Opinions

Op MovieMeter schreef ik onlangs:

Ik heb ondertussen tweeënhalf seizoen gezien, en het is inderdaad een leuke serie. Erg opgewekt, met leuke humor en een vreemde, kleurrijke wereld die de makers alle ruimte biedt om hun creativiteit en verbeeldingskracht de vrije loop te laten. Het hoge tempo is ook fijn, al is een aflevering soms té snel voorbij. En er zitten een aantal behoorlijk duistere afleveringen tussen, al blijft het doorgaans vrij luchtig.

Maar het enthousiasme van The One Ring deel ik vooralsnog niet helemaal. De serie heeft een aantal erg sterke en vindingrijke afleveringen, maar die worden afgewisseld met een hoop afleveringen die vrij middelmatig zijn. Persoonlijk had ik liever iets minder afleveringen gezien met een constanter niveau dan dat ik me door een hoop filler heen moet werken om de parels te ontdekken. Slecht is het niet, maar het zorgt er wel voor dat mijn enthousiasme na een goede aflevering weer snel stabiliseert.

Bovendien blijft het allemaal behoorlijk kinderlijk. Finn is een beetje een ADHD-kind met eindeloze energie, dat voortdurend op avontuur wil gaan en geen uitdaging uit de weg gaat, en de andere personages zijn ook nogal karikaturaal. En de serie gaat na een tijdje een beetje repetitief aanvullen. Na het zoveelste avontuur, en de zoveelste confrontatie met The Ice King, ga je toch verlangen naar iets nieuws.

Het is kortom een leuke serie, die vanwege de positieve sfeer goed is voor je humeur en bij momenten erg creatief is, maar het niveau had constanter gemogen en de uitschieters zijn (vooralsnog) iets te zeldzaam.

De beste aflevering van dit seizoen vind ik trouwens Freak City. Het verhaal is bizar en surrealistisch, en het heeft een erg leuke clue. Alleen dat zingen had van mij niet gehoeven. Het seizoen in zijn geheel krijgt 3.25*. Net als het eerste seizoen van Gravity Falls kijkt het lekker weg maar zijn er weinig uitschieters.

Inderdaad een duidelijke stap omhoog in vergelijking met het eerste seizoen. Wat ik vooral sterk vind is dat er aan de energieke, fantasierijke en opgewekte sfeer donkere randjes toegevoegd worden. "It Came from the Nightosphere", "Death in Bloom" en de Lich-afleveringen zijn in dat opzicht de uitschieters van dit seizoen. Net als bij het eerste seizoen (en de latere seizoenen) is het niveau iets te oneven om een echt hoog cijfer te rechtvaardigen, maar desalniettemin introduceert de serie zich hier definitief als één van de meest inventieve en volwassen animatieseries, met een surrealistische wereld vol complexe personages.

Netjes, jij bent er snel bij! Ik heb gemengde gevoelens bij de finale. Het weet een heleboel losse eindjes op te lossen met de gebruikelijke creativiteit en energie, en de serie krijgt een passend cyclisch einde: de wereld eindigt niet met Finn & Jake, maar blijft voortleven, en een bron van nieuwe avonturen.

Maar de finale heeft mijns inziens twee flinke problemen. Ten eerste probeert het veel te veel te doen in te weinig tijd. In 40 minuten wordt de oorlog tussen PB en haar oom opgelost, een nieuwe oorlog begonnen waarin een vijand waarbij The Lich verbleekt even tussen oog en lippen geïntroduceerd en vervolgens alweer verslagen wordt, The Ice King gered door Betty én de toekomst van Ooo en haar inwoners geschetst. Dat is gewoon te veel. Ik begrijp dat de makers er een punt achter wilden zetten, maar zoveel in één aflevering proppen voelt geforceerd, en hoe meer je in een aflevering stopt hoe minder de impact wordt van al haar ontknopingen. Met een betere opbouw hadden veel ontwikkelingen een stuk meer impact kunnen hebben.

En ten tweede is er te weinig tijd ... voor Finn & Jake! De serie was in mijn ogen voor een belangrijk deel een coming of age story van die twee (vooral Finn). Maar in de finale is daar amper aandacht voor. De rest van de cast krijgt volop ontwikkeling, maar de hoofdpersonages zijn daar vreemd genoeg een uitzondering op. Geen symbolisch bereik van volwassenheid of iets in die trant - nee, zelfs in de college aan het einde zijn ze amper aanwezig. Misschien is het punt dat ze nooit "opgroeien", maar altijd avonturen blijven beleven? Maar ook dat komt niet goed naar voren. En dat hoeft volwassenwording op zich niet uit te sluiten. Daardoor was de finale voor mij uiteindelijk een beetje onbevredigend. Het is een mooi, typisch hectisch afscheid van de wereld, boordevol creativiteit, maar Finn & Jake hadden een betere conclusie verdiend.

Ondanks mijn kritiek denk ik overigens dat het goed is dat de serie hier eindigt. De laatste tijd was de fut er duidelijk uit, met zeer spaarzame releases en minder creativiteit en energie dan in haar piekjaren. Daarnaast heb ik liever dat een serie eindigt voordat de inspiratie helemaal weg is: veel cartoons gaan te lang door. En het was nog steeds een prima seizoen. Niet het beste van de serie, maar een meer dan degelijke afsluiting.

American Gods heeft mijn verwachtingen waargemaakt, maar niet overtroffen.

Wat ik verwachtte was een serie met een breed palet aan personages die op een vermakelijke en stijlvolle manier de Amerikaanse identiteit verkent - met al haar variatie, conflicten en invloeden van over de hele wereld - onder het mom van een oorlog tussen 'oude' en 'nieuwe' goden, en dat is eigenlijk precies wat ik kreeg. American Gods verveelt zelden en is bij vlagen erg stijlvol, maar het is zelden méér dan dat.

De wereld van American Gods - de goden die tussen de mensen rondlopen en net zo menselijk zijn als de mensen die hen hebben voortgebracht, als symbolen voor de scheidslijnen in de westerse geschiedenis - is niet alleen boeiend, maar ook erg vermakelijk, en die wereld wordt met veel aandacht opgebouwd. AG heeft ontzettend veel personages, en je hebt het ene personage nog niet leren kennen of je wordt alweer aan een nieuwe voorgesteld. Die variatie houdt de serie fris en zorgt voor een rijke wereld, maar het zorgt er tegelijkertijd voor dat je weinig binding opbouwt met de personages, en het constante gespring tussen verschillende plotijnen (waaronder origin stories van een heleboel goden) voorkwam dat ik echt "in" het verhaal kwam te zitten. Ik zat zelden op het puntje van mijn stoel en voelde zelden spanning over waar het verhaal naartoe zou gaan. Dat het hoofdpersonage een beetje een lege huls is helpt wat dat betreft niet.

Uiteindelijk voelt dit eerste seizoen een beetje als een proloog: de focus lag meer op het plaatsen van de stukken op het bord dan op het bewegen van die stukken. De nadruk lag voor mijn gevoel meer op world building dan op plotontwikkelingen en karakterontwikkeling. Daar is op zich niets mis mee, maar het zorgt er wel voor dat ik er nog weinig sterke gevoelens bij heb. En de stijl van de serie is weliswaar solide en past goed bij haar fantastische wereld, maar er waren weinig momenten waarop ik er echt van onder de indruk was, en door de variatie in stijlen, locaties en tijdsperioden miste het enigszins een eigen identiteit.

Maar ondanks mijn kritische punten heb ik veel plezier beleefd aan deze serie en kijk ik alvast uit naar het tweede seizoen. Het heeft een vermakelijke en rijke wereld, interessante onderliggende thema's en een fijne stijl, maar het mist nog de spanning en emotionele diepgang die de beste series hebben. 3.5*

Sterk.

Black Mirror is een anthologieserie waarbij iedere aflevering een uniek verhaal vertelt (met eigen acteurs en een originele invalshoek) binnen de thematiek van de serie: de invloed van technologie en moderne media op de samenleving. En hoewel niet iedere aflevering even boeiend is, of een even geloofwaardig toekomstbeeld schetst, slaagt de serie er zeker in om interessante vragen te stellen. De manier waarop ze worden belicht is ook treffend: donker en pessimistisch, met bijtende zwarte humor en een sterk gevoel voor satire. En de sfeer is lekker modern, en de afleveringen blijven door de hoge variatie fris.

Door de grote variatie spreekt niet iedere aflevering me evenzeer aan, en het toekomstbeeld dat geschetst wordt voelt vaak nogal tendentieus en overdreven, maar voor liefhebbers van science-fiction die bijtende satire kunnen smaken die een kritisch licht werpt op onze samenleving is dit zeker een aanrader.

Minder dan de vorige seizoenen.

Het belangrijkste verschil is voor mijn gevoel dat Black Mirror een stuk toegankelijker is geworden, meer mainstream, zowel in haar (meer "Amerikaanse") stijl als in haar inhoud. Zo heeft de eerste aflevering bijvoorbeeld een erg klassieke sfeer, met veel pianomuziek, in plaats van de koele science fiction sfeer die voorgaande seizoenen in grotere mate hadden, en ligt de boodschap er metersdik bovenop. En de donkere humor en wrange eindes zijn ook aanzienlijk verdund, terwijl die de serie voor mij juist fris maakten: nu wordt de kijker vaker een boodschap opgedrongen, en een aantal keer krijgen we zelfs een happy ending. Ten slotte voelt het allemaal gewoon niet meer zo fris als het was. Dat de serie regelmatig terugvalt op clichés die we al talloze keren hebben gezien in science fiction helpt wat at betreft niet.

Verder zal ik nog kort iets zeggen over de individuele afleveringen:

1. Nosedive: deze aflevering, geregisseerd door Joe Wright (van oa Pride & Prejudice), heeft de meest klassieke sfeer van alle afleveringen, met klassieke muziek op de achtergrond en veel kleur. Dat spreekt mij persoonlijk niet zo aan (zeker niet bij science fiction), maar belangrijker is dat het plot zo ontzettend onsubtiel is. Het gaat over een toekomst waarin mensen elkaar voortdurend beoordelen met sterren, wat uitgedrukt wordt in een gemiddelde, met als resultaat dat mensen alles doen om anderen te plezieren. Op zich geen oninteressant uitgangspunt, maar het ligt er allemaal veel te dik bovenop, waardoor het eerder als een flauwe parodie dan een dystopie aanvoelde, en het eindigt met een nogal flauwe moraal. 2.5*

2. Playtest: in deze aflevering, geregisseerd door Dan Trachtenberg (van 10 Cloverfield Lane), test een backpacker een prototype uit van een virtual reality ervaring waarin zijn grootste angsten worden gematerialiseerd. Een leuk uitgangspunt dat zorgt voor een spannende aflevering, maar erg origineel is het natuurlijk niet, en ook de uitwerking barst van de clichés ("wat is er echt en wat niet?!"). 3.5*

3. Shut Up and Dance: een aflevering, geregisseerd door James Watkins (van Eden Lake), over een jongen die via zijn webcam gefilmd wordt terwijl hij masturbeert en vervolgens met die video wordt gechanteerd om instructies te volgen die hem worden toegestuurd. Wat zorgt voor een vermakelijke thriller die goed het gevaar laat zien van cybercrime (en online vigilantisme) en een lekker donker einde heeft. 3.5*

4. San Junipero gaat over twee vrouwen die verliefd worden in een mysterieuze gemeenschap. Het uitgangspunt - ouderen krijgen de kans om in een virtuele wereld verder te leven - is leuk maar de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt (de 70's vooral, met de bijbehorende muziek, aankleding en clichés) ligt me niet en het verhaal (een vrij voorspelbaar romantisch drama) boeide me weinig. 3*

5. Men Against Fire gaat over een soldaat die strijdt tegen "roaches", een soort zombie-achtige wezens die de wereld bedreigen - alleen blijken het in feite "normale" mensen te zijn (met "inferieure" genen) en is hun uiterlijk een virtuele illusie die ertoe dient om hen te ontmenselijken. Een leuk idee, maar de uitwerking is vrij mager en de personages zijn ontzettend eendimensionaal. 3.25*

6. Hated in the Nation is met anderhalf uur veruit de langste aflevering. Iedere dag wordt de meest gehate mens in het land vermoord, en een detective en haar assistent gaan op onderzoek uit om te ontdekken wie hierachter zit. Detectiveseries zijn mijn ding niet, en de personages zijn nogal saai, maar het laat wel goed de gevaren zien van het op de wereld loslaten van allerlei technologie die gehackt kan worden en vervolgens ingezet wordt tegen de bevolking, en het donkere einde is leuk, zij het weinig subtiel - alleen dat geforceerde happy ending hadden ze achterwege mogen laten. 3.25*

Alles bij elkaar is de serie nog steeds de moeite waard, vooral doordat er weinig series zijn die op een vermakelijke en effectieve manier de gevaren laten zien van toekomstige technologieën en ontwikkelingen. Dit derde seizoen is echter wel minder fris - toegankelijker, clichématiger, minder donker - en voelt minder als een eenheid, meer als een verzameling van uiteenlopende korte films van regisseurs met verschillende artistieke visies, dan de vorige seizoenen en mist afleveringen die echt uitblinken. 3.25*

Op MovieMeter schreef ik:

Boogiepop Phantom is een 12-delige anime-serie die geregisseerd is door Takashi Watanabe:

Met andere woorden: iedere episode vertelt het verhaal van één personage, en staat dus volledig los van de andere episodes (de enige uitzondering hierin is episode 12). De episodes zijn slechts met elkaar verbonden (in Magnolia-stijl) door het centrale thema van de lichtkolom en haar gevolgen. Hierdoor is de vertelstijl niet lineair: als kijker moet je zelf de lijnen trekken tussen de verschillende verhalen. Wat ik verder nog aan het bovenstaande wil toevoegen is dat de animatiestijl van de serie over het algemeen zeer grauw en duister is, wat in combinatie met de muziek (ambient, minimalistische elektronische muziek en zelfs een beetje drum & bass) vaak leidt tot een donkere sfeer - al zijn lang niet alle verhalen even duister.

Persoonlijk heb ik enigszins gemengde gevoelens overgehouden aan de serie. De animatiestijl is sfeervol, maar is nergens geweldig; en de matige karakterontwerpen helpen de sfeer bepaald niet. Het camerawerk en de kadrering zijn, zoals in veel anime-series, meestal matig tot slecht. De opening en de aftiteling van de serie (met vervelende popnummers) zijn ontzettend slecht - en hetzelfde geldt voor de inleiding van het middenstuk (met de tekst 'Boogiepop Phantom', een duffe voice-over en een maffe pieptoon). De gezichts-uitdrukkingen zijn ongeloofwaardig en overdreven, en emotioneren daarom zelden. En de serie eindigt op een zeer oninteressante wijze: de animatiestijl wordt kleurrijker, pianomuziek voegt naar het einde toe sentimentaliteit toe en het verhaal wist me geen moment te boeien. Maar tegenover al deze minpunten staat een soundtrack die doorgaans wél erg sterk is. Niet ieder nummer wordt op een goede, effectieve manier gebruikt, niet ieder nummer vond ik mooi en de willekeurige pieptonen die in de serie verwerkt zijn vond ik belachelijk, maar over het algemeen vond ik de muziek gewoon erg fijn. En hoewel de meeste episodes me verhaalsgewijs amper wisten te boeien vond ik enkele episodes in dat opzicht wél behoorlijk sterk. In het bijzonder aflevering 2 en aflevering 7 - en in mindere mate aflevering 8 - sprongen voor mij in dat opzicht (en ook in muzikaal opzicht: de muziek is relatief hard) boven de andere afleveringen uit.

Om eerlijk te zijn zou ik de serie in haar geheel niet zo snel aanraden: tijdens een hoop afleveringen heb ik me namelijk, ondanks de fijne animatiestijl en de sterke soundtrack, best zitten vervelen (dat ik meermaals heb gekeken hoe lang een aflevering nog duurde is daarvan een goede indicatie) omdat de sfeer mij niet voldoende vastgreep om te compenseren voor de vaak weinig boeiende inhoud. Voor Boogiepop Phantom in haar geheel heb ik daardoor simpelweg niet meer over dan 2.5*. Maar de bovengenoemde afleveringen (die makkelijk onafhankelijk van de andere afleveringen gekeken kunnen worden) die er voor mij bovenuit sprongen (en waar ik zeker 3.25* aan kwijt kan) vind ik wel aanraders. Maar 2.5* voor de gehele serie dus.

Sindsdien ben ik wat minder streng geworden (of nostalgischer), dus doe ik er een halfje bij. Vooral de soundtrack is blijven hangen: het plot en de animatiestijl zijn adequaat, maar niet uitzonderlijk.

Beter dan Twin Peaks, maar het deelt ook haar gebreken.

Carnivàle wordt vaak vergeleken met Twin Peaks, en dat is terecht. Net als Twin Peaks heeft Carnivàle op haar beste momenten een mysterieuze en onheilspellende sfeer met veel onderhuidse spanning die voor enkele fantastische scènes zorgt (vooral de monologen van Justin zijn memorabel). Langzaam maar zeker ontdek je de diepere rol van de personages in de "strijd van goed en kwaad", en die ontwikkeling is boeiend om te volgen, zeker in het subtielere en minder clichématige eerste seizoen.

Maar net als bij Twin Peaks is de "hoofdverhaallijn" maar een klein deel van de serie. Een groot deel van de serie volg je randpersonages van de serie, de één nog minder boeiend dan de ander. Provinciaalse types zijn het, die saaie dialogen voeren terwijl ze zich bekommeren om hun alledaagse zorgen, zoals een aantal "romantische" avonturen die tot spanningen leiden. Dat het belangrijkste personage, Ben, een boers type is die het hele seizoen vooral hard zijn best doet om niets te doen helpt ook niet. Begrijpelijk, maar saai.

En in het tweede seizoen komen de zwakke punten van de serie alleen maar meer op de voorgrond. De serie wordt explicieter, minder mysterieus, en de personages verliezen hun complexiteit. De ontwikkeling van Sofie is boeiend, maar de andere personages vechten erom wie het beste in een hokje past.

Carnivàle is dus niet zo goed als ik hoopte. Het heeft een aantal zeer sfeervolle scènes, een paar leuke personages en een best fascinerende main story, maar net als Twin Peaks besteedt de serie veel te veel tijd aan de vergetelijke verwikkelingen van oninteressante personages, waardoor echte hoogtepunten schaars zijn. Veel mensen klagen dat de serie voortijdig is geëindigd, maar ik vind het vooral zonde dat de twee seizoenen die het had niet beter zijn besteed. Meer focus en minder filler had de serie goed gedaan. 3.25*

Valt niet tegen.

Game-adaptaties zijn zelden een succes, maar deze serie lijkt één van de zeldzame uitzonderingen te gaan worden. Het voelt een beetje als een westerse versie van Hellsing, met eenzelfde strijd tegen de legers van de duisternis, waarin vampieren een hoofdrol spelen, en met veel bloed, gore en over-the-top geweld. Die westerse invloeden hebben voor- en nadelen. Een voordeel ivm Hellsing is dat Castlevania meer haar best doet om haar personages op te bouwen in plaats van ze te reduceren tot pulpclichés en fanservice. De wereld en personages van Castlevania zijn ook erg cliché, maar zijn menselijker, minder over-the-top idioot en voelen minder als een slap excuus voor stijlvol geweld. Maar een nadeel is dat de serie minder stijlvol is. De animatiestijl is generieker en cartoonesker, en dat gevoel wordt versterkt door de ontzettend duffe voice acting (na twee afleveringen ben ik daardoor naar Japans geswitcht). In plaats van de personages meer kleur te geven versterkt het de impressie dat het lopende clichés zijn. Daarnaast voelen de gevechten erg tam. Veel gore, weinig intensiteit. Castlevania heeft kortom meer substance, maar minder style.

Maar ondanks haar beperkingen (en korte speelduur) heeft Castlevania mijn verwachtingen overtroffen. Het kijkt lekker weg en is alleszins best stijlvol. Zo mogen ze meer game-adaptaties maken. 3*

Spectaculaire actie, matig script.

Het eerste seizoen was een positieve verrassing, vooral omdat mijn verwachtingen zo laag waren. Dit keer waren mijn verwachtingen echter hoger. Het eerste seizoen was vermakelijk, maar fungeerde een beetje als een proloog in een groter verhaal. Dit seizoen moest daar op voortborduren: de personages uitdiepen, de wereld uitbreiden, en het conflict tot een bevredigend einde brengen. En dat doet het. Maar het resultaat is helaas vrij middelmatig. Vermakelijk, maar zelden indrukwekkend.

Het grootste probleem is een gebrek aan richting. Na het eerste seizoen verwachtte ik dat de serie langzaam maar zeker naar een groots gevecht tussen Dracula en de hoofdpersonages toe zou gaan werken. Maar wat doet de serie? Het introduceert een heleboel randpersonages, en besteedt een groot deel van haar tijd aan hun conflictjes terwijl de hoofdpersonages in de bibliotheek zitten of - in het geval van Dracula - verdrinken in zelfmedelijden. Dat is niet wat ik van dit seizoen wilde.

Maar vooruit, als die nieuwe conflicten boeiend waren zou ik dat de serie graag hebben vergeven. Maar dat zijn ze meestal niet. Neem de rebellie tegen Dracula. De beste man blijkt van plan te zijn om niet alleen alle mensen (terwijl hij verliefd was op een mens, en zijn trouwste volgers mensen zijn, maar oké), maar ook alle vampieren uit te roeien - want zonder mensen hebben ze geen voedselbron meer en zullen ze sterven van de honger. Hij biedt de vampieren geen realistisch plan voor de toekomst, en wuift alle kritiek weg door boos te kijken. En dit moet één van de slimste personen op Aarde zijn. Ik begrijp dat Dracula niet in goede doen is, maar dat dit tot rebellie zal leiden is volstrekt vanzelfsprekend. Voor hem lijkt de rebellie echter als een complete verrassing te komen. Of neem de discussies over de te nemen strategie. Dat kan erg interessant zijn, maar dan moet er wel realistische oppositie zijn. Tenzij de hoofdpersonages er verblijven lijkt nu iedere stad met gemak te vallen, en daardoor missen deze discussies enige urgentie. Als de serie meer tijd had genomen om een spannend conflict met de mensheid op te bouwen, en Dracula een serieus plan zou hebben, zouden al deze dingen gewerkt kunnen hebben. Maar nu voelt het grotendeels als tijdverspilling.

Ondanks het matige script doet de serie echter nog steeds een hoop goed, en ik heb me opnieuw goed met dit seizoen vermaakt. De actie is voorspelbaar maar ziet er vaak erg goed uit en biedt constant spektakel, de achtergronden zijn bij momenten prachtig, de vermenselijking van Dracula maakt hem een interessante en complexe villain, en de serie komt tot een bevredigend einde - vooral het einde van Dracula, hoewel het me door het gebrek aan opbouw van zijn relatie met Alucard weinig deed, was aangenaam poëtisch. Net als het eerste seizoen kijkt het daardoor erg makkelijk weg. Het biedt veel spektakel en ziet er goed uit.

Maar waar ik hoopte op een serie die de zwakke punten van haar voorganger verbetert kreeg ik een seizoen dat precies dezelfde fouten maakt. De serie heeft te weinig afleveringen om het conflict met de mensheid goed op te bouwen en besteedt ook nog eens veel tijd aan een subplot dat weinig boeit. Wat overblijft is een serie die een snelle hap biedt die best goed smaakt maar die ik ook snel weer zal vergeten. 3*

Ik vond het een erg sterke serie juist: stijlvol, en in filosofisch opzicht waanzinnig ambitieus. Het centrale thema is de "vrije wil", en of dat bedreigd wordt door "determinisme" (het idee dat de toekomst vaststaat, dat we niet anders kunnen handelen dan we in feite handelen), maar daarnaast komen ook onder meer de metafysische implicaties van de kwantummechanica en het idee dat we in een simulatie leven (en of dat erg zou zijn) aan bod. Razend interessant allemaal. De personages en het plot zijn helaas minder boeiend, maar als je houdt van goed doordachte science-fiction die je aan het denken zet is dit absoluut een aanrader.

Ps: ik heb elders in het Engels een opiniestuk geschreven over de behandeling van vrije wil in de serie. Het is behoorlijk lang (en Engelstalig dus), maar ik zal het braaf delen voor de geïnteresseerden.

Teleurstellend.

Dexter is een leuk personage - daar ben ik het absoluut mee eens. Slecht genoeg om hem interessant te maken, maar goed genoeg om identificatie mogelijk te maken (hij doodt immers alleen bad guys): een erg slimme keus. Doordat hij buiten de maatschappij staat merkt hij bovendien interessante dingen op over onze maatschappij, vaak gemengd met een vleugje ironie en cynisme. En hij wordt sterk neergezet door Michael C. Hall. Het sterkste punt van Dexter is kortom zonder twijfel Dexter.

Maar Dexter is meer dan Dexter, en de rest van de serie is aanzienlijk minder sterk. Audiovisueel is het middelmatig, maar belangrijker is dat de kwaliteit van het plot en de personages buiten Dexter erg laag is. Het voelt vaak een beetje als een B-thriller, met quirky side characters en clichématige tegenspelers (de moordenaar blijkt Dexter's broer te zijn ... seriously?). In alle eerlijkheid ligt het genre me ook gewoon niet, maar ik hoopte dat het personage van Dexter dat zou compenseren. Maar helaas.

Ik heb niet alle afleveringen gezien, dus ik zal me van een stem onthouden, maar ik zie persoonlijk de genialiteit van Dexter dus niet in. Dexter is een leuk personage, maar de kwaliteit van de rest van de serie is mijns inziens ondermaats, en dat kan één sterk personage helaas niet verhullen. Jammer.

Fijne finale, maar helemaal bevredigen doet het niet. Veel mensen zijn teleurgesteld in het open einde, maar persoonlijk vind ik dat juist goed bij dit seizoen passen. Één van de hoofdthema's van dit seizoen was de status van waarheid - geïnspireerd door de post-waarheiddiscussie die gevoerd wordt naar aanleiding van Trump, Brexit en populisme in het algemeen - en dat thema afhandelen door de good guys zonder enige ambiguïteit de overwinning op te dienen zou de urgentie ervan hebben ondermijnd. De huidige keuze (het is aan de kijker om te beoordelen wie zal winnen) past beter bij de huidige realiteit, waarin de strijd tussen waarheid en "post-waarheid" eveneens onbeslist is. Daarnaast was de shootout erg stijlvol en worden de centrale verhaallijnen bijna allemaal adequaat afgesloten. Een prima finale dus.

Maar tegelijkertijd deelt het de zwaktes van dit seizoen. Een aantal van de ontwikkelingen in de finale voelen nogal rushed en voorspelbaar, en het script voelt ondermaats in vergelijking met de eerdere seizoenen. Dat Nikki in zo'n korte tijd is veranderd van een small-time crimineel in een koele moordenaar voelt ongeloofwaardig, en haar dood voelt nogal random. Ze zet Varga schaakmat maar wordt vervolgens neergeschoten door een willekeurige politieman? Come on. Het voelt als een geforceerde manier om snel van een personage af te komen dat straf verdient voor haar zonden. Wat was het nut van dat gesprek met "God" (?), die Nikki vrijuit laat gaan om achter de bad guys aan te gaan, als ze vervolgens een zinloze dood sterft? [Edit: of misschien is dat juist het punt? In plaats van zich volledig te richten op de bad guys laat ze zich beheersen door wraak op een individu dat de doodstraf niet verdient, en dat leidt tot haar tragische ondergang?] En hetzelfde geldt voor Emmit. Ik had wel verwacht dat hij zou sterven, maar vijf jaar na dato, tijdens een familiediner? En waarom werkte zijn auto opeens weer? En ten slotte: de chief. Hij frustreert negen afleveringen lang het politie-onderzoek, maar als de lijken hem om de oren vliegen, met foto's van de daders erbij (die Gloria's theorieën bevestigen en die van hem weerleggen), is hij nergens te bekennen? Hoe reageerde hij? Erkende hij dat hij fout zat? Zo'n irritant personage had meer closure verdiend.

De laatste paar afleveringen hebben mijn eerdere kritiekpunten kortom niet weten te ontkrachten. Fargo blijft een leuke serie, met acteerprestaties en cinematografie van een hoog niveau, een fijne herkenbare sfeer met de bekende confrontatie tussen het alledaagse goed en het buitengewone kwaad, veel zwarte humor met een basis in typisch menselijke karakterfouten, een aantal memorabele (zij het wisselvallige) personages en actuele thema's (de status van waarheid vooral). En als dit het eerste seizoen geweest zou zijn zou ik vast minder streng zijn geweest. Maar na twee seizoenen is de voorheen frisse wind een stuk minder hard gaan waaien, waardoor de serie me minder raakt, en het script heeft niet het niveau van dat van de eerdere seizoenen. Het is geforceerder, minder scherp en voorspelbaarder, en de personages hebben minder diepgang. Er was geen enkel personage waar ik veel binding mee had: hun lot liet me grotendeels koud. Ze voelden voor mij vaak meer als typetjes, als wandelende Fargo-clichés, dan als echte, veelzijdige individuen. Het minste seizoen dus wat mij betreft, maar nog steeds vermakelijk. 3.25*

Zeg wat je wil over dit seizoen, maar de finale blijft één van de beste Futurama-afleveringen. En ook de serie in het algemeen blijft erg leuk. Het niveau is minder constant dan dat van Rick and Morty, en het heeft meer filler, maar desondanks blijft het een erg leuke serie, die humor, drama en creatieve science-fiction verhaallijnen uitstekend weet te combineren (The Late Philip J. Fry (S6E07) is ook een fijne laatbloeier).

Ik ben trouwens benieuwd naar de mogelijke Netflix-serie van Matt Groening. The Simpsons is al jaren uit ideeën, maar misschien spoort een nieuwe serie hem weer aan tot enige creativiteit.

Een leuke, opgewekte en creatieve serie die als grote nadeel heeft dat het een kinderserie is.

De personages zijn echte Disney-kinderen: een druk, altijd opgewekt en onconventioneel meisje en een nieuwsgierige en slimme maar ook enigszins sullige jongen. De personages om hen heen zijn ook zeer kinderlijk en stereotiep: de chagrijnige oudoom met een goed hart (Stan), de domme maar vriendelijke sidekick (Soos), de laid-back tiener (Wendy) - en dan heb je nog een hele rits aan karikaturale kleinere personages. En de serie is erg feel-goody: alles loopt goed af, en afleveringen sluiten af met een warme boodschap. Op zich niet erg, maar dat zorgt er wel voor dat het me niet écht pakt.

Maar daar staat tegenover dat de serie erg creatief is voor een kinderserie, en soms behoorlijk grappig is. De verhalen zijn lekker fantasierijk, vol met vreemde creaturen en wendingen, en de humor is aangenaam vreemd: vaak wat te kinderlijk voor mijn smaak, maar vaak ook erg leuk.

Een geweldige serie vind ik Gravity Falls vooralsnog kortom niet - daarvoor is het me wat te kinderlijk - maar de opgewekte sfeer en creativiteit zorgen ervoor dat ik toch bleef kijken. Seizoen 2 zal ik daarom ook nog wel gaan kijken, want het kijkt fijn weg - en ik ben stiekem best benieuwd hoe het verder gaat. 3.25*

Dat vond ik, op de laatste paar afleveringen na (Bill!), eigenlijk wel meevallen. Het voornaamste verschil is mijns inziens dat dit seizoen veel meer karakterontwikkeling heeft, met als voordeel dat de serie een stuk meer diepgang krijgt en als nadeel een aantal erg uitleggerige afleveringen.

Maar het blijft erg aangenaam kijkvoer. De sfeer is erg opgewekt en positief (eigenlijk iets té, maar dat is anderzijds ook de charme van de serie), de humor blijft leuk, de algehele vreemdheid is vermakelijk en hoewel de personages nog steeds te kinderlijk zijn voor mijn smaak worden ze best intrigerend uitgewerkt.

Alles bij elkaar vind ik dit tweede seizoen wel iets beter dan het eerste seizoen: het heeft meer diepgang, en is volwassener. Maar echt lyrisch zal ik over deze serie nooit worden. Daarvoor blijft het iets te kinderlijk.

Ik ben benieuwd hoe ze het in de laatste aflevering gaan afronden. Er zijn nog zoveel plotlijnen.

Volgens mij is dit juist één van zijn minst bekende werken. Op myanimelist hebben Ping Pong en The Tatami Galaxy bijvoorbeeld respectievelijk 3x en 2.5x zoveel stemmen. En in vergelijking met die series is deze serie veel minder toegankelijk: abstracter en surrealistischer (vooral in vergelijking met Ping Pong), en met een minder breed aansprekende thematiek, setting en plot.

Maar dit is inderdaad een klein pareltje, en wat mij betreft de beste serie van Yuasa. De surrealistische stijl is sfeervol en uniek, de sfeer inderdaad erg melancholisch (en verrassend hard voor een serie met zo'n cartooneske stijl), ondersteund door een soundtrack die bij momenten prachtig is, en de thematiek (oa wat ons definieert als personen) is erg boeiend. Door het warrige plot en het onbevredigende einde kan ik het geen volledig geslaagd experiment noemen, maar de moeite waard is het zeker.

Goed bezig met de toevoegingen trouwens!

Mijn favoriete serie denk ik, al moet ik hem nodig eens gaan herzien. Op MovieMeter schreef ik:

Goed! De animatiestijl is op zichzelf zeker niet briljant, maar in combinatie met de zeer fijne, rustige, frisse en luchtige muziek (variërend tussen moderne klassieke muziek en ambient) weet het echt een heerlijke opgewekte, fantasierijke en gematigd poëtische (zweverig wordt het nooit) sfeer neer te zetten. Voeg daar zeer inventieve en vermakelijke, vaak enigszins absurdistische korte verhalen (vrijwel iedere episode beschrijft het bezoeken door Kino van één of meer landen) die regelmatig filosofische vragen oproepen en een geweldig hoofdpersonage (Kino is zeer ingetogen, gecontroleerd, rationeel, observerend en onemotioneel, wat mij enorm aanspreekt), en je hebt met afstand mijn favoriete anime-serie.

Toen gaf ik de serie vier sterren, maar tenzij mij geheugen mij bedriegt doe ik Kino no Tabi daarmee enigszins tekort. Erg mooie en intrigerende verhalen zijn het, en de sfeer is heerlijk sereen. 4.5*

Geen onaardig vervolg. Dit eerste seizoen stelt weinig voor (ik heb het zelfs niet helemaal gezien), en seizoen twee kun je ook grotendeels overslaan (met uitzondering van de twee sterke afleveringen over de oorsprong van de eerste avatar), maar seizoen drie en vier zijn best sterk en vermakelijk. De vijanden zijn charismatisch, principieel en minder zwart-wit dan in The Last Airbender en dat de focus ergens anders ligt (minder een coming-of-age-verhaal, meer een psychologische en fysieke strijd om een goede avatar te zijn) houdt het fris. Hoogstaand is het allemaal niet, maar als je de wereld van Avatar vermakelijk vindt en niet steeds vergelijkingen trekt met Aang zijn de latere seizoenen best de moeite waard imo.

Op MovieMeter schreef ik:

En daar kan ik me nog steeds wel in vinden. Mr. Robot begint goed, heeft sterk neergezette personages (Elliot vooral) en een aantal fijne momenten, en de thematiek ligt me, maar het is wat te onevenwichtig om écht te overtuigen. Sommige verhaallijnen (die van Tyrell bijvoorbeeld) konden me grotendeels gestolen worden, en later in de serie gaat het een kant op waar ik weinig enthousiast van werd. Maar het is de moeite van het kijken wel waard, zeker als het idee van een gemoderniseerde Fight Club je aanspreekt.

Frustrerend seizoen. Er zitten erg goede momenten tussen die wat betreft sfeer en emotionele impact niet onder doen voor het eerste seizoen en de stijl blijft sterk, maar het seizoen is zo wisselvallig. Aan de ene kant is het leuk om een schrijver zoveel risico's te zien nemen met een serie, maar het resultaat is helaas een wild mengsel van een heleboel ideeën met onvoldoende samenhang. Het eerste seizoen wist redelijk goed wat het wilde (naar de hack toewerken, het personage van Elliot neerzetten, etc.), maar dit seizoen gaat alle kanten op, en na de finale bleef ik daardoor onbevredigd achter, zonder te begrijpen wat dit seizoen nou precies wilde bereiken, en waar de serie naartoe aan het werken is.

Daarnaast werkte de gewoonte van Esmail om voortdurend verwarring te zaaien en het publiek op het verkeerde been te zetten met allerlei twists en turns me behoorlijk op de zenuwen. In het eerste seizoen kon ik de dissociatieve identiteitsstoornis van Elliot nog waarderen als een knipoog naar Fight Club, maar dit seizoen laat zien dat het serieus uitwerken van dat uitgangspunt alleen maar afleidt van de thema's en ontwikkelingen die mij echt interesseren. In plaats van de maatschappelijke gevolgen van de hack te onderzoeken, en wat de volgende stap zal zijn, krijgen we talloze scènes waarin Elliot met zichzelf strijdt, hallucineert of achter plannen probeert te komen die hij zelf heeft bedacht. Het wrange van Mr. Robot is wat dat betreft dat de serie misschien wel beter was geweest zónder Mr. Robot: het verhaal blijft de moeite waard en de verpakking is mooi, maar er zit zoveel ruis omheen dat ik er moeilijk in kan komen.

Mr. Robot blijft vanwege haar aansprekende thema's en moderne stijl wel de moeite waard, maar aan het eerste seizoen kan het, ondanks een aantal erg sterke scènes, mijns inziens niet tippen. Mijn grootste wens voor een derde seizoen is meer samenhang, en meer nadruk op plotontwikkeling en boeiende thema's in plaats van ergerlijke cliffhangers, intellectuele clichés ("God is een projectie van onze verlangens", "de kapitalisten hebben de macht", etc.) en verwarring als een doel in zichzelf. 3.25*

Na de finale blijf ik bij mijn eerdere bericht (en beoordeling). The Night Of is zonder meer een solide serie, die vooral uitblinkt in het realistische weergeven van het Amerikaanse rechtssysteem, maar het wist me nooit écht te raken en uiteindelijk overheerst toch een gevoel van déjà vu. De thema's van deze serie zijn namelijk al talloze keren behandeld in andere series, en de ontwikkeling van het plot voelde meermaals ontzettend clichématig en voorspelbaar, met als dieptepunt de kus van Chandra en het Disney-einde met de vrijspraak en de detective die de echte dader op het spoor komt. Goed, maar nergens geweldig dus. 3*

Een aanrader voor liefhebbers van Gravity Falls.

Er zijn namelijk een hoop overeenkomsten tussen deze miniserie en Gravity Falls. Beide spelen zich af in een vreemde, mysterieuze wereld met donkere ondertonen, maar blijven desondanks opgewekt. En ook de personages van de series lijken heel erg op elkaar. Net als Dipper en Mabel zijn Wirt en Greg een combinatie van twee typetjes: Wirt is intelligent maar angstig en besluiteloos, Greg is opgewekt en actief maar denkt niet goed na voordat hij iets doet - twee types die contrasteren, maar elkaar uiteindelijk toch goed blijken aan te vullen, net als in Gravity Falls. En het andere hoofdpersonage, Beatrice, doet een beetje denken aan Stan: sarcastisch en egocentrisch, maar met een goed hart. Veel overeenkomsten dus.

Maar er zijn ook verschillen, en die zorgen ervoor dat ik Gravity Falls uiteindelijk duidelijk beter vond. Het belangrijkste verschil zit hem in de vormgeving en muziek, en bij extensie de sfeer. De sfeer van Over the Garden Wall is namelijk een stuk oubolliger: de setting is een stuk minder modern, veel ouderwetser, en de muziek is jazzy in plaats van opgewekt en mysterieus (een beetje Bioshock-achtig). En de moderne sfeer van Gravity Falls ligt mij persoonlijk beter. Bovendien heeft Over the Garden Wall een aantal musical-momenten waarin de personages gaan zingen, en daar moet je bij mij niet mee aankomen.

Over the Garden Wall is kortom een best vermakelijke miniserie: de combinatie van typetjes is ook hier vermakelijk, het is best goed geschreven en de mysterieuze wereld wordt redelijk neergezet. Maar de sfeer is iets te oubollig voor mijn smaak, en daardoor haalt het net niet het niveau van Gravity Falls. 2.75*

Fijn dat anderen af en toe nog een animeserie toevoegen om voor mijn luiheid te compenseren.

Dit was verder een fijne serie. Niet geweldig (daarvoor ligt het genre me te weinig, en zijn mijn gevoelens over de vormgeving te gemengd), maar het heeft een bijzondere, heel expressieve stijl die misschien niet direct "mooi" is (vandaar de gemengde gevoelens bij mij) maar wel voor een unieke sfeer zorgt waarbij het verbeelden van gevoelens en aanzetten van bewegingen prioriteit krijgen boven detail en vloeiende animatie, de personages worden goed uitgewerkt en het verhaal hield makkelijk mijn aandacht vast. Een vreemde eend onder de sportanimes dus, maar dat maakt het precies de moeite waard. 3.25*

Een fijne serie inderdaad. Het plot an sich is weinig memorabel, maar de sfeerzetting is erg sterk. De muziek is zeer passend, visueel is het solide, de setting is sterk en de mysterieuze aspecten zijn lekker understated. Ja, de serie is wat aan de trage kant, maar dat vond ik persoonlijk wel passen bij de kalme, mysterieuze sfeer. Het wordt nergens echt briljant, maar anderzijds is het niveau erg constant. 3.75*

Ik moet me helaas aansluiten bij stinissen: dit seizoen kun je gerust overslaan. Het doet mijns inziens in alle opzichten onder voor het eerste seizoen: het is veel minder sfeervol (oa vanwege mindere muziek, die ook nog eens minder sterk wordt gebruikt), de subtiliteit is er compleet uit en het plot wist me geen moment te interesseren. Ik heb me er echt doorheen moeten worstelen, en soms heb ik uit verveling zelfs stukken van afleveringen overgeslagen. Er zitten nog steeds wel een aantal goede stukken in de serie (Victor blijft bijvoorbeeld wel een intrigerend personage), maar het merendeel vond ik erg teleurstellend. 2.25*

Ik zal dan maar eens een positief geluid laten horen! Ik kan animatiekomedies zo af en toe wel waarderen. Vroeger heb ik veel van The Simpsons en Futurama gezien (en ook wel South Park), maar voordat ik aan Rick and Morty begon had ik jaren geen animatieserie meer gekeken. The Simpsons is haar scherpte al lang kwijtgeraakt, en South Park ben ik een beetje uitgegroeid. Maar Rick and Morty brengt gelukkig een nieuwe frisse wind. Het is niet enorm anders dan andere animatieseries, en soms is het nogal flauw en puberaal (dat hoort een beetje bij het genre). Maar de donkere humor van de serie ligt me, de personages worden komisch vertolkt en de serie is behoorlijk creatief en inventief imo. En net als The Simpsons slaagt het er op momenten erg goed in om drama en komedie met elkaar te combineren.

Op MovieMeter schreef ik: "Het voelt een beetje aan als een mengsel van Futurama (absurde science-fiction avonturen) en The Simpsons (satirisch familiedrama). Maar Rick and Morty is wel een stuk harder dan die series: het zit boordevol zwarte (soms ook nogal puberale) humor, geweld en obsceniteit. In die zin doet het ook een beetje denken aan South Park en Family Guy (ook omdat de humor soms nogal random aanvoelt). De humor moet je liggen, maar ik vind het wel een vermakelijke guilty pleasure, die vooralsnog een behoorlijk hoog niveau van creativiteit weet te behouden."

(Oh, en iedere aflevering heeft nog een scène na de aftiteling. Niet voortijdig wegklikken dus!)

Een vermakelijke, maar enigszins gedateerde serie.

Het grootste probleem van Rome is dat het sindsdien allemaal beter is gedaan, vooral in Game of Thrones. Rome heeft heel veel gemeen met Game of Thrones: het uitgebreide web van personages, het gebruiken van seks en geweld als middel om de kijker te choqueren, de klassieke normen en waarden waarin zaken als moed, loyaliteit, stabiliteit en eer vaak de overhand hebben boven compassie en rechtvaardigheid, etc. En net als in GOT vind ik het meestal vermakelijk en fascinerend. Maar GOT doet vrijwel alles beter.

Ten eerste zijn de personages minder memorabel. Er zijn zeker personages die indruk maken, zoals de cerebrale Julius Caesar en Octavianus en de joviale Marcus Antonius, maar de personages waar de meeste tijd en aandacht aan besteed wordt zijn de soldaten Lucius Vorenus en Titus Pollo, en hun plotlijnen vind ik het minst interessant. Hun plotlijnen zijn het meest "normaal" (relatieproblemen, een plaats vinden in de Romeinse maatschappij, etc.), en dat interesseerde me veel minder dan de "grote" kwesties.

Ten tweede is Rome een stuk minder goed geschreven. Er zitten zeker goede dialogen in, maar het niveau van de uitspraken van bijvoorbeeld Tyrion wordt vrijwel nooit gehaald. En hoe Lucius en Titus met de grote figuren uit de geschiedenis worden verbonden voelt vaak een beetje gekunsteld.

Ten derde heeft Game of Thrones een betere sfeer - betere muziek vooral. In Rome heb je zelden het gevoel hebt dat beeld en geluid elkaar echt versterken. De soundtrack is passend, maar momenten die emotioneel versterkt worden door de soundtrack zijn zeldzaam, en de cinematografie is vrij middelmatig.

En ten slotte heeft Game of Thrones duidelijk een groter budget. Rome gaat soms enorm van de hak op de tak. De grote strijd, waar personages het afleveringen over hebben, begint eindelijk - en is dan in vijf seconden voorbij. Game of Thrones heeft ons in dat opzicht enigszins verwend met een aantal grote veldslagen, en de afwezigheid daarvan in Rome is daardoor begrijpelijk, maar teleurstellend.

Als ik Rome eerder gezien zou hebben zou het misschien wel 3.5* hebben gekregen. Maar nu domineren uiteindelijk de gevoelens been there, done that en I've seen better. Een vermakelijke en boeiende serie dus, met een aantal erg sterke momenten, maar wel één die enigszins ingehaald is door de tijd. 3.25*

Een leuke serie.

Ik hou niet van misdaadseries, en ik vind het persoonlijk erg jammer dat het genre zo overgerepresenteerd is onder series. Mijn verwachtingen van Sherlock waren daarom niet al te hoog, maar doordat ik de films (van Ritchie) best leuk vond heb ik toch maar een poging gewaagd. En het viel me helemaal mee.

Watson vind ik persoonlijk een vrij matig personage, een beetje een grijze muis die buiten aanwezig zijn zelden iets substantieels toevoegt aan de onderzoeken, maar Sherlock Holmes is inderdaad leuk. Wat me vooral in hem aanspreekt is dat hij erg "rationeel" is: weinig emotioneel, berekenend, hyperintelligent, wars van conventies. Dat soort personages spreekt me erg aan, en hoewel Sherlock iets te theatraal doet voor mijn smaak is zijn kleurrijke, onconventionele persoonlijkheid alleszins best fris en vermakelijk.

En ook de cases zijn best leuk. Het tempo ligt lekker hoog en de deducties worden inderdaad best goed in beeld gebracht (al is het zonder ondertiteling soms best lastig om de zeer snel sprekende Cumberbatch te volgen). En de integratie van Sherlock in de moderniteit is geslaagd. Ook visueel is het best vlot.

Maar helemaal mijn ding zullen detectiveseries nooit worden, en uiteindelijk is het vooral Sherlock die ervoor zorgt dat ik blijf kijken, niet het plotverloop. En niet alle personages zijn even geslaagd. Ik begrijp bijvoorbeeld oprecht niet wat mensen in Moriarty zien. In de films was het een kille, rationele man die zijn intelligentie gebruikte om macht te verwerven. In de series is het een theatrale idioot met een lange lijst aan gedragsstoornissen - een parodie van The Joker. En dat is dan de aartsvijand van Sherlock. Jammer. Bovendien zijn sommige plotontwikkelingen (niet per se in dit seizoen) nogal clichématig of gekunsteld.

Sherlock is kortom een vermakelijke serie die mijn verwachtingen overtroef. Maar dit genre is het mijne gewoon niet, en me echt boeien doet het daarom niet. Wel een leuk tussendoortje. 3*

Minder hinderlijk? Hier nemen flashbacks soms hele afleveringen in beslag en vinden ze plaats in het midden van gevechten! Ik had er niet zo'n last van, maar ik heb er veel mensen over zien klagen.

Ik ben het verder niet helemaal met je eens. Wat zijn gevechten waard zonder spanningsopbouw? Als we aan de lopende band gevechten zouden hebben, zonder dat de personages uitgediept zouden worden en de wereld zou worden opgebouwd, zou het een lege actieserie zijn geweest zonder emotionele diepgang. Dan heb ik liever een serie die af en toe wat melodramatisch en langzaam is. In de manga wordt na dit seizoen de wereld steeds meer uitgewerkt en wordt de thematiek van de serie veel explicieter verkend, en mijns inziens wordt de serie dan pas echt goed. Net als in de eerdere seizoenen van Game of Thrones wordt het vrijwel onmogelijk om de personages op te delen in "goed" en "kwaad", en menselijke thema's als racisme, discriminatie en culturele / technologische ontwikkeling komen op de voorgrond te staan.

De animatie vind ik ook niet zo bijzonder. De stijl is vrij saai en de actiescènes zijn vermakelijk maar geen van allen echt memorabel. Maar hé, over het cijfer zijn we het in ieder geval eens.

Gemengde gevoelens.

De serie begint erg veelbelovend. Six Feet Under wordt vaak vergeleken met The American Beauty, en die vergelijking is zeer terecht. Six Feet Under heeft dezelfde licht-ironische toon, waarin via zwarte humor en surrealisme een spiegel voor de samenleving wordt gehouden. En de personages zijn sympathiek: anders genoeg om mijn interesse te wekken, maar normaal genoeg om me in hen te kunnen verplaatsen. De begrafenis-setting is bovendien sterk: het biedt de kans om grote vragen te onderzoeken rondom het thema van de dood, en het zorgt voor boeiende situaties en emotionele momenten.

Maar net als veel andere series gaat Six Feet Under voor mijn gevoel te lang door, en wil het zichzelf steeds maar weer overtreffen - niet in de zin dat het "beter" moet, maar dat alles "groter" moet: dramatischer, sentimenteler, extremer. In het eerste seizoen had ik daar al last van, maar in latere seizoenen wordt dat - in strijd met berichten die ik las dat de serie steeds beter wordt - alleen maar erger. Van een boeiende serie met sympathieke personages verandert het steeds meer in een soap waarin het ene drama het andere opvolgt en je enigszins stabiele personages en relaties met een vergrootglas moet zoeken.

Het laatste seizoen moet ik nog zien (en van seizoen 3 en 4 heb ik veel overgeslagen), maar vooralsnog heb ik dus gemengde gevoelens over de serie. De sfeer en setting zijn sterk, de personages worden goed neergezet en de serie heeft erg mooie momenten. Maar ook een overdaad aan drama en sentiment.

Na de finale gezien te hebben blijf ik toch bij mijn eerdere mening. De serie wordt op zich mooi afgesloten, met eindelijk een vleugje hoop en optimisme in plaats van een eindeloze reeks tragedies, maar ik blijf erbij dat de serie haar hoogtepunt bereikt in de eerdere seizoenen. De latere seizoenen voelden voor mij veelal als een opgeblazen cliché van de eerdere seizoenen en voegden mijns inziens dus weinig toe.

Over de veelgeroemde laatste scène heb ik ook gemengde gevoelens. Aan de ene kant wordt de serie op deze manier mooi afgesloten in lijn met de thematiek van de serie. Maar aan de andere kant had ik het gevoel aan het kijken te zijn naar een kitscherige videoclip, begeleid door een cheesy popnummer.

Maar misschien heb ik gewoon een hart van steen.

Zeker een aanrader voor liefhebbers van Rick and Morty inderdaad.

Één van de schrijvers van deze serie (Justin Roiland) is ook (half) verantwoordelijk voor Rick and Morty, en dat merk je. Het uitgangspunt van de series lijkt al heel erg op elkaar (in beide series wordt een familie gevolgd wiens sci-fi inventies voortdurend voor chaos zorgen, en ook hier is het hoofdpersonage een wetenschapper, Korvo, die zelfs Rick's stem deelt), maar ook de humor is zeer herkenbaar: zo heeft ook deze serie een pikzwart gevoel voor humor (de interacties van de aliens met mensen hebben aan de lopende band rampzalige gevolgen, en net als Rick zijn ze grotendeels onverschillig voor het lijden dat ze teweeg brengen - mensen zijn immers toch inferieure levensvormen) en eenzelfde neiging om politieke correctheid aan de kaak te stellen en met parodieën te komen van bekende clichés uit de popcultuur. En ook hier zijn de hoofdpersonages dysfunctionele sociopaten die niet alleen een gevaar vormen voor de wereld maar ook voor henzelf: hun neurotische plannen blazen met grote regelmaat op in hun gezicht.

Zijn er dan ook verschillen? Jazeker. Hoewel de uitgangspunten vergelijkbaar zijn is deze serie in zekere zin een omgekeerde versie van Rick and Morty: waar Rick en Morty het multiversum afreizen op zoek naar avontuur, brengen de aliens hier de waanzin naar de Aarde, en veel van de humor komt van hun gebrek aan kennis over het leven op Aarde en het resulterende conflict in milieus. Dat conflict is niet altijd even creatief, en uiteindelijk blijven de aliens helaas een beetje mensen in alienkleding, maar het is op zich best een leuke draai, al is het soms iets te "sitcommy" voor mijn smaak (ironisch genoeg komen de aliens in de - mijns inziens - beste aflevering van de serie zelfs amper voor). Daarnaast is de familie minder dysfunctioneel dan die in Rick and Morty: waar in Rick and Morty de onderlinge dynamiek vaak enorm giftig en zelfdestructief is beleeft de familie hier ondanks hun vele onderlinge conflicten overwegend plezier aan elkaars gezelschap. En meer in het algemeen is de serie een stuk minder cynisch en existentieel dan Rick and Morty. En de serie heeft ook iets meer continuïteit, hoewel Rick and Morty dat tot op zekere hoogte ook heeft.

Maar ondanks de kleine verschillen hebben de series dus vooral een hoop gemeen, en als je plezier beleeft aan Rick and Morty zal dit je hoogstwaarschijnlijk ook gaan bevallen. 3.5*

Op MovieMeter schreef ik:

Niet slecht, maar Texhnolyze liet me wel enorm onbevredigd achter.

Vooral ruwweg de eerste acht episodes waren sterk. De gebruikelijke stoorzenders in anime blijven wel aanwezig (karakterontwerpen die niet goed aansluiten bij de omgeving, de ongeloofwaardige expressie van emoties, de matige voice overs, het oninteressante camerawerk, etc.), de personages vond ik niet allemaal interessant en het tempo lag naar mijn visie ietwat te laag, maar de animatiestijl (en dan met name het spel met licht), en bij vlagen ook de muziek (die echter wel onvoldoende aanwezig was), zijn voldoende sfeervol om de serie tot een interessante, bevredigende ervaring te maken. Voeg daaraan een best boeiend verhaal en enkele sterke personages toe (in het bijzonder Yoshi en Onishi, twee zeer intelligente en gecontroleerde mannen), en je hebt een goede serie die nergens briljant wordt maar verder gewoon sterk is. Een dikke 3*.

Maar na die episodes gaat de serie mijns inziens enorm achteruit. Het verhaal blijft leuk om te volgen, maar de echt sfeervolle stukken worden een stuk zeldzamer. Ik heb de meest sfeervolle stukken tijdens het kijken van de serie genoteerd, en dat na episode 7 slechts één stuk uit episode 14 me opviel spreekt wat dat betreft boekdelen. Maar niet alleen wordt de serie minder goed: de laatste episodes vond ik zelfs behoorlijk slecht. De muziek verandert in negatieve zin (pianomuziek, gitaarmuziek, en zelfs een keer jazz), nieuwe stijlelementen worden toegevoegd die voor geen meter werken (een voice-over?) en de animatiestijl wordt minder: een serieuze stijlbreuk vindt plaats, en die verandering is negatief. Toen Texhnolyze uiteindelijk eindigde met een volstrekt stompzinnig popnummer was ik in ieder geval goed chagrijnig. Alles wat de serie opgebouwd had wordt in de laatste episodes volstrekt overboord geworpen.

Uiteindelijk ben ik zeker niet negatief over de serie. De animatiestijl en de muziek zijn sterk - niet geweldig, maar wel sfeervol - en de personages en het verhaal zijn leuk om te volgen. Maar de laatste afleveringen lieten me dermate teleurgesteld achter dat ik niet verder kom dan 2.5*. Hier had meer in gezeten.

De sfeervolle momenten die mij opvielen zijn trouwens de volgende: Episode 1: 2:30-3:30, Episode 5: 19:20-20:20, Episode 6: 12:00-14:00, Episode 7: 6:00-8:00 en Episode 14: 3:50-5:50. Als je geen zin hebt om de hele serie te volgen zou ik je aanraden om in ieder geval die momenten te bekijken.

Edit: oh, en het duurde ook gewoon veel te lang. 22 episodes waren absoluut niet nodig geweest.

Wat ik me nu vooral van de serie herinner is dat het enkele van de meest sfeervolle momenten heeft van alle anime die ik gezien heb, en een aantal sterke personages en boeiende thema's, maar dat de serie in haar geheel enigszins onbevredigend is: te traag, te wisselvallig en gewoon niet boeiend genoeg. 3*

Dit gemiddelde doet me toch twijfelen aan mijn stem. Jaren geleden ben ik met hoge verwachtingen aan Twin Peaks begonnen, en toen stelde de serie me flink teleur. Waar de films van Lynch af en toe op het randje van kitsch balanceren, maar dat afwisselen met zeer sfeervolle en absurdistische intermezzo's, had ik het gevoel dat Twin Peaks zich volop in het ravijn van het sentiment stort. De serie heeft zeker haar momenten, een behoorlijk memorabele soundtrack (al vind ik het niet Badalamenti's beste werk) en een aantal leuke personages, maar het niveau van de beste films van Lynch haalde het voor mij niet.

Maar het is lang geleden dat ik het gezien heb, en door dit hoge gemiddelde ga ik toch aan mezelf twijfelen. Misschien moet ik het dus maar een keer een tweede kans gaan geven.

Dit seizoen (het deel dat ik ervan gezien heb althans, want na aflevering 9 heb ik alleen de slotaflevering nog gezien) beviel me opvallend genoeg iets beter. Vooral de eerste aflevering is memorabel, vanwege de erg sterke surrealistische opening, een aantal mooie momenten (zoals het visioen van Major Briggs) en de humor (Albert!). En ook de afleveringen daarna hebben een aantal zeer fijne momenten (oa de monoloog van Albert en het slot van "Lonely Souls"). Dat de nadruk dit seizoen iets minder op sentiment en iets meer op mysterie ligt vind ik ook een voordeel, al is de soap-filler nog steeds volop aanwezig. En wat mensen toch in die dader zien ... ik vind hem eerder lachwekkend dan angstaanjagend.

Echt enthousiast ben ik dus nog steeds niet over de serie, en als ik alle afleveringen gezien zou hebben (na aflevering 9 schijnt het niveau flink omlaag te gaan) zou ik waarschijnlijk negatiever zijn, maar dit seizoen bevat toch voldoende sterke momenten om de tijdsinvestering te rechtvaardigen imo. Een stem zal ik, omdat ik de helft heb overgeslagen, achterwege laten, maar mijn deel verdient minstens 3*.

Ik ben trouwens benieuwd wat seizoen 3 gaat opleveren (waarvan we de komst natuurlijk al lang hadden moeten voorzien ). Een modernere setting en audiovisuele stijl zijn voor mij een aanzienlijk voordeel, en in de tussentijd heeft Lynch een hoop geleerd. Maar het kan ook zomaar mislukken. We'll see.

One-Punch Man heeft na 8000+ stemmen op IMDB een 9.6. Is je interesse al gewekt?

Oké, oké, die 9.6 is erg overdreven, en over een jaar zal het gemiddelde vast 0.5-1.0 punt lager liggen. Maar dat betekent niet dat de serie geen goed cijfer verdient. Dat verdient het namelijk welzeker.

De protagonist van One-Punch Man is Saitama, een man die zo sterk is dat hij iedere vijand in één klap kan verslaan. En dat levert een erg komisch resultaat op: waar een serie als Dragon Ball Z bij wijze van spreken een half seizoen besteedt aan het introduceren van Frieza's staart wordt een vijand van vergelijkbare stature er hier in een paar afleveringen doorheen gejast - als het niet een paar minuten is.

Daardoor ligt het tempo van de serie enorm hoog, en dat zorgt ervoor dat het zelden verveelt. En het is ook gewoon een grappig uitgangspunt omdat het zo onorthodox is. Als een gevecht langer duurt komt dat hoogstens doordat andere helden het gevecht aangaan met de vijand. Maar als Saitama het gevecht aangaat, dan is het zo voorbij. Met biografische monologen heeft hij ook weinig geduld.

En de vormgeving is ook niet onaardig. De animatie is zeker niet revolutionair, maar is adequaat, en de actie is heerlijk over the top. De muziek is bovendien verrassend sterk. Af en toe komt er een onnozel popliedje voorbij, maar over het algemeen is de muziek erg passend, en effectief.

De keerzijde van het uitgangspunt is natuurlijk echter dat de vijanden over het algemeen weinig dreiging uitstralen. De enige manier waarop ze kunnen tonen hoe sterk ze zijn is eigenlijk door tegen andere personages te vechten (want Saitama is zo met ze klaar), en zelfs dat gebeurt niet altijd. Daardoor vraag ik me af hoe lang het vermakelijk zal blijven. Maar vooralsnog vind ik het een leuke frisse wind.

Een briljante serie is het niet, en de personages en humor zijn soms wat flauw, maar door het hoge tempo, het frisse uitgangspunt en de spectaculaire actie vermaak ik me er vooralsnog uitstekend mee. 3.75*

Uiteindelijk stelde de serie me toch enigszins teleur.

Zoals bekend beviel de eerste helft van de serie, waarin hoofdzakelijk de wereld van Watchmen en haar personages worden opgebouwd, mij prima. Die wereld voelt meestal als een logisch voortvloeisel uit die in de comic en het behoudt dezelfde kritische inslag, maar tegelijkertijd slaagt de serie erin om een frisse wind in de comic te blazen door zich te richten op de hedendaagse context met haar eigen problemen. Daarnaast zijn de nieuwe personages sympathiek en is dit in audiovisueel opzicht zeker één van de sterkste series van dit jaar, met een hoop sfeer voor een superheldenserie en een behoorlijk aantal memorabele scènes.

Maar zoals bjorn hierboven al suggereerde maakt de serie dat potentieel niet helemaal waar. Zo zijn er een hoop thema's die potentieel interessant zijn - zoals de politie met maskers en meer in het algemeen de gevaren van het verhullen van je identiteit - maar waar verder weinig mee gedaan wordt, en voor een kritische superheldenserie heeft Watchmen bar weinig te zeggen over, wel, superhelden. De nadruk ligt vooral op racisme, en hoewel dat in potentie best een interessante invalshoek kan zijn (zwarte superhelden zijn er ondertussen wel een aantal, maar reflecties over de plaats van ras in het superheldengenre zie je niet veel) had ook daar mijns inziens een stuk meer uit gehaald kunnen worden.

Ten eerste gaat er wat mij betreft wat te veel aandacht uit naar de geschiedenis van het rassenconflict en te weinig naar de invloed van ras in de huidige context: dat in het verleden niet-blanken schandalig werden onderdrukt weten we allemaal wel - veel interessanter, wat mij betreft, is wat voor invloed ras heeft in onze moderne samenleving, maar daarover heeft de serie naar verhouding weinig te zeggen. En daarnaast is de benadering vaak veel te zwart-wit: in de comic waren de schurken getroubleerde individuen die vaak nobele doelen hadden maar die op een obsessieve en autoritaire manier nastreefden. Dat was interessant. Maar hier zijn het primair hatelijke clichés (de koekoeksklanleden) die weinig diepgang hebben of herhalingen van oude trucjes (Veidt neemt zijn oude rol weer in, en zijn dochter treedt in zijn voetstappen).

En dat brengt me - ten slotte - bij het einde. Ook dat mist mijns inziens de ambiguïteit van de comic. Het einde van de comic zette je aan het denken: over de autoritaire en narcistische methodes van superhelden, en over welke middelen gerechtvaardigd zijn om een nobel doel na te streven. Maar dit einde mist mijns inziens de nuance daarvoor: de racistische baddies worden genadeloos afgeslacht en niemand zal daar een traan over laten, Trieu wordt in een paar ogenblikken verslagen door een simpel trucje van haar vader, en even later gaat ook hij aan zijn overmoed ten onder. De good guys winnen, de bad guys zijn verslagen en het hoofdpersonage wordt de opvolger van Dr. Manhattan, met daarbij de suggestie dat zíj die vermogens wel zal gebruiken om de wereld te verbeteren (zonder daar vraagtekens bij te zetten). De morele complexiteit van de comic is ver te zoeken, en dat is gewoon jammer. Watchmen moet je aan het denken zetten, en daar slaagt deze serie onvoldoende in: daarvoor mist het helaas de nodige complexiteit en nuance.

Kortom: Watchmen had mijns inziens absoluut het potentieel om een topper in het genre te zijn, maar uiteindelijk weet het dat potentieel niet helemaal waar te maken. Het is een solide serie met veel stijl en een interessante wereld, en over het geheel genomen heb ik me prima met de serie vermaakt, maar het mist de morele complexiteit, scherpte en variatie om echt een grootste indruk achter te laten. 3.25*

Bijzondere serie.

Ik hou niet van misdaadseries. Het is moeilijk om er precies je vinger op te leggen waarom, maar ze liggen me gewoon niet. Misschien heb ik te weinig voeling met misdaad: ik ben nog nooit slachtoffer geweest van een serieuze misdaad en ervaar misdaad als een vrij marginaal aspect van het menselijk bestaan, iets wat amper speelt in mijn dagelijkse leven, en de hebzucht die er aan ten grondslag ligt aan - dat verlangen om altijd meer te hebben, nooit tevreden te zijn met wat je hebt - is mij grotendeels vreemd. Of misschien staat het beeld van de jacht op een "predator" te ver af van mijn neiging om daders te humaniseren, om te proberen om ze te begrijpen in plaats van ze af te schilderen als monsters die moeten worden gestopt.

Maar wat de precieze reden ook is: misdaadseries liggen me niet. Aangezien The Wire een misdaadserie is heb ik het daardoor - ondanks de lovende kritiek - lange tijd laten liggen. En deels was dat een terechte beslissing. Misdaad (specifieker: drugscriminaliteit, en de aanpak en oorzaken daarvan) is nu eenmaal het hoofdonderwerp van deze serie, en een groot deel van deze serie volgt het kat- en muis-spel tussen de politie en de gangs. Daar loop ik niet warm voor, dus het was voor mij soms moeilijk om door de serie heen te komen. Misdaad is mijn genre niet, dus een misdaadserie zal nooit mijn favoriete serie worden.

Maar The Wire is gelukkig geen gewone misdaadserie, en heeft zoveel meer te bieden dan simpele kat- en muisspelletjes. Wat mij vooral bij zal blijven van deze serie is niet de spanning, actie of sfeer, maar het ontzettend veelzijdige beeld dat het schetst van misdaad in de ghetto's. De gangleden worden (meestal) niet neergezet als monsters, maar zijn mensen die gangs als de snelste en meest realistische kans zien om de sociale ladder te beklimmen vanuit een vrijwel kansloze uitgangspositie. Misdadigers zijn geen simpele monsters die moeten worden uitgeroeid maar zijn onvolmaakte mensen die door slechte omstandigheden waarvoor vele partijen verantwoordelijk zijn gestimuleerd worden om voor het verkeerde pad te kiezen.

Dat uitgangspunt is het meest expliciet in het vierde (en mijns inziens beste) seizoen, waarin een groep kinderen gevolgd wordt. Dan zie je dat de scholen een ontzettend laag niveau hebben en hun financiële positie noodzakelijkerwijs vaak prioriteren boven het onderwijzen en (her)socialiseren van beschadigde jeugd. Je ziet de alomtegenwoordigheid van harddrugs, de gebroken gezinnen zonder vaders, met moeders die hun kinderen pushen om geld te verdienen op straat. Je ziet hoe weinig ze de politie en overheid vertrouwen - zo weinig dat ze liever een drugsbaas om hulp vragen dan een overheidsinstantie om hulp te vragen. Je ziet hoe lastig het is om een degelijke baan te krijgen, en hoe vervreemd ze zijn van van de omgeving die voor ons als "normaal" geldt. En je ziet hoe iedereen - de scholen, de politie, de overheid - de kinderen opgeeft, en hoe iedere poging om de status quo te veranderen gefrustreerd wordt. In The Wire zijn de criminelen geen monsters maar mensen, daders maar ook slachtoffers, en dat is knap.

Dat onvermogen om de status quo te veranderen is trouwens een tweede thema in de serie. Door alle seizoenen heen schetst The Wire hoe dysfunctioneel de Amerikaanse instituties zijn, en hoe iedere poging om ze te hervormen door mensen met strijdige belangen wordt tegengehouden. Bij de politie wordt meer waarde gehecht aan het presenteren van mooie (maar misleidende, of zelfs onjuiste) statistieken en symptoombeleid dat bevredigend is (arrestaties van kleine spelers, de straatdealertjes van de hoeken jagen, de jeugd een pak op de broek geven omdat ze brutaal zijn) dan aan het langzame, moeilijke werk met onzekere uitkomsten waarmee de grote spelers of de onderliggende problemen worden aangepakt. En iedere poging om dat te veranderen stuit op tegenstrijdige belangen of onwil. De burgemeester wil mooie statistieken om de verkiezingen te winnen. De bazen willen mooie statistieken om hún bazen te plezieren en daardoor hun promotie veilig te stellen. En iedereen die niet gehoorzaam is wordt eruit gewerkt. Daarnaast vinden de politiemannen zelf het "echte" politiewerk maar lastig en onbevredigend. Dus verandert er niets. Bij de scholen idem dito. De politiek wil goede cijfers kunnen presenteren en verbindt om die reden de financiën voor scholen aan die statistieken. Dus het management van die scholen zet de leraren onder druk om goede testscores te presenteren, en als ze niet gehoorzamen verliezen ze hun baan. Met de leerlingen - die zo amper iets leren - als collateral damage. Bij het nieuws wordt meer belang gehecht aan publiciteit en verkoopcijfers dan aan journalistieke integriteit en kwaliteit. In de politiek moeten politici zoveel "bowls of shit" naar binnen werken die hun idealen ondermijnen en zijn er zoveel tegenstrijdige belangen dat zelfs idealistische politici na verloop van tijd opteren voor cynisme en zelfbehoud. En zelfs in de misdaad is iedere poging om de drugshandel humaner te maken - meer een kwestie van bedrijfsvoering dan van moord, geweld en repressie - tot falen gedoemd.

En met dat pessimistische beeld eindigt de serie uiteindelijk. Sydner volgt in de voetstappen van McNulty als boze politieman die de status quo trotseert, Marlo volgt Stringer Bell op als zakenman die gedoemd is tot falen, Michael volgt Omar als outsider in de misdaadwereld, Carver volgt Calvin op als "old school" politieman die gewaardeerd wordt maar nooit echte macht zal worden gegeven, Carcetti wordt net als Royce een echte beroepspoliticus die meer waarde hecht aan zijn carrière dan aan het realiseren van zijn idealen, Dukie volgt Bubbles op als drugsverslaafde met een goed hart, Valchek volgt Burrell op als weinig capabele maar politiek vaardige politiebaas, Slim Charles volgt Avon op als gangleider, en ga zo maar door. Het beeld dat geschetst wordt van de Amerikaanse samenleving is dat van een vicieuze cirkel waarin niets verandert en iedere poging tot verandering door de cirkel wordt opgeslokt of uitgespuugd.

Hoe vaardig dat beeld gepresenteerd wordt is knap, maar een beetje frustrerend is het wel. Er is mijns inziens namelijk welzeker hoop op verandering. In een behoorlijk aantal staten zijn drugs bijvoorbeeld al gelegaliseerd en de symptomatische en vaak racistische politie-aanpak ligt (of lag?) onder een vergrootglas. Verandering gaat langzaam en met elke twee stappen vooruit worden vaak één of twee stappen terug gezet, dus scepticisme over vooruitgang is gerechtvaardigd. Maar The Wire is wel érg pessimistisch, en het was mijns inziens beter geweest om op zijn minst te hinten dat langzame vooruitgang welzeker mogelijk is.

Maar over het algemeen is The Wire een erg fascinerende serie. Misdaad is mijn genre niet, en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden, maar deze sociologische benadering van het genre, waarin een veelzijdig, ambitieus en realistisch - zij het ook wat pessimistisch - beeld geschetst wordt van de problematiek en alle personages gecompliceerde mensen zijn in plaats van eendimensionale monsters of helden ligt mij een stuk beter dan de gangbare producten. Een dikke 3.5* is deze serie dus absoluut waard. Erg boeiend.

Goed.

Audiovisueel benadert het Sorrentino's beste werk (Le Conseguenze dell'Amore) weliswaar zelden - daarvoor is de cinematografie wat te klassiek, te veel binnen de lijntjes, en de muziek wat te populair - maar in vergelijking met het gros van de series ziet het er desalniettemin erg verzorgd uit, en de soundtrack, een mengsel van elektronische muziek en pop, voelt aangenaam modern.

Daarnaast is het verhaal gewoon leuk om te volgen. Ik hou er wel van als religie met een korreltje zout wordt genomen, en daar slaagt deze serie goed in, overigens zonder de intentie te hebben om geloof te ondermijnen of belachelijk te maken. De politieke kant van georganiseerde religie en de dubieuze morele status van kardinalen (die zich in deze serie vaak maar magertjes aan de katholieke doctrine houden) krijgen veel aandacht, maar tegelijkertijd wordt benadrukt dat hun geloof meestal oprecht is. Bovendien heeft in deze serie de kerk gewoon gelijk: God bestaat én reageert op het bidden van sommigen.

Ook het hoofdverhaal rondom de paus vermaakt. Jude Law is niet helemaal overtuigend als een paus (daar heeft hij de uitstraling gewoon niet voor), maar zijn acteerwerk is op zichzelf prima, en zijn personage is boeiend. Het is een personage waar moeilijk een label op te plakken is - hij is gelovig maar twijfelt aan het bestaan van God, conservatief maar modern, compromisloos maar bereid om naar mensen te luisteren die hij vertrouwt, narcistisch en machiavellistisch maar tegelijkertijd iemand met een strenge morele code die zichzelf slechts ziet als een dienaar van God, anderen oprecht wil helpen en onrecht veracht - en dat maakt hem interessant. Daarnaast heeft hij meerdere sterke monologen. Meer in het algemeen zit de serie vol met de licht-absurdistische scènes met excentrieke individuen die typisch zijn voor Sorrentino.

Een aanrader dus. Voor een meesterwerk is het audiovisueel wat te standaard (niet dat ik van een serie meer verwacht) en zijn er te weinig momenten die er echt bovenuit schieten, maar de ironische kijk op de kerk is vermakelijk en het complexe, compromisloze hoofdpersonage intrigeert. Een kleine 3.5*.

PS: aangezien er een tweede seizoen komt moet de status The Young Pope volgens mij veranderd worden (het is niet slechts een miniserie meer). Het nut van een tweede seizoen zie ik niet zo in (alle grote vragen zijn na de laatste aflevering wel zo'n beetje beantwoord), maar ik hoop positief verrast te worden.