch. Het gaat om mensen die toen ongeveer zo oud waren als hijzelf en die langzaam in de herfst van hun leven komen. Je overdenkt nog eens wat voor jaren het waren en krijgt spijt van (het uitblijven van) beslissingen, het vermijden van risico's en het laten liggen van kansen. Woody Allen gaat opzichtig in op deze thema's en vanwege de vlotte vertelwijze, leuke ideetjes (ik noemde nog niet de fenomenale droomscene, waarin Allen zich volledig uitleeft) en voortreffelijke acteurs is dit een erg aangename film.

Het drama an sich is best goed uitgewerkt, maar pakte me niet heel erg. Misschien moet ik daar nog eens 10/20 jaar op wachten. Had zo nu en dan het idee dat Allen zichzelf in bedwang moest houden de serieuze toon vast te houden (wat ietwat geforceerd dreigde over te komen, met name de voice-over), maar heb daarvoor geen enkel bewijs en het was ook nauwelijks storend. Erg sterke film opnieuw. 4 (kleine) sterren.

Fantastische acteerprestaties en meedogenloos eerlijk. Dat ziet iedereen wel, net als de goed uitgewerkte personages. Wat ik een interessantere beschouwing vind is bijvoorbeeld; hoe sympathiek zijn Gerri en Tom nu eigenlijk. Bij mij was het een aflopende lijn. Ze lijken heel hartelijk, warm, betrokken en geïnteresseerd, maar dat lijkt een beetje een wassen neus. Ze staan boven de kneusjes, omdat ze het nu eenmaal beter hebben. Er gaat een soort van 'kijk ons eens stevig in het leven staan' arrogantie van uit. Die houding vind je trouwens wel vaker terug bij mensen in het echte leven. Dat uit het leven gegrepen is natuurlijk kenmerkend voor Leigh, maar het is vooral zijn cynische blik hier op.

Echt helpen doen ze ze niet. En ze moeten ook vooral niet te lastig worden. Als het aan de oppervlakte blijft is het wel lekker om vanuit een zelfgenoegzaam eigen succes van zelfverklaard geluk, te ‘helpen’. Goed bedoelde adviezen waar je weinig aan hebt. Mary schreeuwt heel de film hard om hulp (niet letterlijk), maar krijgt het amper. Ergens is het wel voor te stellen. Kan me best voorstellen dat ze knap lastig wordt op een gegeven moment en kan me ook goed voorstellen dat je het er vrij snel mee gehad hebt. De hulp die ze krijgt zijn verplichte beleefdheden. "Ik breng je wel even naar de metro." Ze is wel welkom, maar liever niet te vaak. Als je echte vrienden bent kun je wel wat potten bij elkaar breken. Maar Mary moet op der tellen passen.

Ik zie deze film dan ook grotendeels als de wassen neus die 90% (ik zeg maar wat) van sociale interacties zijn. We willen wel onze vriendschap geven en behulpzaam zijn, maar dan graag op gezette tijden en niet ten koste van al te veel tijd en aandacht. Grappig hoe boeiend een dikke 2 uur over het gezeur van mensen waar je in het echte leven niet op zit te wachten, kunnen zijn. Net geen 4 sterren.

Ik vind het een briljante film. Het valt me op dat een groot deel (paar uitzonderingen daargelaten) van de mensen die dit niets vinden (wat natuurlijk kan en mag) niet of nauwelijk met argumenten komen, of met heel vreemde opmerkingen. Maar dat terzijde.

Zelden zo'n sterke film gezien qua beeldkracht. Die beeldkracht maakt zo mooi en krachtig duidelijk hoe een vrouw en de relatie die ze heeft verscheurt worden door verlies en het is dan ook een schitterend drama (en dan pas horror) over het onvermogen daar mee om te gaan en de demonen die daar uit voort komen. Qua thematiek ligt het dus wel dicht bij thema's die Bergman of Tarkovsky ook hebben behandeld. De uitwerking is heel anders.

Ik vond het wel meevallen met het lastig bevatten van wat Von Trier heeft willen zeggen, omdat alles draait om de kern die ik al omschreef. Het was voor mij overigens duidelijk dat het personage van die Gainsbourg aan Münchhausen by proxy lijdt. De schoentjes lieten niet veel ruimte voor twijfel over, versterkt door de vergroeide voetjes. Er zijn wel wat (interessante) dingen die ik ook niet helemaal kan verklaren, zoals de laatste scene. Maar dat maakt me niet zo veel uit.

De vele harde scenes, geven je een klap in je bek waardoor het ongemakkelijke gevoel dat je al had, wordt versterkt. Ik was voor deze film een beetje bang, maar het viel me wat dat betreft nog wel mee. Samenvattend is di een

Schitterend gefilmd, fantastisch geacteerd, veel indrukwekkende momenten en een regisseur met ballen die durft. Het zorgt voor een memorabele film die perfect het gevoel van zelfdestructie en pijn aan de kijker overbrengt. Ik weet niet hoe Von Trier, of iemand anders, dat beter had kunnen doen.

Ik dacht dat ik al een film of 6/7 van von Trier zag, maar dit was pas de vierde. Ik weet niet hoe ik daar bij kom. De andere drie vind ik heel bijzodner en uniek, maar raakte me niet echt. Ik kwam dan ook drie keer op 3,5 sterren uit. Voor het eerst weet Von Trier me te raken. Op naar meer. 4,5 sterren voor de beste film die ik to nu toe van hem zag.

Ik heb echt een godsgruwelijke hekel aan de animatiefilms van Dreamworks. Die films staan synoniem voor de overtreffende trap van cliche. Bijna alle films hebben een bijna identiek plot waar het hoofdpersonage een outcast van zijn gemeenschap wordt, en ondanks zijn onmogelijke situatie redt dit personage dan de dag tegen alle verwachtingen. Deze gimmick hebben ze tot vervelends toe gevarieerd, inclusief alle grapjes die daar bij horen. Verder vind ik (bijna) alle Dreamworks computeranimaties pijnlijk ongrappig en als klap op de vuurpijl te lelijk voor woorden. Ik heb ze bijna allemaal vers in het geheugen, mijn vriendin vindt het wel leuk en ik zag de meeste niet zo lang geleden nog. Behalve deze. Dus vond ik het tijd worden om deze een tweede kans te geven. Had me voorbereid op een herbeleving van een deceptie. Wat blijkt? Deze is erg leuk.

Waar is het misggegaan vraag ik me nu ogenblikkelijk af? Antz en het eerste Shrek deel zijn erg leuk. Goed, nog steeds lang niet van het hoge Pixar niveau, maar wat is dat wel in Amerika? Ook al is dit een eigen variant van a Bugs Life (Jeffrey Katzenberg had het concept gejat als wraak), is deze film veel eigener en tenminste nog geestig. Blijkbaar was na de eerste twee films de inspiratie op, maar Antz komt meerdere keren erg geestig uit de hoek. Ook is het verhaaltje best leuk en niet zo draaiboekachtig. Ik vind verder deze film er eigenlijk ook beter uit zien dan alle latere films van Dreamworks. Wat erger ik me aan de blokkige animatie bij Madagascar bijvoorbeeld. De mieren zien er niet echt mooi uit, maar de warme kleuren en details, zijn een stuk beter verzorgd dan alle latere films van de studio. Treurig eigenlijk.

Jammer ook dat deze film niet de waardering hier krijgt, in tegenstelling tot veel andere meuk van Dreamworks. Kleine 4 sterren voor Dreamworks toen ze nog leuk waren. Lijkt een eeuwigheid geleden.

Sympathiek project. Eigenlijk is de film zo’n beetje wel wat ik er van had verwacht. Docu’s scoren al snel erg hoog bij die mensen die het onderwerp aansprekend vinden. Sterker, hoe leuker men het onderwerp vindt, hoe hoger de score zal zijn. Logisch. Ik vind het onderwerp ook wel aansprekend, maar ik probeer het resultaat daar niet onlosmakelijk mee te verbinden. Vond het best een ontroerende film, maar het is wat het is. Het is wat repeterend. Bij dit soort projecten mis ik een beetje de visie van een talentvolle filmmaker die een verhaal vertelt. Dat kan hier veel minder dan bij een speelfilm, maar ergens mis ik een beetje de volgende stap.
Doorlopend worden de keuzes die ze hebben gemaakt behandeld, maar nergens gaat men echt eens de diepte in om de mannen te tergen. Het blijft wat te veel met de mantel der liefde. De existentiële vragen waarmee de mannen worstelen blijven allemaal hangen in het basis onderwerp; talentvolle mannen die het niet hebben gemaakt (waar anderen dat wel deden) en ondanks alles hun leven lang hun droom blijven nastreven.

Dit is dus de realiteit waar je het mee moet doen, wat w.m.b. dus te veel een registratie is en te weinig een intelligente karakterschets, hooguit een oppervlakkige (waarmee ik de film absoluut niet oppervlakkig noem overigens). Toch is de opbouw van de docu goed en is de combinatie van de lach en traan absoluut het unieke van dit project. In het eindresultaat hebben de makers er ook wel voor gezorgd dat het publiek waar het kon, gemanipuleerd werd, wat ook niet per definitie een bezwaar is. Zo geven ze de indruk halverwege dat Anvil voor een arena met duizenden mensen hebben staan spelen, maar dat bleken er 174 te zijn. En de climax van de duizenden Japanners op het eind die er wel of niet staan is, gewoon een filmtruc die in speelfilms gebruikt wordt.

Kritiek die ik immer heb op reallife docu’s/soaps/shows, waarbij de camera er 24/7 staat op de echte mensen, is mijn idee dat er altijd spontaniteit verloren gaat en je nooit (helemaal) te zien krijgt hoe die mensen echt zijn. De mensen die je ziet, zijn zich namelijk heus wel bewust van die camera. Soms gaat het zo ver dat de mensen gewoon aan het acteren zijn, waardoor er een dikke streep kan door reallife. Dat viel hier gelukkig wel mee. Ik had best wel een idee van authenticiteit. Toch speelt het mee. Zo’n ruzie bijvoorbeeld is in mijn beleving net wat minder echt. Er wordt (natuurlijk opzettelijk) geen aandacht besteed aan de camera’s. Ze zijn er niet en de personages moeten vooral gewoon doen. Toch vind ik ook dat ergens een gemiste kans. Waarom wordt er niet even bij stil gestaan. Wat vinden ze er van? Wat was de aanleiding? Waarom laten ze het toe? Die camera’s die zijn er, dus erkenning ervan was wel zo eerlijk geweest.

Dit is qua onderwerp boeiend en in reallife begrippen zelfs een van de betere projecten. Toch vond ik het uiteindelijk in al dat het is niet bijzonder genoeg voor een echt hoge beoordeling. 3,5 sterren.

Erg leuke ensemblefilm. Barman moet gedacht hebben, zoals anderen hem al voor zijn gegaan, dat het leven van velen interessanter is dan dat van 1. En waarom ook niet? Vooral het eerste uur was ronduit goed. Veel geestige momenten met best leuke karakters. Mooi gefilmd (hele film), trouwens. Hardst gelachen om het ventje die zijn ouders tegen elkaar opstookt en naar zijn leraar als homo verwijst, het mondje dicht van de Kiss fan en de achtervolgingsscene van de poster plakkers in combinatie met het versieren van het meisje door zijn niet oplettende partner in crime.

De gemene deler is het feestje uiteraard, maar daarna wordt het wel wat minder. Het gevaar met een ensemble film is dat er vaak veel ideeen in een film zitten, maar ze niet allemaal overkomen. Veel leuke/interessante karakters die eigenlijk geen van allen echt tot hun recht komen. Dat het wat bedacht en zelfs gekunsteld over komt. En daar heeft Any Way the Wind Blows (mooie toepasselijke titel trouwens) ook wel last van, al is het niet zo zwaar als ik hier misschien doe vermoeden. P.T. Andersson bewees met Magnolia wel dat eigenlijk alle karakters de diepgang krijgen die ze verdienen en volledig tot hun rechtkomen. Ook voelen de films van Altman meer als een goedlopend geheel. Als ik die films naast elkaar leg, blijft AWtWB wat achter. Maar in dit geval betekent het slechts dat dit niet het beste van het beste is, maar 'gewoon' goed. En dat is prima.

Dat de Walen een film kunnen maken van internationale topklasse was me al bekend. Dat de Vlamingen het ook kunnen nog niet. Maar de Belgische cinema ligt nu (en dat zal nog een film of 6 zo blijven) onder een vergrootglas. 4 sterren.

Zoals bij deel 1 opgemerkt zag ik door die lichten van Artificial Eye, eerst deel 2 en toen pas deel 1. Wel aparte beleving wat dat betreft, maar goed.

Minder dan deel 1, maar nog steeds erg goed. De stad levert een mooi, maar ander portret op van een arm gezin die zich probeert te handhaven in een overbevolkte en overwegend arme samenleving.

Ook hier wil ik weer even wat favorieten momenten opsommen (vind ik fijn, zodat ik dat later weer eens terug kan lezen en de film weer boven komt drijven); Op nummer 1 staat de vuurvliegjesscene. Verder vond ik de avontuurtjes van Apu (met als hoogtepunt de apentempel), de (vele eigenlijk) scenes in en om de Ganges en de dood van de vader erg mooi. Ook het einde waarin Apu zijn moeder verliest was erg mooi.

Ik vond het tweede deel (de switch naar adolescentie) wel beduidend minder (maar nog steeds de moeite). De acteur die hier Apu speelt had ik niets mee. Gelukkig wordt er tegen het einde e.e.a. goedgemaakt met een aantal schitterende scenes die ik al noemde. 4 sterren.