Opinions

Een varkensboer die in zijn vrije tijd geluiden opneemt, een vrouwke onder hypnose en een liefdesverhaaltje met datzelfde vrouwke. Drie onsamenhangende verhalen zijn verknipt, in een grabbeltoon gegooid en in schijnbaar willekeurige volgorde aan elkaar geplakt en voorzien van geluidseffecten en een stemmige score. Bepaalde festival-idioten vonden dit geweldig, ik vind het onuitstaanbaar pretentieus gepruts. Oordeel zelf.

Aangezien ik de strip waarop deze film is gebaseerd nooit heb gelezen, kan het best zijn dat deze verfilming van 'Urbanus' trouw blijft aan de toon en de humor van die stripserie. Deze komisch bedoelde animatiefilm bevat één grap die ronduit briljant is (het keuzemenu op een anti-vriesautomaat), maar verder is de humor een vreemde combinatie van infantiel, puberaal en van seksuele aard. Urbanus, een kind met het bebaarde gezicht van de Vlaamse komiek, probeert tevergeefs zijn centjes te verdienen met zijn Tollembeekse Gazet vol roddels, laster en achterklap. Hij wil namelijk graag trouwen met Juf Pussy die haar anatomie gebruikt om de kinderen uit te leggen hoeveel 1 + 1 (dan wel 5 - 3) is. Urbanus besluit het op andere manier te proberen: hij gooit gist in het riool waardoor de WCs overlopen met drollen en laat de bewoners vervolgens hun behoefte doen op zijn eigen WC die natuurlijk niet aangesloten is op de riolering, waardoor de drollen gewoon op straat blijven liggen. Een paar dwaze agenten en directrice Kopermem zitten hem dwars, bovendien gebruikt Jef Patat de consternatie om één van zijn duivelse plannetjes om snel rijk te worden in werking te stellen.

Over humor valt in ieder geval deels te twisten, maar niemand zal zeggen dat een constante barrage van grappen over drollen, tieten en konten getuigt van genialiteit. Het lijkt mij ook niet dat Urbanus en zijn kompanen dat ook maar enigszins voor ogen hadden. Het probleem is dat ook de minder smakeloze grappen helemaal nergens op lijken te slaan. Een terugkerende grap met een baksteen is al net zo zinloos als die rondom de geest van een oude bewoonster die regelmatig uit het niets opduikt. Natuurlijk is het niet voor niets dat de Urbanus-reeks al zo lang bestaat, dus de fans van die serie zullen dit ongetwijfeld meer kunnen waarderen. Een verbijsterende film, om de verkeerde redenen.

Na vijf jaar op straat te hebben geleefd, wordt Mike [Frank Dillane] veroordeeld tot 8 maanden cel na een brute straatroof. Hij kickt af en vindt werk als kok in een eenvoudig restaurant, maar heeft moeite met de dagelijkse routine en het zich houden aan afspraken. Dillane speelt de sterren van de hemel aan de hand van Dickinsons rauwe, levensechte scenario, dat meer onderhevig is aan de grillen van het leven dan aan conventies. Zware kost, maar zeker de moeite waard.

Na het grote kritische en commerciële succes van Get Out, één van de beste horrorthrillers van het decennium, is het Jordan Peele vergeven dat hij met zijn tweede film als regisseur en scenarist niet veel afwijkt van de formule die hem zoveel succes bracht. En gedurende 80 minuten heeft het er alle schijn van dat Peele een nieuw meesterwerk heeft afgeleverd, maar dan volgt een onbevredigende, uitgerekte finale en een getelefoneerde slottwist die je toch met een ietwat teleurstellend gevoel achterlaat.

De hoofdpersoon is deze keer een vrouw genaamd Adelaide Wilson [Lupita Nyong'o] die als meisje in 1986 in een spiegelpaleis in Santa Cruz oog in oog is komen te staan met haar dubbelganger. Wat daar verder is gebeurd krijgen we niet te zien en ruim 30 jaar later lijkt Adelaide het voorval volledig te zijn vergeten. Maar wanneer ze met haar echtgenoot Gabe [Winston Duke], tienerdochter Zora [Shahadi Wright Joseph] en zoontje Jason [Evan Alex] op vakantie gaat naar Santa Cruz, krijgt ze flashbacks die zorgen 'voor een duistere wolk om haar hoofd'. Haar gevoel van onbehaaglijkheid blijkt niet voor niets wanneer er op een avond een vierkoppig gezin op de stoep staat. Het blijken hun dubbelgangers te zijn, maar die zijn niet gekomen voor een theekransje.

Jordan Peele zorgt in de eerste 85 minuten voor een onbehaaglijke sfeer en weet je een flink aantal keren de stuipen op het lijf te jagen met inventief geregisseerde en goed getimede schokeffecten. Het helpt overigens als je de regelmatig terugkerende verwijzing naar een bijbelvers herkent. Nyong'o is fantastisch in haar even overtuigende als angstaanjagende dubbelrol en bewijst eens temeer één van de topactrices van haar generatie te zijn. Peele slaat de plank regelmatig mis qua humor, onder anderen wanneer Ophelia haar intrede doet en Peele een excuus lijkt te zoeken om een muzikaal, politiek statement te maken. De humor in Get Out was zeer effectief, maar deze breekt het regelmatig de spanning. En waarom Peele een verband legt met Hands Across America is mij in ieder geval niet duidelijk.

Deze komedie volgt de stuntelende Japanse showbizzjournalist Ushi Horisaki tijdens haar pogingen om te voldoen aan de eis van haar moeder: trouwen. Tot de potentiële kandidaten behoren Patrick Dempsey (Grey’s Anatomy), een sumoworstelaar [Mark Sagato] en een miljonair [Boo Arnold] die meedoet aan een datingshow. Haar trouwe assistent [Hiromi Tojo] steunt haar uiteraard door dik en dun. Van Dijks alter ego Ushi maakte haar debuut in 1999, hetzelfde jaar waarin Borat voor het eerst op het kleine scherm verscheen. Deze poging om een van een sketch een film te maken komt veel te laat, ook al toont Van Dijk nog altijd over groot komisch talent te beschikken (ze verschijnt zelfs als zichzelf). Van Dijks interactie met dieren en haar pogingen om te werken aan haar fitheid leveren enkele goede momenten op, maar het verhaal is te mager en het scenario wordt ontsierd door een overdaad aan platvloerse, infantiele grappen.

Rakel Lenora Fløttum is ronduit sensationeel als tienjarige Ida, die zich nogal verveelt in de troosteloze wijk waar ze met haar ouders [Ellen Dorrit Petersen, Morten Svartveit] en haar selectief mutistische oudere zus Anna [Alva Brynsmo Ramstad] woont. De verveling wordt onderbroken wanneer ze bevriend raakt met Ben [Sam Ashraf] en Aisha [Mina Yamin Bremseth Asheim], een meisje met een pigmentziekte. Tijdens het spelen ontdekt Ida dat Ben, Anna en Aisha over bijzondere krachten beschikken. Aanvankelijk levert ze dat veel plezier op, maar geleidelijk ontdekken ze dat die krachten ook voor minder prettige doeleinden ingezet kunnen worden. Meer verraden is een doodzonde. Chronicle meets The Shining in een psychologische thriller die dankzij Vogts briljante cameraregie, de onheilspellende muziek van Pessi Levanto en de montage van Jens Chrstian Fodstad de haren werkelijk ten berge doen reizen. Een perfect voorbeeld van hoe je met een minimum aan (overigens zeer overtuigende) special effects een buitengewoon verontrustende, onvergetelijke thriller kunt maken.

Het is 1933 en in Kopenhagen dompelt tiener Maren [Emilie Kroyer Koppel] zich dusdanig onder in jazz, drank en seks dat de kinderbescherming de zeggenschap over haar krijgt. Omdat ze weigert antwoord te geven op kinderlijk eenvoudige vragen die moeten vaststellen of ze zwakzinnig is, komt dokter Wildenskov [Anders Heinrichsen] tot de conclusie dat ze ‘licht zwakzinnig en ontspoord’ is en dat ze daarom beter af is in vrouwentehuis op het eiland Sprogø, waar mevrouw Nielsen [Lene Maria Christensen] de scepter zwaait. Gebaseerd op de ervaringen van vrouwen die daar vanaf de jaren 30 tot aan 1961 verbleven. Roept al snel vergelijkingen op met One Flew Over The Cuckoo’s Nest en die slag valt niet te winnen. Christensen doet een verdienstelijke imitatie van Nurse Ratchit, maar het trage tempo en een chronisch gebrek aan humor of verlichting doen dit ondanks goed acteerwerk de das om.

Stellan Skarsgård is de belangrijkste reden om dit psychologische drama te zien, maar zijn rol is beperkt in dit drama dat grotendeels uit flashbacks bestaat. De 67-jarige Trond [Skarsgård] brengt in 1999 zijn dagen door in een afgelegen woning in Noorwegen, zonder enige vorm van directe communicatie. Hij denkt terug aan de periode tijdens en na WO II waarin een serie gebeurtenissen hem voor het leven tekenen. Erg interessant is dat verhaal niet, bovendien is Trond als tiener [Jon Ranes] een binnenvetter die weinig van zijn emoties uit. Ergo: er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel en je vraagt je regelmatig af wat er eigenlijk de moeite waard is aan dit verhaal. Fraai in beeld gebracht door Rasmus Videbæk, dat wel.

Clever [Santos Choque] reist naar de Boliviaanse hooglanden om zijn grootouders Virginio [José Calcina] en Sisa [Luisa Quispe] over te halen om naar de stad te verhuizen. Langdurige hitte en droogte dreigen de oogst te verstoren, maar Virginio koestert wrok jegens Clevers vader, omdat die de familie in de steek zou hebben gelaten. Het acteerwerk is niet groots en het existentiële verhaal loopt niet over van originaliteit, maar mede dankzij mooi camerawerk van Barbara Alvarez en de ingetogen muziek van Cergio Prudencio, weet Grisi een sfeervol portret neer te zetten van een manier van leven die dreigt uit te sterven.

Een meesterwerk dat zich onderscheid door constant te verrassen. Het boeiende verhaal over het gezin van een Russische oud-generaal en held van WOI dat in 1936 bezoek krijgt van de ex-verloofde van zijn veel jongere vrouw. De scène waarin hij zijn entree maakt is al een meesterwerkje an sich, maar dit indrukwekkende politieke drama is evenzo goed een komedie en een thriller. De film werkt toe naar een werkelijke onvergetelijke finale, waarbij de toen achtjarige dochter van de regisseur de meeste indruk laat. Ik herhaal: een meesterwerk.

Sofie van de Waart richtte samen met Marleen Kil een parttime school voor hoogbegaafden op in Breda. Ze is gepassioneerd voor haar programma Explora en haar enthousiasme groeit wanneer ze de kinderen ziet opbloeien en hoort zeggen dat ze zich (eindelijk) worden uitgedaagd en gezien. Sofie ontdekte pas op haar 35e dat ze ADHD had en dat belemmert haar nogal eens in de communicatie met de mensen van wie het voortbestaan van het project afhankelijk. Deze documentaire licht een tipje van de sluier op aan de hand van beknopte portretten van vier kinderen. Van een utopie is geen spoor te bekennen, wat de titel – die de indruk wekt dat een (succesvolle) hoogbegaafdenschool een utopie is – best wel misleidend maakt. Interessant, vooral voor mensen met een onderwijskundige achtergrond, maar een verhaallijn ontbreekt. Daardoor is het erg episodisch.

Naargeestige, exploitatieve reconstructie van het 72 minuten durende bloedbad dat Anders Breivik op 22 juli 2011 aanrichtte op het Noorse eiland Utøya, enkele uren na de aanslag op een regeringsgebouw in Oslo. Het verhaal begint een paar minuten voor het begin van de schietpartij en richt zich op de 18-jarige Kaja [Andrea Berntzen die wanhopig probeert de schutter te ontlopen. Regisseur Erik Poppe besloot de hele film in één take op te nemen, wat onderstreept dat hij meer bezig was met een stunt dan met een integere reconstructie. Het scenario mag dan gebaseerd zijn op getuigenissen van de overlevenden, maar deze thriller levert geen nieuwe inzichten op en voelt daarom vooral als een cash-in en niet als een eerbetoon aan de vele slachtoffers. Dat neemt niet weg dat Berntzen een indrukwekkende fysieke en emotionele tour-de-force neerzet in haar filmdebuut! En daarmee redt ze de film... net!