Opinions

'The War Game' van Peter Watkins is een Doomsday-film over een nucleaire aanval op Groot-Brittanie en werd oorspronkelijk voor TV gemaakt. De fel realistische pseudo-domcumentaire werd door de BBC echter te verontrustend geacht en werd uiteindelijk pas twintig jaar later uitgezonden. In de tussentijd werd hij wel mondjesmaat vertoond in het buitenland, hetgeen de film een Oscar voor beste documentaire opleverde. Best knap voor een volledig fictie-werk.

Jean-Luc Godard's 'Week-end' is een hilarische en amorele film die totaal over de top gaat. In lange scenes zien we een aan elkaar ontrouw koppel een moord beramen op de vader van de door Mireille Darc gespeelde vrouwelijke hoofdpersoon. Via een mega-verkeersopstopping op het Franse platteland (met vele doden en uitgebrande autowrakken) komen ze lopend in aanraking met historische figuren als Emily Bronte om zich tenslotte aan te sluiten bij een kannibalistische revolutionaire groepering. Totaal absurd, maar onweerstaanbaar levenslustig en één van Godard's beste.

Robert Wise & Jerome Robbins deden ieder deels de regie van de flamboyante verfilming van Leonard Bernstein's geweldige 'West Side Story'. De choreografieën zijn fantastisch en de cameravoering voegt nog extra dynamiek toe. Hoofdrolspeler Richard Beymer versloeg in de audities Elvis Presley, Bobby Darin, Warren Beatty, Richard Chamberlain, Burt Reynolds, Anthony Perkins en Dennis Hopper! Daarna moest hij wachten tot de TV-serie 'Twin Peaks' om nog eens enig succes te hebben.

Bette Davis en Joan Crawford hoefden zich weinig in te leven in hun rollen in Robert Aldritch's 'What Ever Happened To Baby Jane?' Ze haatten elkaar ook in real life met de grootst mogelijke intensiteit. Mede daardoor (?) vliegt de film soms bijna uit de bocht maar de spanning is groot genoeg om de aandacht tot het eind vast te houden.

Edward Albee schreef zijn beroemde stuk 'Who's Afrsaid Of Virginia Woolf?' in 1962 en de impact ervan was dusdanig dat reeds vier jaar later een verfilmde versie verscheen. Regisseur Mike Nichols had een theaterachtergrond maar een aanleg om ook op de filmset uit te blinken. Hij doet dat met veel respect voor de acteurs zonder er verfilmd toneel van te maken. En de acteurs dat zijn Burton & Taylor, society-koppel bij uitstek en beide toppers in hun vak. Het met veel, heel veel alcohol doordrenkte verhaal geeft hen beide de mogelijkheid te schitteren en mondt uiteindelijk uit in een breakdown waarachter je in plaats van de eind-titelkaart eerder een pay-off van SIRE verwacht: Drank maakt meer kapot dan je lief is. Proost!

Temidden van de vele horror- en rampenthrillers die in de eerste helft van de jaren zeventig uitkwam was er onverdiend weinig aandacht voor Thomas Hardy's 'The Wicker Man'. Zoals dat vaak gaat met de betere thrillers profiteert de film van een beperkt budget en daardoor weinig special effects. Die zijn ook niet nodig in dit psychedelische verhaal over godsdienstwaanzin, dat elke vorm van geloof van de juiste vraagtekens voorziet.

Sam Peckinpah's 'The Wild Bunch' is een symbolische film, waarin het thema (een outlaw-gang op leeftijd doet zijn laatste kunstje) min of meer samenvalt met het einde van de western als genre. De brute realiteit van de Vietnam-oorlog op het journaal is dan al lang het schieten in de meeste cowboyfilms voorbij gestoken. De notie van goed tegen kwaad (hét basisthema van de westerns) staat door diezelfde oorlog op losse schroeven. Peckinpah ziet dan ook geen belemmeringen om het geweld in zijn film te verzachten en kiest niet eenduidig partij voor één van de kampen in het verhaal. De dynamiek van 'The Wild Bunch' is adembenemend met een montage die wisselt tussen traag en extreem snel, het gebruik van telelenzen en close-ups en een finale die je op het puntje van je stoel laat belanden.

Hollywood-musicals, ik kan er geen genoeg van krijgen. Deze heeft iedereen minimaal deels gezien, maar het loont de moeite om het in zijn geheel te zien. De droom in kleur is spectaculair, maar het zwart-wit gedeelte met daarin de verwijzingen naar de personages in Oz is ook goed. Over the top gefilmd in een duidelijk geensceneerd decor, maar dat maakt het dubbel sterk.

John Cassavetes was zowel een innovatief filmer (met de camera die bijna als personage door de scenes beweegt) als een fantastisch acteurs-regisseur. In 'A Woman Under The Influence' stuwt hij het gezelschap (onder aanvoering van Gena Rowlands en Peter 'Columbo' Falk) naar grote hoogtes. Het resultaat is ongemakkelijk, want de karakters zijn zo rond (met zowel goede als slechte kanten) dat het bijna onvergelijkbaar is met welke film tot dan toe. Enig puntje van kritiek is dat het wel een lange zit is (van dik twee en een half uur), maar ja, het hele leven is ook een lange zit, mensen.

De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.

Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.

Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.

'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.

De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.

Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.

Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.

'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.