Opinions

De clip doet zowel goed (qua naamsbekendheid) als kwaad ('t is feitelijk een spoilerige trailer). Ik vond het toch wel een indrukwekkende film. Er zitten erg krachtige scenes in, vooral de scene in de bakkerij tijdens een soort bal is prachtig. 'I've got arms, legs and a girl to dance with, what more do I need?' - 'Liberty and Justice'. Om over na te denken. Krachtige aanklacht tegen elke vorm van oorlog, al lijkt de zaak soms nog zo nobel.

3,5*.

Low brow, suffe, saaie en vervelende komedie. Ik geloof er niks van dat Cedric een entertainer is. Nergens zelfs maar in de buurt van leuk, één van de slechtste films van de afgelopen jaren.

0,5*.

Aardig horrorfilmpje heeft zo z'n zwakke momenten (de ontsnapping van de broers), maar kent ook spanning en er wordt goed gespeeld door de jonge Esmée de la Bretonnière. Het einde is bizar, maar wel leuk bizar zeg maar...

3*.

Tien jaar na Sommersturm (2004) een nieuwe film over ontluikende homoliefde in de sportscene, en ditmaal van eigen bodem. Regisseuse Kamp die een paar jaar terug opzien baarde met het licht pornografische LelleBelle (2010) pakt het thema op sympathieke wijze aan (een begrip dat ik hier al een aantal keer mag lezen) en visueel ziet het er prima uit eigenlijk.

Voeg daarbij het behoorlijke spel van de jongelingen (zeker de broer eigenlijk) en de minpunten (vooral de overdaad aan stilzwijgende zwelgende blikken, maar ook de lachwekkende teksten van de coach van de jongens) storen niet al te veel. Een enkele scene wordt de lat nadrukkelijk wat hoger gelegd en weet de film de adem van de kijker te ontnemen; éénmaal tijdens een fietsritje in verwarde toestand en een tweede keer bij de eindrace die met allure in beeld wordt genomen, iets waarvan ik altijd dacht dat alleen de Amerikanen dat konden.

Ruime 3*.

Een ietwat phony boodschap, een irritante Reed en een slecht geschreven love-interest. Enkele leuke momenten, een prima Cumming en de schattige Cook maken er nog 2 sterren van.

Viel me toch wat tegen toen ik hem zag. Qua titel had ik meer B-filmerig vermaak verwacht (wist niet dat het een verhaal van Jules Verne was). De reuze-beesten zijn dan wel weer altijd leuk om te zien. 2,5*.

I call dibs on Anita Briem!

Meer gericht op de jeugd (lees; ietwat kinderachtige film) dan ik had verwacht, maar toch niet onaangenaam om te kijken. Het tempo is hoog en een paar amusante scenes zorgen voor een onbezorgde avond. Geinig tussendoortje, ook in 2D.

2,5*.

Ideaal materiaal om er een kortfilm van te maken, 90 minuten blijkt vooral een erg vermoeiende bedoening te zijn. Acteerwerk is buiten Gernandt matigjes, de doorweving met de legende niet goed uitgewerkt en het einde is ronduit belachelijk. Bovendien zijn de meiden wel erg makkelijk over te halen tot ontvoering en moord en dergelijke.

Wat rest zijn mooie plaatjes van de natuur. 2 zeer magere sterretjes dan maar.

Boven alles een mooi tijdsbeeld; nauwelijks is men begonnen de gapende wond van de WO II met pijn en moeite te verbinden of de Koude Oorlog staat alweer voor de deur. Verder; een Amerikaans tribunaal middenin Duitsland waarin Duitse rechters terecht staan; die vernedering komt er soms goed door, zeker in de pleidooien van de uitblinkende Schell.

Ook Lancaster en Tracy stelen menig scene in een voorbijvliegende marathon van 3 uur, die niet elke noot juist aanslaat maar toch weet te boeien. De verantwoordelijkheids- en schuldvraag staan centraal, maar hoe die te beantwoorden?

3,5*.

Over het algemeen toch een vrij vervelende liefdesgeschiedenis, karakters bruisen wel maar blijven ver van het bed. Met name het eerste half uur is om horendol van te worden; waarom zou ik me interesseren voor de avontuurtjes van Jules en Jim?

Na de oorlog wordt het beter, als de driehoeksverhouding wordt uitgediept en het hartzeer persoonlijker lijkt te worden. Toch niet echt van genoten, al waren de vele links met Amélie Poulain (de muziek, de vlieg, voice-over en treinshots) leuk om te zien en kon ik de talloze montage-trucjes wel waarderen.

2*.

Acceptabele kinderfilm met een leuk plot en mooie effecten.

3*.

Vooral een mislukte film. Het pulperige basisgegeven zou het startschot moeten zijn voor een vlot filmpje maar de toon gaat al snel van luchtig naar serieus vol moeilijk kijkende jongelui die het oh zo zwaar hebben met hun superkrachten. De bijzonder vervelende love-interest maakt de ellende compleet.

1*.

Brave familiefilm waarvan ik het origineel volgens mij nooit heb gezien, en dat ook niet van plan ben na het kijken van deze Jungle Book. Eigenlijk vond ik het verhaaltje maar saai, en het jochie irritant. Wél ziet de film er prachtig uit, al is de belabberde voice-acting een stevig minpunt (al waren met name de dialogen van de dieren onderling ook echt tenenkrommend geschreven). Al met al niet bepaald een aanrader.

Dus hier hebben die dubieuze Italiaanse jaren '70 films hun inspiratie vandaan... Zelf vond ik dit werkje ergens nog wel vermakelijk, de vervelende bijsmaak van Vino spoel ik maar weg met een flinke slok kneuterige knulligheid.

2*.

Schwarzenegger en DeVito doen hun bevruchtingsgrapjes van Twins nog eens dunnetjes over in deze bijzonder lauwe film, waarin goede grappen ver te zoeken zijn. Blijkbaar dachten de makers dat een zwangere Arnie genoeg zou zijn voor een grappige film... nou, niet dus.

1,5*.

I don't see what anyone can see
in anyone else but you

'Juno' doet iets wat vrijwel elke Amerikaanse coming of age komedie/drama zo tragisch nalaat; het heeft (binnen het eigen verhaal) echte karakters die zich niet laten vangen in stereotypes; Juno's vriendin Leah is een cheerleader zonder een bitch te zijn, adoptievader Mark is cool maar ook onvolwassen, zijn vrouw Vanessa is even bazig als liefdevol en stiefmoeder Bren is zowaar een echt mens. Juno zelf is grappig en gevoelig, cynisch en emotioneel, het is iemand waar de kijker ondanks of misschien wel dankzij haar nukken vanzelf van gaat houden.

Het maakt 'Juno' tot een uiterst sympathieke en warme film waarin serieuze thema's vlot en oprecht worden behandeld. Geholpen door een paar hilarische bijrolletjes (Rainn 'the office' Wilson en Emily 'Ginger Snaps' Perkins) en een fantastische soundtrack (met een hoog Belle & Sebastian / Moldy Peaches gehalte) is de aantrekkingskracht van de film snel verklaard.

Kuddo's voor de oscargenomineerde schrijver en regisseur en vooral ook cast. Page (ook voor haar een nominatie) is blikvanger maar ook Cera is perfect als sullig vriendje en Simmons en Janney zijn geweldig als vader en stiefmoeder. Erg leuk, erg lief, erg mooi (het shot met het briefje Vanessa, if you're still in, I'm still in - Juno in de lijst deed me even moeilijk slikken), gewoon erg goed, met een ronduit perfect einde.

4*.

Moeilijk te harden toneel-adaptatie, deze vroege talkie van Hitchcock. Flauwe humor en onnozele typetjes te over, moeizame dialogen en een behoorlijk saai en langdradig verhaal.

1*.

Jurassic Park, wie is er in de jaren '90 niet groot mee geworden? Van mij mogen ze die klassiekers lekker laten liggen maar ja bezoekers gegarandeerd natuurlijk met deze jeugdsentiment a-go-go. Helaas dan ook nog eens in dat vervelende 3D, wanneer gaat die onzin eens stoppen?

Goed, ditmaal is het park geopend en met 20.000 bezoekers op het eiland kan dat alleen maar serieus fout gaan. Vakkundig worden twee jochies op het eiland gedropt die een broertjes-band op gaan bouwen en er is uiteraard een bloeiende romance te bekennen tussen de aantrekkelijk leads. Maar verder toch vooral veel aandacht voor de happende dino's. De eerste akte loopt daarbij nog wel redelijk maar daarna is het toch wel érg veel gebrul wat de klok slaat, enig rustmoment is ver te zoeken. Opmerkelijk moment vond ik daarbij de tamelijk sadistisch in beeld gebrachte dood van de nanny, meestal is dat voorbehouden aan de bad guys die er bij wijze van spreken om smeken.

Paar rare fouten (waar komen de Raptors plotseling vandaan in het lab, een door slechte edit niet soepel lopende dialoog tussen Howard en Pratt) en wat hemeltergende familie-onzin er tussendoor (viel nog mee dat de ouders niet toch bij elkaar bleven) maakt van Jurrasic World een tamelijk amusante, maar verder totaal niet memorabele blockbuster.

Na het brave Grown Ups (2010) van dezelfde regisseur weer een familiefilmachtige komedie met Sandler, die z'n wildste haren inmiddels wel kwijt lijkt te zijn. Het keurig voorspelbare romantische verhaaltje is daarbij nog wel te verhapsnappen, de kluchterige verwikkelingen bij vlagen aardig, maar het ontbeert de film serieus aan leuke bijrollen; Kidman is vervelend, Swardson pijnlijk onleuk en het meisje met het Britse accent was te ergerlijk voor woorden.

2*.

Waanzinnig slechte film. Anderhalf uur worden de verschillen tussen Murphy en Kutcher als kapstok gebruikt voor ruzies, misverstanden en een hoop geschreeuw, om dan vervolgens toch 'romantisch' te eindigen. Irritante karakters, pimpampet humor, zwakke cast en dan dat afschuwelijk laffe einde. Komt bij mij zo rond mijn flop 10 uit, echt een straf om te kijken.

0,5*.

Een sprankelende Lohan en een lekker tempo redden dit verhaaltje dat je met de ogen en oren dicht nog kan volgen. Eigenlijk niets meer of minder dan een variant op het nog leukere Freaky Friday, zelfs het einde (met een concert) is vergelijkbaar.

3*.