Opinions

Ik kreeg een wat dubbel gevoel bij You were never really here. De film begint in de eerste plek zeer goed waarbij heel sterk wordt gefocust op Joaquin Phoenix. Het is allemaal erg onduidelijk waarover het gaat, maar stilaan komt er toch wat lijn en vaart in het verhaal.

Joaquin Phoenix doet het fantastisch en mijn quotering voor de film (waarbij ik blijf twijfelen over 3,0* of 3,5*) is grotendeels op hem gebaseerd. Ongelooflijke performance, moet het gezegd? Slechts gewapend met een hamer gaat hij op zoek naar een meisje om haar uit de klauwen van perverten te halen.

Ook cinematografisch is de film sterk. Zeer beklemmend en grauw. De beeldregie, montage en decors waren erg goed. Ook qua geluid zit de film bovengemiddeld, al wil ik er toch aan toevoegen dat ik de muziekkeuze en geluiden niet altijd tot recht zag komen. Ik kreeg soms het geforceerde gevoel dat het tegenwoordig zo "hoort" om wat beats of geluiden te creëren in het wildeweg. Ik had hetzelfde gevoel bij de laatste van Lanthimos (The killing of a sacred deer).

Ook de waterscène vond ik bijgevolg wat vreemd (wel visueel prachtig gedaan), maar ik vond het niet bij de film passen die voor de rest vrij hard en brutaal is.

Geen idee of je enige sympathie kan of moet opwekken voor Joe. Ijzig en koelbloedig slaat hij zich letterlijk een weg door het leven, met als weinige emotie de liefde voor zijn moeder en voor de kleine Nina. Joe wordt gekweld door gebeurtenissen uit het verleden, maar verzet zich ertegen om enige emotie te uiten. Hij is een tikkende tijdbom en in die zin snap ik de link met Travis Bickle wel. You were never really here is een intrigerende film die je wel "eens" gezien moet hebben, wat mij betreft geen verplichte must see. Gewoonweg degelijk, net zoals Taxi Driver voor mij was en dit voornamelijk omwille van Joaquin Phoenix of Robert de Niro.

Deze louter, maar dan ook alleen maar louter meegepikt omdat deze film zo'n interessant profiel had voor de lopende 'world-' en 'horror challenge' op MM. Een horrorfilm uit Egypte zowaar. Maar laat het zand maar achterwege, want er is geen milliseconde het gevoel dat dit een Egyptische film betreft. Het geeft een 100% Amerikaans gevoel met C-label.

Leuk, krijg je via een geest een dilemma te horen en ben je vrij een eigen keuze hierin te maken. Alleen is de uitwerking en het acteerwerk niet zo bijzonder. En eng vond ik het ook al niet. Beetje povertjes allemaal. Ondermaats, zwak. Wat een potpourri van wat zou kunnen werken, maar daarmee maak je nog geen goede horrorfilm. Jammer.

Ik heb steeds een boontje gehad voor You've got mail. Het moet toch ruim 15 jaar geleden zijn dat ik hem nog eens zag. De film is inderdaad grappig gedateerd met alle sociale media van vandaag. Toch heeft de film zijn charmes met het kleine gezellige boekenwinkeltje dat je ook tegen komt in Notting Hill. Zelfs huisgenoot Frank is een adept van die nog gekkere Spike.

Het is ook een film die me wat doet stilstaan bij de macht en onpersoonlijkheid van alle grote ketens die de kleine lokale zelfstandige zaakjes versmacht. Idem met de groeiende populariteit van onlineshops als Bol.com en Amazon. Dingen die ik louter vaststel en waar ik zelf ook "zondig". We letten nu eenmaal allemaal op onze portemonnee. Een boek is en blijft een boek, punt. Uiteraard is het niet de bedoeling geweest van deze film om deze boodschap te verkondigen, dus laten we het houden op een vermakelijke hersenloze mierzoete (én geslaagde) romcom.

Hanks en Ryan doen het geweldig. Leuke chemie tussen die twee met hun gekibbel maar ook met hun verstandhouding. Het einde valt wat in en is wat geforceerd. Dat haar grote vijand, the fantastic

Mr Fox, een huisbezoekje brengt met bloemen en haar bovendien verwent, is wat met de haren getrokken. Voor de rest erg fijn en mooie omkadering van een ander New York. Gewoonweg degelijk en een klassieker in zijn genre, niet meer, niet minder.

Deze film heeft inderdaad niets te maken met Close. De vergelijking is krom. Close belicht het thema op een veel donkere manier. Young hearts daarentegen is luchtig en heeft zelfs veel weg van een jeugdfilm. Young hearts is speels, onbevangen en doet dromen van een ideale wereld. Er zijn dan ook geen negatieve personages en dat komt misschien weinig realistisch over, ik begrijp de aanpak van Schatteman wel. Ook voor dergelijke dromerige films is er aandacht nodig en ook deze dragen bij aan het creëren van een positief beeld over het thema.

Fijn ook om vast te stellen dat Schatteman het plot zowat gebaseerd heeft op zijn persoonlijke leven. Ook zijn vader was een charmezanger, een relatief succesvolle ook. En de film is gedraaid in zijn geboortedorp. Een heel andere Van Rampelberg dan wat ik gewoon ben. Zingen is ook voor hem nieuw! Lou Goossens doet het overigens geweldig en met zijn doordringende ogen steelt hij de harten van de kijker. Fijn om ook steeds Dirk Van Dijck te mogen zien, hier als begripvolle opa. Elias' vader is dan wel begripvol, maar is eerder afwezig en is meer met zijn carrière bezig dan met zijn zoon/zonen.

Young hearts is een fijne familiefilm voor jong en oud. Het viel me ook op dat er veel jongeren in de zaal zaten (nu en bij de vorige voorstellingen). Fijn dat dit genre ook eens extra belicht wordt. De Vlaamse cinema is anders vaak nogal ruw en zwaar, de suffe komedies daar gelaten.

Op YouTube waar ik deze short zag veel reacties van gelijkgestemden die eveneens kamp(t)en met een alcoholverslaving in het gezin. Deze kortfilm is inderdaad confronterend en sterk gemaakt. Prima setting en acteerprestaties. De titel en het plot geven bewust een verkeerde indruk mee over wat echt gaande is. In dat opzicht prima gedaan van de makers. Het maakt het alleen maar schrijnender om vast te stellen hoe haast toekomstloos je leven wel niet is. Toch eentje die niet van me afgleed. Sterk zelfs...

Ik moest er al even de stamboom van Victoria op naslaan en ik kwam al heel snel (en ook niet onlogisch) tot de conclusie dat het over dezelfde, maar toen veel oudere Victoria ging in Victoria & Abdul (Film, 2017). We zitten in een tijd van de industriële revolutie welk een enorme economische boost gaf aan het Verenigd Koninkrijk. We zitten ook in een periode waarbij alle Europese dynastieën met elkaar verbonden waren met (gearrangeerde) huwelijken. Er was altijd - ook met de Russische tsaar - wel iemands broer, oom of tante. Zo was Leopold I, de eerste koning van België, haar oom en werd haar neef Albert haar toekomstige, maar ook vooral haar liefhebbende echtgenoot.

Interessant was wel dat de jonge Victoria en toekomstige queen nauw in de gaten werd gehouden. Een plotse dood diende ten alle koste vermeden te worden. Zo werd haar eten voorgeproefd en mocht ze nooit alleen de trap afdalen. Haar vroege leven was er eentje als een vogeltje in een gouden kooi. Nu, terecht overigens, want ze onderging in haar carrière wel enkele moordaanslagen.

Jammer dat de film te veel de romance toer opgaat met tortelduif Albert, waardoor het meer op een romantische film gaat lijken in een kostuumjasje. Van een echte biografie is vervolgens weinig sprake gelet op deze eenzijdige aanpak. Visueel wel allemaal mooi gedaan, maar veel was ik er niet mee.

Wel een knappe biografische sportfilm over een zwemster die een pionier was voor de vrouwensport in de VS en wellicht ook daarbuiten. Wat me opviel was de erg fijne uiteenzetting waar in echt werd ingezogen. Zeer mooie setting van het New York in de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw. Ook Coney Island is zo'n leuke nostalgische plaats met zijn strand en attractiepark.

En Trudy is er me er wel eentje. Wat een doorzettingsvermogen en koppigheid legde die aan de dag. De rol van haar moeder mag hier verre van onderschat worden. Opvallend toch hoe denigrerend er over vrouwen werd gedaan. Ook opvallend hoe geminimaliseerd haar prestaties op de OS van 2024 werden onthaald. Ze behaalde daar wel 2x individueel brons en 1x goud in de estafette. En dat na een verschrikkelijke boottocht. Ze werd - volgens de film dan toch - als een flop gezien, dit in schril contrast met de grote ster Johnny Weissmuller.

Fijne rol wel van Daisy Ridley. Wel van genoten. En een film die me wat deed denken aan die andere supermadam uit Nyad (Film, 2023). Geen idee overigens of de fratsen van haar coach op het Kanaal inderdaad zo grotesk waren. Wat een stuk onbenul, zowel op menselijk als op trainersvlak.

Op zich wel een leuke wegkijker die wat humor steekt in de conservatieve seksuele beleving van de moslimgemeenschap wanneer een weinig begenadigd schrijver een hit scoort met zijn boek dat gebaseerd is op zijn eigen ervaringen. Omwille van deze laatste reden wil hij niet dat zijn familie en zeker niet zijn ouders het boek lezen.

Leuk uitgangspunt waarbij dan ook enkele leuke passages de revue passeren. Hoogstaand zeker niet en eentje die vlug uit de gedachten zal verdwenen zijn, maar ik heb me zeker wel vermaakt, zonder meer.

Mijn derde van Sorrentino en jammer genoeg heeft geen enkele me tot nu toe overtuigd. Dan kwam zijn laatste prent Loro over Berlusconi nog het dichts in de buurt. Vrij verrast door de lovende kritieken hier. Cinematografisch uiteraard prima, mooie beelden ook en goeie vertolkingen van zowat de hele cast. Maar dat was het zowat voor mij. Qua plot en verhaal erg mager, pompeus en langdradig.

Neen, de film raakte me nergens. Een film over het mijmeren over het verleden, over de geneugtes des leven en over werk. Iets waarbij Fred zoveel mogelijk afstand wil van nemen. Mick daarentegen krijgt er niet genoeg van en regisseert tussendoor zijn laatste film. Muziek staat ook centraal in de film, subtiel soms ook zoals te merken is aan Fred.

Sorrentino weet hoe hij technisch een film moet opbouwen, maar voor mij vergt het toch enige moeite om bij de les te blijven. Zal ooit wellicht wel een rewatch krijgen, maar nu even niet voor een lange tijd...

Hoogst boeiend die Moviemeter watchlist top 1000. Geen film die stand hield in 2021 of 2023 en zo te zien naar het aantal stemmen en wanneer deze geplaatst zijn, eentje die de oude garde hier heeft aanbevolen. Wel, ik sluit me hierbij aan. Een erg nihilistische film van twee verloren zielen die elkaar ontmoeten op een Japans flatgebouw. Eentje waarvan ik gezien de inhoud ook niet verbaasd ben dat het een Japanse film betreft. Geheel in zwartwit, met uitzondering van de twee kleine flashbacks die in kleur geschoten waren.

De flashbacks (en nog zoveel meer wellicht) hebben de ziel getekend van deze twee tieners. De verkrachtingen hakken erop in, niet zoals in Noé's Irréversible, maar toch, we spreken hier van 1969. De jongeman is erg passief en ondergaat alles. Hij observeert vooral tot hij terugdenkt wat bij hem eerder de stoppen deden doorslaan.

Het meisje wil alleen maar dood. Zelfmoord vindt ze zielig. Haar ouders deden het haar voor, maar ze verkiest om vermoord te worden. Alleen nu nog iemand vinden die hiertoe bereid is. Het geheel wordt ondersteund door een jazzsound die ik wel vond passen bij de film. Bijzonder en zeker aan te bevelen. Veel naakt ook in de film. Zeker niet voor tere zieltjes.

Best wel een leuke frisse short van meester Miyazaki. Fijn om steeds iets van hem te kunnen meepikken. Centraal staat een aardig en vrolijk meisje die ondanks het feit dat ze opgroeide in een weeshuis toch haar glimlach niet verloren heeft. Alleen heeft ze één onhebbelijke gewoonte. Vreemd en grappig tegelijk dat dit in het karakter van het meisje is geslopen. Ondanks de negatieve gebeurtenis veeleer een film van hoop en positiviteit.

Zeer mooie stijlvolle film. Moeizame liefde gekruid met wat melancholie. Maar visueel gaat deze film toch een pak verder. Adembenemend hoe sfeervol de busreizen en ook de trein worden weergegeven met prachtige zwartwitbeelden en een serene soundtrack.

Daarnaast die sfeer van mysterie en dreiging in combi met romantiek. De setting van de jaren 50-60 wordt prima weergegeven. Een film die je moet ondergaan en waarbij het plot ondergeschikt is aan het geheel. Het zit hem in de kleine dingen zoals de tunnel, treinovergang en de busritjes.

8 mensen heb ik geteld in de zaal. Beetje jammer toch voor dit unieke Vlaamse project. Voor slechts 500.000 euro is het werkelijk een huzarenstukje om toch een meer dan behoorlijke film te produceren. Een dikke chapeau dus voor de crew en de voor mij onbekende Lars Damoiseaux om dit voor elkaar te krijgen.

De acteerprestaties van normaliter topacteurs Neuville, Cleymans, Audenaert En Hollanders waren minder en ondergeschikt, maar pure fun was het wel. Ondanks de spetters bloed en de gore elementen - die blijven je echt niet bespaard - is het lachen geblazen. Niet kolderiek (al was Mr Scholtz op het randje) maar toch aangenaam om te volgen en mooi in balans met de horror. Weinig tot geen scare jumps, was ook voor niets nodig. Fijn gefilmd wel in het oude ziekenhuis in Maaseik en de ondergrondse van de Citadel van Namen dacht ik.

Niet altijd in evenwicht qua tijd en plaats, maar voor een horror kan ik dat best door de vingers zien. Hier en daar een beetje over the top (die kikker bvb was voor niets nodig), maar in zijn geheel aangenaam verrast. Binnen de horrorkomedies aanbevelenswaardig, binnen het zombiegenre ook niet te versmaden. Dit waren alvast taaie exemplaren. Lekker nostalgische bloederige hersenpulp zoals ze ze vroeger wel meer maakten. Lars lijkt me duidelijk een fan van het genre. Leuk!

Een fijn Zuid-Koreaans familiedrama waarbij een dochter van haar moeder ontdekt dat ze in het verleden een intense relatie onderhield. Sereen en ingetogen gebracht, zoals wel meerdere Oosterse drama's. Geen wereldschokkende cinema, maar de kracht zit hem in de kleine dingen.

Zo vond ik de scène in de bar tussen dochter en de Japanse tante één van de hoogtepunten. Sterk in die kleine intermenselijke contacten. Soms vond ik het wel wat verwarrend. De reis naar Japan van moeder en dochter zonder aan elkaar prijs te geven met welk verborgen motief ze daar zijn. De aanwezigheid van haar vriendje. ...

Men maakte het soms gewoon nodeloos ingewikkeld. De relatie tussen moeder en dochter was OK, vanwaar dan al die geheimzinnigheid? Voor de rest sfeervol en prima gebracht, maar ik ben niet ten volle overtuigd.

Een sterke coming of age van een tienermeisje in het islamitische Indonesië. Uithuwelijking is nog steeds de norm en wordt beschouwd als een eer. Alleen ziet Yuni het geheel anders. Zij wil verder studeren. Niet dat haar ouders haar die kans niet willen bieden, maar ze zal moeten rekenen op een studiebeurs om haar kosten te betalen.

Ze is bijzonder knap en kan de huwelijksaanzoeken niet meer bijhouden. Het heeft toch een sterke impact op haar zelfvertrouwen. Ze ontdekt haar seksualisering en voelt zich gekneld tussen de tradities en haar eigen toekomst. Niet perse een zware film, al bij al vrij luchtig al zijn de thema's zeker voelbaar. Vandaar ook het label dat deze film voor iedereen geschikt is. Ideaal voor een schoolvoorstelling voor 14-16 jarigen.

Een film die voor zijn doelpubliek weinig verkeerd doet. Ook culturele en religieuze facetten worden aangeraakt. In zijn geheel zie je Yuni als een intelligente vrouw die droomt van een eigen toekomst en met dezelfde (seksuele) gevoelens als Westerse tienermeisjes. Alleen is zij elders geboren.

De laatste post dateert van ruim 6 jaar terug en de laatste stem van bijna 2 jaar terug. Toch werd deze film opgenomen in de MM 2023 lijst van Film Pegasus. Opmerkelijk! Bijzonder is de film wel. Met zijn 3,5 uur lange speelduur best pittig te noemen.

Het tempo is inderdaad traag en het vergt wel wat van de kijker. De film gaat over de traumatische verwerking van 3 personen van een gijzeling waarbij zij de enige overlevenden zijn. Hun post traumatische stressstoornis is de rode draad doorheen de film en wordt visueel weergegeven via die bruine grauwe filter. Erg sfeervol en sereen.

Er is veel aandacht voor de karakterontwikkeling van de personages en de hele film heeft een poetisch ingetogen gevoel. Een aanrader voor cinefielen, dat zeker. Ik ben zeker fan, maar het kon wel een uurtje korter al zal niet iedereen daar het met me eens zijn.