Opinions

Hanni Schwaiger [Rosalie Thomas] is de enige die zich werkelijk zorgen maakt over de fysieke klachten van haar jongste dochter. Magdalena [Romy Butz] groeit niet mee met haar leeftijdsgenoten en klaagt over ernstige hoofdpijn. Ook bij de kinderarts [Sylvana Krappatsch] krijgt Hanni geen gehoor, bovendien zorgt vooral schoonmoeder [Gisela Schneeberger] ervoor dat Hanni’s echtgenoot [Florian Karlheim] en haar zonen [Leander Butz, Jan Wehner] ook denken dat ze zich aanstelt. In flashbacks naar Hanni’s jeugd ontdekken we waarom ze zo hardnekkig blijft strijden voor de erkenning van Magdalena’s klachten. Steinbachers sobere regie geeft dit een documentaire-achtig karakter, waardoor de pijnlijkste momenten flink binnenkomen. Probeer je tranen maar eens binnen te houden tijdens de intieme gesprekken waarin Magdalena vragen stelt over haar toekomst. Thomass is uitstekend in de hoofdrol, maar Butz is simpelweg onvergetelijk. Enig minpunt is het soms wat te onverzorgde camerawerk van Christian Rein.

Vince Vaughn is zonder twijfel een getalenteerde komische acteur die gespecialiseerd is in verhalen die op de grens van de wansmaak balanceren, maar het scenario van Steve Conrad gaat te vaak over die grens heen in deze slecht bij vlagen amusante komedie waarin de talenten van Dave Franco en Tom Wilkinson (!?) behoorlijk worden verkwanseld. Vaughn speelt een verkoper die door zijn gebrekkige resultaten en een confrontatie met zijn baas [Sienna Miller] op straat komt te staan en vastbesloten is op eigen houtje een grote slag te slaan. De enige mensen die bereid zijn hem daarbij te helpen zijn een collega die vanwege zijn leeftijd is ontslagen [Tom Wilkinson] en een naïeve, maar enthousiaste stagiaire [Dave Franco]. Het drietal belandt in allerlei komische situaties tijdens een reis naar Europa waar ze een megadeal hopen te sluiten. Conrad bouwt een standaard subplot in rondom Vaughns verwaarloosde gezin om hem wat sympathieker te maken, maar overtuigend is dat bepaald niet.

In oktober 2019 laat regisseur Xiaorui [Xiaorui Mao] weten dat hij de film die hij 10 jaar geleden wegens budgetproblemen niet kon afmaken, alsnog wil afmaken. Hij weet zijn crew en hoofdrolspelers Jiang Cheng [Hao Qin] en Tang [Songwen Zhang] over te halen om de film af te maken in januari 2020 in Wuhan in de aanloop naar het Chinese Nieuwjaar. Op dag 1 is er slecht een vaag gerucht over een virus en gaat iedereen gewoon door met het werk. Wanneer een crewlid uit Wuhan gesommeerd wordt om te vertrekken, raakt alles in een stroomversnelling en krijgen we een idee van de chaos die ontstond in het epicentrum van de Covidpandemie en de impact die dit had op nietsvermoedende burgers. Een uniek perspectief op de grootste internationale crisis (tot dan toe) van de 21e eeuw waarbij Lou op vernuftige en effectieve wijze ensceneringen verweeft met authentiek beeldmateriaal. Een uitstekend voorbeeld van faction.

Na 20 jaar te hebben gezeten voor de moord op een sheriff, komt Ruth Slater [Sandra Bullock] vrij. Met hulp van haar reclasseringsambtenaar Vincent Cross [Rob Morgan] vindt ze een baan waar ze bevriend raakt met Blake [Jon Bernthal], maar Ruth is vooral bezig om – tegen Vincents advies – contact te zoeken met haar zusje Katie [Aisling Franciosi] die vijf was toen Ruth vast kwam te zitten en is opgevoed door de zorgzame Rachel [Linda Emond] en Michael [Richard Thomas]. Ruths zoektocht brengt haar bij toeval in contact met pro-deo advocaten John [Vincent D’Onofrio] en Liz Ingram [Viola Davis] en John besluit Ruth de helpen had toe te reiken. In zorgvuldig gekozen flashbacks ontdekken we gedurende de film wat er precies gebeurde op de dag van de moord. Uitstekende gecast en geacteerd psychologisch drama waarin Bullock (voor zover dat nodig was) opnieuw bewijst een uitstekende karakteracteur te zijn. De ontknoping was voor mij in ieder geval een grote verrassing en bij de slotscène rolden de tranen over mijn wangen .Gebaseerd op de miniserie Unforgiven uit 2009. En geef Richard Thomas alsjeblieft eens wat meer van dit soort rollen!

De reclamewereld is een geliefd mikpunt van spot, maar ondanks een indrukwekkende cast slaat Seinfeld de plank behoorlijk mis in deze flauwe satire. In 1963 is Kellogg’s de marktleider op het gebied van ontbijtproducten, maar directeur Edsel Kellogg III [Jim Gaffigan] vermoedt dat zijn aartsrivaal Marjorie Post [Amy Schumer] iets heeft bedacht waarmee ze Kellogg’s kan ruïneren. Kellogg’s reclameman Bob Cabana [Jerry Seinfeld] roept de hulp van ex-collega Donna Stankowski [Melissa McCarthy] in om dat te voorkomen. Het scenario heeft een paar aardige momenten, maar Seinfeld had de regie over moeten laten aan een meer ervaren comedyregisseur. Met McCarthy en Schumer had hij goud in zijn handen, maar dat laat hij door zijn handen glippen door een gebrek aan komische timing. Grant is amusant als de theateracteur die de rol van Kellogg’s mascotte Tony The Tiger speelt, maar verder valt er bijster weinig te lachen.

In 1987 krijgt de dan bijna 80-jarige Zweedse schrijver Astrid Lindgren [Maria Fahl-Vikander] nog steeds enorm veel fanmail van kinderen die hun liefde en bewondering voor haar en haar werk uitspreken. Een aantal schoolkinderen heeft een cassetteopname gemaakt en hun verhalen en vragen roepen herinneringen op aan Astrids tienerjaren. De 16-jarige Astrid [Alba August] groeit op in een hechte dorpsgemeenschap en heeft een passie voor schrijven. Ze is dan ook dolgelukkig wanneer een plaatselijke krant één van haar artikelen publiceert en haar prompt een baan op de redactie aanbiedt. De problemen beginnen wanneer haar baas [Henrik Rafaelson] de onervaren Astrid verleidt en ze zwanger wordt. Met veel oog voor periodedetail gemaakt biografisch drama profiteert van een ijzersterke rol van August (de dochter van filmmakers Bille en Pernilla August) die op fraaie wijze gestalte geeft aan de eigenzinnigheid, de naïviteit en de innerlijke kracht van de schrijfster van klassieke kinderboeken als ‘De Gebroeders Leeuwenhart’, ‘Ronja de Roversdochter’ en de vele verhalen rondom Pippi Langkous.

Een niet bij naam genoemde man [Russell Crowe] neemt wraak op zijn ex door zich met geweld toegang tot haar woning te verschaffen, haar en haar nieuwe partner in elkaar te meppen en het huis in de fik te steken. Rachel [Caren Pistorius] is net een belangrijke cliënt kwijtgeraakt door een combinatie van verslapen en verkeersopstoppingen. Ze uit haar frustratie door flink te toeteren wanneer de chauffeur van de auto voor haar stil blijft staan bij groen licht. Maar oeps, het blijkt Crowe te zijn. Hij biedt zijn excuses aan, maar eist ook excuses terug vanwege Rachels overdreven gedragen. Daar heeft Rachel geen zin in en dat is het startschot voor eindeloze achtervolgingen, moorden, mishandelingen idiote wendingen in deze idiote thriller zonder ook maar enige karakterverdieping.

Onderhoudende western speelt zich af in het stadje Trinity in Montana in 1888. Henry Broadway [Brandon Lessard] is daar gekomen om wraak te nemen op sheriff Saul Butler die hij verantwoordelijk houdt voor de veroordeling en executie van zijn vader [Tim Daly]. Bij aankomst blijkt Butler net te zijn vermoord door de voortvluchtige Running Cub [Q'orianka Kilcher] en is er een nieuwe sheriff [Pierce Brosnan] aangesteld die niet bij iedereen even geliefd is. De verschijning van de mysterieuze St. Christopher [Samuel L. Jackson], die aanwezig was bij de executie van Henry’s vader, verhoogt de spanning in Trinity. Aangenaam ouderwetse western met Brosnan en Jackson (in topvorm) ideaal gecast en een klassiek scenario dat wel wat overbevolkt is met secundaire personages. Genreliefhebbers kunnen desondanks toch hun hart ophalen.

In 1845 wordt een vermeende heks aan een boom gehangen en levend verbrand nadat haar ziel is overgebracht in een pop. Een beetje jammer dat die pop 135 jaar later ongezien onder die boom is blijven liggen. En een beetje dom dat een sensatiebeluste journalist [Jeffrey Dean Morgan] bedenkt dat het wel leuk zou zijn als hij die pop kapot trapt omdat hij denkt dat hij daarmee een mooi verhaal te pakken zal krijgen. De doofstomme Alice [Cricket Brown] blijkt opeens te kunnen spreken en ontpopt zich als doorgeefluik namens ene Maria die vervolgens ook nog eens een lamme laat lopen. Zou dit de geest van De Heilige Maagd zijn? Het type horrorfilm waarin een vreemd wezen zo nu en dan met een hoop lawaai uit het niets opduikt maar waarin feitelijk niets gebeurt tot een finale die eerlijk gezegd volledig voldoet aan de verwachtingen. Aangezien het voorgaande al niet aan te zien is valt het niet mee om je als kijker nog meer teleur te stellen. Vreemd is niet hetzelfde als eng! Wanneer leren ze dat nou eindelijk eens!

Wat als je My Little Pony en Carebears in een Manga-jasje stopt? Net als bij Winnie The Pooh: Blood and Honey getuigt het antwoord op die vraag van een zekere mate van waanzin. De Teddyberen zien er schattig uit in deze Spaans gesproken animatiefilm, maar tijdens hun training in het ‘Love Camp’ scanderen ze keer op keer dat de enige goede eenhoorn een dode eenhoorn is. Het verhaal richt zich op Azulin [Jon Goiri] en Gordi [Jaoine Insausti], broers die zich tot elkaar verhouden als Kaïn en Abel. Houd rekening met zeer gewelddadige scènes vol bloedvergieten in een bizarre, soms ronduit macabere animatiefilm. Kinderen houden nachtmerries over aan het brute geweld, oudere kijkers storen zich aan de animatie waarbij meer op kleur is gelet dan op kwaliteit.

Er valt werkelijk niets origineels te ontdekken in deze actiekomedie waarin bouwvakker Mike [Mark Wahlberg] door zijn ex-vriendin van 25 jaar geleden [Halle Berry] wordt benaderd om de CIA uit de brand te helpen nadat Juliet Quinn [Jessica de Gouw] een harddrive heeft gestolen met de persoonlijke gegevens van alle geheime agenten van de CIA en MI6 en die per opbod dreigt verkopen. Wahlberg en Berry hebben een prettige chemie, maar David Guggenheim jatte het hele verhaal bij elkaar en het resultaat is dus een voorspelbaar niemendalletje.

James Benning maakt gebruik van 50 statische shots van een kleine 2 minuten, één voor elke staat in de VS en gemonteerd op alfabetische volgorde van naam, in deze studie van de staat van het land waarbij de soundtrack belangrijker is dan het beeld. Meer fotografie (of visuele poëzie) dan cinema dus en niet elk segment is even interessant, maar het is wel intellectueel stimulerend en biedt veel ruimte voor bezinning.

Andra Day treedt in de voetsporen van Diana Ross die in 1972 de rol van jazz-zangeres Billie Holiday speelde in The Lady Sings the Blues en, net als Andra Day, haar Oscarnominatie niet wist te verzilveren omdat de film eigenlijk niet zo geweldig was. De titel wekt de indruk dat deze film zich vooral richt op de pogingen van de FBI om Holiday haar podium te ontnemen en haar zo het zwijgen op te leggen, maar scenarist Parks laat zich toch verleiden om Holidays traumatische jeugd te behandelen en veel aandacht te besteden al Holidays drugsgebruik en seksleven. Maar de hele film lijkt vooral een excuus om Days indrukwekkende interpretatie van Holidays beroemdste lied Strange Fruit, een beschrijving van een lynchpartij dat door Time Magazine werd verkozen tot ‘Song of the Century’, te presenteren. Day is een uitstekende zangeres maar het oppervlakkige scenario geeft haar weinig ruimte om haar acteertalenten tentoon te spreiden.

Dr. Martin Harris [Liam Neeson] is met zijn vrouw [January Jones] afgereisd naar Berlijn wanneer hij als gevolg van een auto-ongeluk bijna verdrinkt en in een coma raakt. Een paar dagen later ontwaakt hij in verwarde toestand, maar aan de hand van een paar bezittingen komt zijn geheugen snel weer terug. Maar wanneer hij zich wil voegen bij zijn echtgenote doet ze alsof hij niet kent en heeft een andere man [Aidan Quinn] ogenschijnlijk zijn identiteit overgenomen. Bovendien wil iemand hem uit de weg ruimen en daarom vraag hij hulp aan de enige persoon die hij kan vertrouwen: de taxichauffeur [Diane Kruger] die hem uit het water redden. Een vergezocht, maar boeiend mysterie is de basis van deze goed gemaakte, niet al te serieus te nemen thriller. Een kolfje naar de hand van Neeson met een prima ondersteunde cast.

Terwijl de reboot Paranormal Activity: Next Of Kin nog in productie was, sprak Bandelli met alle belangrijke spelers in het succesverhaal van de franchise. Vanzelfsprekend gaat de meeste aandacht uit naar het lange voortraject van Paranormal Activity, gefilmd in 2006 in Oren Peli’s huis voor zo’n $ 15.000, maar na een hoop getouwtrek pas in 2009 wereldwijd in première gegaan. De makers zijn eerlijk over de wisselende kwaliteit van de vervolgen, dus dit is geen gladde promo. De montage laat wel te wensen over en Bandelli had wel wat meer moeite mogen doen om de achtergronden er wat echter uit te laten zien.

Verfilming van het boek van Rachel Joyce, die zelf tekende voor het scenario en een sentimentele draak produceerde dat alleen dankzij het talent van Broadbent en Wilton nog enigszins overeind blijft. De hoogbejaarde Harold Fry [Jim Broadbent] ontvangt een brief met de mededeling dat Queenie [Linda Bassett], een voormalig collega bij een brouwerij, op sterven ligt. Hij schrijft een brief en wil die op de post doen, maar een opmerking van een jonge vrouw [Nina Singh] in de winkel bij een garage, brengt hem op andere gedachten. Hij besluit per direct te beginnen aan een pelgrimstocht te voet van ongeveer 750 kilometer van het zuiden van Devon naar Berwick-upon-Tweed, in de hoop dat hij daarmee Queenies leven kan redden. Zijn echtgenote [Penelope Wilton] begrijpt niet goed wat het nut is van deze actie, maar voor Harold heeft het uiterlijk een persoonlijke betekenis. Zou het iets te maken hebben met hun zoon David [Earl Cave]? In grote lijnen een kopie van The Last Bus (2021) met Timothy Spall. Kijk liever The Straight Story nog eens.

Noomi Rapace bevestigt haar status als actieheld in deze razendsnelle, spannende actiethriller met een fantastische ondersteunende cast (ook Michael Douglas en Orlando Bloom hebben belangrijke bijrollen) over een voormalige geheim agente die niet in staat was om een terroristische aanslag in Parijs in 2012 te voorkomen en daarom ontslag nam. Nu blijkt zij de enige persoon te zijn die kan helpen om een nieuwe aanslag met een biologisch wapen in Londen te voorkomen. Het plot is vrij ingewikkeld en bevat wat teveel slottwists, maar in zijn laatste speelfilm laat Apted zien dat dit nog altijd een kolfje naar zijn hand is. De geweldige cast doet de rest.

Door één criticus treffend omschreven als "Unwatchable". Niet omdat het slecht in beeld is gebracht, maar de karakteriseringen zijn volstrekt oninteressant, van spanningsopbouw is amper sprake en het resultaat is ronduit saai.

Deels lachwekkend maar vooral stuitend drama 'based on a true story'. Centraal staat Abby Miller, een jonge vrouw die zich actief wil inzetten om het aantal abortussen te beperken en om die reden gaat werken voor Planned Parenthood. Acht jaar later is ze (pas) getuige van een abortus-procedure in de kliniek waar ze leiding aan geeft (!). De patiënt huilt en vergaat van de pijn, de behandelend arts negeert haar volledig en ramt een tube tussen haar benen, we zien de 'overlevingsstrijd' van de foetus en de dokter zegt: "Beam me up, Scotty" voordat de zwangerschap definitief wordt beëindigd. Het is de meest veelbesproken scène uit deze propagandafilm, gemaakt door mensen die duidelijk Der Ewige Jude hebben bestudeerd. Alle pro-lifers zijn vriendelijke, redelijke mensen en de medewerkers van Planned Parenthood zijn harteloze soldaten onder bevel van een ijskoude, op geld beluste opperschurk. En natuurlijk zijn alle vrouwen die zich hier melden meedogenloze of hulpeloze wezens die zich als makke lammetjes naar de slachtbank laten leiden. De karikaturale personages zijn vaak lachwekkend, maar het feit dat er mensen zijn die geloven dat dit geen verdraaiing is van de realiteit maakt dit ronduit stuitend. En het is nog seksistisch ook!

Laat het maar aan Steven Soderbergh over om een film te maken die in vrijwel alle departementen uniek is. Bijzonder goed geacteerde psychologische thriller over Sawyer Valentini [Claire Foy], een jonge vrouw die al 2 jaar op de vlucht is voor een stalker. Althans, dat vertelt ze aan een dokter bij wie ze haar hart uitstort. Wanneer die haar echter wat papieren ('een formaliteit') laat tekenen, blijkt ze een verzoek tot 'vrijwillige opname' voor zeven dagen te hebben ingevuld. Omringd door mensen die elk hun eigen dwangmatigheden hebben, gelooft niemand haar wanneer ze vertelt dat één van de artsen [Joshua Leonard] de man is die haar al twee lang stalkt! Sterker nog: langzaam maar zeker begint Sawyer zelf te twijfelen aan haar geestelijke gezondheid.

Het scenario van Jonathan Bernstein en James Greer laat je geruime tijd gissen naar de ware toedracht in een film die op papier eigenlijk niet meer is dan een vermakelijke B-thriller, maar in handen van Soderbergh is dit een bijzonder meeslepend en bij vlagen ronduit schokkend meesterwerk geworden. De ongebruikelijke camerastandpunten en belichting, alsmede het even inventieve als effectieve gebruik van lenzen die het beeld ietwat vervormen, onderstrepen Soderberghs meesterschap als visueel regisseur, het uitstekende acteerwerk (inclusief Matt Damon in een klein rolletje als beveiligingsadviseur) toont zijn vakmanschap als acteursregisseur. Foy en Leonard zijn ronduit briljant, vooral tijdens een confrontatie in een isoleercel. Een zeer uitdagende thriller die zeker niet iedereen zal bekoren, maar bijzonder goed gemaakt.

Formulematige actiethriller – “inspired by true events” – waarin een machinist [Ethan Suplee] een grove beoordelingsfout maakt waardoor een goederentrein met chemische en explosieve stoffen onbemand en op hoge snelheid over het spoor raast. In een race tegen de klok moet spoorwegbeambte Connie [Rosario Dawson] proberen alle treinen op dat traject veilig om te leiden én ervoor te zorgen dat iemand aan boord weet te komen voordat de trein een scherpe bocht in een stad bereikt. Gelukkig zijn daar Frank Barnes [Denzel Washington], een oude rot in het vak en Will Colson [Chris Pine], een beginnende conducteur. Scott gooit zijn trukendoos helemaal open in deze technisch goede gemaakte, onderhoudende film, maar het scenario barst van de clichés waaronder de vermoeiende barrage aan journalisten die ons in fictieve nieuwsverslagen uitleggen hoe het er voor staat.

Dit sterk geregisseerde, sfeervol gefilmde melodrama wordt bijna om zeep geholpen door het zwakke spel van Michael North, voor wie deze film de doorbraak had moeten zijn. Naar verluidt werden zijn dialogen opnieuw ingesproken en paste Curtiz de film aan om de rol van zijn protegé zoveel mogelijk te beperken. Gelukkig is daar de altijd uitstekende Claude Rains die in zijn rol als Victor Grandison, de populaire, charismatische schrijver en verteller van verhalen rondom lugubure, onopgeloste moordzaken, de film redt, samen met Audrey Totter die zichtbaar geniet van haar rol als Victors bitchy echtgenote.

De titel verwijst naar Victors benaming voor de onbekende moordenaar die de rode draad vormt in zijn vertellingen in dit vrij complexe mysterie. Wanneer zijn nichtje Matilda spoorloos verdwijnt lijkt Victor aanspraak te kunnen maken op een erfenis van miljoenen, totdat een jonge man [Michael North] opduikt die vlak voor zijn vertrek naar het geallieerde front na een bliksemaffaire met Matilda getrouwd zou zijn.

Curtiz maakt zeer doeltreffend gebruik van licht en schaduw om de spanning en het mysterie te versterken. Al vrij snel onthult hij wie het brein is achter de mysterieuze gebeurtenissen en komt met wat een blauwdruk lijkt te zijn voor de openingsscènes van de geliefde Columbo-mysteries door de kijker tot in detail te tonen hoe de dader op geraffineerde wijze boven alle verdenking blijft. Soms wat verwarrend, maar vaak fascinerend.

Dit is vermakelijke, leeghoofdige pulp anno jaren '50. Mamie van Doren, de B-sexgodin, en Eddie Cochran gooien er te pas en te onpas een liedje doorheen (Bom, Bom Bom) in een film met meer rock n roll dan verhaal. Maar goed, dat verhaal doet er feitelijk ook niet toe. Het is duidelijk dat de cast plezier had in het maken van de film en dat geeft Untamed Youth in ieder geval een welkom stukje ongetemde energie. Een film zonder pretentie die dan ook de middelmaat niet ontstijgt.

De FBI is bezig met een klopjacht op ex-militair Steve Arthur Younger [Michael Sheen] die in een videoboodschap beweert drie nucleaire tijdbommen in drie steden te hebben geplaatst. Door een administratieve fout laat agent Helen Brody [Carrie-Anne Moss] Henry Harold Humphries [Samuel L. Jackson], een militaire expert in marteltechnieken die betrokken is bij de ondervraging van Younger die zich bevindt op een geheim militair complex. Met nog vier dagen te gaan krijgt Henry carte blanche om een bekentenis uit Younger te krijgen. Henry ziet in Helen een nuttige pion in het psychologische snelschaakspel dat hij moet spelen en dwingt haar hem bij te staan. Indringende, zenuwslopende thriller werpt complexe morele vraagstukken op over wat je één man en zijn gezin mag aandoen om miljoenen levens te redden. Jackson, Moss en Sheen zijn uitstekend in de hoofdrollen.

Ursula Macfarlane verdient lof voor het feit dat ze een aantal van de vermeende (aangezien de rechtszaak nog loopt) slachtoffers van Harvey Weinstein heeft weten over te halen om hun verhaal voor de camera te vertellen. Het is duidelijk zichtbaar dat deze vrouwen nog altijd veel moed bij elkaar moeten rapen om - in sommige gevallen na decennia lang zwijgen - te spreken over een moment dat of een periode die hun leven een dramatische wending heeft gegeven. Maar deze documentaire maakt ook duidelijk waarom Harvey samen met zijn broer Bob begin jaren '90 een reputatie als grensverleggende, briljante filmproducenten op wisten te bouwen. Met films als My Left Foot, Pulp Fiction, The Piano en The English Patient gaven de Weinsteins eigenzinnige, maar gedreven filmmakers de kans om hun visie te delen met een groot publiek. Gezien het onderwerp is dit een vrij uitgebalanceerde documentaire, maar wie het nieuws rondom Weinstein redelijk heeft gevolgd komt hier niet veel nieuws te weten.

Onevenwichtig SF-thriller met een dwaas verhaal weet niet goed hoe serieus het zichzelf moet nemen. Donald Pleasance is in ieder geval ernstig ongeïnteresseerd en had zijn vertolking ook schriftelijk kunnen afhandelen, maar Walter George Alton weet duidelijk niet wat hij met de rol aan moet. Niet zo vreemd, want het enige dat meer stupide is dan het verhaal - iets met een prehistorisch masker dat afkomstig is van een buitenaards wezen dat de vader zou zijn van de 'Pumaman' - is zijn superheldenkleding... en de special effects... en de muziek. Tja, eigenlijk moet je concluderen dat dit gewoon een prutswerkje is en dat het er alle schijn van heeft dat de producenten één en ander hebben geprobeerd te redden door er een komische draai aan te geven. Die pogingen zijn soms zichtbaar - maar niet voelbaar - en zijn eigenlijk de definitieve doodsteek voor dit uiterst bizarre prulletje.

Up” begint in de jaren ’30, wanneer de pers de vooral bij kinderen populaire ontdekkingsreiziger Charles Muntz [Christopher Plummer] beschuldigt van fraude, omdat wetenschappers hebben vastgesteld dat het skelet van zijn laatste vondst – een enorme vogel – niet echt zou zijn. Muntz belooft plechtig dat hij pas zal terugkeren wanneer hij een levend exemplaar heeft gevangen. Eén van zijn grootste bewonderaars is Carl Fredrickson [Edward Asner]. Wanneer hij een andere fan ontmoet, de levenslustige Ellie [Elie Docter], klikt het meteen tussen die twee.

Dan volgen die vier wonderlijke minuten zonder enige dialoog maar met de prachtige muziek van Michael Giacchino, waarin we zien hoe ze samen oud worden, samen genieten en samen dromen, maar ook grote en kleine tegenslagen verwerken, eindigend met Ellies overlijden. Het is zonder enige twijfel het artistieke hoogtepunt uit het hele oeuvre van de Pixar-studio’s en het zal niet snel lukken om zo’n magisch moment nog eens te creëren. Hoe dan ook: Carl is nu een hoogbejaarde man die weigert het huis waar hij en Ellie al die jaren hebben gewoond op te geven voor een bouwproject. Wanneer hij als gevolg van een woede-uitbarsting een bouwvakker verwondt, wordt hij gedwongen zijn huis te verlaten. Maar de volgende ochtend heeft hij honderden ballonnen aan zijn huis bevestigd en vliegt hij met huis en al richting Paradise Falls in Zuid-Amerika om zo die ene droom die hij en Ellie deelden alsnog waar te maken.

De schrijvers lijken hier vrij spel te hebben gehad in hun karakteriseringen en het resultaat is het best te omschrijving als een aaneenschakeling van hilarische verrassingen. Eén van de vele geslaagde ideeën is de ‘evil laughter’ van de angstaanjagend ogende Alpha, die echter last heeft van een storing in zijn halsband waardoor zijn kwaadaardige gelach een heel ander effect heeft. Het is een simpele grap, maar zeer effectief gedurende de hele film. Een andere geweldige grap is de obsessie van alle honden met eekhoorns, ook al zijn die nergens te bekennen! Bovendien geven de makers een nieuwe betekenis aan het woord ‘dogfight’ in een mooie hommage aan King Kong [1933].

Maar al die grappen staan in dienst van het centrale, complexe, emotionele verhaal over het verwerken van de dood van een geliefde. Een loodzwaar thema dat hier op een respectvolle, realistische manier wordt behandeld en ook kinderen niet onberoerd zal laten. Maar “Up” is een film waar je alleen of als familie keer op keer van kunt genieten. Het is te hopen dat Pixar en Disney tot in lengte van jaren deze film als hun belangrijkste referentiekader zullen blijven zien. Zo goed kan animatie dus zijn, zo zelden is het vertoond.

De ultieme slackerfilm, de eerste in zijn soort en volgens velen nog steeds de beste. Pedro De Pacas [Cheech Marin] en Anthony Stoner [Tommy Chong] zijn twee muzikanten met een gezamenlijke voorliefde voor softdrugs. Pedro pikt lifter Stoner en samen reizen ze richting Tijuana, Mexico, in de hoop de ultieme drug te vinden. Maar ze worden op de hielen gezeten door fanatieke Sergeant Stedenko (Stacy Keach) en zijn niet al te snuggere hulpjes, waardoor ze steeds op andere manieren moeten proberen de politie te slim af te zijn.

Dit is meligheid op zijn best, vol melige grappen, melige karakters en melige ideeën zoals de auto die volledig gemaakt is van wiet. Alles lijkt te kunnen in deze komedie, al valt het nooit helemaal over de rand van de absurditeit. Cheech & Chong zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en Keach en kornuiten verhogen de humoristische feestvreugde behoorlijk. Een pretentieloze, maar zeer vermakelijke en vooral relaxte komedie.

Sinds hij om het leven kwam bij een auto-ongeluk, probeert Martin [Burn Gorman] ‘up there’ te komen. Dat kan alleen als een adviseur [Chris Waitt] hem beschouwt als een aanwinst. Hij kan zich bewijzen door nieuwe, verdwaalde zielen op te sporen. De stoïcijnse Martin wordt gekoppeld aan de praatzieke Rash [Aymen Hamdouchi] met wie hij moet proberen de vroeg gestorven Chick [Farren Morgan] de juiste weg te wijzen. Zwarte komedie met een aantal originele, amusante ideeën, maar ook met dat typisch Britse gevoel voor understatement waardoor een aantal grappen dan wel niet overkomt, dan wel niet werkt. Hamdouchi’s spel grenst aan het irritante, maar O’Flynn is vermakelijk als een jonge vrouw met zelfmoordneigingen. Een aanrader voor liefhebbers van understatement, anderen kunnen dit beter links laten liggen.

Diego [Alberto Ammann] en Elena [Bruna Cusí] zijn net vanuit Madrid aangekomen op het vliegveld in Miami, waar ze hopen samen een nieuw hoofdstuk in hun leven te starten. Diego oogt nerveus, Elena ongeduldig. Niets ongewoons voor een immigrant. Maar dan worden ze onderworpen aan een zogenaamde ‘secundaire controle’ en een stevige ondervraging. Rojas en Vasquez gebruiken haast onopgemerkt de camera om de veranderende emoties en verstandhoudingen visueel te communiceren, daarbij geholpen door voortreffelijk spel van de twee hoofdrolspelers. De ironische slottwist is het enige minpunt.