Opinions

Sterk.

Black Mirror is een anthologieserie waarbij iedere aflevering een uniek verhaal vertelt (met eigen acteurs en een originele invalshoek) binnen de thematiek van de serie: de invloed van technologie en moderne media op de samenleving. En hoewel niet iedere aflevering even boeiend is, of een even geloofwaardig toekomstbeeld schetst, slaagt de serie er zeker in om interessante vragen te stellen. De manier waarop ze worden belicht is ook treffend: donker en pessimistisch, met bijtende zwarte humor en een sterk gevoel voor satire. En de sfeer is lekker modern, en de afleveringen blijven door de hoge variatie fris.

Door de grote variatie spreekt niet iedere aflevering me evenzeer aan, en het toekomstbeeld dat geschetst wordt voelt vaak nogal tendentieus en overdreven, maar voor liefhebbers van science-fiction die bijtende satire kunnen smaken die een kritisch licht werpt op onze samenleving is dit zeker een aanrader.

Minder dan de vorige seizoenen.

Het belangrijkste verschil is voor mijn gevoel dat Black Mirror een stuk toegankelijker is geworden, meer mainstream, zowel in haar (meer "Amerikaanse") stijl als in haar inhoud. Zo heeft de eerste aflevering bijvoorbeeld een erg klassieke sfeer, met veel pianomuziek, in plaats van de koele science fiction sfeer die voorgaande seizoenen in grotere mate hadden, en ligt de boodschap er metersdik bovenop. En de donkere humor en wrange eindes zijn ook aanzienlijk verdund, terwijl die de serie voor mij juist fris maakten: nu wordt de kijker vaker een boodschap opgedrongen, en een aantal keer krijgen we zelfs een happy ending. Ten slotte voelt het allemaal gewoon niet meer zo fris als het was. Dat de serie regelmatig terugvalt op clichés die we al talloze keren hebben gezien in science fiction helpt wat at betreft niet.

Verder zal ik nog kort iets zeggen over de individuele afleveringen:

1. Nosedive: deze aflevering, geregisseerd door Joe Wright (van oa Pride & Prejudice), heeft de meest klassieke sfeer van alle afleveringen, met klassieke muziek op de achtergrond en veel kleur. Dat spreekt mij persoonlijk niet zo aan (zeker niet bij science fiction), maar belangrijker is dat het plot zo ontzettend onsubtiel is. Het gaat over een toekomst waarin mensen elkaar voortdurend beoordelen met sterren, wat uitgedrukt wordt in een gemiddelde, met als resultaat dat mensen alles doen om anderen te plezieren. Op zich geen oninteressant uitgangspunt, maar het ligt er allemaal veel te dik bovenop, waardoor het eerder als een flauwe parodie dan een dystopie aanvoelde, en het eindigt met een nogal flauwe moraal. 2.5*

2. Playtest: in deze aflevering, geregisseerd door Dan Trachtenberg (van 10 Cloverfield Lane), test een backpacker een prototype uit van een virtual reality ervaring waarin zijn grootste angsten worden gematerialiseerd. Een leuk uitgangspunt dat zorgt voor een spannende aflevering, maar erg origineel is het natuurlijk niet, en ook de uitwerking barst van de clichés ("wat is er echt en wat niet?!"). 3.5*

3. Shut Up and Dance: een aflevering, geregisseerd door James Watkins (van Eden Lake), over een jongen die via zijn webcam gefilmd wordt terwijl hij masturbeert en vervolgens met die video wordt gechanteerd om instructies te volgen die hem worden toegestuurd. Wat zorgt voor een vermakelijke thriller die goed het gevaar laat zien van cybercrime (en online vigilantisme) en een lekker donker einde heeft. 3.5*

4. San Junipero gaat over twee vrouwen die verliefd worden in een mysterieuze gemeenschap. Het uitgangspunt - ouderen krijgen de kans om in een virtuele wereld verder te leven - is leuk maar de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt (de 70's vooral, met de bijbehorende muziek, aankleding en clichés) ligt me niet en het verhaal (een vrij voorspelbaar romantisch drama) boeide me weinig. 3*

5. Men Against Fire gaat over een soldaat die strijdt tegen "roaches", een soort zombie-achtige wezens die de wereld bedreigen - alleen blijken het in feite "normale" mensen te zijn (met "inferieure" genen) en is hun uiterlijk een virtuele illusie die ertoe dient om hen te ontmenselijken. Een leuk idee, maar de uitwerking is vrij mager en de personages zijn ontzettend eendimensionaal. 3.25*

6. Hated in the Nation is met anderhalf uur veruit de langste aflevering. Iedere dag wordt de meest gehate mens in het land vermoord, en een detective en haar assistent gaan op onderzoek uit om te ontdekken wie hierachter zit. Detectiveseries zijn mijn ding niet, en de personages zijn nogal saai, maar het laat wel goed de gevaren zien van het op de wereld loslaten van allerlei technologie die gehackt kan worden en vervolgens ingezet wordt tegen de bevolking, en het donkere einde is leuk, zij het weinig subtiel - alleen dat geforceerde happy ending hadden ze achterwege mogen laten. 3.25*

Alles bij elkaar is de serie nog steeds de moeite waard, vooral doordat er weinig series zijn die op een vermakelijke en effectieve manier de gevaren laten zien van toekomstige technologieën en ontwikkelingen. Dit derde seizoen is echter wel minder fris - toegankelijker, clichématiger, minder donker - en voelt minder als een eenheid, meer als een verzameling van uiteenlopende korte films van regisseurs met verschillende artistieke visies, dan de vorige seizoenen en mist afleveringen die echt uitblinken. 3.25*

Op MovieMeter schreef ik:

Boogiepop Phantom is een 12-delige anime-serie die geregisseerd is door Takashi Watanabe:

Met andere woorden: iedere episode vertelt het verhaal van één personage, en staat dus volledig los van de andere episodes (de enige uitzondering hierin is episode 12). De episodes zijn slechts met elkaar verbonden (in Magnolia-stijl) door het centrale thema van de lichtkolom en haar gevolgen. Hierdoor is de vertelstijl niet lineair: als kijker moet je zelf de lijnen trekken tussen de verschillende verhalen. Wat ik verder nog aan het bovenstaande wil toevoegen is dat de animatiestijl van de serie over het algemeen zeer grauw en duister is, wat in combinatie met de muziek (ambient, minimalistische elektronische muziek en zelfs een beetje drum & bass) vaak leidt tot een donkere sfeer - al zijn lang niet alle verhalen even duister.

Persoonlijk heb ik enigszins gemengde gevoelens overgehouden aan de serie. De animatiestijl is sfeervol, maar is nergens geweldig; en de matige karakterontwerpen helpen de sfeer bepaald niet. Het camerawerk en de kadrering zijn, zoals in veel anime-series, meestal matig tot slecht. De opening en de aftiteling van de serie (met vervelende popnummers) zijn ontzettend slecht - en hetzelfde geldt voor de inleiding van het middenstuk (met de tekst 'Boogiepop Phantom', een duffe voice-over en een maffe pieptoon). De gezichts-uitdrukkingen zijn ongeloofwaardig en overdreven, en emotioneren daarom zelden. En de serie eindigt op een zeer oninteressante wijze: de animatiestijl wordt kleurrijker, pianomuziek voegt naar het einde toe sentimentaliteit toe en het verhaal wist me geen moment te boeien. Maar tegenover al deze minpunten staat een soundtrack die doorgaans wél erg sterk is. Niet ieder nummer wordt op een goede, effectieve manier gebruikt, niet ieder nummer vond ik mooi en de willekeurige pieptonen die in de serie verwerkt zijn vond ik belachelijk, maar over het algemeen vond ik de muziek gewoon erg fijn. En hoewel de meeste episodes me verhaalsgewijs amper wisten te boeien vond ik enkele episodes in dat opzicht wél behoorlijk sterk. In het bijzonder aflevering 2 en aflevering 7 - en in mindere mate aflevering 8 - sprongen voor mij in dat opzicht (en ook in muzikaal opzicht: de muziek is relatief hard) boven de andere afleveringen uit.

Om eerlijk te zijn zou ik de serie in haar geheel niet zo snel aanraden: tijdens een hoop afleveringen heb ik me namelijk, ondanks de fijne animatiestijl en de sterke soundtrack, best zitten vervelen (dat ik meermaals heb gekeken hoe lang een aflevering nog duurde is daarvan een goede indicatie) omdat de sfeer mij niet voldoende vastgreep om te compenseren voor de vaak weinig boeiende inhoud. Voor Boogiepop Phantom in haar geheel heb ik daardoor simpelweg niet meer over dan 2.5*. Maar de bovengenoemde afleveringen (die makkelijk onafhankelijk van de andere afleveringen gekeken kunnen worden) die er voor mij bovenuit sprongen (en waar ik zeker 3.25* aan kwijt kan) vind ik wel aanraders. Maar 2.5* voor de gehele serie dus.

Sindsdien ben ik wat minder streng geworden (of nostalgischer), dus doe ik er een halfje bij. Vooral de soundtrack is blijven hangen: het plot en de animatiestijl zijn adequaat, maar niet uitzonderlijk.