Opinions

Luchino Visconti maakte flink werk van zijn verfilming van Lampedusa's boek 'Il Gattopardo'. Een sterrencast met Burt Lancaster, Claudia Cardinale, Alain Delon en Serge Reggiani, muziek van Nino Rotta, weidse landschappen, vele figuranten, rondtollende camera's en prachtige kleuren. Met dik drie uur neemt hij terecht de tijd om dit verhaal van de aftakelende invloed van de adel in een veranderend Italie tijdens de tweede helft van de negentiende eeuw te vertellen. Wie hierna nog '1900' van Bertolucci, Rocco e i soui Fratelli (Visconti) en 'Lo Meglio Gioventu' van Giordana bekijkt weet aardig wat over de Italiaanse geschiedenis.

Oke, ik geef toe er zijn niet veel meer redenen om Gilda terug te kijken dan de presence van Rita Hayworth, maar ze spat wel van het scherm in een aantal iconische scenes. De zwarte jurk van ontwerper Jean Louis werd het symbool van de femme fatale in alle film noirs. Put The Blame On Mame, Boy!

De documentaires 'Woodstock' van Michael Wadleigh en 'Gimme Shelter' van Albert & Davis Maysles zouden een verplichte double-bill moeten zijn. Beide verschenen in 1970 en geven een beeld van het verloop van een uit de hand gelopen festival. Woodstock vond plaats in augustus 1969 en het Altamont Festival (waar 'Gimme Shelter' om draait) nog geen vier maanden later. Daar waar Woodstock als het feestelijke hoogtepunt van de hippiecultuur wordt beschouwd met '3 days of love, peace and music' betekent Altamont het desastreuze einde van diezelfde cultuur, culminerend in vechtpartijen en zelfs een moord.

Het is als dag en nacht: het verschil tussen soft drugs op Woodstock en hard drugs en alcohol op Altamont. De films terugkijkend zijn de nogal naïeve organisatoren van Woodstock goed weg gekomen dat de "disaster area", zoals de festival-locatie in de buurt van New York al snel werd aangeduid niet tot daadwerkelijke rampen leidde. In 'Gimme Shelter' zie je de gevolgen van een vergelijkbare naïviteit. The Rolling Stones (hoofdact op Altamont) en met name hun aanhang van managers, advocaten en producenten maken op zijn minst een arrogante indruk. Ze zullen dat Woodstock wel eens even een poepie laten ruiken. De angst en paniek spatten niet veel later van het scherm.

Het levert in beide gevallen fantastische films op. 'Woodstock' maakte veelvuldig gebruik van de split-screentechniek, wat de vaart houdt in de niet-muzikale delen van de film en ook een aantal optredens een overweldigende impact meegeeft. De camera's die de beelden van de bands schieten bevinden zich allemaal op het podium, zodat wanneer je publiek in beeld krijgt dat altijd is vanuit het gezichtsbeeld van de artiest en je je met deze kunt vereenzelvigen.

'Gimme Shelter' is zonder al te vast plan vooraf gemaakt en doet van dag tot dag verslag van de ontwikkelingen binnen de Amerikaanse toernee van de Stones. Het briljante is dat je al meteen bij het begin weet hoe slecht het af zal lopen, omdat de film aanvangt met Jagger, Richards en Watts die de rushes van het eindresultaat terugkijken. De muziekindustrie zou nooit meer hetzelfde zijn.

'Giulietta Degli Spiriti' is de eerste keer dat Federico Fellini een kleurenfilm maakt. Nou, dan weet je het wel. De regisseur en zijn cameraman Gianni di Venanzo gaan helemaal los in een bonte carrousel van extravagante karakters, silly hats, over-the top-decors, droomsequenties en een kleurrijke parade op het strand. Temidden van al deze uitbundigheid kijkt Giulietta (Fellini's gelijknamige vrouw Masina) beteuterd naar haar eigen tevreden burgerlijkheid. Het einde is multi-interpretabel: omarmt ze een nieuwe vrijheid of legt ze zich voorgoed neer bij haar lot?

Bij het herbekijken van 'The Graduate' verwacht je een tegenvallende ervaring, maar de film staat vijftig jaar na dato nog altijd fier overeind. Er zitten zoveel iconische scenes (en lekkere muziek) in dat je de makers het ietwat slappe verhaaltje alsmede de onwaarschijnlijk snelle omslag in de relatie tussen Dustin Hoffman en Katharine Ross rap vergeeft. Anne Bancoft werd verkozen tot Mrs. Robinson boven (adem in) Doris Day, Jeanne Moreau, Joan Crawford, Lauren Bacall, Audrey Hepburn, Patricia Neal, Geraldine Page, Claire Bloom, Angie Dickinson, Sophia Loren, Judy Garland, Rita Hayworth, Susan Hayward, Anouk Aimee, Jennifer Jones, Deborah Kerr, Eva Marie Saint, Rosalind Russell, Simone Signoret, Jean Simmons, Lana Turner, Eleanor Parker, Anne Baxter, Shelley Winters, Angela Lansbury, Ava Gardner en Natalie Wood (adem uit).

De Italiaanse regisseur Marco Ferreri zat er nooit om verlegen schandalen en schandaaltjes te creëren met zijn films. Dat lukte wonderwel met ‘Le Grande Bouffe’ uit 1973, waarin vier middelbare heren van stand zich een aantal dagen in een grote villa te buiten gaan aan drinken, eten en seks. Dat wordt al snel zuipen, vreten en hoereren met als gevolg veel scheten, veel stront en veel kotsen.
De film is afwisselend hilarisch, walgelijk, onbegrijpelijk en dramatisch. Van de heren (gespeeld door superacteurs Marcello Mastroianni, Phillipe Noiret, Michel Piccoli en Ugo Tognazi) overleeft geen enkele het bacchanaal. De vijfde ster (de wulpse Andrea Ferréol) overleeft wel en is niet te beroerd de mannen een handje toe te steken bij hun zelfgekozen dood door hedonisme.
Eén ding is zeker: het is een film die je, wanneer je hem hebt gezien nooit meer vergeet.

Oorlogstijd en klassenstrijd belicht vanuit Frans, Duits en Engels gezichtspunt in schitterende beelden van Jean Renoir. Een internationale sterrencast (Jean Gabin, Erich von Stroheim) in een film die Goebbels (Joseph, niet Phillipe) niet erg kon bekoren.

John Ford was dan wel voornamelijk bekend om zijn coyboy-films maar met zijn verfilming van het een jaar eerder verschenen Steinbeck-boek maakte hij zijn meesterwerk. Prachtige beelden ondanks de ellende die het verhaal schetst. En dan te bedenken dat de producenten nog eisten dat er een soort positieve draai (die in het boek ontbreekt) aan het einde moest worden gegeven. Dat is gelukkig niet helemaal gelukt, want vrolijk word je er niet van.