Opinions

Van de eerste tot de laatste seconde beklemmend en ongemakkelijk. Vergeet Metropolis, dit is het meesterwerk van Fritz Lang.

Bejaardenproblematiek in de jaren dertig. Wie neemt vader en moeder in huis? Goed geacteerd en vooral ontroerend in het deel wanneer de oudjes nog een keer een tripje beneden naar Geheugen-laan maken. Probeer het maar eens droog te houden bij de afscheidsscene op het station. Best verrassend van een regisseur die eerder met The Marx Brothers werkte.

De moeder aller film noirs. Aan het verhaal is geen touw vast te knopen, maar ergens heb je het vermoeden dat Humphrey Bogart aan de goede kant van de wet staat en de rest niet. Er wordt gejaagd op "the stuff that dreams are made off", maar gevonden wordt er weinig. Sterke debuutfilm van John Huston, die hij nooit meer wist te overtreffen.

'De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen' van Andre Delvaux is gebaseerd op een boek van Johan Daisne en mag beschouwd worden als de eerste Nederlandstalige film op internationaal niveau. Senne Rouffaer speelt de hoofdrol als getroebleerde advocaat en dat betekent een aangenaam weerzien met de man die als Kapitein Zeppos een jeugdheld was. De film is met name memorabel door een lang uitgesponnen scene waarin een autopsie wordt gedaan. Zien doe je niks, maar de geluidsband en de bleek wegtrekkende Rouffaer laten aan de verbeelding weinig over.

Liefhebbers van New York zijn bij Woody Allen altijd aan het goede adres. 'Manhattan' is zijn ultieme ode aan de stad. De prachtige openingsbeelden op muziek van George Gershwin zijn al genoeg om je in te pakken. Daarna volgt nog een dun verhaal vol 'first-world-problems': writer's blocks, buitenechtelijke affaires, roddel en achterklap, midlife-crises oftewel de gebruikelijke Allen-cocktail. Er is veel aandacht besteed aan belichting en locaties en dat zorgt er voor dat 'Manhattan' warschijnlijk zijn beste film is.

Geen beter medicijn om het chagrijn te verdrijven als dit topstuk uit de Disney-fabriek. Daar heb je geen lepel suiker bij nodig. Vrolijk makende muziek en dans, grappige en inventieve special effects. Daar bestaat maar één woord voor: supercalifragilisticexpialidocious!

Films van Robert Altman zijn altijd wel waard om terug te kijken. Zijn eerste werkelijk geslaagde film is de anti-western 'McCabe And Mrs. Miller', geproduceerd door hoofdrolspeler Warren Beatty. Geen heroisch cowboy-avontuur, maar een een beeld van een nogal desolate samenleving waar prostitutie, drugsgebruik, corruptie en de macht van het grote geld heersen. De slot-scene is meesterlijk in al zijn tegendraadsheid. De bevolking van het stadje heeft het te druk om te letten op de final shoot-out, die ook al niet overloopt van heldhaftigheid met schoten in de rug en een eenzaam einde van de hoofdrolspeler in een dik pak sneeuw. De twintigste eeuw heeft dan de tijd van de pioniers al ruim ingehaald.

De beginscene van 'Modern Times' is zo vaak vertoond dat je zou denken dat de hele film in een fabriek speelt, maar ook de rest van het verhaal is inventief en grappig. Check bijvoorbeeld het in een verzonnen taaltje gezongen liedje in de restaurant-scene.

Voormalig publiekslieveling Charles Chaplin ziet zijn populariteit in 1947 nog verder dalen door een seriemoordenaar te spelen in Monsieur Verdoux. De omgebrachte en om te brengen dames zijn dermate onsympathiek dat het heel begrijpelijk is dat de hoofdpersoon op het einde weinig berouw toont.

De Italiaanse cinema kent qua stijl uiteenlopende talenten. Op de top van de pyramide heb je natuurlijk Fellini, maar daaronder vechten neorealisten als De Sica en Rosselini met activisten als Bertolucci en Pasolini en met stilisten als Antonioni en Zeffirelli om de zilveren medaille.
Ook Luchino Visconti mag je een stilist noemen en het beste voorbeeld van zijn esthetiek is ‘Morte A Venezia’ uit 1971. Het was een breed opgezette internationale coproductie zodat de benamingen ‘Mort à Venise’, ‘Death In Venice’ en ‘Tod In Venedig’ ook correct zijn.
‘Dood In Venetië’ is een typisch geval van ‘either you love it or you hate it’, want wat gebeurt er nu eigenlijk in de dik twee uur die je er aan kwijt bent? We zien de Duitse componist Gustav von Aschenbach (een wederom fenomenale Dirk Bogarde) voor zijn gezondheid een reis naar Venetië maken, waar hij vooral in een stoel zit en rondkijkt en specifiek oog heeft voor een aantrekkelijk Poolse jongen. Hij volgt het gezin van die jongen ook door de straatjes van de stad en dat had hij wellicht beter niet kunnen doen, want daar stapelen de lijken zich als gevolg van een cholera-uitbraak op.
De setting is prachtig, de beelden zijn schitterend en de muziek (Mahler, Moussorgski, Beethoven en Léhar) grijpt je naar de keel.

Jawel, wederom Frank Capra, de regisseur die in de jaren dertig de Kleine Luyden hoop geeft tegenover de macht van het grootkapitaal. Bijzonder geestig en ondanks de voorspelbare plot-ontwikkeling ook nog ontroerend. "He is pixilated."

Superieure film noir van Edward Dmytryk waarin Raymond Chandler's antiheld detective Philip Marlowe personages met namen als Moose Malloy, Velma Valento en Dr. Sonderborg tegenkomt. Het verhaal doet er dan al bijna niet meer toe. Het eindigt met een kus.

Van alle muiterijen op de Bounty is het de zwart-wit-versie (let op: niet de ingekleurde kijken) uit 1935 die het predikaat klassieker verdient. Enige smetje zijn de paar studio-opnames die in de beelden van Tahiti zijn gemonteerd, maar verder: meeslepend, spannend en goed geacteerd. Wie goed kijkt ziet ook nog een paar blote borsten. Bonuspunten dus.