Opinions

Sidney Lumet's "12 Angry Men" draait om de acteurs en Lumet heeft dat goed begrepen, want hij gebruikt weinig cinematografische opsmuk. Wel weet hij de hitte in het benauwde jury-hok goed invoelbaar te maken. Het scenario van Reginald Rose is zo sterk dat de film bij menige studierichting als introductie in de werking van groepsprocessen wordt gebruikt.

Sommige films zijn het waard om terug te kijken, andere moet je terug kijken om ze op hun juiste waarde te schatten. Iedereen heeft zijn eigen interpretatie van Stanley Kubrick's magnum opus '2001: A Space Odyssey'. De regisseur was zo slim om in interviews nimmer iets te vertellen over de diepere betekenis van de film, zodat ook de mogelijkheid open staat dat het allemaal een hoop bullshit is. Maar zelfs als dat het geval is (die kans acht ik verdomd klein overigens) dan is het wel adembenemend mooi vormgegeven. Veel scenes blijven permanent in je geheugen en draag je de rest van je leven met je mee. Dit is kunst.

Robert Altman is één van de interessantste Amerikaanse regisseurs van de tweede helft van de vorige eeuw. Hoewel hij vrij algemeen het stempel anti-Hollywood opgedrukt heeft gekregen heeft hij toch altijd kansen gekregen van de grotere productiemaatschappijen, zoals Warner, 20th Century Fox, MGM en Paramount. Maar toegegeven: zijn stijl was beslist onorthodox en in zijn specialisme (ensemble-films met een grote cast) werd hij de grootste.

“3 Women” uit 1977 is een zelfs voor Altman-begrippen wonderlijke film en één die multi-interpretabel is. Het verhaal over drie vrouwen (gespeeld door Sissy Spacek, Janice Rule en Shelley Duval) wier onderlinge (machts)verhoudingen voortdurend verschuiven, is sec bekeken al voldoende onderhoudend.

Altman legde in interviews uit dat de plot tot hem gekomen was in een droom en met die wetenschap valt bepaalde onlogica in de film te verklaren en kan zelfs de Bergman-eske vraag worden opgeworpen of de drie vrouwen in feite niet archetypes (kind, minnares, moeder) van één en dezelfde persoon zijn. “3 Women” wordt speciaal aanbevolen voor liefhebbers van het werk van David Lynch.

Eerste echt geslaagde Hitchcock kent al het prototype-verhaal van veel latere films van de meester. Onschuldige raakt betrokken bij een ingewikkeld complot en moet ook nog een vervelend vrouwtje op sleeptouw nemen.

Federico Fellini zoekt de grenzen van de artistieke vrijheid op in het magistrale 'Otto e Mezzo'. Theo & Thea zouden vragen: "Waar gaat het eigenlijk over?" en het antwoord daarop is dat het er niet toe doet. De film zoekt de grens tussen droom en werkelijkheid en tussen fantasie en realiteit. De film speelt zich af in de filmwereld en creëert op die manier een Droste-effect. Verder is alles even geweldig: de personages, de decors, de kostuums en uiteraard de muziek van Nino Rota in topvorm.

De adembenemende debuut-(langspeel)film van Jean-Luc Godard zette de filmwereld goed op zijn kop. De regisseur, cameraman en acteurs lijken maar wat te doen. Wie beter observeert merkt hoe knap de bewegingen en scenes in elkaar zitten. De lange dialoog in de hotelkamer tussen hoofdrolspelers Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg is als een fladderende dans van baltsende vogels. De op straat spelende scenes werden gewoon gefilmd tussen het onbewust aanwezige Parijse volk.

'El Angel Exterminador' is de eerste volledig geslaagde absurdistische komedie van Luis Bunuel. Thematisch is het een voorloper op films als zijn 'Le Charme Discrete De La Bourgeoisie" en Ferreri's 'Le Grande Bouffe'. In dit geval is het voor een gezelschap hoge heren en dames om onduidelijke redenen niet mogelijk een kamer te verlaten na een copieuze maaltijd. Door honger, dorst en kou gaat alle decorum verloren. Vilein, sarcastisch en hallucinant: Bunuel op zijn best.