Opinions

Tergend traag filmpje.

Ik moest denken aan Misery maar die gedachte was maar van korte duur. Thriller/mysterie zou nog kunnen, maar horror?! dacht het niet.

De nagenoeg one-location opzet begon best sfeervol maar de spanning kwam eigenlijk maar niet van de grond. Verder ook niks bijzonders aan die vrouw die daar in een bontjas met een soort electrische broodmes en ander werktuig aan het zwaaien was, ik vond het zelfs lachwekkend op een gegeven moment. In die zin me dan wel weer vermaakt.

Aanrader? Nee, overslaan dit.

The rise maar vooral the fall of Amy.

Niet heel veel verhelderende nieuwe feiten te weten gekomen; de film gaf meer een bevestiging van hetgeen we al wisten via de media.

De vermelding van de jaartallen en de geschreven stukjes songtekst gaven een goed overzicht van haar voornamelijk treurig leven.

De Jan de Hoop uit de 70's.

Op de een of andere manier trok deze film mij nooit zo aan, maar hij is me alleszins meegevallen.

De vrouwonvriendelijke opmerkingen / grappen / beledigingen van het nieuwsteam zijn zo fout maar Christina Applegate laat het van haar afglijden als een Tefal-pan. Haar koele houding is een verademing en accentueert het mallotige kinderachtige gedrag van Burgundy & Co des te meer. Daardoor komt het comedy aspect prima tot zijn recht.

Ik vond hem leuker dan verwacht maar ben ook wel een fan van Carell en Ferell.

Filosofisch New Yorks geneuzel in een Woody Allen-eske stijl met diverse verhaallijnen die door elkaar heen lopen á la de film Crash.

Niet alle personages/verhaallijnen zijn even interessant en slepen een beetje traag voort maar naar het einde toe, het "crash" moment, wordt het allemaal wat duidelijker en werd mijn interesse wel weer gewekt.

Deze film is een aardige lichte komedie met wat drama aspecten als tussendoortje. Niet meer en niet minder.

Russen, KGB, spionage, het is kennelijk weer in om daar een film over te maken.

De hoofdpersonage is een stoere vrouw die eigenlijk verstrikt raakt in haar werk en door middel van flashbacks in de tijd kom je erachter waarom ze doet wat ze doet. Door deze vertelstijl wordt je aandacht er tenminste bijgehouden. Verder had het niet veel om het lijf; heel veel actie in de vorm van vecht- en schietpartijen en achtervolgingen. Het zag er gelikt uit en voor de liefhebbers van het genre is het vast een heerlijke film. Maar mij deed het persoonlijk vrij weinig, oftewel Not my cup of Vodka.

De titelheldin zette een redelijke performance neer maar de bijfiguren Mirren en Evans met dat Russische accentje deden serieus erg cartoonesk aan en zetten bij mij de lachspieren in werking.

Nou, dat was vrij tam allemaal.

Deze prent heeft niet de creepyness van The Conjuring of de poppenhorror van Chucky's Child Play.

Het kabbelde maar voort, werd nergens eng en daar waar de film het laatste half uur de potentie had helemaal los te gaan gebeurde er niks.

Nee, gemiste kans.

Poppetje.

Een enge pop met vlechtjes om te zien maar verder doet ze me niet veel. Ze beweegt en praat niet zoals een Chucky, althans je ziet haar niet echt in aktie. Dus moet de film het van omgevings scares hebbem. Wat dan weer resulteert in de voorspelbare jumpscares. De focus op het dochtertje en de oppasmeiden is een aardige invalshoek maar het mist als griezelfilm originaliteit en oprechte griezelmomenten.

Poppenterreur

Met frisse tegenzin aan begonnen maar het viel me eigenlijk wel mee.

De eerste Annabelle film heeft geen indruk op me gemaakt aangezien ik me er bar weinig van kan herinneren.

Uiteraard zijn de cliché's ruim vertegenwoordigd maar de hele setting in de jaren 60 en de vrij donkere en sombere sfeer trok me wel aan.

Aan de kinderen heb ik me zelfs niet geërgerd. Dus dat is ook een pluspunt.

Geinig fascinerend stop-motion animatie filmpje.

De ongemakkelijkheid van bepaalde situaties gaf een komisch maar ook treurig gevoel.

Je kunt er allerlei analyses op los laten, maar ik denk dat de beste man gewoon een of andere geestesziekte heeft.

De witte wildernis....

Een prachtige docu over een jaar Antartica bezien vanuit het perspectief van de mensen die daar wonen en werken. Leuk om eens een keer daar de focus op te leggen in plaats van op de usual suspects pinguins en zeehonden.

Mooie natuur beelden worden afgewisseld met interviews van de tijdelijke bewoners.

Indrukwekkend, boeiend en leerzaam.

Aanrader!

Wow!

Wat een prachtige film. Gek genoeg heb ik deze film pas ontdekt en ging hem dan ook zien zonder enige verwachting of voorkennis.

Van begin tot eind geboeid zitten kijken. Enorm spannend en ik leefde erg mee met Jaguar Paw, wat een ellende maakt ie mee zeg. Tegen de expliciete bloederige scenes moet je tegen kunnen maar daar hou ik wel van. Het draagt bij aan de rauwheid van de film en het tijdperk.

Moon Unit Alpha and Moon Unit Zappa

O nee, dat is weer een andere film. Ik haal ze door elkaar.

Ook al weet je hoe het afloopt het blijft indrukwekkend en enorm spannend om naar te kijken. Enkele opvallend mooie heldere beelden, vooral van Mission Control Center, die op het grote scherm extra goed uitkomen. Muziekje eronder en het is net of je naar een nieuwe film kijkt in plaats van een docu. Zoals in de rij achter mij een moeder tegen haar 10-jarig kind zei "nee Mees, het is geen film het is een documentaire en het is écht gebeurd". Haha.

Het is gewoon onvoorstelbaar knap al die techniek die er achter schuilt. Dat is nog eens rocket science!

Fragmenten van 8 dagen ruimtespektakel in 1,5 uur gepropt. Natuurlijk geeft het geen compleet beeld maar dat wordt aardig gecompenseerd door de beelden van de Amerikanen die er een uitje van maken om de lancering mee te maken, geeft een leuk tijdsbeeld, en beelden van het schip wat de module weer moet oppikken van zee, de Airstream quarantaine en ga zo maar door. Afijn, het was een erg fijne docu.

Alleen jammer dat ik even wegdutte in de comfortabele bioscoopstoel bij de maanlanding zelf , niet omdat het saai was maar omdat ik moe was na een vermoeiende dag op het werk.

Met Tom Hanks op reis is nooit een goed idee.

Na herziening viel deze me erg tegen. Dat komt denk ik ook mede door het geweldige First Man (2018) in het genre. Het waargebeurde verhaal van Apollo13 an sich is natuurlijk interessant maar de spanning en het meeleven met de crew kwam maar niet van de grond. Daarnaast of mede daardoor duurde het allemaal te lang en begon ik me ook te ergeren aan de verplichte bombastische epische heroïsche Hollywood soundtrack. Nee, geef mij maar de Eerste Man.

Daar gaan we weer. Een moeilijk kijkende held in een religieuze gemeenschap. Een flinke portie bruut geweld en gore. Voor de liefhebber denk ik dan maar.

Ik vond het allemaal niet bijster interessant. Of die zus nou wel of niet gered zou worden door de broer. De profeet kon me ook niet overtuigen. Eigenlijk was de relatie tussen de twee jonge geliefden en de afloop daarvan nog het meest interessante verhaallijntje in deze film.

Koud hé?!

Niet heel bijzonder, maar toch bijzonder genoeg dat je blijft kijken.

Twee hoofdrolspelers, het prachtige landschap en Mads Mikkelsen, zijn ijzersterk in dit survivaldrama.

Een strijd tussen een man en de elementen.

Het gegeven van een man die neerstort met een vliegtuig in de ijzige kou en gaat survivallen in de sneeuw is niet nieuw maar toch onderhoudend genoeg. Overleeft hij het of niet. Wat moet hij doen om te overleven en wat zou je zelf doen in zijn situatie? Die vragen maken het allemaal toch wel boeiend.

Pasta seppia di nero....

...daar moest ik aan denken tijdens de film.

De soundtrack stemde me in eerste instantie nog wel gunstig, deed me even denken aan The Shining, maar werd halverwege toch wat te bombastisch.

Het mysterie boeide me in het begin nog wel enigzins maar mijn aandacht verslapte door de traagheid en de zogenaamde intelligente sci-fi aspecten.

Nee, het geheel heeft me niet gepakt. Villeneuve's afglijdende schaal zet helaas door.

Aardige prent die het helemaal moet hebben van de claustrofobische ondergrondse tunnels.
Het werkt wel.
Het moment dat Benji aan het begin van de film al vast kwam te zitten vond ik letterlijk beklemmender dan de verplichte schrikmomenten die tegen het einde van de film wat plichtmatig overkwamen.
Leuk tussendoortje.

Zet een aantal mensen bij elkaar en het is altijd interessant om te zien wat er gebeurt qua interactie.

De eerste paar aflevering waren boeiend tot de twist. Daarna kakte het wat in met een hoog soapgehalte.

1 seizoen is meer dan voldoende wat mij betreft.

Het heeft wel wat weg van Gran Torino. Althans daar moest ik aan denken.

Aardig coming of age filmpje nu eens over een jongen die er niet al te stereotiep autistisch Nerdy uit ziet maar desondanks wel zijn draai moet zien te vinden op de nieuwe highschool.

Met de hulp van de buurman krijgt het verhaal een grappige wending, hoewel niet realistisch, wel geestig uitgewerkt.

Net een Argentijnse steak, lekker maar soms ook wat te veel.

Veel personages met ieder een eigen eng horrorverhaal waarbij de maker goed heeft gekeken naar de diverse horrorgenres. Het doet een beetje rommelig aan, maar echt cliché is het gelukkig niet geworden en zorgt soms voor effectieve schrikmomenten. Vooral de badkamerscene en het dode zoontje aan tafel was zo'n sterk beeld dat ik bang ben dat ik er vannacht over ga dromen...

Hele goede film. Een familie komt bij elkaar en dan worden de onderlinge verhoudingen op scherp gezet.

Een beetje Festen-achtig.

Meryl Streep was fantastisch als kreng van een moeder. De rest van de cast was ook in topvorm. De lange scene tijdens het diner was een genot om naar te kijken. Leuke twist ook tegen het einde.

Zeker een must see.

De minste van de drie

Het personage Goldmember vond ik gewoon niet echt geslaagd. Die haalde de film wel met een hele punt naar beneden. Tenenkrommend slecht uitgevoerd. Jammer.

Wel een leuk jaren 70 sfeertje en gelukkig blijven de individuele grappen op zichzelf geinig.

Deel 2 is wat mij betreft de leukste in de reeks.

Ik kan er niks aan doen.

Ik vind deze film enorm grappig. Heerlijke parodie op al die spionnen en James Bond films.

Deze vind ik echt by far de leukste uit de trilogie van Austin Powers. Dat komt met name door de komst in deel 2 van Mini Me "You complete me" en Fat Bastard"I'm so hungry, I could eat a baby, get in my belly".

Waar ik me in deel 1 kon ergeren aan Elizabeth Hurley vond ik Felicity een leukere secret agent. Frau, die na het reizen door de tijd nog steeds hetzelfde er uitziet, Scott en de jonge Number 2 zijn zonder uitzondering prima gecast en voegen echt iets toe aan de film.

Er zitten zoveel grappige scènes in deze film met Austin Powers en vooral dr. Evil dat ik gewoon zeg zip it! kijken en genieten!

Middelmatig

Zoals de hoofdpersoon een middelmatig persoon is die probeert een succes te maken van zijn nieuwe leven als auteur, zo middelmatig komt de film over op mij.

In potentie had het een goede film kunnen zijn want het uitgangspunt is leuk. Een beetje Rear Window-achtig. Maar de uitwerking blijft wat vlak. De helft van de tijd zit je alleen maar te kijken naar een man die zijn buren afluistert. Het manipulatieve had scherper gekund zodat er ook wat meer vaart in de film zou komen. Het kabbelde nu maar wat voort tot het, toch wel, leuk gevonden einde.

Veel sprongen in de tijd waar je moe van wordt.

Deed me denken aan de Twilight Zone afleveringen over paralelle universums.

Door de kleurstellingen, donker en haast altijd regenachtig voor het verleden en zonnig en fel voor het heden, haal je het nog uit elkaar.

Het mysterie an sich was prima en wekte wel mijn nieuwsgierigheid maar na een uur kwam ik er achter dat de film me toch niet pakte.

Een vrouwelijke ghostbuster die ze ineens ziet vliegen.

Op zichzelf een sfeervol geesten/ spookhuis film in een prachtig Engels grauw 20-iger jaren setting.

Haalt het echter niet bij de The Others en het geweldige El espinazo del Diablo van Guillermo del Toro.