Opinions

Gezien in NYC en is me zeker niet tegengevallen. Hoewel de film voorspelbaar is vanaf de openingsscene tot aan de aftiteling heb ik me goed vermaakt.

Ryan Gosling vind ik een fijne acteur, leuk ook om te zien dat er zoveel films van hem uitkomen deze periode, hij bewijst steeds meer een veelzijdig acteur te zijn. Zelfs Carrell wist me enigszins te amuseren, normaal kan ik hem snel irritant vinden. Emma Stone is een plaatje en deed het ook leuk, hoewel haar rol niet echt bijzonder was en vrij cliche. Mama Moore was ok, maar leek op de automatische piloot te staan.

De leukste lovestory was die van Robbie en Jessica. Heel schattig joch die al vrij snel je hart weet te stelen. We weten w.s. allemaal nog wel hoe het is om 13 en verliefd te zijn...

De film neigt soms meer naar de romantische kant dan naar de komedie, maar als er gelachen wordt is het ook meteen goed.

Lekker tussendoortje.

Ik heb meer moeite met het niet goed uitgewerkte plot, dan met de rest. In principe kan ik vol lof zijn: Bloederig, spannend en af en toe een beetje ranzig, een duistere en grimmige sfeer (achtervolgingen in de donkere en verlaten gangen), en zelfs het acteerwerk is prima.
Het minpunt is voor mij de vragen die ik aan het einde van de film nog steeds had. Waarom leeft hij daar? Waarom ziet hij er zo uit? Wat zijn zijn beweegredenen? Als je een lekker bloederig filmpje wil zien, zit je bij deze aan het goede adres. Verwacht je enigzins diepgang? Dan zou ik hem voorbij laten gaan...

Volgens mij is dit typisch een film die je op jonge(re) leeftijd gezien moet hebben om hem goed te kunnen waarderen. Ik ben 23 en heb deze film vorige week voor het eerst gezien. Dus geen nostalgisch gevoel erbij of jeugdsentiment. Misschien is dat ook een van de redenen waarom ik niet zo enthousiast ben.

Sommige stukken waren wel komisch, anderen werkten me weer op mijn zenuwen. Wisselend gevoel had ik er bij. Met de zweersfeer was niets mis, die was gedurende de film wel duidelijk aanwezig, maar toch wist de film me niet helemaal te bekoren. Acteerwerk vond ik ondermaats, de muziek.. tsja, ik ben geen fan, laat ik het zo zeggen dus je moet het hebben van de irritante mormeltjes.

Wil de vervolgdelen ook graag zien, al betwijfel ik het of die beter gaan bevallen dan deze. Wie weet.

Hoewel ik even moest wennen aan de manier van filmen, het 'beweeglijke' en warrige, was ik wel redelijk geboeid. Het maakte me als kijker meer betrokken in het begin.

Het acteerwerk was redelijk. Niet hoogstaand, niet vervelend slecht. Leuke meisjes ook. Vooral die blonde, zij liet me erg denken aan Hayden Panettiere. Me likes!

Qua verhaal is het inderdaad een mix van 'oudere' soortgelijke films. Beetje Joy Ride meets Rest Stop meets ... tja, je kunt er nog wel een paar bij verzinnen. Niks wat je nog niet gezien hebt, alleen in een ander (en minder goed) jasje gestoken. Helaas.

Vanaf het middenstuk vond ik 't een beetje saai. Het hele 'bos' gebeuren en dat eeuwige gekrijs van die wijven begon ik een beetje zat te worden. Einde was ook pats, boem, voorbij en klaar. Jammer, had potentie in het begin maar er werd mijn inziens niet genoeg mee gedaan.

Ik blijf het een goede film vinden.. de sfeer, de acteurs, de muziek.. zeer sterk!

Niet te vergeten dat ik het einde zeer emotioneel vond, was toch even een traantje wegpinken.. Maargoed ik ben iemand die nog kan huilen bij Samson, dus dat laten we even terzijde..

Al met al, een zeer geslaagde film.

Tsja... wat moet ik hier nou mee? Het klonk best aardig, maar de manier hoe alles in beeld is gebracht is teleurstellend. Sowieso vond ik het beeld erg raar, alsof de hoofden verticaal uitgerekt waren. Dit was best storend, vooral omdat het ook nog andere dingen vertoonde die ik niet precies kan benoemen, maar wat gewoon niet prettig keek.

Stiles doet het niet slecht, maar ergens blijf je haar een raar meisje vinden. Ik voelde met geen enkel personage ook maar enige binding, en het zou me een worst wezen wat er met ze gebeurde. Jammer, want van een film met een plot als deze zou je toch van mogen verwachten dat je meegesleept wordt in het verhaal en in het leven van de verschillende personages.

Tegenvaller.

Aardig filmpje. Het lijkt geen standaard teenslashermovie te zijn, want hierbij draait het voornamelijk om het verhaal en enkele goede twists. Weinig gore, weinig sex, veel gebruik van 'nieuwe' media als Yahoo, MSN, sms etc. Vrij mysterieus en af en toe wanneer je denkt: hij/zij is het, wordt je verrast door een nieuwe gebeurtenis. Redhead Lindy Booth zet een fijne rol neer, evenals haar tegenspeler.

Mooie shots, redelijke soundtrack en het kijkt vlot weg.

Flinke verlaging.

Hij stond me zoveel beter bij dan dat hij daadwerkelijk was. Aantal jaren geleden had ik hem voor het eerst gezien, gisteravond hadden we hem uit de kast getrokken om (nog) eens te kijken.

Eigenlijk zaten er meer scènes in die me lichtelijk irriteerden dan dat ik geboeid zat te kijken. Al snel zei mijn vriend ; 'Is dit Saw light?' Ja, vond ik wel een goede benaming, al vind ik Saw persoonlijk stukken beter en intrigerender.

De autist was te cliché voor woorden, zat ook weinig tot niets in. Standaardbeeld van een schreeuwend joch om vervolgens een twist te krijgen. Mede door dit soort scènes (telkens dat geschreeuw) lijkt de film veel te lang te duren en trekt het zich allemaal zo lang.

Wel nog oké, maar toch een punt minder.

Nice, een prequel van de succesvolle cultfilm Cube!

Ik vond de openingsscène best briljant. Ik had zoiets wel verwacht, maar toch kwam het als een (hele vieze) schok. Er zitten toch best wat gore passages in deze film zeg. Het is een interessant gegeven, vooral als je Cube en Hypercube niet hebt gezien. Het concept is interessant en vrij origineel, het acteerwerk is prima en met de spanning zit het ook wel goed.

Niet hoogstaand, wel leuk voor een keer.

Where to begin... Ik vond deze film ZO eng! Ik was vrij jong toen ik deze film zag, mijn vader had hem op VHS gekocht (oh dear) en ik moest en zou hem natuurlijk zien. Ik heb 3 nachten niet geslapen geloof ik. Mijn ouders pesten me er nog mee als we in de buurt zijn van een schattige St Bernhard.

Op zich was die film nog niet eens super eng, maar meer het feit dat mijn toenmalige beste vriendin ook ineens een hond had gekregen voor haar verjaardag, dus ik was he-le-maal panisch dat dat beest me zou aanvallen. Deed ie niet natuurlijk, maar die film zat nog vers in mijn hoofd.

De film bevat genoeg spanningsmomenten en komt ook zeer realistisch over. Het kan tenslotte iedereen gebeuren, dat zijn of haar hond gebeter wordt en hondsdolheid krijgt. Dat zorgde er voor dat het zo dicht bij de kijker bleef. Hoewel het begin van de film zich een beetje traag voorttrok, kwam er op een gegeven moment een goeie spanningsboog in. Wie herinnert zich niet de scene in de auto? Gedurende de film zie je hoe Cujo wispelturig gedrag begon te vertonen, van sluw en berekenend naar zwak en zielig. Je ziet de hond aftakelen, maar ook weer sterker worden dan ooit. Je zou bijna medelijden krijgen met het beest. Totdat hondjelief als een razende in begint te beuken op die auto. Toen vond ik hem helemaal niet meer leuk.

Ach ja... het heeft mijn ouders weer aanleiding gegeven om me belachelijk te maken op verjaardagen en feestjes.

Daar is 'ie toch weer, die goeie ouwe Chucky. Hoewel, goed..

De voorgaande films waren -voor zover ik me kan herinneren- best leuk. Had wel weer zin in een Chucky film, hoewel het verhaal me niet direct aan sprak. Het eerste half uur vond ik ook het lastigst door te komen. Het was niet heel leuk, spannend of boeiend. Het was juist erg langdradig en voelde dof en ongeïnspireerd aan. Ik weet niet of het de leeftijd is (Volgend jaar alweer 30, jemig!) of dat Chucky gewoon niet meer zo leuk is als vroeger, maar het deed me allemaal bitter weinig. Een paar jaar geleden kon ik echt nog wel genieten van zijn snerpy opmerkingen, zijn gemene lachje en zijn gezichtsuitdrukkingen als 'ie weer een moord pleegde. Nu niets van dat. Jammer.

Zeer goede film.

Zoals al eerder werd gezegd is het een verrassende film die je blijft boeien tot het einde. Natuurlijk weet je al grotendeels wat er nog komen gaat, maar de manier waarop het gebracht werd bleef verrassend.

4.5 *

Best aardig. Hoewel het even duurt voordat de film op gang komt is de toon gezet op het moment dat Chucky in beeld komt. Het huis is een prima locatie, grimmig, donker en onheilspellend. Het verveelde geen moment dat het zich alleen maar daar afspeelde. Chucky zorgt weer voor een paar leuke kills, maar toch voelt het allemaal wat 'traag' aan. Het hele familiegebeuren is eigenlijk niet zo boeiend, om maar te zwijgen over de nanny.

Het is typisch weer zo'n film waarbij je hoopt dat iedereen maar snel aan zijn einde komt, omdat ze vervelend zijn en (te) veel praten. Gelukkig zorgt good old Chucky daar wel voor. Hij was weer als vanouds, alleen wat minder humoristisch. Wel leuk om terug te gaan naar 't prille begin.

Helaas viel ik vijf minuten voor het einde in slaap, maar dat is de volgende ochtend goed gekomen. Op naar nog een deel?

Ik heb deze film na ruim 5 jaar weer eens herzien. Ik heb er altijd een fijne herinnering aan gehad. Ik kan wel goed begrijpen dat er mensen zijn die dit helemaal niks vinden. Een flinterdun verhaal, wisselde acteerprestaties. Mya, Shannon Elizabeth, Jesse Eisenberg , Milo Ventimiglia, Christina Ricci en Joshua Jackson waren voor mij de bekendste namen en ik heb wisselende gevoelens bij deze cast. Toch halen de acteurs het beste uit het matige script. De dialogen tussen Ricci en Jackson zijn niet al te best, maar draait een film als deze om sterke dialogen? Voor mij niet.

Het is een tienerhorror vol voorspelbare plotwendingen en het lijkt alsof er flink leentjebuur is gespeeld bij andere films. Toch zijn er een aantal aardige plotwendingen en is het spannend genoeg om af te kijken. De special effects zijn niet schitterend, maar wanneer je je daar niet aan stoort is dit een leuk tussendoortje.

'' Don't hide behind your fear, do what it takes to stand up for yourself and each other. ''

Gebaseerd op het verhaal van Megan Meier toch? Suicide of Megan Meier Ik vind dit soort dingen enorm heftig. Het raakt me. Daarom hou ik van dit soort films, het zijn eye-openers. Trust, Megan is Missing.. films met een ander thema (niet pesten maar pedofilie) maar het draait wel om hetzelfde: Het gebruik van internet en wat het kan aanrichten. Geen film die snel een award zal winnen, maar die duidelijk een boodschap weet over te brengen en de kijker laat zien hoe het er aan toe gaat in cyberworld.

De film begon voor mij direct goed, ik vond de meiden leuk en het gaat eigenlijk snel al mis. Ik leefde vrijwel direct mee met het personage van Emily Osment, wat een prachtig meisje om te zien trouwens, liet me een beetje denken aan een jonger zusje van Hayden Panettiere. Zo zie je maar weer, voor sommigen is het misschien niet geloofwaardig dat een erg mooi meisje gepest wordt, mensen lijken graag te denken dat het alleen de 'lelijkerds' zijn die slachtoffer worden van pesterijen, maar het tegendeel is waar. Er is altijd wel iets waar ze mee kunnen pesten, ze vinden wel iets.

Ik denk dat het vooral aankomt bij mensen die zelf gepest zijn, digitaal of in real life, het is herkenbaar. Je voelt haar onmacht, haar eenzaamheid, haar verdriet, de angst om naar school te gaan.. Ze kan er niks aan veranderen, ze zou niet weten hoe, ze weet niet waar ze heen moet. Dit kwam bij mij erg hard aan. Je ziet haar afzakken, ze verliest haar vrienden, het lijkt alsof het niemand iets interesseert en/of dat ze niemand meer kan vertrouwen.

Het zet je ook echt aan het denken, wanneer je er bij stil staat dat er verschrikkelijk veel tieners (en zelfs jongeren/volwassenen) hiermee in aanraking komen en hetzelfde ondergaan als Taylor. Ze doet het dan ook erg overtuigend.

Ik moest ontzettend huilen toen ze een videoboodschap had opgenomen en dat op de site had gezet, ik vond het een verschrikkelijk mooie, emotionele scène. '' I'm the real Taylor Hillridge. And I don't know why everybody HATES me so much, or maybe I do. Because now I hate me too. I really don't see the reason of trying, or for talking, or for breathing. I'm just done. So that's it I guess. Bye. '' Kip-pe-vel.

Ook haar vriendschap met Samantha vond ik mooi om te zien. Het klopt wat ze zeggen:

What doesn't kill you makes you stronger.