Opinions

Een leuke serie.

Ik hou niet van misdaadseries, en ik vind het persoonlijk erg jammer dat het genre zo overgerepresenteerd is onder series. Mijn verwachtingen van Sherlock waren daarom niet al te hoog, maar doordat ik de films (van Ritchie) best leuk vond heb ik toch maar een poging gewaagd. En het viel me helemaal mee.

Watson vind ik persoonlijk een vrij matig personage, een beetje een grijze muis die buiten aanwezig zijn zelden iets substantieels toevoegt aan de onderzoeken, maar Sherlock Holmes is inderdaad leuk. Wat me vooral in hem aanspreekt is dat hij erg "rationeel" is: weinig emotioneel, berekenend, hyperintelligent, wars van conventies. Dat soort personages spreekt me erg aan, en hoewel Sherlock iets te theatraal doet voor mijn smaak is zijn kleurrijke, onconventionele persoonlijkheid alleszins best fris en vermakelijk.

En ook de cases zijn best leuk. Het tempo ligt lekker hoog en de deducties worden inderdaad best goed in beeld gebracht (al is het zonder ondertiteling soms best lastig om de zeer snel sprekende Cumberbatch te volgen). En de integratie van Sherlock in de moderniteit is geslaagd. Ook visueel is het best vlot.

Maar helemaal mijn ding zullen detectiveseries nooit worden, en uiteindelijk is het vooral Sherlock die ervoor zorgt dat ik blijf kijken, niet het plotverloop. En niet alle personages zijn even geslaagd. Ik begrijp bijvoorbeeld oprecht niet wat mensen in Moriarty zien. In de films was het een kille, rationele man die zijn intelligentie gebruikte om macht te verwerven. In de series is het een theatrale idioot met een lange lijst aan gedragsstoornissen - een parodie van The Joker. En dat is dan de aartsvijand van Sherlock. Jammer. Bovendien zijn sommige plotontwikkelingen (niet per se in dit seizoen) nogal clichématig of gekunsteld.

Sherlock is kortom een vermakelijke serie die mijn verwachtingen overtroef. Maar dit genre is het mijne gewoon niet, en me echt boeien doet het daarom niet. Wel een leuk tussendoortje. 3*

Minder hinderlijk? Hier nemen flashbacks soms hele afleveringen in beslag en vinden ze plaats in het midden van gevechten! Ik had er niet zo'n last van, maar ik heb er veel mensen over zien klagen.

Ik ben het verder niet helemaal met je eens. Wat zijn gevechten waard zonder spanningsopbouw? Als we aan de lopende band gevechten zouden hebben, zonder dat de personages uitgediept zouden worden en de wereld zou worden opgebouwd, zou het een lege actieserie zijn geweest zonder emotionele diepgang. Dan heb ik liever een serie die af en toe wat melodramatisch en langzaam is. In de manga wordt na dit seizoen de wereld steeds meer uitgewerkt en wordt de thematiek van de serie veel explicieter verkend, en mijns inziens wordt de serie dan pas echt goed. Net als in de eerdere seizoenen van Game of Thrones wordt het vrijwel onmogelijk om de personages op te delen in "goed" en "kwaad", en menselijke thema's als racisme, discriminatie en culturele / technologische ontwikkeling komen op de voorgrond te staan.

De animatie vind ik ook niet zo bijzonder. De stijl is vrij saai en de actiescènes zijn vermakelijk maar geen van allen echt memorabel. Maar hé, over het cijfer zijn we het in ieder geval eens.

Gemengde gevoelens.

De serie begint erg veelbelovend. Six Feet Under wordt vaak vergeleken met The American Beauty, en die vergelijking is zeer terecht. Six Feet Under heeft dezelfde licht-ironische toon, waarin via zwarte humor en surrealisme een spiegel voor de samenleving wordt gehouden. En de personages zijn sympathiek: anders genoeg om mijn interesse te wekken, maar normaal genoeg om me in hen te kunnen verplaatsen. De begrafenis-setting is bovendien sterk: het biedt de kans om grote vragen te onderzoeken rondom het thema van de dood, en het zorgt voor boeiende situaties en emotionele momenten.

Maar net als veel andere series gaat Six Feet Under voor mijn gevoel te lang door, en wil het zichzelf steeds maar weer overtreffen - niet in de zin dat het "beter" moet, maar dat alles "groter" moet: dramatischer, sentimenteler, extremer. In het eerste seizoen had ik daar al last van, maar in latere seizoenen wordt dat - in strijd met berichten die ik las dat de serie steeds beter wordt - alleen maar erger. Van een boeiende serie met sympathieke personages verandert het steeds meer in een soap waarin het ene drama het andere opvolgt en je enigszins stabiele personages en relaties met een vergrootglas moet zoeken.

Het laatste seizoen moet ik nog zien (en van seizoen 3 en 4 heb ik veel overgeslagen), maar vooralsnog heb ik dus gemengde gevoelens over de serie. De sfeer en setting zijn sterk, de personages worden goed neergezet en de serie heeft erg mooie momenten. Maar ook een overdaad aan drama en sentiment.

Na de finale gezien te hebben blijf ik toch bij mijn eerdere mening. De serie wordt op zich mooi afgesloten, met eindelijk een vleugje hoop en optimisme in plaats van een eindeloze reeks tragedies, maar ik blijf erbij dat de serie haar hoogtepunt bereikt in de eerdere seizoenen. De latere seizoenen voelden voor mij veelal als een opgeblazen cliché van de eerdere seizoenen en voegden mijns inziens dus weinig toe.

Over de veelgeroemde laatste scène heb ik ook gemengde gevoelens. Aan de ene kant wordt de serie op deze manier mooi afgesloten in lijn met de thematiek van de serie. Maar aan de andere kant had ik het gevoel aan het kijken te zijn naar een kitscherige videoclip, begeleid door een cheesy popnummer.

Maar misschien heb ik gewoon een hart van steen.

Zeker een aanrader voor liefhebbers van Rick and Morty inderdaad.

Één van de schrijvers van deze serie (Justin Roiland) is ook (half) verantwoordelijk voor Rick and Morty, en dat merk je. Het uitgangspunt van de series lijkt al heel erg op elkaar (in beide series wordt een familie gevolgd wiens sci-fi inventies voortdurend voor chaos zorgen, en ook hier is het hoofdpersonage een wetenschapper, Korvo, die zelfs Rick's stem deelt), maar ook de humor is zeer herkenbaar: zo heeft ook deze serie een pikzwart gevoel voor humor (de interacties van de aliens met mensen hebben aan de lopende band rampzalige gevolgen, en net als Rick zijn ze grotendeels onverschillig voor het lijden dat ze teweeg brengen - mensen zijn immers toch inferieure levensvormen) en eenzelfde neiging om politieke correctheid aan de kaak te stellen en met parodieën te komen van bekende clichés uit de popcultuur. En ook hier zijn de hoofdpersonages dysfunctionele sociopaten die niet alleen een gevaar vormen voor de wereld maar ook voor henzelf: hun neurotische plannen blazen met grote regelmaat op in hun gezicht.

Zijn er dan ook verschillen? Jazeker. Hoewel de uitgangspunten vergelijkbaar zijn is deze serie in zekere zin een omgekeerde versie van Rick and Morty: waar Rick en Morty het multiversum afreizen op zoek naar avontuur, brengen de aliens hier de waanzin naar de Aarde, en veel van de humor komt van hun gebrek aan kennis over het leven op Aarde en het resulterende conflict in milieus. Dat conflict is niet altijd even creatief, en uiteindelijk blijven de aliens helaas een beetje mensen in alienkleding, maar het is op zich best een leuke draai, al is het soms iets te "sitcommy" voor mijn smaak (ironisch genoeg komen de aliens in de - mijns inziens - beste aflevering van de serie zelfs amper voor). Daarnaast is de familie minder dysfunctioneel dan die in Rick and Morty: waar in Rick and Morty de onderlinge dynamiek vaak enorm giftig en zelfdestructief is beleeft de familie hier ondanks hun vele onderlinge conflicten overwegend plezier aan elkaars gezelschap. En meer in het algemeen is de serie een stuk minder cynisch en existentieel dan Rick and Morty. En de serie heeft ook iets meer continuïteit, hoewel Rick and Morty dat tot op zekere hoogte ook heeft.

Maar ondanks de kleine verschillen hebben de series dus vooral een hoop gemeen, en als je plezier beleeft aan Rick and Morty zal dit je hoogstwaarschijnlijk ook gaan bevallen. 3.5*