Opinions

Veel slaven die geslagen worden, een warrig verhaal en sex met veel schaamhaar. Exploitatie in zijn zuiverste vorm. Vooral erg weinig boeiend. Moet zeggen dat ik er na een half uur met een half oog naar gekeken heb...

1,5*

Op twee of drie aardige momenten na oogt het vooral als een Lynch-kloon waar je op de Filmacademie al voor op je vingers getikt zou worden. Wat een zooitje.

Weer een erg goeie film van Woody Allen (heb gisteren namelijk Annie Hall gezien). Annie Hall was ook erg goed, maar in deze film zat toch iets meer diepgang dan in Annie Hall. Vond het verhaal erg goed en dat ie in zwart - wit gefilmd werd vond ik erg mooi. Dat Zwart-Witte zorgt voor een fijn sfeertje in de film. 4,5*

Prachtrol van Thoolen. Beetje traag, dat wel...

Niet onaardig, maar zeker niet geslaagd. Coppolla gooit het met MA over een geheel andere boeg dan bij haar vorige twee films. Het gebruik van popmuziek is wel grappig, maar draagt uiteindelijk niet echt bij aan het dramatische element (voor zover dit aanwezig was dan) in de film. Want dat is eigenlijk het grootste probleem; het gebrek aan het fatsoenlijk plot met genoeg dramatische elementen. Het blijft nu vaak hangen in wat oppervlakkig gedoe met een koning die z'n meisje niet ziet staan, de moeite om een kind te baren en een volk dat rebbeleert (waar, totaan een kwartier voor het einde met geen woord over is gerept overgens).

Had veel meer ingezeten, maar niet onder regie van Coppola. Schoenmaker blijf bij je leest; dromerige films over mooie vrouwen.

2*

Ge-wel-dig. Fantastisch script, weg met de oubollige dialogen! Leve Van Kooten, die overigens ook een leuke rol neerzet. Maar hoofdpersoon Mariken is de beste van allemaal. Nimmer zo'n boeiend, interessant en vooral lief personage gezien. Chapeau!

4,5*, omdat ik eigenlijk nooit een 5 tijdens de eerste kijkbeurt geef.

Best geinig, al heb ik natuurlijk niet geheel blanco tegen de film aangekeken. Vooral leuk om Lara Cox uit Heartbreak High weer eens terug te zien.

Regisseur Frankel wist mij enkele jaren geleden te overtuigen met Miami Rhapsody, zowel een kloon van als een ode aan Woody Allen. Hierna ben ik de beste man enigszins uit het oog verloren en ik was ook niet op de hoogte dat hij verantwoordelijk was voor The Devil Wears Prada. Anyway, ik kom er nu ook pas achter dat Frankel de man is achter Miami... en de regisseur van Marley & Me.

Natuurlijk is Marley & Me veel meer gemaakt volgens een formule dan bovengenoemde film, maar toch kende de film een stel bijzondere verrassingen. Op het oog lijkt de film een weinig noemenswaardige rom-com film te worden, tot het punt dat het drama er langzaam in begint te sluipen. Het échte drama wordt gemeden -maar daar is het de film niet voor- maar het is mooi dat het op veel plekken wel echt voelbaar is.

De dromen, de wensen en de verlangens van de hoofdpersonen -en dan vooral van Anniston- gaan overal heen, behalve waar ze dachten dat het heen zou gaan. En dat allemaal verteld rondom het leven van een hond. Kan het nog eenvoudiger? Nee, waarschijnlijk niet. Maar het is juist deze eenvoudigheid die de film enorm siert, waardoor de film naarmate het einde nadert ook echt weet te ontroeren. Een bijzondere verrassing dus...

3,5*

Begint erg leuk, maar helaas verliest de film zich een beetje in zijn eigen moraal. Alhoewel het binnen het gegeven wel werkt en nergens écht opgedrongen wordt was een iets minder rooskleurig ook interessant geweest...

3*

Geniaal en niet minder dan dat. Visueel schitterend en plotmatig zeer eenvoudig maar daardoor extra effectief.

En aan het eind wil je naar het scherm schreeuwen dat ie alsjeblieft nog mag leven, om er uiteindelijk samen met Mary achter te komen dat het zo niet meer dan perfect is.

5*

Bij vlagen zeer geestig, maar helaas veel te lang - en daardoor grotendeels gewoon niet zo boeiend. Als de schaar er nog eens ingezet wordt kan er wellicht een ietrs consistentere opbouw ontstaan.

2,5*

Bevreemde film, deze eerste Engelse productie van Allen. Het is even wennen, een film zonder New York, waar oude, neurotische mannen in hun mid-life crisis die relaties met jonge vrouwen beginnen. Dit keer is het de upper-class van Londen en is het een nieuwe jonge garde die de boventoon voert. Dit is even wennen, aangezien ik vele Allen films gezien heb waarin neurotische typetjes heerlijk door Allen vertolkt werden, dat ik het hier toch wel misste. Het was niet echt mijn bedoeling om steeds vergelijkingen te gaan leggen, maar omdat het verschil tussen zijn Amerikaanse films en deze film toch redelijk groot is, kan je er bijna niet omheen om de overeenkomsten (en hier dan) vooral verschillen te gaan zien. Want deze film kent heel wat verschil met de films die ik al eerder noemde. Het hele Engelse, decadente sfeertje deed mij erg on-Allen aan, terwijl Allen het in New York toch eigenlijk ook deed, maar dan op z'n Amerikaans. Toch vond ik het op de één of andere manier daar veel beter werken dan hier. Het bleef allemaal zo kil en afstandelijk (wat uiteindelijk denk ik ook wel de bedoeling was, maar ik kon die moord op Nola, script-wise, totaal niet begrijpen. Aan het begin van de film mijmert Chris erover dat ie goeie dingen voor de wereld wil doen, en niet eeuwig tennisleraar wil blijven. Komt ie Nola tegen, wordt smoorverliefd op haar en maakt haar zelfs zwanger. Maar ''omdat ie zo gewend is aan z'n luxe leventje'' begaat ie maar even een brute dubbelmoord. Dit ging er voor mij niet in. Vond op dat gebied Crimes and Misdemeanors stukken beter.

Niet helemaal bevredegend dus, deze Engelse Allen productie. Mocht Scoop dezelfde problemen als Match Point ondervinden, dan kan Allen maar beter weer films met leuke neurotische typetjes gaan maken. En met Johanssen als één van zijn scharreltjes kan er op dat punt al weinig mis gaan. Wát een lippen...

Niet helemaal geslaagd. Het idee op zich is wel leuk (manische vader die puberdochter leert oplichten), maar dit werd ten eerste al verpest door het einde, dat compleet uit de lucht komt vallen. Had wel iets subtieler gemogen. Het acteerwerk is verre van goed; het trucje van Cage had ik na 10 minuten al wel gezien (die tics en het overdreven reageren zorgden hier en daar voor tenenkrommende slechte scènes) en wat me ook stoorde was de montage. Die viel net iets te veel op in negatieve zin. Er werd getracht om via de montage de leefwereld van Roy weer te geven (in sommige scènes vlug verschillende shots achterelkaar plakken, waarbij de camera hetzelfde standpunt houdt), maar dit kwam niet helemaal uit de verf. Het begon na verloop van tijd nogal op m'n zenuwen te werken. Goed bedoeld, maar niet geslaagd. De film kent uiteraard ook zo z'n goeie momenten, maar echt satisfied was ik niet.
2,5*

Het eerste deel van The Matrix, dat bij mij na meerdere keren kijken steeds beter werd, vond ik een schitterend (jong) meesterwerk. Voordat het tweede deel in première ging had ik hier wel erg hoge verwachtingen van, maar nadat ik de vele 'negatieve' reacties had gelezen (zonder de spoilers natuurlijk ), waren deze verwachtingen al een stuk minder hoog.

Kort gezegd kan ik me grotendeels vinden in deze negatieve reacties, want deze film viel me gewoon tegen (dit kwam misschien ook doordat ik het eerste deel zo goed vond).

Het eerste uur vond ik heel erg matig. De introductie van veel personen wiens karakters slecht worden ontwikkeld, de vele oninteressante dialogen, de verschrikkelijk slechte Fisherburne tijdens zijn toespraak en dan nog die verschrikkelijke houseparty.

Na dat uur begint het verhaal een beetje vaart te krijgen en de actiescènes worden stukken beter (aan de ene kant was het gevecht tussen Neo en honderd Agent Smith's erg cool, maar aan de andere kant zag het er toch wel erg gemaakt uit). Ook hier zat ik wel weer met het probleem met de onontwikkelde karakters. Ik vind namelijk dat een film op zich (ook al krijgt een film nog meerdere vervolgen) zo goed moet zijn dat je een goed verhaal hebt met goed ontwikkelde karakters. Dit miste ik toch ook en deze film. De beeldschone Belucci als Persephone die alleen maar een beetje mooi liep te wezen en die een beetje in de relatie tussen Neo en Trinity liep te zieken. Dan hebben we nog de Twins, die puur in de film waren gezet om 'cool' te zijn. Cool waren de Twins ook wel, maar verder waren ze gewoon 'aanwezig'.

Ook stoorde ik me aan de verschrikkelijke 'liefde overwint alles-scène': Neo die de kogel uit Trinity's lijf haalt en de erg slecht acterende Link (Harold Perrineau Jr.) met z'n cliché oneliners als: "This is too much for me" en "He's playing superman again".

Het tweede deel in The Matrix trilogie is me dus helemaal niet bevallen, maar ik hoop nu dat het derde deel weer net zo briljant wordt als het eerste deel met 'natuurlijk' op het eind een groots spektakel op Zion.

Het tweede deel krijgt van mij de helft van het eerste deel, 2,5* dus en nu maar hopen dat dit een 'tussenstopje' voor de broertjes was en dat we ons kunnen gaan opmaken voor een briljant megaspektakel!

Toen ik in 2000 voor het eerst The Matrix zag, was ik echt onder de indruk. Ik zat dus met smart te wachten op de twee vervolgen. Ik ging met hoge verwachtingen naar het tweede deel, maar die kwamen helaas niet uit. Na de vooraf veel negatieve reacties, maar naarmate deze film draaide in de bios ze meer positief werden, had ik toch weer een beetje hoop in een goede afloop. Slechter dan Reloaded kan hij toch niet worden, dacht ik. Met de grote veldslag op Zion en het eindgevecht van Agent Smith.
Deze film is niet slechter dan het tweede deel, maar ook niet veel beter. De film zit vol met dialogen die erg diep klinken, maar eigenlijk allemaal hetzlefde beteken en/of bedoelen. Het verhaal ben ik ook zeker niet van onder de indruk. De twee dingen waarvan ik dacht ze erg leuk te vinden:de aanval op Zion (die er eigenlijk op sommige momenten niet eens zo heel perfect uit zag) en het gevecht van Neo tegen agent Smith (waar ik me meer van had voorgesteld) waren inho dus niet eens zo heel fantastisch. Ook de scène in de hal, waar iedereen over het plafond heenliep vond ik ook niet echt fantastisch.
Net als het tweede deel kent Revo een overvloed aan karakters, waarvan, net als in Reloaded, er ook weer veel weinig inhoud kennen. Ik bedoel iemand als Belucci wil ik maar al te graag in zo'n film zien, maar dan moet ze er niet alleen inzitten om de mannelijke (en misschien ook wel de vrouwelijke) kijkers een plezier te doen.
Het uitgangspunt van deze hele trilogie vond ik erg goed, maar had het dan bij het eerste deel gehouden. Want ik kan niet echt zeggen dat de laatste twee delen écht heel veel toevoegen aan het briljante eerste deel.
Nét een hele krappe voldoende...

Sympathiek, deze eerste film van Wilder. Natuurlijk schort het nog aan een hoop, maar hier en daar is al de hand van de meester in wording zichtbaar.

3*

Bij vlagen erg geestig; overall nét voldoende.

2,5*

Is nog wel tien minuten meer volgens mij (tijdsslot voor Lola is 50 min. naar ik meen). Is tevens gedaan bij Olivier Etc. gedaan, volgens mij.

Wel vreemd, kan me niet herrinneren dat ze dat vorig jaar bij die van Teeuwen hebben gedaan...

De film was geweldig geweest als de regisseur hem zeker voor de helft had ingekort; de eerste drie kwartier heb ik zowat continue dubbel gelegen van het lachen. Wel typische humor die je vaker in Japanse film tegenkomt (overdreven har schreeuwende mannen, lomp geschreeuw in de camera), maar toch was het wel leuk. Maar dit had ik na drie kwartier wel gezien. D'r leek echt geen eind aan te komen. Als er ooit nog eens een ingekorte Director's Cut komt zie ik hem graag; in deze vorm was één keer meer dan genoeg.

Snap niet waar die Zuilhof het vandaan haalt...

2*

Helaas één van Linklater's mindere films. Het verhaal trekt aan alle kanten en lijkt maar niet op gang te willen komen. En als het eenmaal loopt is het vrij snel hierna afgelopen. Wat een leuk inkijkje in de wereld van Welles had kunnen worden is nu niet veel meer dan wat gedoe om een meisje en oeverloos veel gepraat...

2*

Met stip (voorlopig) de beste film van het festival. Dé perfecte mix tussen drama en tig verschillende soorten komedie; een mix die je maar zelden in goede vorm tegenkomt. Beetje a la Solodonz, zoals OH al meldde, maar dan allemaal net iets vreugdevoller en rooskleuriger.

4,5*

Zie nu ook op de IFFR site dat de film (en terecht) op 1 staat voor de publieksprijs (ook 4,5* gemiddeld)

Ik was na het erg leuke Kingpin en één van de beter comedie's van de laatste jaren, There's Something About Mary, toch erg benieuwd naar deze wat recentere film van de Farrely broers.

Deze film is wel minder dan de bovenste twee, maar toch is hij erg vermakelijk. Helaas waren de grappen in deze film niet altijd even leuk en naar mijn idee zaten er ook te weinig grappen in, i.t.t. de twee hierboven genoemde films. Ook had ik het idee dat de Farrely broertjes hier op de iets serieuzere toer (qua humor dan) wilden gaan, maar dat pakte voor mij persoonlijk dus niet zo heel goed uit.

Positieve punten aan de film is de toch weer altijd erg grappige Jim Carrey (laat zien dat hij ook nog de brainless rollen kan spelen; ook met erg veel plezier) de mooie Zelwegger die dan ook nog eens erg leuk kan acteren en net als alle andere films van de Farrely broertjes kunnen we hier ook weer rekeken op een bizar verhaaltje en meer bizarre typetjes.

Kortom, de Farrely broers zijn misschien een beetje "the feeling" kwijt; het blijft toch een aangenaam filmpje om naar te kijken... 3*

Geniaal. Tijden geleden dat ik zo'n goeie film heb gezien.

Het verhaal is enigzins voorspelbaar, maar dat deert hier niet zo. De acteerprestaties (van vooral het meisje Millie) waren zeer sterk, de goeie spanningsboog en het dreigende sfeertje zorgen voor een beklemmend en beklijvend filmpje. Ben diep onder de indruk.

4,5*

Inderdaad een sterk begin, maar vanaf de helft zakt het erg in. Te veel herhaling, te veel op de automatische piloot en erg voorspelbaar...

Stuk leuker dan de eerste. DeNiro blijft erg geestig en wordt hier leuk aangevuld door Streisand en Hoffman. 3,5*

Vond hem wel aardig maar lang niet zo leuk als analayze this. Hier zitten wel een paar leuke grappen in maar ook heel veel erge flauwe. 3*

Een gewaagd regiedebuut. De film komt nogal hip en flitsend over, wat voor mij niet altijd werktte. De hoofdrolspelers haalden qua acteren alles uit de kast, maar lieten toch te vaak een steekje vallen. Het zag er gewoon niet echt genoeg uit. De karakters hadden van mij ook nog wat meer uitgediept mogen worden, net als het script (en dan met name naar het einde toe). Al met al een gedurvde film, die voor mij helaas niet zo goed uitpaktte. 2*

Na onder andere Small Time Crooks, The Curse of the Jade Scorpion en Hollywood Ending weer eens een leuke en ook weer een échte Woody Allen. Relaties, liefde, verhoudingen en vooral de neurotische typetjes (vond vooral Will Farrel erg leuk, die werkelijk een letterlijke kopie neerzet van veel rollen die Woody Allen zelf speelde, alleen krijgt Farrel hier wel het meisje, iets wat Allen in z'n eigen films zelden tot nooit voor elkaar krijgt.). Erg leuk dus.

Vond hem juist minder dan de vorige keer dat ik hem zag. Ik geloof dat het hier al eerder is genoemd (ik meen door Fisherking), maar mijn grootste 'stoorpunt' aan de film was, dat de film, ondanks de goeie vertelstijl, inhoudelijk verder niet zoveel voorsteld. Ik denk ook dat als je hem in de goeie volgorde zou kijken hij stukken minder zou zijn (en dan vooral inhoudelijk). Begrijp me niet verkeerd; ik vind het nog steeds een goeie film, maar dit was iets waar ik me toch herhaaldelijk aan stoorde... Nu 4*

Ik had meer van deze film verwacht. Het verhaal springt van de hak op de tak (vooral in het begin stoorde ik mij hieraan), het was voor mij te voorspelbaar en erg veel 'inhoud' had het imho ook niet. Films als Clockers of Boyz in the Hood vind ik dan ook stukken beter. Die kwamen stukken krachtiger over. Dat had ik bij deze film totaal niet. 2,5*