Opinions

Op MovieMeter schreef ik onlangs:

Ik heb ondertussen tweeënhalf seizoen gezien, en het is inderdaad een leuke serie. Erg opgewekt, met leuke humor en een vreemde, kleurrijke wereld die de makers alle ruimte biedt om hun creativiteit en verbeeldingskracht de vrije loop te laten. Het hoge tempo is ook fijn, al is een aflevering soms té snel voorbij. En er zitten een aantal behoorlijk duistere afleveringen tussen, al blijft het doorgaans vrij luchtig.

Maar het enthousiasme van The One Ring deel ik vooralsnog niet helemaal. De serie heeft een aantal erg sterke en vindingrijke afleveringen, maar die worden afgewisseld met een hoop afleveringen die vrij middelmatig zijn. Persoonlijk had ik liever iets minder afleveringen gezien met een constanter niveau dan dat ik me door een hoop filler heen moet werken om de parels te ontdekken. Slecht is het niet, maar het zorgt er wel voor dat mijn enthousiasme na een goede aflevering weer snel stabiliseert.

Bovendien blijft het allemaal behoorlijk kinderlijk. Finn is een beetje een ADHD-kind met eindeloze energie, dat voortdurend op avontuur wil gaan en geen uitdaging uit de weg gaat, en de andere personages zijn ook nogal karikaturaal. En de serie gaat na een tijdje een beetje repetitief aanvullen. Na het zoveelste avontuur, en de zoveelste confrontatie met The Ice King, ga je toch verlangen naar iets nieuws.

Het is kortom een leuke serie, die vanwege de positieve sfeer goed is voor je humeur en bij momenten erg creatief is, maar het niveau had constanter gemogen en de uitschieters zijn (vooralsnog) iets te zeldzaam.

De beste aflevering van dit seizoen vind ik trouwens Freak City. Het verhaal is bizar en surrealistisch, en het heeft een erg leuke clue. Alleen dat zingen had van mij niet gehoeven. Het seizoen in zijn geheel krijgt 3.25*. Net als het eerste seizoen van Gravity Falls kijkt het lekker weg maar zijn er weinig uitschieters.

Inderdaad een duidelijke stap omhoog in vergelijking met het eerste seizoen. Wat ik vooral sterk vind is dat er aan de energieke, fantasierijke en opgewekte sfeer donkere randjes toegevoegd worden. "It Came from the Nightosphere", "Death in Bloom" en de Lich-afleveringen zijn in dat opzicht de uitschieters van dit seizoen. Net als bij het eerste seizoen (en de latere seizoenen) is het niveau iets te oneven om een echt hoog cijfer te rechtvaardigen, maar desalniettemin introduceert de serie zich hier definitief als één van de meest inventieve en volwassen animatieseries, met een surrealistische wereld vol complexe personages.

Netjes, jij bent er snel bij! Ik heb gemengde gevoelens bij de finale. Het weet een heleboel losse eindjes op te lossen met de gebruikelijke creativiteit en energie, en de serie krijgt een passend cyclisch einde: de wereld eindigt niet met Finn & Jake, maar blijft voortleven, en een bron van nieuwe avonturen.

Maar de finale heeft mijns inziens twee flinke problemen. Ten eerste probeert het veel te veel te doen in te weinig tijd. In 40 minuten wordt de oorlog tussen PB en haar oom opgelost, een nieuwe oorlog begonnen waarin een vijand waarbij The Lich verbleekt even tussen oog en lippen geïntroduceerd en vervolgens alweer verslagen wordt, The Ice King gered door Betty én de toekomst van Ooo en haar inwoners geschetst. Dat is gewoon te veel. Ik begrijp dat de makers er een punt achter wilden zetten, maar zoveel in één aflevering proppen voelt geforceerd, en hoe meer je in een aflevering stopt hoe minder de impact wordt van al haar ontknopingen. Met een betere opbouw hadden veel ontwikkelingen een stuk meer impact kunnen hebben.

En ten tweede is er te weinig tijd ... voor Finn & Jake! De serie was in mijn ogen voor een belangrijk deel een coming of age story van die twee (vooral Finn). Maar in de finale is daar amper aandacht voor. De rest van de cast krijgt volop ontwikkeling, maar de hoofdpersonages zijn daar vreemd genoeg een uitzondering op. Geen symbolisch bereik van volwassenheid of iets in die trant - nee, zelfs in de college aan het einde zijn ze amper aanwezig. Misschien is het punt dat ze nooit "opgroeien", maar altijd avonturen blijven beleven? Maar ook dat komt niet goed naar voren. En dat hoeft volwassenwording op zich niet uit te sluiten. Daardoor was de finale voor mij uiteindelijk een beetje onbevredigend. Het is een mooi, typisch hectisch afscheid van de wereld, boordevol creativiteit, maar Finn & Jake hadden een betere conclusie verdiend.

Ondanks mijn kritiek denk ik overigens dat het goed is dat de serie hier eindigt. De laatste tijd was de fut er duidelijk uit, met zeer spaarzame releases en minder creativiteit en energie dan in haar piekjaren. Daarnaast heb ik liever dat een serie eindigt voordat de inspiratie helemaal weg is: veel cartoons gaan te lang door. En het was nog steeds een prima seizoen. Niet het beste van de serie, maar een meer dan degelijke afsluiting.

American Gods heeft mijn verwachtingen waargemaakt, maar niet overtroffen.

Wat ik verwachtte was een serie met een breed palet aan personages die op een vermakelijke en stijlvolle manier de Amerikaanse identiteit verkent - met al haar variatie, conflicten en invloeden van over de hele wereld - onder het mom van een oorlog tussen 'oude' en 'nieuwe' goden, en dat is eigenlijk precies wat ik kreeg. American Gods verveelt zelden en is bij vlagen erg stijlvol, maar het is zelden méér dan dat.

De wereld van American Gods - de goden die tussen de mensen rondlopen en net zo menselijk zijn als de mensen die hen hebben voortgebracht, als symbolen voor de scheidslijnen in de westerse geschiedenis - is niet alleen boeiend, maar ook erg vermakelijk, en die wereld wordt met veel aandacht opgebouwd. AG heeft ontzettend veel personages, en je hebt het ene personage nog niet leren kennen of je wordt alweer aan een nieuwe voorgesteld. Die variatie houdt de serie fris en zorgt voor een rijke wereld, maar het zorgt er tegelijkertijd voor dat je weinig binding opbouwt met de personages, en het constante gespring tussen verschillende plotijnen (waaronder origin stories van een heleboel goden) voorkwam dat ik echt "in" het verhaal kwam te zitten. Ik zat zelden op het puntje van mijn stoel en voelde zelden spanning over waar het verhaal naartoe zou gaan. Dat het hoofdpersonage een beetje een lege huls is helpt wat dat betreft niet.

Uiteindelijk voelt dit eerste seizoen een beetje als een proloog: de focus lag meer op het plaatsen van de stukken op het bord dan op het bewegen van die stukken. De nadruk lag voor mijn gevoel meer op world building dan op plotontwikkelingen en karakterontwikkeling. Daar is op zich niets mis mee, maar het zorgt er wel voor dat ik er nog weinig sterke gevoelens bij heb. En de stijl van de serie is weliswaar solide en past goed bij haar fantastische wereld, maar er waren weinig momenten waarop ik er echt van onder de indruk was, en door de variatie in stijlen, locaties en tijdsperioden miste het enigszins een eigen identiteit.

Maar ondanks mijn kritische punten heb ik veel plezier beleefd aan deze serie en kijk ik alvast uit naar het tweede seizoen. Het heeft een vermakelijke en rijke wereld, interessante onderliggende thema's en een fijne stijl, maar het mist nog de spanning en emotionele diepgang die de beste series hebben. 3.5*