Opinions

BAM! Dit was een verrassing zeg. Eindelijk, ik was al een tijdje op zoek naar een film als deze. Ik heb me dan ook heerlijk vermaakt.

Wat een geweldige openingsscène, de toon was gezet. Lekker ziek. The Collector is duister, onheilspellend en finally, hij was een killer die me angst aan wist te jagen. Ik zat echt vol spanning te kijken naar wat zijn next move zou zijn, en dat heb ik de laatste tijd niet meer gehad in dit genre. Geweldige sfeer, fijne locatie en het wist een onheilspellend en duister gevoel over te brengen. Met vlagen lekker sadistisch, met een vleugje humor hier en daar.

Geweldige rol van Stewart weer, ik zie die man sowieso graag spelen. Charismatische kop, leuk accent en ik geloofde hem van begin tot eind. Elena daarentegen hadden ze beter in kun ruilen voor een ander, totaal geen uitstraling en over haar geloofwaardigheid zal ik niet eens beginnen. Ze bleef ontzettend aan de vlakte en ze boeide me dan ook totaal niet.

De kills waren erg leuk, ik betrapte mezelf er op dat ik af en toe met een smerig lachje zat te kijken, bijvoorbeeld bij Blondie. Gruwelijk. Hoewel het eigenlijk vergelijkbaar is met de gemiddelde Saw-ripoff vond ik dat in dit geval totaal niet storend. Nee, het heeft weinig nieuws te bieden, maar ik heb genoten van de eerste minuut tot de laatste.

****

Verrassing! Deze film viel me ontzettend mee. Ik had al enkele keren de vergelijking met Saw gelezen, maar qua verhaallijn was deze film stukken beter. Een inbreker die binnen is geraakt in het huis van zijn baas, en die vervolgens geen uitweg meer heeft en diverse sadistische vallen moet zien te overleven. Ik vond het in elk geval wel origineel. Zeer geloofwaardige personages ook, iets wat ik in dit genre film snel tegen vind vallen. Smerige traps, beklemmende en spannende sfeer, en goed acteerwerk? Prima horrorfilmpje dus, een van de betere van de laatste tijd.

3.5*, voorlopig.

Vreemde film.

Het eerste half uur was, ondanks een vrij interessante openingsscène, niet erg boeiend. Daarna herpakt het zich een beetje, maar het blijft flinke pieken en dalen houden. Op een gegeven moment besefte ik dat ik tijdens het kijken ook mijn tweets aan het lezen was. Nu ben ik een vrouw en kan ik goed multitasken, ja, wij kunnen dat heren, maar dat was dus wel de bevestiging dat ik niet lekker in de film zat. Dit door het gebrek aan verrassingselementen en het niet kunnen ontwijken van de standaard clichés waardoor enkele actiemomenten de film niet naar een hoger niveau konden tilden. Acteerwerk was redelijk, dat samen met een paar aardige scènes net een voldoende.

3.0*

Was sneller voorbij dan ik dacht. Misschien komt het omdat we de film in twee keer hebben gezien, maar na het middenstuk lijkt alles afgeraffeld te worden en voor je het weet kijk je naar de aftiteling.

In eerste instantie gekeken vanwege Laurence en Kevin, maar gelukkig leek het verhaal me ook wel aardig. En dat is het ook, 'aardig'. Niets meer en niets minder. Ik zat te wachten op de échte dreigende sfeer, de spanning, de actiemomenten, maar daar lijkt de tijd niet voor genomen. Wanneer de 'dreiging' eenmaal bekend is gaat de film in een sneltreinvaart richting einde. Wat jammer is, want er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Sowieso wat meer confrontaties tussen beide partijen, maar ook hier wordt weinig tijd in gestoken. Wat ook niet meehelpt is dat de personages van bordkarton zijn, het is dan ook lastig om met ze mee te leven.

Al met al geen vervelende film, maar de uitwerking laat te wensen over.

Leuk. Begon beetje traag, eigenlijk is het de gehele film wel vrij rustig en nergens écht schokkend of goor, maar toch werkt hij beklemmend. De onderhuidse spanning is goed voelbaar en de kinderen zijn vanaf de eerste minuut behoorlijk creepy. Hoewel er uiteraard enkele gebeurtenissen in zitten die niet helemaal geloofwaardig zijn, stoort dit niet. Ik ben films als 'Eden Lake' en 'The Children' gewend, maar deze heeft toch ook indruk weten te maken. Aan het einde van de film zat ik nog wel met een paar vragen en een tikkeltje een onbevredigend gevoel, maar toch is 'ie me goed bijgebleven en zat hij nog steeds in mijn hoofd.

Irritante personages zijn altijd het perfecte slachtvee. Met name Jason, een lookalike van die gast van "The Opposites", was echt verschrikkelijk, die had direct al een flinke stomp op zijn neus gekregen. Ook de rest was niet de moeite waard. Volledig inwisselbaar, met niemand leef je mee.

Hoewel het je niet boeit wat er met de personages gaat gebeuren, of beter gezegd: of ze het overleven, kent de film zeker spannende momenten. Wanneer je niet weet wie het is en wat hij van plan is, kent het zeker zijn betere momenten. De dreiging is zeker voelbaar. Mede door de setting en de donkere, onheilspellende sfeer. Positief verrast.

Ik was totaal niet bekend met het verhaal, ik zag dat Dreama Walker meespeelde die ik ken van Don't Trust the B---- in Apartment 23 en ik vond 't wel een kansje waard.

Ik zat constant met gemengde gevoelens te kijken. Aan de ene kant vond ik het best interessant en kon ik niet wachten om te zien wat er nog zou gebeuren en hoe het af zou lopen, anderzijds stoorde ik me aan de vreselijke ongeloofwaardigheid. Het begon me echt op mijn zenuwen te werken, dat ik telkens dacht: 'Is er dan niemand met een béétje gezond verstand die inziet dat dit GEEN normale gang van zaken is, en dat zoiets niet via de telefoon wordt gedaan?' De gebeurtenissen zelf vond ik ook vergezocht en ik kon me niet voorstellen dat mensen daar echt in mee zouden gaan, want ik had al vrij snel de telefoon afgedrukt en gedacht; ze komen maar hier heen. Maar enfin, later las ik dat dat dus écht is gebeurd, wat ik me nog steeds lastig kan voorstellen.

Het acteerwerk was prima, het einde een tikkeltje onbevredigend maar ondanks het soms wat voortslepende tempo en de ongeloofwaardige gang van zaken was het wel goed uit te kijken. Dreama en Ann Dowd hebben me in ieder geval wel kunnen overtuigen met hun acteerprestaties.

Muh. What a snoozefest.

Ik was in het begin vooral blij met Mantegna, want verder vond ik het niet veel soeps. Ik kan Graham lastig verdragen. Ze heeft iets wat me stoort. Gewoon naar haar kijken is eigenlijk al meer dan ik kan hebben. Helaas is zij het overgrote deel van de film in beeld, en wordt ze er niet beter op. Normaal kan ik wel enigszins wennen aan zo iemand, maar bij haar bleef ik de behoefte voelen om de poten van haar stoel onder haar uit te trappen.

Het voelt allemaal zo overdone aan. De karakters, de setting, het kleurgebruik... Het voelt allemaal zo lang uitgesponnen aan. Er lijkt geen einde aan te komen, en wanneer iets niet boeiend is, zoals het verhaal hier, is dat een vermoeiende zit. Vooral ook jammer dat de personages weinig aanspreken. Het hele lesbian gebeuren slaat ook helemaal nergens op. Is er serieus iemand die dat geloofwaardig vond?

Al dat eten en de 'foodobsession, en ik heb er niet eens honger van gekregen, kun je nagaan.

Oh my gosh, dit was echt niks.

Voordat de film begon, kwam er een mededeling op het scherm met de vraag om samen een minuut stilte te houden i.v.m. de slachtoffers en nabestaanden van Pukkelpop. Toch zijn er dan altijd etterbakken die zo'n moment gaan benutten om te klieren, iets wat mij boos maakt. Wil je er niet aan meedoen, ga dan even buiten staan. Je zit met meer mensen in een zaal, gedraag je dan, zeker bij zoiets.

Maargoed, de film begon en het publiek werd eindelijk wat stiller. Was ook wel nodig, want het geluid van de film stond ZO hard dat we het volgens mij niet eens meegekregen zouden hebben als een meteoriet ingeslagen zou zijn in de zaal naast ons. Vreselijk irritant, ook niet bevorderlijk voor de sfeer.

Het grootste minpunt van deze bioscoopervaring was toch wel de film zelf. Wat een saaie, nietszeggende onzin. Er gebeurt werkelijk niets boeiend, de film weet je op een moment te grijpen, de karakters zijn zo plat als een dubbeltje en er zit totáál geen diepgang in. Afgrijselijk. Af en toe een paar (voor mij) domme verwijzingen. Bij de geboorte van Conan bijv, hallo, iemand The Lion King gekeken ofzo? Jezus..

Het is me gelukt om 20 minuten voordat de film zou aflopen, in slaap te vallen. Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen weet ik niet, zeker niet met dat vreselijke harde geluid en dat stomme 3D brilletje op mijn neus. Sorry vriend, ik weet dat je met mij naar The Smurfs en Mr Popper's Penguins bent gegaan, en dat dit 'jouw' film was, maar er zijn grenzen.

Ik was gelukkig niet de enige die de film niets vond, ik dacht dat het gewoon niet 'mijn soort film' was, maar na afloop stroomden negatieve commentaren van bioscoopgangers in de rondte. Grote teleurstelling, weinig interessant, paar betere gevechten maar verder voornamelijk ondermaats. Zelfs mijn vriend, die hier ontzettend naar uitkeek, kwam maar niet in de film en werd geen enkel moment 'gegrepen'. (Behalve door mij als ik weer eens uitgebreid gapend tegen zijn arm aan lag).

Gelukkig was Conan best hot, dat was nog enigszins te doen. Keek maar naar zijn brede, gebruinde torso en zijn snoetje.

Snel vergeten dit, voordat het mijn humeur aantast.

Nadat we laatst 'Battle Royale' hadden gekeken, kwam mijn vriend met deze film aan. Ik had hem nog ergens vaag in mijn geheugen zitten, diep weggestopt, dus ik had wel zin om te kijken. Zeker na dat oersaaie en geestdodende Immortals die we vlak daarvoor hadden gezien.

Ik heb geboeid gekeken. Het liet me inderdaad denken aan Battle Royale, maar dan met betere, overtuigende en krachtigere personages en acteerprestaties. Maargoed, je hebt hier nu ook een kleine groep en ze hebben allemaal wat meer een 'persoonlijkheid' i.t.t. de jonge kinders uit battle Royale. Dit waren volwassen mensen, gemene mensen, gestoorde mensen en mensen die sowieso niks meer te verliezen hadden. Dat maakte het voor mij een stuk 'realistischer'.

Nouja, natuurlijk was ik meteen voor 'Team Conrad' en hoewel het verhaal voorspelbaar was, bleef ik toch nieuwsgierig. Wat een boom van een vent zeg, zo intimiderend en toch iets liefs over zich heen. Goed gecast. Ook de rest van de acteurs doet het prima, hoewel ik me wel stoorde aan het vervelende accent van Vinnie Jones.

Al met al was deze film een verademing, zeker na het tenenkrommende Immortals, al denk ik dat de Spice Girls movie nog goed gevallen zou zijn gisteravond, maar enfin.

Actie goed, acteerwerk goed, spanning goed. Dikke 4.0*

Na aandringen van mijn vriendinnen, toch maar eens deze film gekeken. Omdat ik al niet van de boeken houdt, had ik ook niet veel verwacht van de film.

Bloomwood moet lijken op een zelfstandige vrouw die door haar koopverslaving in de problemen komt, ik vond haar echter vanaf de eerste minuut al irritant. Vond haar voorkomen veel te 'over the top' waardoor het voor mij moeilijk werd om ook maar één seconde met haar mee te voelen of me verbonden met haar te voelen. Ook miste ik de chemie tussen de hoofdrolspelers. Het leken meer broer en zus dan geliefden. Waar was de vonk? Ik heb hem niet gezien.

Ook het constante 'gepraat' van de paspoppen werd irritant. Dit is gewoonweg niet mijn soort humor. Ondanks dat, heb ik de film wel uitgekeken. Mijn volledige aandacht had ie sinds het begin al niet meer, maar toch was hij niet slecht genoeg om af te zetten. Wat een dubbel gevoel geeft deze film je!

Een hele hoop stommiteiten en gestuntel, en uiteindelijk blijf je toch achter met een onbevredigd gevoel. Jammer!

'Confessions of a Teenage Drama Queen' was de derde film die ik van La Lohan heb gezien, na Freaky Friday en Mean Girls.

Het verhaal is een beetje magertjes. Ruzies om een jongen (leuke rol van bitchy Megan Fox), het populaire meisje vs het buitenbeentje, de knappe rockster en de ruzies in de thuissituatie.

Lindsay zet haar rol best goed neer. Toch heeft het me minder weten te boeien dan haar eerdere films. Ik heb gewoon niet veel met verwaande, egoïstische poppetjes. Megan Fox weet dan met haar minimale bijdrage toch een grote indruk achter te laten.

Al met al een vermakelijk meidenfilmpje waar je van moet houden, maar voor de jongere doelgroep is het wel geschikt.

Ja, ik hou hier van. Met deel 1 in mijn top 10 waren de verwachtingen hoog. En wat ben ik blij dat het me niet tegen is gevallen.

Ik ga inhoudelijk niet teveel schrijven over deze film omdat ik hoop dat anderen net zo verrast worden als ik. De beklemmende sfeer heeft me vanaf het begin bij de strot gegrepen. Mijn adem stokte meer dan eens in mijn keel en mijn mooie lange nagels zijn gesneuveld.
Is het eng? Ja. Het was eng. Ik ben zó vaak geschrokken dat ik het niet meer op één of zelfs twee handen kan tellen. En ik heb al zo vreselijk veel horrorfilms gezien dat dat niet meer snel voorkomt.

Het begint ijzersterk. De personages zijn likeable en daarom leef je echt met ze mee. De sfeer zit er direct in en de spanningsopbouw en suspense is fenomenaal en had en hield me op het puntje van mijn stoel. Ik voelde de angst van de kinderen. Het was bíjna alsof ik er zelf bij was, maar gelukkig zat ik gewoon in de bioscoopstoel mijn vriend zijn hand blauw te knijpen. Wat is het toch heerlijk als een film dat kan veroorzaken, dat je zó meeleeft met de personages en op gaat in het verhaal. Fijn ook dat de nadruk op de kinderen ligt en dat de onderlinge relaties zo naturel en echt aanvoelen. Ook moeder weet sympathie op te wekken zonder dat het meteen 'vervelend cliché' aanvoelt. Het acteerwerk, vooral van moeder en Janet, was dan ook erg overtuigend.

Toch stal Vera Farmiga de show voor mij. Zij is zo intens, ik vind haar deze rol zo vlekkeloos neerzetten dat ik ieder woord geloof. Vooral de scène in de werkkamer met het schilderij is me onder de huid gekropen. Op momenten dat de demon nun in beeld was heb ik volgens mij sowieso niet geademd, wat was dat creepy zeg. The crooked man deed mij minder. Jammer, want dit had eigenlijk niet voor mij op deze manier gehoeven. Wel het begin met Billy, de tent, de muziek etc maar niet de stukken waar The Crooked Man echt achter hem aan ging. De twist betreft de oude man die zelf gevangen werd gehouden vond ik ook goed en ik zag dit ook niet aankomen. Wat zit de film toch goed in elkaar. Het klopt. De acteurs, het huis, de muziek, de dialogen, het camerawerk.. Spot on.

Men. Bill Wilkins en de demon nun ga ik nog eens terug zien in mijn nachtmerries. Misschien moet ik dan ook maar hard en herhaaldelijk "Valak" roepen om de nachtmerries te verdrijven.

Damn you James Wan.

'' Want to play a game of hide and clap? ''

The Conjuring. Maandenlang naar uitgekeken, met dichtgeknepen billen en gestokte adem de trailer bekeken, maar verder zo weinig mogelijk over willen weten. Ik wilde me laten verrassen. And oh boy, dat is gelukt.

Lang geleden dat ik zo'n beklemmend, intens en duister sfeertje heb gevoeld bij een film. Vanaf de openingsscène tot aan de aftiteling heb ik als het ware in een trance zitten kijken. Soms was het alsof ik deelgenoot was, en ook in dat huis rondliep. Wat de film zo sterk maakt, is dat de personages je zo nauw aan het hart gaan. Het gezin is lief, warm. Een gezellig nest vol meiden, en een zorgzame vader. Niet alleen het gezin is aandoenlijk, de Warren familie weet ook zeker indruk te maken. Erg sterk acteerwerk ook, vooral Vera Farmiga wist fascinerend te blijven.

Het is lang geleden dat ik zo bang ben geweest bij een film. Echt letterlijk gespannen, - de hand van mijn vriend fijnknijpend en met open mond naar het beeld staren - spannend. Er zijn zoveel kleine, simpele dingen die mij de stuipen op het lijf wisten te jagen. [Het gehuil van de hond, het handgeklap, die freaky pop.. Zo simpel, en toch zó effectief.

Dit is niet de eerste film waar duivelse entiteiten gezinnen het leven zuur maken. En nee, deze film is ook niet compleet vernieuwend. Hier en daar bewandeld het wel 'cliché' paden, zoals de dichtslaande deuren, kinderen die denkbeeldige vriendjes hebben, spullen die plots kapot vallen etc, maar er heerst zo'n ijzersterke sfeer en het is zó eng, dat het lijkt alsof een of andere entiteit jou bij je strot heeft en je in de stoel drukt.

De setting maakt het ook tot zo'n geweldige kijkervaring. De film is zó goed geschoten, het sound design is krachtig en sluit perfect aan bij de overweldigende schrikmomenten. Tel daarbij op dat het acteerwerk subliem is en de personages genoeg diepgang hebben, en het totaalplaatje is compleet.

Eindelijk, een film die niet alleen gaat om het schokkende, maar die ook zó sterk gespeeld en geschreven is dat het zich in je hoofd vastbijt. Dat het zoveel momenten kent dat ik me bijna bepiest had van de schrik, was mooi meegenomen.... Ofzo.

Deze vliegt mijn top 10 in, en schopt zelfs een paar andere topfilms omlaag. Blu-ray, komt u maar.

Phoe, lange zit.. maar het was het best wel waard.

Prima acteerwerk, fijne dialogen, natuurlijk spel.. En geen gebrek aan sfeer. De spanning ligt er niet metersdik bovenop, je zit niet op het puntje van je stoel maar je blijf je afvragen of het hem zal lukken dit te kunnen ontrafelen. Meeleven met de personages? Absoluut.

Prima gebruik van flashbacks die het verhaal iets authentieks en echts meegeven. Dat er een duidelijke boodschap over wordt gebracht hoef ik natuurlijk niemand te vertellen.

Thriller meets tragic love-story.. Ja, best fijn. Enige minpunt vind ik dat de nadruk teveel ligt op de 2 blanken in Afrika, en niet op de duizenden arme Afrikanen. Dit klinkt misschien raar, en niet iedereen zal deze opmerkingen begrijpen, krijg mijn gevoel hierover ook niet precies neergeschreven, maar er wordt teveel aandacht gevestigd op iets wat niet de hoofdzaak was.

Ik had deze film eigenlijk in Amerika willen zien, maar mijn vriendin wilde niet mee en alleen wilde ik ook niet gaan. Dan maar wachten tot hij in Nederland zou verschijnen. Achteraf de beste keus.

Ik heb hem gezien, ben in slaap gevallen, heb nogmaals een poging gewaagd en kon hem toen wel (redelijk) afkijken. Ik ben aardig vermoeid de laatste tijd door de drukke decembermaand en een overvol werkschema. Een film als Contagion valt me dan zwaar op de maag. Mede omdat ik toch graag goed wil opletten bij een film als deze, maar ook omdat het eigenlijk best saai is. Ik voelde geen connectie en/of affectie met de hoofdrolspelers, wat apart is want de grote namen die meespelen doen het zeker niet slecht, maar ik kon er niks mee. Ze probeerden het wel, maar het leek alsof ze hun 'ei' er niet volledig in kwijt konden. Sommigen leken zelfs vrij dood(s), terwijl ze leefden.

Met het verhaal wat me zo interessant leek gebeurde ook niks, het greep me niet. Het zal allemaal wel, het boeide me niet. Gevalletje Iik stond er bij en keek er naar, haalde mijn schouders op en liep weg.', maar ik stond niet, ik zat. Enfin. Weinig spanning die mijn aandacht wist vast te houden. De enkele scènes die de moeite waard waren wisten het geheel ook niet te redden. De grote lijnen waren te mager uitgewerkt. Jammer.

Eindelijk, deze film wilde ik al zo lang zien! Drie leuke acteurs in de hoofdrol, dat kan al bijna niet meer tegenvallen.

Wat een heerlijk begin van de film! Dat verhoor is werkelijk hilarisch, met Bruce die toekijkt en de films staat te raden. Ook de undercoverscène is heerlijk over the top. ''You should use me to call your mother! ''

Ik moet toegeven dat het begin me een beetje liet denken aan White Chicks. Politieagenten, een mislukte zaak, een boze baas, gemene en snerende collega's.... Het is natuurlijk niet clichévrij, maar als je lage verwachtingen hebt en je kunt je hier overheen zetten, is het een vermakelijk filmpje. In feite is het een soort ''Bad Boys'' meets ''Rush Hour'', maar dan met meer humor.

Bruce Willis en Tracy Morgan hebben prima chemie. Morgan is er voornamelijk voor de dosis grappen, terwijl Willis op zijn eigen manier voor een komische noot zorgt (Vooral met zijn one-liners). Rachida Jones is natuurlijk een plaatje, was ook verrast haar in deze film te zien. Geweldige scène als zij in de tuin staat te praten met haar buurman, en Paul wel even uitlegt wat er allemaal gebeurd tussen die twee. Lekkere muziek ook erbij! *Rhythm is a Dancer!*

En dan die vrouw, die haar huis en haar dure meubels wil beschermen. Ik snap dat sommige mensen dit ontzettend flauw vinden, maar dit soort dingen laten mij echt lachen. Seann William Scott was weer heerlijk... Seann William Scott.

Paul Hodges: No. No. Huh Huh. No. No! No! No! Hell No! NO! NO! I refuse to... No! No! Alright Orange who?, damn it?!
Dave: Orange you pissed that your wife is taking it in the ass from another guy right now?

Wil je geëntertaind worden? Dan is dit een prima film. Lekker luchtig, genoeg actie, genoeg humor, en zelfs het acteerwerk is goed te doen.

Welverdiende 4.0* en een bepaalde vinger voor alle zeikneuzen die deze film al afkraken voordat ze hem gezien hebben.

'' I'm crazy? You're the jerk wad that gave me the doll! ''

Wat een herkenbaar gegeven. Direct krijg je het leven van een jong meisje te zien, die moeite heeft met de verhuizing en het achterlaten van haar vrienden. Alsof de verhuizing niet erg genoeg is komt ze er al snel achter dat haar ouders totaal geen aandacht voor haar hebben maar de computer het enige is waar ze dagelijks mee bezig zijn. Dan moet je jezelf maar zien te vermaken in het oude, vreemde huis. Het zorgt voor veel situaties waarbij je je als kijker goed in kunt leven. Het is allemaal realistisch en overtuigend in beeld gebracht.

Ik ga niet proberen om mensen te overtuigen van de visuele pracht en praal van deze film, ik kan alleen iedereen aanraden om hem zelf een keer te bekijken. Voor een kinderfilm heeft het een behoorlijk zware lading, waardoor het volwassenen ook zeker zal aanspreken. Je krijgt meer dan eens een cynisch ondertoontje te horen, en in tegenstelling tot de meeste films van dit genre krijg je eigenlijk eens niet een klef en zoetsappig verhaal te zien waar je tenen van gaan krommen.

Pluspunt van deze film is naast het visuele spektakel toch absoluut Hatcher en Fanning. Het is een belevenis voor de ogen én de oren. Qua sfeer overtreft Coraline absoluut het veel vergeleken ''Alice in Wonderland'', en het is fijn om een duister animatiefilmpje te zien waar zoveel tijd, zorg en liefde in is gestoken om het te maken. Na een dik uur wordt de vaart er wel een beetje uitgehaald, maar dat mag de pret niet drukken.

Dikke 4.0* is het toch zeker waard. Ik heb me vermaakt.

Ja, schattig natuurlijk. Dochter van bijna 4 mocht kiezen, het was dit of Casper en Emma. Gelukkig koos ze voor deze film. Als volwassene is dit ook best leuk vermaak. Af en toe even moeten gniffelen en hier en daar een knipoog naar de oudere kijker. In het begin was Rex een vervelend, verwend beest maar al snel weet hij je om zijn poot te winden. De clichés worden niet ontweken en het verloop is uiteraard mega voorspelbaar, maar dat zal de jonge kijkers wat uitmaken, die hopen gewoon dat Rex samen met al zijn viervoeter matties de weg naar huis zal vinden. Voor ons meisje een leuke eerste bioscoopervaring en nu willen wij natuurlijk ook een corgi in huis.

Brrr, dit was toch een wel een vervelend filmpje zeg. Al snel irriteerde ik me aan die negerin, met haar wannabe sexy stem en haar vreetbuien. Ook de andere personages zijn zo cliché als wat, the fat kid, de zuiplap, de blondine met de dikke tieten, de weirdo, de ransbak..

De film komt heel traag op gang en er wordt ook geen moeite gedaan om de spanningsboog op te bouwen.

Nee, deze film is niks voor mij. Zonde van de tijd.

Leuk als je een jaar of 12 bent, maar als je op oudere leeftijd bent ga je jezelf afvragen waarom je hem in godsnaam toen gekeken hebt en misschien zelfs leuk vond.

Ik begrijp in ieder geval niet wat ik er toen in zag.

Onlangs heb ik met mijn vriend Jennifer's Body gekeken, waar ik toch stiekem onder de indruk was van de gothic/emo jongen. Eenmaal Cougars Inc aangezet, en wie zag ik.. juist! Gothicboy! Laat ik hem voor het gemak maar even bij zijn daadwerkelijke naam noemen, Kyle Gallner. Die jongen heeft iets wat mij ontzettend aantrekt, dus toen ik zag dat hij een hoofdrolspeler was, was ik stiekem al een beetje verkocht.

James Belushi speelde ook zeer vermakelijk, goeie kop heeft die vent ook. Vond de acteurs en actrices sowieso wel fijn, zeker toen 'Haley' van Modern Family plots in beeld verscheen. Sarah én Kyle, dat moet wel goed zijn. Het verhaal zelf heeft weinig om het lijf maar wanneer je door het acteerwerk meegesleept wordt maakt het eigenlijk niet meer uit dat het verhaal een beetje teleurstelt.

Aardig.

Wat een saaie zit zeg. Ze hadden het beter bij de trailer kunnen houden, want de film kan de hoge verwachtingen niet waar maken. Ondanks de goede cast is het verhaal onnodig wazig, saai en totaal niet interessant. Nog een groter minpunt zijn de bordkartonnen personages, met niemand bouw je een band op, zelfs de hoofdrolspelers laten je koud. Het zou me een worst wezen wat er met ze gebeurde, iets wat de sfeer niet ten goede komt. Na dik een uur vroeg ik me nog steeds af waar ze nou naar toe wilden met dat nietszeggende verhaal, op wat onsamenhangend geneuzel en de verplichte "romantische" crap na was er nog niks gebeurd. Toen zakte ik nog maar wat verder weg in mijn stoel.

Lag het nou aan mij? Zag ik het niet? Moest ik beter opletten om het te snappen of was het onnodig ingewikkeld en verwarrend? Ik denk het laatste.

Had zó goed kunnen zijn, maar viel vies tegen. Zelfde cast, ander verhaal graag.

Toch gaat er nog een half punt vanaf. Deze film duurt ten eerste veel te lang, en het zit vol met momenten die grappig zouden moeten zijn maar bij mij geen enkel lachje tevoorschijn kon toveren. Leuke acteurs, het idee is leuk.. maar nee, dit is het echt niet.

Gaap.

Ik heb hier niets mee, dit soort kostuumdrama's. Voor mij veel te stoffig en ouderwets. Het zal vast ook zijn charme hebben, maar ik zie het niet. Ik voelde tijdens het kijken mijn oogleden steeds zwaarder worden en op een gegeven moment kreeg ik de dwingende behoefte om te gaan slapen. Omdat ik al halverwege de film was heb ik hem toch maar uitgekeken, maar achteraf gezien was een dutje spannender geweest.

Ik mis de humor. Het is er wel, maar het kon me niet bekoren. Geen enkele keer heb ik een glimlach op mijn gezicht gehad.

De voornaamste reden om deze film toch een kans te geven was Elisabeth Shue, was erg benieuwd naar haar rol en zij heeft me dan ook niet teleurgesteld, maar verder was het behoorlijk huilen met de pet op.

'' I'm not lost. Somebody just moved my street. ''

Een diepgaand verhaal heeft Coyote Ugly niet. Het is eigenlijk erg dubbel. Een film vol stereotiepe personages, cliché's, en het feit dat gepromoot wordt om je lichaam in de strijd te gooien om geld te verdienen, doet het moraal ook niet ten goede. Je dromen naleven, tuurlijk, iedereen heeft dromen. Maar hoe ver zou je gaan om dromen na te leven? Verhuizen? Op een bar staan en met je wulpse lijfje (oude) kerels verleiden? Maar, toegegeven: Mooi zijn die lijven wel.

Violet, ons hoofdrolspeelstertje, komt langzaam los en voelt zich na verloop van tijd een echte podiumtijger. Uiteraard mag een klef liefdesverhaal niet ontbreken, en die laat gelukkig niet lang op zich wachten. Lekkere popmuziek en andere aanstekelijke nummertjes tussen de scènes door (One way or another.. I'm gonna find ya, I'm gonna getcha getcha getcha getcha!) en je hebt een tienerfilmpje om van te smullen.

Alle meiden, hoe knap dan ook, hebben zoveel onzekerheden waardoor het soms een béétje ongeloofwaardig wordt. Onzeker? Jullie staan halfnaakt met jullie kont te schudden terwijl 50 mannen kwijlend en met grote ogen naar jullie kijken, waarom zouden jullie nou onzeker zijn? Ach ja.

Natuurlijk heeft de film een zoet happy end, want dat is wat we willen zien. Het is niet meer leuk als op het einde van de film blijkt dat Violet terug naar pappie kan gaan, en niks bereikt heeft. Dat weten de makers van deze film dondersgoed.

Een film uit de oude doos... Dit was een van de eerste films die ik wel 10 keer achter elkaar kon kijken. Het hele bovennatuurlijke in combinatie met the usual highschool-crap sprak me wel aan, en ik moet zeggen dat ik het jaren later nog steeds een goede film vind. De visual en special effects zijn erg goed, zeker voor die tijd. Robin Tunney en Neve Campbell zijn echte eye-candy's en wisten me dan ook geboeid te houden. De andere dames zijn ook niet al te rottig om naar te kijken.

Eng? Nee, dat is het niet. Ik zie deze film meer als een lichte horror met een vleug humor. Typisch Amerikaans filmpje waarbij de verschillende conflicten elkaar opvolgen. Pluspuntje voor de muziek, maakt het allemaal net iets interessanter.

3.5* vanwege het jeugdsentiment en omdat ik wel into ''lekkere heksen'' ben.

Oei, nee, dit was het niet. Ik was geïnteresseerd geraakt in dit onderwerp na het zien van Reportage, een programma dat ik altijd graag zie op de late zondagavond, met die droge vent van een Pepijn Bierenbroodspot, die dit onderwerp een tijdje geleden behandelde. Maar daarin zag je natuurlijk echte slachtoffers (een overlevende) en ook de echte dader, waardoor het nu voor mij lastiger was om de film goed te kunnen waarderen, want die voelde amateuristisch en traag aan. Misschien ook omdat het acteerwerk soms een beetje er over was, en momenten die goed benut hadden kunnen worden (spanningsopbouw) werden telkens opnieuw de nek omgedraaid.

Als het verhaal je interesse wekt kun je wellicht beter (een van de vele) reportage kijken dan dit slappe woensdagavond RTL 4 filmpje.

Vorig jaar, toen deze film net uit was, heb ik 2 á 3 keer geprobeerd om deze film te kijken. Let wel, uit te kijken. Telkens er aan begonnen en toch weer afgezet. Waar het aan gelegen heeft? Geen idee. Misschien viel het me toen zodanig tegen dat ik er geen zin meer in had, of was ik gewoon telkens te moe om verder te kijken en heb ik het daarom meerdere kansen gegeven. Ik had het, tot nu dan, nog nooit in zijn geheel gezien en het verbaasde me hoe weinig ik me er überhaupt nog van herinnerde. Hoeft op zich ook niet, want de film is voorspelbaar genoeg om te kunnen raden wat er zou gebeuren.

Toch viel het me nog wel mee. Het is een vermakelijke film die goed wegkijkt, zijn spanningsmomenten kent en het acteerwerk was ook niet slecht te noemen. Toch is het allemaal een typisch geval van: 'net niet'. Je zit niet helemaal geïntrigeerd te kijken, de binding met de personages is niet altijd even voelbaar en de sfeer die voornamelijk in de eerste helft goed aanwezig is, wordt naarmate de film vordert steeds minder.

Ik heb het origineel overigens nooit gezien, misschien moet ik die over een tijdje een kans geven. Dit voelde voor mij in ieder geval teveel aan als 'leentjebuur'.

Meidenhorror? Nee man. Je moet bijna een crazy bitch zijn om deze film goed te vinden. De openingsscène is al behoorlijk plat, waardoor je je af vraagt wat er de toegevoegde waarde van is. Om er voor te zorgen dat je binnen 1 minuut al een hekel aan de personages van de film krijgt? Daar slagen ze wel in. Gelukkig ben ik niet de enige die zich aan haar stoorde, zo valt de eerste kill al na 4 minuten. De personages zijn verschikkelijk, net als de hoeveelheid seks die ze er in hebben gestopt. Alsof dat de kijker moet 'binden' aan de film.. "Oh wacht, het is al 6,5 minuut geleden dat er iemand seks heeft gehad, vlug, doe wat lesbian actie er in!" En laten we vooral de homo hartstikke stereotype maken, want dat vinden de kijkers zo leuk.... Niet dus.

De titels 'Komedie' of 'Horror' zijn allebei niet geschikt voor deze film. Als het genre 'Gedrocht' ooit komt is deze film direct kandidaat. Het klonk zo leuk, maar helaas schept de omschrijving hele verkeerde verwachtingen. Wat een prul.