Opinions

Een nogal bekende titel die ik op de gok had meegenomen om er thuis achter te komen dat de film best nog wel goed beoordeeld wordt. Dus vanmorgen maar eens aangeslingerd terwijl ik op de crosstrainer stond niet helemaal wetende wat te verwachten van deze film.

En samen met de synopsis laat het intro van de film geen onduidelijkheid bestaan omtrent wat er te gebeuren staat rond de meisjes Lisbon, en verpakt in een licht absurdistisch drama vervolgd het geheel zich. Duidelijk is al snel dat vader en moeder Lisbon, vooral moeder, uitermate geremde en behoudend mensen zijn die, onder het motto liever voorkomen dan genezen, de dames zo veel mogelijk verbieden en aan banden leggen. Uiteraard is het ook goed mogelijk dat de kerk een rol speelt in dit aparte verhaal.

Toch draait de film met zijn sterke acteerprestaties vooral rondom de lastige periode die de tienertijd heet. Ontluiking op alle fronten, de jeugd die zichzelf en het andere geslacht ontdekt, verliefd wordt, verlangd, teleurgesteld wordt, rebels en opstandige zijn, dromen over wat kan maar waarschijnlijk nooit lukt, ga zo maar door. The Virgin Suïcides is daarmee met recht een kaleidoscoop van emoties en ervaringen te noemen met mischien ook nog een kleime hint naar de seksuele revolutie van de jaren '60. Iets waar de ouders waarschijnlijkheid nog nooit van gehoord hebben, alhoewel, als ik zulke dochters had dan gingen ze linea recta het klooster in. Safety first...

Voorspelbaar is natuurlijk de kettingreactie die in die zin in beweging wordt gezet met toch wel een behoorlijk ernstige afloop. Iets dat toch op treffende wijze een schok inhoudt voor niet alleen de familie maar ook de omgeving. De kern van het verhaal buiten de getoonde lastige tienertijd zal toch ongetwijfeld zijn dat men los laat waar men van houdt. Aan de ketting of gekooid is in die zin nooit een oplossing en zal meer veroorzaken dan oplossen. En dat maakt The Virgin Suïcides toch wel tot een gelaagd en interessant drama die ik toch zeker nog een keer moet kijken voor een definitieve beoordeling. Tot dan een 3,5.

Nog even een beetje niet te zware actie/griezel op de late zaterdagavond en daarbij viel de keuze op deze Virus die ik, als ik het me goed kan herinneren, bij uitkomst in de bios meepakte en best wel een redelijke indruk achterliet en daarna nog wel eens een keertje mee pikte op tv.

En ja, het heeft zo zijn dingen die niet heel sterk zijn. Het is niet bepaald geloofwaardig om met zo'n boot en sleep vol spullen, waar kennelijk zoveel waarde achter zit, in zulk weer op pad te zijn. Waar wil je überhaupt heen? En de cast in de vorm van Baldwin en Curtis zijn nogal op de automatische piloot bezig, zeg maar gerust aan de fletse kant. En dat geld vooral voor Sutherland die er een beetje verloren bij loopt. Toch zo zwaar als anderen er aan tillen doe ik dat niet.

Voordeel en pluspunten vind ik toch vooral de doos van Pandora die langzaam open gaat als de stroom het weer doet aan boord van de Russische schuit. En ik moet zeggen dat ik alle 'creatures' in de vorm van de verzamelaars echt wel fraai vind, net als de bedrijvigheid in de machineshop. Dan zij n er nog het tweetal halve cyborgs waar de strijd mee aangebonden wordt en kan ik toch niet anders zeggen dan dat Virus bij tijd en wijlen toch een kostelijk stuk cult actie is in een mooie duister en beklemmende setting. Ook goed is een detail dat de Russen Russisch praten en is Joanne Pacula nooit verkeert in beeld te hebben.

Waarom deze film dan ook zó slecht scoort snap ik eerlijk gezegd niet zo. Top is het uiteraard niet maar zo slecht is deze film, die toch wel een box office flop was met nog niet de helft aan opbrengst van zijn aanzienlijk budget van 75 miljoen, ook weer niet wat mij betreft en voldoet eigenlijk best wel als vermakelijk actie tussendoortje.

Vanavond op de valreep deze Duitse zombie film nog even meegepakt en daarmee de derde uit een stapel van zes twijfelachtige films van het Zombie genre die ik liggen had, en hoewel dit nog niet eens de slechtste was die ik de afgelopen anderhalve week gezien heb, zal het niemand verbazen dat dit toch ook weer een aimabel slechte film was.

Een ode aan Hitchcock's The Birds zou dit zijn in combinatie met zombies, toch begint de film vrij gemiddeld en standaard zoals Evil Dead of Cabin Fever, ofwel het gemiddelde stel tieners dat zich ergens opsluit voor losbandigheid. De poging om er überhaupt inhoudelijk iets van te maken strand vrijwel meteen en buiten de ruzie met Bollman om gebeurt er eigenlijk ook nog helemaal niets. We zijn op de helft voordat we eindelijk iets horror/ Zombie achtigs zien gebeuren, iets dat dan ook nog een hoog weerwolf gehalte lijkt te hebben.

Wat men precies met deze film in gedachten had wordt niet duidelijk en dat hoeft dan ook niet meer want de kansen zijn wel verkeken. Het is niet meer dan een verzameling slechte dialogen, slecht acteerwerk, flauwe humor en oninteressante karakters. The Gore and make-up ziet er op zijn minst nog redelijk uit maar redt deze film natuurlijk niet, toch blijft de titel slechtste film en zombie film voorlopig nog staan op Rising Dead uit 2007 maar dit Duits gedrocht is niet heel veel beter.

'Guido: What are your political views?
Other Man: [speaking to his two sons] Benito, Adolf! Sit down! Sorry Guido, what did you say?'

Zondermeer een bijzondere en aparte film die ik toen hij een jaartje uit was met grote verwachtingen aanschafte op VHS, en ik wist niet wat me overkwam. Wat een overdreven gedoe van die Benigni, wat een raar beeld van de oorlog en de holocaust...het wekte in eerste instantie alleen maar irritatie op en onbegrip.

Nu zoveel jaren later met tegenzin opgezet, het funghi fritti fritti nog altijd in gedachten, om toch nog maar eens te oordelen waarom deze film toch best wel hele goede beoordelingen krijgt. Het vreselijke drukke gedrag van Benigni is natuurlijk niet minder geworden, toch weet de niet bepaald knappe acteur met zijn bijna kinderlijke fantasie, naïviteit en vrolijkheid een bepaalde sympathie los te krijgen. Slapstick-achtige Laurel en Hardy momenten versus Louis de Funes passeren het scherm, soms wel leuk en andere keren bijzonder vermakelijk. De uiteindelijke achtergrond met de holocaust is dan ook een apart keuze te noemen. Vooral de toon waarmee het in beeld gebracht wordt, tragikomedie. Ken zo geen andere film waar het op deze manier benadert wordt en de vraag is dan ook of het lukt...? En Benigni lijkt er mee weg te komen. De gehele aanpak vanaf het moment dat ze op de trein moeten is het eindelijk best wel aandoenlijk hoe hij de situatie sust richting zijn kind en er ook in het KL zelf een spelletje van probeert te maken om het kind te beschermen. Niet realistisch uiteraard, maar wel vermakelijk. Het spel blijft hij tot het einde spelen met als doel zijn vrouw en kind in veiligheid te krijgen. De inzet is hoog, het doel slaagt, maar zelf betaalt hij er de hoogste prijs voor. Zijn rol blijft hij doorspelen om het kind te beschermen. Andermaal bijzonder.

Zoals gezegd, een film met een bijzonder uitgangspunt, aparte combinatie van onderwerp, achtergrond en toon van de film, toch slaagt het geheel en is vermakelijk. Toch boeit het me en beklijft het me net niet genoeg om mee te gaan met de hoge waarderingen die er gegeven worden.

Ben jij gelukkig?

Ach, wat heet gelukkig?

Zie, en jij bent ook niet gelukkig.

Ooit wel eens het boek geprobeerd toen ik me iets meer op literatuur van Nederlandse bodem richtte. En een goede 't Hart kan ik best waarderen zoals Het Woeden Der Gehele Wereld wat ik een heel goed boek vind en al meerdere keren gelezen. Toch kon dit boek rond de merkwaardige Maarten me nooit een moment in de greep krijgen. Benieuwd of de film net zo was...

En uiteraard betreft dit ook een merkwaardig geheel rond de aparte snuiter Maarten neergezet door Krabbe. De wisselwerking met de alter ego is ook een beetje raar en mist zijn uitwerking naar mijn gevoel ook een beetje. Afijn, duidelijk is dat Maarten zucht onder het nodige dat hem tegenhoudt gemakkelijk contact te maken. Interessant opzich, maar eigenlijk ook weer niet, want Maarten wordt geen enkel moment boeiend.

Maar een geheel verloren film betreft het toch net het want de soundtrack op de piano is prachtig, de landschappen schilderachtig, en het bezoek van de twee ouderlingen is ronduit briljant en het sterkste van de hele film. Alhoewel, ondertussen sijpelt er toch stiekemweg een onderliggende boodschap door in de film die een ander licht doet schijn op de zogenaamd eenzame Maarten. En dat is wel dat Maarten in mijn beleving het dichtste bij zichzelf blijft en wellicht het meest gelukkig is, terwijl al die mensen om hem heen met hun idyllisch ogende relaties, huwelijk en kinderen niets beter af zijn en mogelijk ongelukkiger zijn. De ene heeft constant ruzie met de partner, de volgende gaat ondanks net getrouwd te zijn vreemd, en de volgende is ongelukkig met de kinderen, de geïdealiseerd relatie tenspijt niemand lijkt honderd procent blij te zijn, en dat vind ik toch wel een gedachten om bij stil te staan.

Maar behalve die boodschap en de scene met de ouderlingen wilt het allemaal niet zo met Een Vlucht Regenwulpen. De film voelt zelfs ondanks zijn anderhalf uur best lang, echt interessant wordt het nooit en boeien wil de merkwaardige Maarten zoals gezegd niet. Afijn, snel op naar de volgende.

Een film die ik al zat vaak bij de kringloop aantrof en even zo vaak over twijfelde om me te nemen. De Spaanse cinema is niet vaak een voltreffer bij mij op enkele sterke films na, vaker viel het me toch zoals bijvoorbeeld Hable Con Ella van deze zelfde regisseur. En mijn terughoudendheid was niet zonder reden, want ook deze Almodovar worstelde ik met moeite door.

En laat ik meteen met de deur in huis vallen...waarom eigenlijk allemaal zo moeilijk? De dood van Paco is inderdaad lastig uit te leggen zonder bijkomende schade, maar dat gedoe met moeder? En dan al dat drukke en gekke gedoe van idiote kusjes tot al die mensen die op het kerkhof bezig zijn, de personages zijn vlak en meeleven lukt vanaf mijn kant niet, dan heerst er een bepaalde traagheid en begrijp ik maar niet waarom we dit te zien krijgen. Wat is de kern? Waar wil dit heen? Wat wil Almodovar nu eigenlijk vertellen behalve het het gebruikelijke pallet van Spaanse cultuur, saamhorigheid, gewoontes en muziek zoals dat ook te zien was in Hable Con Ella? De regisseur lijkt op zoek te zijn naar een bepaalde emotie maar kan die aan mij onmogelijk ontlokken.

Pluspunten zijn natuurlijk de altijd mooie Cruz, en Lola Duenas, niet bepaalde moeders mooiste is, betrap ik toch altijd op een bepaalde aantrekkingskracht, apart zijn de sprankelende kleuren die van het beeld lijken te spatten. Maar dat is het dan wel, en andermaal is de Spaanse cinema toch wel een teleurstelling voor me en wordt het gevoel bevestigd dat ik hier verder niet zoveel mee kan.

Deze film had ik nog nooit gezien, maar instarten deed ik graag aangezien het ging over de Tweede Wereldoorlog, de film een bekende titel heeft en er een ster inspeelt in de vorm van Sinatra.

Het verhaal mag duidelijk zijn, piloot Ryan en een gevangenenkamp dat in opstand komt tegen de Duitsers. Sowieso aardig is de verstoorde relatie tussen het Italiaanse leger en de Duitsers, er was weinig respect voor elkaar. Daarnaast het verschil in opstelling tussen de Amerikaan en de Britten. En aardig is het idee hoe de gevangenen in opstand komen en de trein overnemen.

Maar vreemd genoeg kon het me allemaal geen moment boeien. Sinatra lijkt vooral een 'naam' zonder echt iets toe te voegen, het eerste gedeelte voltrekt zich dan eigenlijk ook redelijk spanningsloos waarop er natuurlijk in het tweede deel meer spanning en actie zit met een redelijk einde. Maar echt heel veel indruk maken doen het allemaal niet, wel aardig Wolfgang Preiss beter bekend van Hunde wollt ihr ewig leben, ook aardig de vader van Josh Brolin en Karl Otto Alberty.

Jammer genoeg was dit toch een tegenvaller, was deze film maar half zo goed als de filmposter, want mooie posters konden ze in die tijd wel maken. Voor de moeite drie sterren maar ook niet meer dan dat.

You hanged him nicely, like a rabbit.

De volgende stap in oorlogsweek was één van twijfel, want iets heel goeds zag ik deze week nog niet en vrijdagavond was ook al een deceptie met The Best Years Of Our Lives die ik had aangekocht via Marktplaats, gelukkig niet te duur, die een regio 1 bleek te zijn. Na Pathe en mijn eigen collectie te hebben afgeschuimd bedacht ik me dat ik nog een lijstje had waarvan ik nog eens wilde kijken of deze op YouTube te zien waren en warempel met deze Voskhozhdenie met een erg goed cijfergemiddelde was dit mogelijk. Dus kom maar op...

En het nietsontziende en koude en stugge beeld zoals we ook in Come and See en The Painted Bird zien is onmiskenbaar, en met een beetje De Jeugd Van Ivan in de mix, samen met de twee eerder genoemde, dekt dit behoorlijk de lading. Het is stemmig, triest, grauw en guur, en vooral troosteloos hoe de twee mannen rond banjeren, opzoek zijn, opgejaagd en tenslotte gesnapt worden. Het is een treffend beeld rond de gemiddelde worsteling van de Rus in een nietsontziende land, met gebroken en lege blik in die witte woestenij. En dat geldt voor mij als kijker net zo. Broodnodig voor mij is dan ook wel de aankomst bij het huisje en het arriveren van de Duitsers. Eindelijk gebeurt er iets want al dat uitzichtloze en angstige gekrabbel door de sneeuw heeft wel een bepaalde lading en dreiging maar is op een gegeven moment ook statisch.

De arrestatie is dan ook de opmaat voor grotere dingen en de essentie van de film, want callaboratie, wantrouwen, angst en haat is het waar de film omdraait. Vriend en vijand liggen akelig dicht bijelkaar in een land dat in een eerder stadium uitgehongerd en uitgeknepen werd door Stalin zelf waarop de Duitsers als bevrijders werden onthaald. Behalve wreed zijn de Russen erg overlevingsgericht wat niet raar is in een land dat nietsontziend is qua natuur, waar een mens heel wat voor de kiezen krijgt en meestal op zichzelf aangewezen is. Voeg daarbij de angst, bizarre en tevens ongemakkelijke en intrigerende close ups en muziek aan toe, en je hebt toch wel een bijzondere film over angst, wraak en wederwraak, afstomping en vooral een moreel kompas of het ontbreken daarjuist van. En dat zagen we immers ook in Come and See en The Painted Bird. Het is in Voskhozhdenie namelijk niet de vraag waarom of hoe je overloopt, maar wanneer, want iedereen doet het en begaat wreedheid.

Tenslotte is de soundtrack nog wel even het benoemen waard, zijn de acteerprestaties best wel goed en liegen de ijskoude locaties er ook niet om en dan zou ik nog bijna het fraaie camerawerk vergeten en een dergelijke mooi shot als die tussen de bomen van de groep partizanen. Voskhozhdenie valt echter wel onder de typische Russische cinema die er niet bepaald soepel inglijdt en stug is, maar ook absoluut zijn goede punten heeft en daarmee absoluut een kanshebber is voor een Top 250 notering. Nu alleen nog genoeg stemmen.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Voyage of the Damned gevonden bij de kringloop. De cast leek meer dan oke, de synopys ook, en dan rest slechts het proberen van de film. Maar ondanks veel goede punten was dit toch niet echt een heel groot succes.

Het verhaal mag bijzonder en zelfs ongeloofwaardig genoemd worden, maar het blijkt niet minder waar met een soort van publiciteitsstunt met een oceaanstomer vol Joden die men naar de andere kant van de wereld stuurde waar uiteindelijk de conclusie gesteld kan worden dat Joden overal persona non grata waren. Over de hele wereld zuchte men onder een bepaald stigma en waren ze niet gewenst, en in principe gaat het verhaal nog verder dan we te zien krijgen waar niet alleen Cuba geprobeerd werd, maar men ook in Amerika en Canada probeerde aan te meren maar werden weggestuurd om uiteindelijk toch weer in Europa te belanden met het maar al te bekende lot dat de Joden te wachten stond.

Niet verkeerd natuurlijk qua verhaal, voeg daar een cast aan toe die bijna uit zijn voegen barsten van grote namen en andere bekenden, en je hebt toch heel wat zou je zeggen. Aardig is toch zeker de verdeling der gedachtengoed onder de bemanning met echte Nazi hardliners maar ook volk met een socialere inborst. Het levert in ieder geval verschillende momenten van spanning en conflict op, tilt de film op van het persoonlijk drama en levert het geheel zelfs een poging tot kaping/muiterij op, er gebeurt zat wat dat betreft en daar zal het dan ook niet aan liggen.

Waar het wel aan ligt is de verder nogal oubollig, jaren '70, tv-format achtige uitwerking van scènes, dialoog en karakteropbouw die negen van de tien keer afschuwelijk traag en oninteressant is met als gevolg dat de film zeker drie kwartier te lang is. Heel veel scènes worden veel te lang doorgevoerd en voegen in die hoedanigheid niets meer aan de film toe. En dat is erg jammer voor een dergelijk onderwerp die toch een beter lot verdient dan deze film die simpelweg gedateerd is, en buiten de spanningen vanwege het antisemitisme gedeelte, weinig tot geen interessante karakters weet te presenteren. Ik heb genoeg gezegd dacht ik zo over deze film die verder niet slecht te noemen is en daarom geen onvoldoende krijgt, toch had ik er helemaal niets mee en had ontzettend veel moeite om me te concentreren.

The Return, Russische cinema, sowieso niet echt mijn favoriet of het moet oorlog betreffen. The Return is op het eerste oog dan ook een behoorlijke vage film met een hoog wtf gehalte. Waar gaat dit in godsnaam over behalve een mysterieuze vader op pad met zijn twee zoons waarvan één behoorlijk recalcitrant is. Ondanks een aanzienlijk kortere film, dringt de gedachte aan het even ongrijpbare Stalker zich toch aan mij op.

De regisseur geeft in ieder geval weinig houvast in deze trip tussen een stugge en ronduit harde en onbegrijpelijke vader met twee kinderen waarvan de jongste de moeilijkeste is. Behalve het prima acteren van de jongens, een prachtige stemmige soundtrack en prachtige landschappen is het toch zoeken naar de aard van het beestje en zijn er veel vragen. Vooral waarom? Waarom deze trip? Waar was vader? Waar kwam hij weg? Waarom de telefoontjes en de geheimzinnigheid met dat kistje. Antwoorden komen er niet. Vooraf inlezen in wat de leidraad en boodschap kan zijn is bijna wel noodzakelijk.

Want het woord God valt en daardoor zie ik toch plotseling parallellen en een soort van logica in bepaalde zaken. God is voor het gevoel vaker weg in de menselijke beleving, zo ook in dit geval. Moeder symboliseert de volharding in het geloof voor de 'die hards'. Ze houdt er aan vast, er is geen twijfel en ze stelt geen vragen. Ze lijkt blij dat er iets is dat houvast biedt. De jongens daar en tegen symboliseren de strijd tussen hart en hoofd rond het geloof. Het gevoel dat gelooft in voorbestemming en bescherming ondanks alles dat gebeurt, het denken dat puur rationeel reageert, van nature tegen het meeste ingaat en alles beter weet. En het is natuurlijk die laatste stugge houding die het interessantste is en wellicht symbool staat voor het geloof in God dat minder en minder wordt. Want God is niet tastbaar volgend het hoofd, een vage bovennatuurlijke kracht die stuurt en bepaald. Het blijft een moeilijk onderwerp, en de film lijkt dan ook vooral gericht op geloof vanuit het menselijk perspectief met de twijfel of er nu wat is, de ja of de nee. De taken en proeven die de jongens krijgen lijken toch vooral voor het gewone leven te staan waar je ook onderworpen wordt aan proeven en moeilijkheden. God wordt verder door vader prima neergezet, in dit geval vol passend mysterie. Hij is vaak weg, God is ook vaak absent in ons beleving. De vage telefoontjes doen denken dat vader met van alles bezig is, God natuurlijk ook, die heeft meer vingers in de pap dan alleen zijn jongens. Zo mysterieus als vader is, zo ongrijpbaar en onpeilbaar is God ook. De uitspraak 'Gods wegen zijn ondoorgrondelijk' slaat bij uitstek op vader die stuurt, aanmoedigd, laat ervaren en straft, maar ze nooit in de steek laat. De val van de toren kan dan ook niet anders gezien worden als de definitieve verlies van geloof waarop bij het zinken van de boot de paniek uitbreekt. God is namelijk dood en waar we dachten zonder hem te kunnen blijkt het toch een hard gelach als hij er niet is.

Ondanks dit hele verhaal, uitleg, logica en de mijmering na afloop over geloof, God en de betekenis van dit alles, ervaar ik The Return toch als een uitermate stroeve film en daarmee een voorbeeld a la Russische cinema net als het ondoorgrondelijke Stalker. Het getoonde perspectief, omtrent de mens en zijn 'lijden' wat geloof betreft, maakt het interessantster en voor mij was het dan ook een pré me in te lezen. Desondanks ervaarde ik de film toch als te afstandelijk en ondoorgrondelijk.

Gisteravond even aan de slag met deze De Vuurlinie en daarmee het verhaal van de omstreden Marco Kroon, en toch zeker een aanrader volgens verschillende mensen. Ik verwachtte er dan ook wel het nodige van maar de mogelijke potentie kwam er eigenlijk geen minuut uit.

Het is overigens niet zo dat ik het een slechte film vind, het is eerder zo dat de film gewoon niets bijzonders is. Toch kent het geheel wel pluspunten zoals de sterke actiescenes, redelijk tot goed ogende militaire gewoonten, gedraging, tactieken en wapengebruik. Ook fraai te zien een Spectre Gunship in actie en zijn de scenes van het trauma zelf met het daar aan sluitende rechtbank momentje naargeestig en beklemmend gefilmd. De cast biedt de altijd mooie Harmsen, genoeg bekenden met Schijf, Bokma en Spitzenberger en een Toornstra die er het beste van maakt. Maar dat is het dan toch wel wat de pluspunten betreft binnen een film die erg veilig binnen de lijntjes blijft, geen grijs gebied betreedt en zelf niet lijkt te weten waar de focus nu precies ligt, namelijk op het trauma of het omstreden karakter zelf. Het is namelijk nog altijd gissen wat er precies waar is aangezien hij zelfs binnen het leger voor fantast en leugenaar werd uitgemaakt en de film notabene begint met de tekst dat het een mix betreft van feiten en fictie. Even voor de zekerheid indekken...

Zoals reeds gezegd, Toornstra doet zijn best, maar behalve dat hij totaal niet lijkt op Kroon, kan hij zich geen moment spiegelen aan het karakter. Eén blik is voldoende om te zien dat Kroon in werkelijkheid een 'alphamale' eerste klas is, markant, flamboyant, een verschijning, een aanwezigheid, en daarmee iets dat Toornstra geen moment weet te brengen. Dan is er de focus enerzijds met de zaak tegen Kroon, een zaak die aan elkaar hangt als los zand en amper serieus te nemen is, anderzijds speelt het sluimerende trauma. In mijn optiek twee zakken die volledig los van elkaar staan, desondanks wordt het trauma aan het einde uit de hoge hoed getoverd alsof dan opeens alles begrepen en vergeven is. Buiten dat is het allemaal info die iedereen, die de zaak in de media meegekregen heeft, wel van op de hoogte was, echte onhullingen komen er dus niet, het is eigenlijk een opsomming van de bekende feiten en achteraf ben ik niets wijzer geworden over het karakter Kroon.

Dan zit er nog een hele rare discrepantie in het Afghanistan gebeuren waar Kroon de regeltjes serieus na leeft en bij de actie in het donker niet geschoten mag worden zonder bekendmaking of bijvoorbeeld de discussie over het extra schot aan een reeds uitgeschakelde vijand, soort van executie, die niet binnen de 'rules of engagement' valt. Maar eenmaal aan de thee bij die ene gast neem ze dat jongetje wel mee met getrokken wapen, dat ik bij mezelf denk als je zo van de regels bent weet je al helemaal dat je dat niet kan maken. Als dergelijk hoog opgeleide en geinstrueerde officier van de commando's ben je uitermate goed op de hoogte van gebruiken en gewoontes en behoort het jongetje bekende info te zijn. Daarop dat moment wordt er eigen rechter gespeeld en een prive oorlog ontkent terwijl een extra schot in een gevallen tegenstander niet mocht, ondanks de misselijkmakkende onderbuik gevoelens vind ik dit totaal ongeloofwaardig. Dan vind ik hoe gemakkelijk hij overmeesterd wordt tijdens de kidnap ook best slecht.

Afijn, duidelijk is dat er best veel mankeert aan deze productie en ik naar mijn smaak niets nieuws weet over Kroon. De Vuurlinie kan ook dan niet anders omschreven worden dan een redelijke poging tot een oorlogsfilm en een redelijk beeld over wat trauma met je kan doen. Verder had het karakter iedere andere naam kunnen dragen en dat zegt eigenlijk alles.