Opinions

Pasolini was marxist, homo en schrijver van provocerende literatuur. Niet bepaald de regisseur die als eerste in aanmerking lijkt te komen om het leven van Jezus te verfilmen. Toch is dit de beste Bijbel-film ooit. Pasolini volgt de tekst van Matheus naar de letter en benadrukt vooral de gewoonheid van de Messias. De film is dan ook oprecht meeslepend en mist de totale belachelijkheid van 'The Greatest Story Ever Told' van George Stevens die een jaar later verscheen. Het aantal ti-ta-tovenaar-scenes blijft bij Pasolini tot een minimum beperkt: een stukje over het water lopen en weinig brood en vis wordt heel veel brood en vis. De politieke impact van Jezus in het door de Romeinen bezette Palestina krijgt daardoor meer aandacht.

Roberto Rossellini's 'Reis Naar Italie' laat zich op diverse manieren bekijken. Zo is het een superieure reisfolder langs toeristische trekpleisters. Of dat al niet genoeg is, is er voorts de onderhuidse spanning en dreiging van een scheiding tussen de twee hoofdrolspelers. De dialogen zijn zeer beperkt. Blikken en camerabewegingen zeggen genoeg in dit louterende drama. En natuurlijk zorgde de film voor een amoureuze real-life bekroning in de vorm van Isabella Rossellini.

Dirk Bogarde speelde in zijn carrière een aantal gedenkwaardige rollen in onder meer ‘The Damned’, ‘Morte A Venezia’, ‘The Night Porter’ en ‘The Servant’.

Hij draagt ook de blackmail-thriller ‘Victim’ van Basil Dearden uit 1961. Wat het verhaal bijzonder maakt is het onderwerp van de chantage van de slachtoffers, namelijk hun homoseksualiteit (tot 1967 officieel verboden in het Verenigd Koninkrijk). Scriptschrijfster Janet Green bestempelt de seksuele voorkeur van de gechanteerden echter niet als het probleem, maar juist de foute moraal van degenen die dit afkeuren en op die manier (letterlijk) slachtoffers maken.

Een gedurfde stap in het Groot-Brittannië van die tijd en de film speelde dan ook een belangrijke rol in het bijstellen van de wetgeving.

1983 was een beslissend jaar voor de Canadese regisseur David Cronenberg. Tot de release van ‘Videodrome’ was hij de ‘darling of the underground scene’ en werden films als ‘Shivers’ en ‘Scanners’ slechts door een kleine groep liefhebbers opgepikt.

Het onverwachte commerciële succes van ‘Videodrome’ (een handje geholpen door de aanwezigheid van Blondie-zangeres Debbie Harry in halfnaakte pose) bracht hem onder de aandacht bij mainstream-producers, waarna Dino De Laurentiis hem de gelegenheid bood Stephen King’s boek ‘The Dead Zone’ te verfilmen.

Een beetje flauw uiteraard om de doorbraak op het conto van La Harry te schrijven, want ‘Videodrome’ is een uitstekend gelukte horror-thriller over snuff-movies en de integratie van mens en machine. De montage, filmtechniek en expliciete en huiveringwekkende scenes dragen nog overduidelijk het stempel van het cultfilm-genre, maar Cronenbergs virtuositeit is overduidelijk aanwezig.