Opinions

Regisseur Richard Lester maakte veel avonturenfilms ('The Three Musketeers' en een paar 'Superman'-delen), maar The Beatles schieten hem te hulp om van 'A Hard Day's Night' een flitsende. vlot gemonteerde komedie te maken. Typisch Britse humor, noemen we dat nu. Oh ja, er zit ook nog best leuke muziek in.

Regisseur Hal Ashby was met name in de jaren zeventig een geliefd acteurs-regisseur bij critici en (in iets mindere mate) bij het publiek. Zijn tweede film 'Harold and Maude' is zijn meest controversiële en (daardoor niet toevallig) zijn beste. Een tegendraads verhaal over dood, zelfmoord, bejaarden-sex en puberproblemen wordt door Ashby innemend in beeld gebracht en van een vrolijke muzieknoot voorzien door Cat Stevens.

Robert Wise excelleert in 'The Haunting' met inventieve camerastandpunten, hallucinerende beelden op een wenteltrap, het aanschouwelijk maken van temperatuurverschillen en het creeren van onduidelijkheid over het dag en nachtritme. Horror op zijn best, voornamelijk gebaseerd op suggestie en de vraag opwerpend of het allemaal echt gebeurd of slechts in de gedachten van de hoofdpersoon. Twee jaar later perfectioneerde Wise alles nog verder met de ultieme horror-klassieker 'The Sound Of Music'.

Een man moet doen wat een man moet doen. Zelfs als dat betekent dat hij niet kan gaan rentenieren met Prinses Gracia van Monaco, die in een keurige hooggesloten jurk rondloopt zonder te zweten. Respect! Want man, wat is het f***ing hot in Hadleyville. Regisseur Fred Zinnemann pompt de hitte nog verder op door geen zonnefilters te gebruiken en de film een paar tinten lichter dan gebruikelijk te ontwikkelen. Producent Stanley Kramer probeerde hem er later bij te lappen bij de McCarthy-commissie. Wat een zak zeg. Daar zou Will Kane wel raad mee weten. De film duurt precies zo lang als het verhaal, if you know what I mean.

Nee, met Alan Resnais is het altijd lachen. In 'Nuit & Brouillard' toonde hij beelden van de concentratiekampen en in 'Hiroshima, Mon Amour' krijg je de verwoestingen, verwondingen, misvormingen en lijken na de atoombom te zien. Dat alles gelardeerd met een net zo vrolijk stemmend verhaal van een van elkaar afscheidnemend liefdespaar, waarvan de vrouw als collaborateur de nodige oorlogstrauma's met zich mee draagt. Marguerite Duras schreef het prachtige scenario.

Inmiddels niet meer zo bekend als Kurosawa, Imamura en Oshima is de invloed van Yasujiro Ozu op de universele filmtaal niet te onderschatten.

Zijn stijl kenmerkt zich door de zen-achtige rust van zijn shots, die in veel gevallen vanuit een laag camerastandpunt zijn genomen. Je waant je als kijker een stiekeme toeschouwer van vaak ingehouden familiale emoties. Camerabewegingen zijn schaars en je krijgt alle tijd om de schoonheid van de scenes in je op te nemen. Ozu’s stijl heeft onder meer Claire Denis en Jim Jarmusch beïnvloed.

Twee karakteristieke films handelen over incomplete gezinnen. ‘Hotori Musuko’ uit 1936 over een alleenstaande moeder die haar hele hebben en houwen opoffert om haar enige zoon een goede toekomst te geven (tevergeefs) en ‘Banshun’ uit 1949 over een alleenstaande vader die zijn dochter probeert te overtuigen dat ze moet trouwen (dat lukt uiteindelijk). Opmerkelijk is dat de Tweede Wereldoorlog die toch tussen beide films in zit geen weerklank vindt. Beide zijn stijlvaste Ozu-films, waarvan ‘Hotori Musuko’ integraal én Engels ondertiteld op youtube is te vinden.

Eén van de meest overschatte beroepen ter wereld is wel dat van de acteur of de actreutel. Kijk, ik trek een mantel aan en nu ben ik een tovenaar of kijk, ik zet een kroontje op, ik ben een prinses.

Nog erger wanneer iemand de vreugde, het verdriet of welke emotie dan ook van een ander gaat uitbeelden. Wat dat betreft ben je niet aan het goede adres bij Ingmar Bergman. De Zweedse regisseur schuwt het grote gebaar en de grote emotie niet en bereikte met ‘Hõstsonaten’ in 1978 zijn absolute top of diepte. Je moet er tegen kunnen, maar als dat lukt dan is dit gala voor de sterren Ingrid Bergman (geen familie), Liv Ullman en Lena Nyman een meer dan geslaagde ensemblefilm.