Opinions

Vanavond heb ik Limitless in de bioscoop gezien, en hoewel ik merkte dat ik steeds verder wegzakte in mijn stoel, ben ik wel blij dat ik deze film op het grote doek heb gezien.

Ruim 1,5 uur naar de prachtige Bradley Cooper kijken is geen straf, laat ik dat voorop stellen. Wat een heerlijke vent, zijn lach, zijn ogen... Ik kan een a4 voltikken vol liefkozende woorden over Bradley. Máár, dat ga ik niet doen, wees gerust.

Er zijn veel pluspunten bij deze film. Een vlotte montage, visueel is het prachtig (met name de hallucinerende beelden) en de (helaas te weinige) actiescènes zijn een spektakel. Ook het acteerwerk is prima te noemen. Bradley weet zowel als 'zwerver' en als 'rijke zakenman' te overtuigen. Robert De Niro voelde daarentegen een beetje als een bijzaak aan. Voor hem hadden ze makkelijk een andere en/of onbekendere acteur neer kunnen zetten, want zoveel toegevoegde waarde had Mr. De Niro niet. Abbie haar personage vond ik ook een twijfelgevalletje. Aan de ene kant gaat ze bij Eddie weg wanneer het niet goed met hem gaat, wanneer hij geld heeft is ze terug, wanneer hij weer af lijkt te glijden smeert ze hem weer en ja hoor... wanneer Eddie succes boekt, is ze er weer. Wat moet je daar nou mee? Ik kon er in ieder geval weinig mee. Ook had ik graag gezien dat het 'Melissa gebeuren' iets meer uitgediept zou worden.

Veel zaken worden aangekaart en vervolgens ontstaan er nieuwe vragen waar je geen antwoorden op krijgt. Prima, laat maar een deel over aan de fantasie, daar ben ik persoonlijk een voorstander van, zolang het geloofwaardig blijft. Wat zou er gebeuren met Eddie wanneer zijn pillenvoorraad opraakt? En wat gebeurt er dan met zijn gezondheid? Helaas krijgen we dit niet te zien en wordt het een beetje naar een zijlijn geduwd.

Ik ben niet helemaal tevreden. Halverwege de film verloor het een beetje vaart, maar het bleef toch onderhoudend en ik was nieuwsgierig naar de afloop. Deze was niet helemaal bevredigend, maar voor een 'Hollywood popcornvermaak actiethrillertje' begrijpelijk.

Nog één keer dan, om het af te leren: Wat is Bradley een heeeeerlijke vent!

Een tikkeltje zuchtend en puffend liep ik achter mijn vriendin aan om een kaartje voor The Lion King te kopen. Wilde ik dat? Niet echt, ik ging liever naar Abduction of Killer Elite, maar vooruit, zij wilde het graag.

De laatste keer dat ik deze film zag, was ik volgens mij niet ouder dan 10 jaar. Ik was nog erg jong. Ik moet bekennen dat ik me er amper iets van herinnerde.

Toen de film eenmaal begon, bij de eerste toon, het eerste beeld, kreeg ik rillingen over mijn hele lijf en de haartjes op mijn armen gingen rechtop staan. Wat indrukwekkend. De tranen sprongen me in de ogen en gedurende de hele intro bleef ik zo zitten.

Daarna begon de film echt. Je ziet de kleine opgroeien en langzaam aan kwam er het e.e.a. van vroeger terug. Gelukkig niet teveel liedjes, daar kan ik niet zo goed tegen, maar de songs waren wel erg mooi.

Af en toe vond ik de film best pittig voor jonge kijkertjes, duistere sfeer, onheilspellend en voor de kleintjes best eng. Voor volwassenen is dit sowieso een plus.

Ook op het einde werd ik een beetje emotioneel, had niet gedacht dat deze film dat bij me los zou maken. Misschien toch maar eens wat meer oudere Disney's kijken, wellicht ga ik er nog van houden ook.

Fijne bioscoopervaring, mooie 3D beelden al had het niet bijster veel toegevoegde waarde. Toch goed vermaakt.

Ach, het is weer eens iets anders.

And oh god, dat eerste verhaal... ontzettend grappig! Net toen ik dacht: ''Zo goor is het toch niet?'' kwam er een plottwist. En wat voor een. Ik heb breed glimlachend toegekeken, hoewel dat ook weer raar is want het was toch vrij ziek, maar ik wist niet goed of ik dit nou eng moest vinden of niet.

Het tweede verhaal was weird. En dan niet in positieve zin. Persoonlijk kon ik er niet veel mee, ik begreep volgens mij net als killer13 niet precies het hoe en wat, en voelde ook niet de behoefte terug te kijken. Ik geloofde het allemaal wel.

En het derde verhaal, tsja... Ik kwam er maar niet in, het was behoorlijk raar, lachwekkend en ik heb af en toe wel flink met mijn wenkbrauwen gefronst. Ik had niet verwacht dat zij hem van achteren zou .... met een voorbindgeval. That's.... odd. Wat moet je daar nou mee, als je zoiets ziet? Als je een liefhebber bent, vooruit, maar ik voelde me zelfs een beetje ongemakkelijk als toeschouwer.

Het voelde een beetje als 'MoH' afleveringetjes, niet allemaal even sterk maar toch voldoende om ze uit te kijken. Maar het blijft weird. Hoevaak heb ik dat woord nou al getypt? Weird.

Zo, dit was niet al te best zeg. Wat moet je hier nou mee? Tijdens het kijken raakte ik zelfs licht geïrriteerd en de enige vraag in mijn hoofd was: wanneer is de aftiteling? Nouja, misschien vroeg ik mezelf ook wel af wat top acteurs als De Niro, Hoffman, Dern en Keitel in dit script zagen. Om toch maar enkele punten neer te pennen:

Frustratie punt 1: De acteurs. Jammerlijk. Met name het personage van Alba. Geweldige vrouw om te zien, maar jesus.. dit was niks hoor. Op visueel gebied erg leuk, maar toegevoegde waarde heeft ze niet gehad. Al die grote namen, en dan dit? Robert, je kunt zoveel beter. Hij heeft dit soort films toch helemaal niet nodig? Dat hij af en toe eens een mindere film maakt, prima, maar dit is beneden de maat natuurlijk. Geef die man een Razzie of een degelijk filmscript.

Frustratie punt 2: Komedie? Waar was de humor dan? De rek is er uit, de koek is op.. Slappe aftreksels vol platte, niet grappige scènes halen de vaart er behoorlijk uit.

Frustratie punt 3: Hoeveel films krijgen we nog te zien over de terroriserende schoonvader? Vernieuwend is het nergens, het is eerder uitmelking van de vorige twee films. In deze film zit nog minder chemie dan in de voorgaande delen, maar nu begint het pas ergerlijk te worden.

Simpel. Voorspelbaar. Vermoeiend.

Forest Whitaker... Hij lijkt me een lieve, warme man. Ik zou wel kunnen zeggen dat films waar hij in speelt me vaak kunnen bekoren.

Zo ook deze. Het is natuurlijk een interessant iets, de hele verzekeringswereld. Veel mensen zijn er van overtuigt dat het barst van het bedrog en de fraude en dat de cliënten er altijd het zwakst uitkomen. Dit was dan ook precies wat hier telkens naar voren kwam. Gelukkig is dit niet het enige wat je te zien krijgt, de grauwe kleuren en de wanhopige sfeer laat de kijker empathie krijgen voor mensen waarbij het lijkt alsof ze in een uitzichtloze situatie zitten.

Net als Morgan Freeman, vind ik Forest altijd een bepaalde rust uitstralen. Hij weet je gerust te stellen en te kalmeren, en dat alleen met zijn non-verbale gedrag. Stiles zet ook een prima rol neer en weet te overtuigen.

Spannend... Nee, dat vind ik de film niet. Daarover is er teveel drama in de film. Het belangrijkste is dat de film je aandacht weet vast te houden, en dat is precies wat A Little Trip To Heaven doet.

Prachtige (donkere) settings, overtuigend acteerwerk en een duidelijk verhaal. Al leek het tegen het einde aan toch wel ietwat ''gemakkelijk'' en afgeraffeld, maar vooruit... Het is hem vergeven.

Jawel, ik ben toch blij deze film aan mijn collectie te mogen toevoegen.

Oh mijn god.

Als ik ergens niet tegen kan of boos over kan worden, is het wel als iemand hondjes pijn doet. Wat ik hier in de eerste 10 minuten zag maakte me dan ook BOOS. Ik was er al bang voor zodra ik het eerste hondje en het gejank hoorde, maar oh boy, wat kan ik hier slecht tegen. Hondje leek ook nog op mijn eigen kleine mannetje. Vannacht gaat dat geluid me achtervolgen.

De sexscènes waren zwaar, ZWAAR lame. Zo slecht heb ik het zelden gezien. Werkelijk, sloeg helemaal nergens op. Nemen de makers van deze films zichzelf wel serieus? Lijkt me niet hè. Ik vraag me serieus af wat ze geslikt, gesnoven, gespoten en gezopen hebben toen ze dit aan het maken waren. Waarom wilde ik deze ook alweer zien? Oh ja, Gutterballs. Die had me ontzettend verrast, daarom wou ik wel 'meer' zien. Had ik het maar bij Gutterballs gelaten.

Alle personages waren zó strontvervelend dat ik ze het liefst hoogstpersoonlijk iets aan had gedaan, wat werkten zij me op mijn zenuwen zeg. Ik had gehoopt op een film á la Hostel, en het gegeven is inderdaad hetzelfde, maar het kan in de verste verte niet tippen aan Hostel, zelfs niet aan de vervolgdelen.

Zwaar irritante muziek ook, alsof een gigantische zwerm muggen in mijn oor suisden.

Nee, ik had hier behoorlijk zin in, maar dat verging me al snel. Totaal niets voor mij. Snel vergeten dit.

Jeetje, hoe heb ik dit als tienermeisje leuk kunnen vinden, bedacht ik me zojuist even. Dat irritante playbacken, de kleffe liedjes, het vervelende broertje, de gemene 'die plots niet meer zo gemeen is' klasgenote, die animaties.. En dan te bedenken dat ik vroeger een crush had op David 'Gordo' Gordon. Awkward.

Vreemd genoeg kwam ik er deze keer amper doorheen. Enorm behoefte om te fast forwarden. Uiteindelijk ben ik van lichte ellende was gaan vouwen (Tja) en dat hielp wel. Hoewel het vervelende stemgeluid van Lizzie en de vervelende gladjakker Paolo. Hilary was hier duidelijk nog erg jong. Toen ze ouder was, ben ik haar beter gaan waarderen. Voor de doelgroep vast erg leuk, ik was er 10 jaar geleden tenslotte ook dol op, maar had het beter bij die ene kijkbeurt kunnen laten.

Als eerste: Wat een vreselijk gemieren-neuk over deze film zeg. Als het je ding niet is, blijf dan weg. Als je het origineel al verschrikkelijk vond, waarom dan ook nog eens de remake kijken? Hoop je dat je dan wel plots omver wordt geblazen door hetzelfde verhaal? Lijkt me sterk. Bah, dat gezeur van die negatievelingen ook telkens! Zo, dat was mijn gal. Het was een flinke.

Dan nu Loft. Zeer degelijke remake van de Vlaamse versie, al dan niet beter. Het whodunit gehalte is sterk aanwezig en voelbaar tijdens de hele film. De kijker wordt telkens op het verkeerde been gezet, en dit is een prettig iets. Ik hou niet van films waarbij alles direct al weg wordt gegeven en de kijker telkens aan het handje wordt gehouden.

Loft is vakkundig en stijlvol in elkaar gezet. De verhaalconstructie is zeer prettig. Flashbacks, verschillende vertellers en het tempo is lekker vlot. De bekende acteurs doen het zeker niet onverdienstelijk, eigenlijk kan ik geen enkele acteur of actrice noemen die ik slecht vond. Natuurlijk was Carolientje Spoor niet je-van-het, maar wat voor een rol had dit kind nou eigenlijk? Een beetje 'mooi' wezen en 2 zinnen opdreunen? Kun je daar serieus al over klagen? Nou, ik niet.

De mannelijke hoofdrollen zijn weggelegd voor Barry Atsma, Jeroen van Koningsbrugge, Gijs Naber, Chico Kenzari en Fedja van Huêt. Vooral de laatste meneer wist me te intrigeren. Goeie kop, veel charisma, interessante rol en sterke dialogen. Zowel verbaal als non-verbaal komt deze meneer het beste uit de bus. Jeroen, een van mijn grote favorieten, doet het zeker niet onverdienstelijk maar vooral veel-van-hetzelfde. De scène van hem en blonde schone *kuch* zorgde dan ook voor een flinke lach in de zaal.

De vijf heren zijn aan elkaar gewaagd, en hoewel Chico het minste is, is Gijs het vervelendste. Ik weet niet wat het is met die man, maar hij heeft een vervelend hoofd. Geknipt voor deze rol dus. De verschillende personages krijgen ook voldoende screentime, het is niet zo dat één van de vijf telkens buiten de boot valt. Je leert ze allemaal in korte tijd een beetje kennen. Het voelt natuurlijk en 'echt' aan, zeker bij iemand als Van Koningsbrugge waarbij het er allemaal zo soepel uit lijkt te komen.

Deze remake hoeft absoluut niet onder te doen voor het origineel. Heerlijk thrillertje dat af en toe een tikkeltje Hollywoodish aanvoelt, maar die van de 1e minuut tot de laatste weet te boeien.

Na de Vlaamse en de Nederlandse versie, kon ik de Amerikaanse niet overslaan. Voor mij een film vol bekende gezichten, dat was hoopvol, maar helaas is wat ik verwacht had uitgekomen: Ik had hem best kunnen overslaan want het was een regelrechte kopie maar dan met andere gezichten en Engelstalig in plaats van Nederlands.

Hoewel het acteerwerk me niet eens zo erg stoorde, oké, misschien ergerde ik me iets teveel aan Karl Urban, is dat niet waar de schoen wringt. Wat het dan wel is, weet ik niet. Drie keer is scheepsrecht? In dit geval niet. Leuk om Eric Stonestreet te zien, ik vond hem ook erg goed gecast, maar de vergelijkingen (Oh, hij moet dus Jeroen van Koningsbrugge voorstellen!) bleef niet uit.

Ik heb iets gemist in deze film, een stukje... Spanning. Puntje op je stoel, dat je geboeid zit te kijken, dat je verrast en verbaasd bent. Is dat reëel om te verwachten als je voor de derde keer naar hetzelfde verhaal kijkt? Waarschijnlijk niet, maar ik had gehoopt op een beetje verandering, hier en daar een kleine twist. Helaas was dit niet zo. Het verhaal van de loft hoef ik niet voor een vierde keer te zien, dus als Duitsland, Japan of Rusland het wil gaan remaken, ik bedank vriendelijk....

'' Do I have a sign on my head that says cheat on me? ''

Miley is echt een love it or hate it geval. Ik vond haar in The Last Song goed, maar verder heb ik weinig met haar. Ik kan haar uitstraling vaak niet goed verdragen. Het wisselt dus nogal.

Toen ik zag dat Adam G. Sevani meespeelde was ik echter om, geweldig joch. (Helaas wel erg weinig screentijd, meh!) Ook Demi Moore maakte me nieuwsgierig, dus ik nam hoofdrolspeelster Cyrus maar op de koop toe. Misschien viel het nog mee ook.

Well.. not so much. Wannabe hippe ma samen met haar rebellerende dochter, het deed me helemaal niks. De soundtrack was irritant (Op Somewhere Only We Know na) en het grootste deel van de cast was zwaar ondermaats. '' Hot chicks, popular guys & drama, drama, drama '' was inderdaad een betere titel geweest, wat (ik had het niet verwacht hoor) veel te lachen viel er niet. Misschien van ellende.

Als die meiden bij mij in de klas hadden gezeten, had ik ze vast gehaat. Irritante wijven. I(De jongens ook hoor, daar niet van.) Dat gedoe met die kip ook, ja sorry hoor, maar is dat humor tegenwoordig?

Ik vond de emoties ook erg fake en 'gedwongen' overkomen, alsof de tranen er letterlijk uitgeperst moesten worden. Op een hoop gezeur en gezeik na vond ik dat er ook weinig gebeurde.

Demi was degene die nog enigszins meeviel, de rest kon ik het totaal niet mee vinden. Ik werd het nasale stemgeluid van Miley ook zat na ongeveer een uur.

Nee, deze film was duidelijk niets voor mij. Ik had een komedie verwacht, daar ging ik de mist in. Ik heb vroeger op de middelbare school (en daarna ook) al een hekel aan dit soort types gehad, en dat is dus onveranderd gebleven.

Niet zoals ik Depp graag zie. Het hele verhaal is eigenlijk al niet iets wat mij aantrekt. Maar met Johnny in de hoofdrol wou ik het een kans geven, hopend dat zijn eigen, unieke humor aanwezig zou zijn. Helaas was dit niet het geval, erg weinig leuke momenten, amper pakkende oneliners en de scènes die humoristisch zouden moeten zijn waren dat helaas niet altijd. Dat maakt het tot een eentonig en ietwat saai geheel. Het voelt te vaak aan als een complete herhalingsoefening. De "romance" komt totaal niet uit de verf en de bad guys zijn vreselijk storend, dat helpt ook niet mee.

Toch heb ik het de complete tijdsduur volgehouden en was ik wel enigszins benieuwd naar het einde. Een compleet fiasco is het dus niet, maar echt vermaken lukt ook niet. Dubbel gevoel bij.

Voor nu: **

Indrukwekkend. Eindelijk weer een film die onderhuids kruipt en je op het puntje van je stoel houdt. Vooral een grote plus dat je snel meeleeft met de personages. Stuk voor stuk intrigerende mannen, met name Hirsch en Kitsch hadden mijn hart snel gestolen.

De heftige beelden gingen me niet in de koude kleren zitten. De gevechten waren zo krachtig in beeld gebracht dat ze je helemaal meevoerden, het leek even alsof ik zelf van rotsen afdonderde. Visueel was het dik in orde.

Indrukwekkend verhaal, mooi in beeld gebracht en een sterke sfeer. Wauw.

Normaal ben ik er wel voorstander van, flauwe komedies vol met platte poep, pies en sexgrappen. Maar niet aan één stuk door. Het is zelf om onpasselijk van te worden.

En dan het vervelendste: de homevideo's. Zijn er nou serieus mensen die het grappig vinden om naar een homevideo van 2 wippende beesten te kijken? Kom op, van dat soort grappen zou je het niet moeten hebben.

Ach, als je heel eerlijk bent heeft het niet eens iets met humor te maken. Een slap aftreksel van alle American Pie films bij elkaar, en je krijgt dit gedrocht.

Snel wegwezen met dit gedrocht. Ruilen, anyone?

Ontzettend jeugdsentiment. Als kleine meid heb ik deze film, toen nog op videoband, ontzettend grijsgedraaid. Een leuke no-brainer, waar je lekker onderuitgezakt op de bank van moet genieten.

Veruit de slechtste film van deze reeks. Waar ik 1 en 2 nog erg vermakelijk vond, viel deze ontzettend tegen. Heb een enkele keer een glimlach op mijn gezicht weten te toveren, maar daar bleef het bij.

Minder dan het eerste deel, maar wel beter dan het derde deel. Vond deze nog wel te pruimen. Heb een paar keer moeten lachen, en kreeg niet de behoefte om andere dingen te gaan doen. Wel speelt het mee dat ik vroeger zo weg was van deze films. Als ik die herinneringen niet had, was hij waarschijnlijk een stuk lager beoordeeld geworden.

Ik moet toegeven... ik begin dit soort films leuk te vinden. Het begin wist me al direct op het puntje van mijn stoel te krijgen en ik raakte zelfs een tikkeltje geëmotioneerd. Ik had geen idee wat voor een film dit was voordat ik hem ging zien. Gebaseerd op een strip, dat werd al snel duidelijk. Ik heb over de karakters eigenlijk ook weinig te klagen. Jeffrey Dean Morgan is duidelijk een van de betere acteurs, zo charistmatisch en zijn mimiek is uitstekend, maar ook de rest hoef zeer zeker niet voor hem onder te doen.

Valt me op dat veel mensen klagen over het plot. Sinds wanneer heeft een actiefilm een sterk uitgewerkt plot nodig? De actie is prima in orde, evenals de soundtrack. Misschien is het omdat ik totaal geen voorkennis had betreft dit hele gebeuren, dat het daarom alleen maar mee kon vallen.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt.

“I like to remember things my own way. How I remembered them, not necessarily the way they happened.”

En zo is het maar net! Potsiedikkie wat een film! Ongrijpbaar en onbegrijpbaar.

Na alle lovende kritieken die ik er over hoorde, heb ik deze maar snel opgezet. Ik dacht dat ik al best wat gezien had in mijn jonge leventje, maar dit was een heuse desoriënterende en surrealistische trip. Deze post-moderne film noir is wellicht één van de grootst indrukwekkende filmervaringen ever. De kunstzinnigheid spat er vanaf en de kijker wordt absoluut niet gespaard. Op een gegeven moment heb je totaal geen logica maar en twijfel je aan alles wat je ziet. Het zou je zelfs niet meer verbazen wanneer er plots roze kikkers rondspringen. En volgens mij kun je er op los blijven filosoferen, de echte waarheid valt niet te bevatten. Voor mij niet, tenminste. Er zullen vast mensen zijn die zeggen/denken dat ze de film 100% begrijpen en 'dat er niks ingewikkeld aan is', maar zo zie ik dat persoonlijk niet. Dat het geen lichte kost is, zullen de meeste mensen wel met me eens zijn.

Wat een beklemmende, duistere, absurde en ziekelijke sfeer hangt er in deze film. Wat de sfeer absoluut goed doet, is de fantastische soundtrack. Heerlijk. Ook op technisch gebied klopt het allemaal. Uniek, apart, overweldigend..

Je moet er natuurlijk van houden, die complexiteit van Lynch. Ik begrijp dan ook goed dat het bij 'normaal' filmpubliek, die dit soort films niet gewend zijn en waarbij The Butterfly Effect al ingewikkeld is, niet in de smaak valt.

Ik heb er van genoten, van de eerste seconde tot de laatste.

Gotta love Betty White. Die vrouw straalt liefde uit, zorgzaamheid, warmte... Wat een prachtige verschijning. Ze weet direct sympathie op te weken vanaf de eerste seconde dat ze in beeld is. Waar vind je nog zo'n vrouw?

Jennifer Love Hewitt vond ik eigenlijk niet zo heel leuk. Haar personage was niet iets waar ik blij van werd, eerder een klein stoorzendertje. Sean Faris daarentegen maakt veel goed, met zijn schattige koppie en zijn lieve karakter. De chemie tussen de twee is ver te zoeken, maar ach, voor mij waren zij ook niet het centrale liefdeskoppel. Hoe het tussen JLH en Faris zal vergaan is helaas ook vanaf de eerste minuut voorspelbaar, toch is dat geen kritiekpunt. Je kijkt en gelooft het allemaal wel, je hoopt gewoon dat Caroline haar grote liefde weer zou kunnen zien. Dat is het belangrijkste, dáár wil je naar toe als kijker.

Tegen het einde aan wordt het dan ook vrij emotioneel, wanneer je te zien krijgt hoe de vork in de steel zit. De scène op het station is dan ook een pure tranentrekker, de muziek, huilende Caroline.. helaas wordt het fijne, zoete gevoel wat je hebt al snel weggevaagd door een JLH en Faris scène in de tuin, die eigenlijk toch een stuk ergerlijker is dan je in eerste instantie door had. Het gaat allemaal zo gemakkelijk joh in die films!

Al met al, prachtige prestatie van White, maar geen échte uitschieter.

'' Oh God - Say 'yes' you skinny moron! ''

Heerlijke film waarbij alle soorten liefde aan bod komen. Niet alleen de standaard relatieperikelen, maar ook de liefde tussen 2 mannelijke vrienden, de band tussen ouder en kind, omgaan met een onmogelijke liefde. Alles komt aan bod, op een fijne manier. Romantisch met een klein vleugje drama. Tel daarbij op dat je ook nog in de kerststemming komt, en je hebt bijna een hedendaags sprookje.

Love Actually is een mooie, warme film die overloopt van de sfeervolle momenten. Je zou bijna kunnen zeggen dat deze feelgoodmovie geschikt is voor elk moment. Als je verliefd bent, als je liefdesverdriet hebt, je eenzaam voelt of juist heel vrolijk.. een film als deze kan weinig verkeerd doen. En ja, het klopt. Liefde is overal om ons heen, zelfs op momenten waarbij we het niet geloven.

Love Actually is geen film die er op door hamert hoe prachtig het leven is. Juist niet. De boodschap is juist dat je ondanks tegenslagen en vervelende gebeurtenissen, zelf moet kijken naar al het positieve. Het pretendeert geen wereldverbeterend filmpje te zijn, maar het probeert wel de ogen te openen van mensen. Het is geen standaard liefdesverhaal, het is zoveel meer.

Toch is het allemaal niet zo ''zwaar'' als het misschien klinkt, want de vele verschillende personages hebben zeker een goede dosis humor. De verschillende verhaallijnen verwarren niet, wat bij dit soort dingen vaak wel het geval is, maar ze blijven amuseren. Dat komt ook deels omdat het veel bekende gezichten zijn die meedoen. De meeste acteurs en actrices hadden mijn sympathie sowieso al, terwijl sommige me juist positief wisten te verrassen. Bill Nighy, Gregor Fisher, Rory MacGregor... Ja, leuk.

Ik ben er niet zo kapot van. Zag totaal geen chemie en de personages vond ik niet leuk. Nu kijk ik sowieso niet graag naar Teresa, maar Liam daarentegen... Die hoeft meestal niet veel te doen om mij enthousiast te krijgen. Maar hier liep het even anders, blijkbaar. Het verhaal interesseerde me weinig en de romantiek kwam voor mij niet over zoals het zou moeten. Jammer, maar had er sowieso niet al te hoge verwachtingen van.

Phoe, wat een film. Geen positieve phoe trouwens. Leek wel of ze niet wisten welke kant ze er mee uit wilden. Het eerste uur was alleen maar soft porn en hier en daar een dialoogje, wat gezever over pilletjes en rijk worden, een sentimenteel verhaaltje over het lekkere ding die nooit de goedkeuring van pappie en mammie kreeg die hij wilde, en het onsympathieke, losbandige zieke meisje.

Is het een komedie? Nee, daarvoor is het niet grappig genoeg. Is het een drama? Nou, het gemaakte sentiment en de morele normen en waarden die je door je strot worden gedouwd, kan inderdaad dramatisch genoemd worden.

En dan de benaming 'feel good movie'. Jesus, heb ik dezelfde film gezien? Een twintiger met parkinson, die ook nog eens NIET aardig is, ruzie's, break-ups, liefdesverdriet, een vervelende broer met overgewicht.. en lots and lots of blote billen in beeld.

Ik ben echt niet vies van wat sex in beeld, maar op een gegeven moment wou ik echt roepen; Jesus, duiken ze nu ALWEER het bed in? Kan ook door die blije kop van Anne komen, die ik nog steeds niet serieus kan nemen als 'actrice'.

Nee, jammere teleurstelling.

''Kellan Lutz, is dat niet die Twilight dude?'' vroeg ik een vriendin het lezen van het plot en wie de acteurs waren. Ja dus. Wat een VRESELIJKE haarkleur heeft die gast in deze film zeg. Blond/rood/kotsgroen achtig. Werkelijk afschuwelijk, ga naar de kapper ofzo. Gelukkig heeft hij mooie blauwe ogen anders zag hij dus echt niet uit.

Enfin, de film. Zoet. Standaard. Niet echt grappig. Eigenlijk totaal niet grappig. ''She raped my credit card!'' Mandy Moore mist timing en scherpte. Haar irritante zusje Shelby is wel érg aantrekkelijk, wat een mooie meid. Daarnaast lijkt Ava een grijze muis, en ik vond haar al minstens even irritant als Shelby. Jane Seymour is voor haar leeftijd ook zeker een mooie verschijning en een geweldige actrice.

Scènes als de karaoke vind ik dan weer beetje jammer. Die zijn gewoon niet grappig en voegen niks toe, waarom doe je het dan vraag ik me af?

Standaard romcom met een portie drama, liefde en helaas geen humor. De film moet het vooral hebben van de charismatische pa en ma, die ontzettend lief samen zijn. Ava en haar man wisten me helaas niet te boeien, net zoals de BFF met zijn Poolse bruid.

Call me crazy, maar in het begin (Scène met de promdress) vond ik de vader van Lola nog best 'lief'. Gestoord, maar lief. Maar al snel niet meer, hoor. Vanaf het moment dat Lola met haar kippenpoot vliegtuigje speelt begint de weirdness (beter gezegd: sickness) goed zichtbaar te worden.

Ik gunde het hem niet. Ik had medelijden met Brent, ik leefde met hem mee. Enerzijds omdat ik het een lekker joch vond, maar ook omdat ik sympathie voor hem voelde. Fijn, eindelijk weer eens een hoofdpersonage die je niet het ergste toewenst, zoals bij veel slashers wel het geval is.

Bij de scène dat hij zich in de boom verstopt had en zij met stenen aan het gooien was naar hem had ik al een WTF moment. Dat was niks vergeleken bij was me daarna nog te wachten stond. Ofja... mij? Hem. Jezus zeg. :~ Plaatsvervangende pijn. Op het moment dat hij de messen door zijn voeten kreeg geramd vond ik papa helemaal niet meer zo lief. Wat een angstaanjagende vent zeg. Zijn dochter idem dito.

Wel een sterk staaltje acteerwerk hoor, ik vond ze erg overtuigend. Alleen al de blik in hun ogen bezorgde me rillingen, met name de uitpuilende ogen van papa. Het geluid van die boor, kippenvel. Ik zat letterlijk aan de buis gekluisterd hoewel ik NIET wilde kijken. Toch keek ik, met ietwat dichtgeknepen ogen. Verschrikkelijk zeg.

Nu heb ik niet echt veel verstand van dat soort martelingen, THANK GOD, maar hoort een normaal mens niet allang dood te zijn wanneer zoiets bij hem gedaan zou worden? :~ Maar enfin.

Ik vond dat keldergebeuren eigenlijk een beetje jammer en het deed voor mij afbreuk aan de geloofwaardigheid. Hoefde voor mij niet zo, dat kannibalen gebeuren daar beneden. Ik snap dat het haar vorige slachtoffers zijn maar had het toch liever anders gezien. Vind het lastig te verkroppen dat haar slachtoffers zulke monsters worden binnen relatief korte tijd. Maarja, ach. Anderen zullen dat aspect waarschijnlijk geweldig vinden.

Oh en daarbij: Politieagentje kijkt door het raam en ziet dat het hele huis vol bloed ligt. Niet dat hij even versterking oproept, hij gaat natuurlijk alleen naar binnen. Want hè, dat doe je ook als er zulk groot gevaar dreigt. Dan wil je natuurlijk zo snel mogelijk afgeslacht worden.

Maar men, verder lekker bruut hoor. Het moment dat hij 'losbreekt' en het beest in hem loskomt, gruwelijk.

Ondanks een paar gevalletjes van 'een beetje jammer' toch een zeer geslaagde en spannende film. Nagelbijter!

Really... wow.

Het komt niet vaak voor dat ik bij een film tijdens de eerste 10 minuten al met tranen in mijn ogen zit. Bij deze film dus wel. Ik werd direct aangegrepen door de verstikking van kleine Buckley. En daarna bleef ik regelmatig geëmotioneerd.

Deze film heeft een duidelijke en krachtige inleiding. Ik stoorde me totaal niet aan de voice-over en het feit dat het verhaal verteld werd vanuit het perspectief van het overleden meisje. Het had voor mij juist iets mysterieus en tegelijkertijd voelde het bevredigend. Ik hou wel van films met een vertelstructuur als deze.

Fijn dat ze direct tot de kern komen, ze draaien er niet omheen: My name is Salmon, like the fish. First name, Susie. I was fourteen years old when I was murdered on December 6th, 1973. Zeker toen daarna verteld werd over een man die haar in de gaten hield, ga je direct opletten of je al kunt ontdekken wie. De scene in het winkelcentrum is dan ook een leuke scène die de kijker op het verkeerde been probeerde te zetten.

Prachtige beelden, schitterend acteerwerk en zeer zorgvuldig gekozen locaties wisten mijn aandacht vast te houden. Het is toch een tijd geleden dat ik zo onder de indruk was van een film. Hoewel de film vrij lang duurt, toch dik 2 uur, wist hij me mee te slepen in de zoektocht naar de moordenaar van Susie. Ook het rouwproces van een verscheurde familie is zeer overtuigend neergezet.

Het thema blijft verschrikkelijk, maar helaas ook actueel. We hebben allemaal nog wel de dood van jonge Milly in ons hoofd, en helaas gebeurd het dagelijks met zoveel kinderen waarvan wij geen weet hebben. Deze film laat dan ook zien dat een moordenaar niet altijd een gekke vreemdeling is, maar vaak iemand die je (goed) kent en die bij jou in de buurt woont.

Vanaf het eerste moment dat de moordenaar in beeld kwam, voelde ik een rilling over mijn rug. Wat een akelig goede rol heeft deze man neergezet. Stanley Tucci schitterde. Ookal was het in zo'n beangstigende rol. De scene waarbij hij achter haar aangaat bezorgde me dan ook kippevel. Ik vond het zó krachtig en overtuigend neergezet dat ik me bijna kon inleven hoe het meisje zich gevoeld moet hebben. Angstig, alleen, radeloos.

Wahlberg zeg voor mij een van zijn beste rollen ooit neer als hulpeloze vader. Evenals de moeder trouwens. Wat een prachtige vrouw is ze toch. Hele familie is verscheurd door verdriet. En zelfs Susan Sarandon zorgt (vooral in het begin van de film) voor een komische noot.

Het enige minpunt waar ik kan inkomen, is dat mensen de surrealistische visie op het leven na de dood niks vinden. Dit hoefde voor mij ook niet per se, maar het was niet storend. Prachting contrast tussen drama, thriller en fantasie. Hoewel het een film is over een kindermoord, is dit zo sprookjesachtig en vanuit een onschuldig kind zijn perspectief neergezet dat je hem alleen hiervoor al zou moeten bekijken.

Jackson bewijst dat hij meer kan dan films maken over apen en (rond)reizende hobbits. Chapeau. Dikke 4.5*

Ik heb deze film eens op school gezien, tijdens een voorlichting over Loverboys. En ik moet zeggen: hij viel niet tegen. Het is natuurlijk niet je-van-het, maar de film heeft een duidelijke boodschap en laat ook goed zien hoe het allemaal in zijn werk gaat.

Het zet jonge tienermeisjes aan het denken en je kunt alleen maar hopen dat beïnvloedbare meisjes van deze leeftijd er iets van opsteken.

Best leuk! Ik heb sowieso een zwak voor Matt 'Joey' LeBlanc dus daarom al een tikkeltje bevooroordeeld, maar de film is ondanks mijn voorliefde voor Matt gewoon leuk. Ali Larter ben ik vooral gaan waarderen in de serie Heroes, maar ook hier laat ze zien dat ze een personage tot leven kan laten komen. Maar Matt blijft de ster. Met zijn humor weet hij de lachers op de hand te krijgen. Terwijl ik in het begin even het vermoeden had dat het flauw zou zijn, is dit nergens het geval geweest. Het kijkt lekker weg en is best onderhoudend, ookal worden bepaalde clichés totaal niet uit de weg gegaan.

Ondanks de jaloezie blijf je Charlie lief en aandoenlijk vinden. Zijn jaloezie heeft (voor de buitenstaander dan) iets schattigs. Hij weet het 'echt' over te laten komen, best knap. De chemie tussen de twee spat ook van het beeld.

De manier hoe zijn verhaal werd verteld is leuk gedaan, blijft de kijker er bij betrekken op die manier. Flinke meevaller.

De band tussen een leraar of lerares en de leerlingen. Mooi om te zien. Één van de mooiste dingen van het vak is dan wel de band die je met 'jouw' kinderen op kunt bouwen. Voor mij was dat altijd het meest fijne aan juf zijn. Hoewel ik nooit gevoelens heb gekregen voor een leerling (Thank God, dat zou weird zijn, gezien ik gewerkt heb met kinderen van 0 tot 15 jaar oud) heb ik wel regelmatig gehad dat jongetjes verliefd werden op Juf Eline. Niet alleen jonge ventjes die elke dag op een ander verliefd zijn, maar ook 14/15 jarige pubergastjes die dachten 'de liefde van hun leven' te hebben gevonden. Moeilijke situaties brengt het voort. Laat staan als het ook nog wederzijds zou zijn, zoals in 'Loving Annabelle'.

And hellooo Annabelle. Daar zou ik wellicht ook wel gevoelens voor krijgen, wát een leukie! Die lach, dat haar, dr schooloutfit.. Jawel hoor, ik snap Simone wel. Mooie (seksuele) spanning tussen Diane Gaidry en Erin Kelly. Af en toe een paar zwoele, erotische scènes waardoor de aantrekkingskracht nog duidelijker zichtbaar is. Geweldige liedjes ook ter ondersteuning, Sara Bareilles - Gravity bijvoorbeeld.

Dat einde is om te huilen, zo afgeraffeld. Vreselijk jammer, dat geeft een zeer onbevredigd gevoel en laat je met allemaal vraagtekens achter. NIET leuk.

Verder een heerlijke film vol lesbische seksuele spanning.

De film begint al met een te dik kind die een vieze scheet laat en dan vrolijk lachend verder wandelt. Oke, de toon is gezet. Je weet direct wat je kan verwachten.

Ook ik had de hoop dat het allemaal wel mee zou vallen, dat het echt niet zo slecht zou zijn als hier geschreven werd.. Maar jawel. Wat was dit een lang anderhalf uur. Er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden, een beter script, betere acteurs en daardoor betere acteerprestaties, meer achtergrondinfo (Waarom is die school zo bergafwaarts gegaan?) en een komedie hoort toch grappig te zijn, zou je denken..

De ongeloofwaardigheid komt de film ook niet ten goede. Als je op een school 1 á 2 leraren hebt die er met de pet naar gooien, vooruit.. maar hier loopt amper een fatsoenlijke leerkracht rond.

Enige pluspunt is Eva Longoria, omdat ik van haar hou. Verder ga ik deze film snel vergeten.

Tja. Ik vind de film vooral een beetje emotieloos en afstandelijk. De dialogen lijken opgedreund en komen niet altijd over. Het is saai gebracht, heeft een tempo er op van heb-ik-me-jou-daar en de interessante zaken worden niet genoeg uitgediept. De rechtzaken worden een beetje afgeraffeld en je hebt nergens het gevoel dat je Lucia een beetje kunt doorgronden, waardoor het lastig is om met haar mee te leven. Aardig om eens gezien te hebben, maar helaas niet heel veel wijzer geworden behalve de bevestiging dat het een dieptrieste gang van zaken had.