Opinions

Het verhaal van Dr. Victor Frankenstein en zijn monsterlijke creatie is al ruim 200 jaar oud. Nog steeds wordt na al die tijd dankbaar gebruik gemaakt van de roman om als verfilming te dienen. Mary Shelley schreef haar verhaal in 1818. Het verhaal werd gepubliceerd. De schrijver was anoniem. In 1831 verscheen een herziene versie van het verhaal en nu stond Mary Shelley wel prominent als de schrijfster van het werk op de omslag. De eerste verfilming dateert uit 1910, duurde 13 minuten en was vooral dankzij de revolutionaire speciale effecten een groot succes. Talloze films zouden volgen.

Waaronder dus deze. Regisseur en schrijver Taylor Macintyre gebruikt het boek van Shelley als basis voor zijn film Patchwork. Zijn film heeft een moderne setting en heeft een absurde en zwartkomische insteek. In plaats van een herhaling van de boekfeiten, volgt de filmmaker zijn eigen weg. Eigenlijk wordt alleen het grondthema uit de roman gebruikt, waarna de film zijn eigen weg volgt. De film begint herkenbaar als een jonge wetenschapper drie mooie dames om het leven brengt en vervolgens de beste lichaamsdelen samenvoegt en de perfecte mens ontstaat.

Lichaam en geest zijn onafscheidelijk in Patchwork. In het perfecte lichaam bevinden zich nu de drie geestelijke identiteiten van de drie vrouwen. Drie kibbelende vrouwen in een lichaam. Over een ding zijn ze het eens. Ze willen wraak. De film volgt hen op hun zoektocht die een bloedig spoor van verwoesting teweeg brengt. De film beweegt zich daarbij tamelijk springerig van de ene kluchtige situatie naar de andere. Ondanks de moord en doodslag houdt Patchwork een luchtige toon aan. Hoewel het grondidee zich ervoor leent is er nooit sprake van echte horror, laat staan van spanning.

Patchwork is aangedikte bodyhorror, slapstick en situatiekomedie. Ik moest herhaaldelijk denken aan Death Becomes Her (1992). In Patchwork dezelfde speciale effecten, humor en springerigheid. Patchwork is ook zo’n film die wel leuk is maar die na verloop van tijd blijft hangen in meligheid. Ik hou van horror. Ik hou van slapstick. Ik houd minder van horror-slapstick.

In Paths of Glory schotelt Stanley Kubrick de kijker een militaire wereld voor die wordt geregeerd door mannen die over de ruggen van anderen streven naar persoonlijk gewin en carrière willen maken onder het mom van een strakke disciplinaire bevelstructuur. De disciplinaire structuur die een leger zou moeten laten functioneren, wordt in deze film zonder hart en verstand ingezet en zorgt voor uitholling van het vertrouwen in de legerleiding. Oorlog is een smerige bezigheid als je in een greppel ligt, wordt bestookt met granaten en mortiervuur en domme bevelen ontvangt van de officieren. Oorlog is een prettig verschijnsel als je in het veilig beschutte hoofdkwartier strategieën uitdenkt, bevelen geeft, je eigen carrière een boost geeft, andere carrières vernietigd en de manschappen als pionnen in een prachtig spel ziet.

In Paths of Glory draait het om de inname van een heuvel. Een actie die vele levens zal kosten en waarvan niemand met enig verstand het strategische nut kan uitleggen. De verovering van de heuvel gebeurt met een compagnie die daartoe fysiek en mentaal niet in staat is. Het is een onmogelijke opgave maar de discipline verbiedt om dat kenbaar te maken, want kritiek is ongewenst. Daar staan sancties tegenover. Dan liever met z'n allen als lammeren naar de slachtbank. Als de inname van de heuvel zoals verwacht glansrijk mislukt worden drie willekeurige mannen wegens laf gedrag tijdens de aanval, ter dood veroordeeld. 'Soldaten zijn slechts dieren en dienen als zodanig te worden behandeld', is het motto van de bevelvoerende generaal terwijl hij nog een glaasje met hoogwaardige cognac wegklokt.

Paths of Glory is een film die bijtende spot bedrijft en dat vaak in de vorm van harde contrasten doet. De bevelhebbende generaal resideert in een prachtig kasteel omringd door luxe, geniet van overvloedige maaltijden en veroorlooft zich bedienend personeel. De soldaten die de bevelen van de generaal opvolgen resideren in de loopgraven, wentelen zich in de modder, hebben amper iets te eten en lijden aan shellshock.

Kubrick stelt drie locaties centraal in zijn film. De residentie van de generaal, de loopgraven en de executieplaats. Op elke locatie wordt weer een andere visuele stijl toegepast. In het kasteel cirkelt de camera elegant beweeglijk rondom de keuvelende officieren. De vormgeving van de marmeren vloer waarover zij bewegen, doet denken aan een schaakbord. Een verwijzing naar het slagveld waarop de soldaten de pionnen zijn waarmee wordt geschoven. Het contrast met de harde hoekige hectische beelden uit de modderige loopgraven en het slagveld met kraters van ontplofte granaten is groot. De beelden van de krijgsraad en de executieplaats waar soldaten strak in het gelid staan ademen symmetrie en formaliteit. Orde, tucht en controle in tegenstelling tot de chaos die het oorlogsgeweld op het slagveld met zich meebrengt. De uiterlijke schijn versus de smerige realiteit.

De gemene deler in de film is de zinloosheid van alles dat met oorlogsvoering te maken heeft. Het doden, de victorie, het heldendom, de kameraadschap, de glorie. Al die fantastische elementen die een oorlog zo mooi maken worden door Kubrick met de grond gelijk gemaakt. De generaal zegt het zo: “Troops are like children. Just as a child wants his father to be firm, troops crave discipline. One way to maintain discipline is to shoot a man now and then”. Zo’n instelling haalt meteen alle propagandistische positiviteit omtrent het voeren van een oorlog onderuit. Paths of Glory is een prima anti-oorlogsfilm.

De verhaallijntjes van deze mengeling aan thematische filmpjes waren op zich best interessant. In aanzet waren ze dat filmisch gezien ook nog. Interessant door het gebruik van realistische harde kleuren en door effectieve inzet van de camera, die een paar aardige op psychedelische leest gestoelde shots aflevert. Dat bevalt goed en zorgt ervoor dat aan de filmpjes in beginsel zeker een ongemakkelijke sfeer kleeft.

Eng is het allemaal niet. Zoals gezegd zijn de filmpjes in aanzet interessant, maar vlakken de filmpjes na inname van de sfeer ook weer snel af. De verhaaltjes zijn simpelweg niet boeiend genoeg. Ze tasten voorzichtig wat horrorthematiek af, waarbij het oppervlakkige aftasten voorkomt dat een filmpje echt indringend of spannend wordt. De verhaaltjes blijven dobberen op de oppervlakkige aanzet zonder verdere uitdieping of zonder verrassende toevoeging. Ze zijn gewoon weinig enerverend en weinig boeiend.

Acteertechnisch is het niveau niet hoog. Houterigheid en overacting. Best erg eigenlijk.

De sfx zien er tamelijk nep uit. Dat laatste hoeft niet per sé erg te zijn, maar de beroerde sfx accentueren in dit geval de armoedige uitstraling van de productie behoorlijk.

Niet geslaagd.

In het middelpunt van de film staat (of eigenlijk ligt) de naamgever van de film. Ooit heeft hij in een vlaag van jaloezie zijn moeder en haar geliefde geëlektrocuteerd. Nu bevindt hij zich alweer drie jaar in een kliniek. Gelegen op een bed in een coma en aan de beademing. Al zijn zintuigen zijn uitgeschakeld. Hij is een lege huls. Toch schijnt hij niet geheel levenloos te zijn. Hij heeft een soort zesde zintuig ontwikkelt waarmee hij de mooie verpleegster Kathy in zijn ban wil brengen. Ik begrijp dat.

Regisseur Richard Franklin en scriptschrijver Everett De Roche nemen de tijd om het verhaal te vertellen. Je zou de film zelfs als een slowburner kunnen betitelen. Bedachtzaam en rustig ontvouwt zich het verloop. Omdat de speelduur bijna twee uur is en de premisse vrij simpel, sluipen er af en toe wat onnodige lange scènes in die zich buiten de kliniek afspelen en de aandacht doen verslappen. Dat is soms even doorbijten, maar zodra de focus zich weer op de kliniek richt, neemt de gespannenheid weer toe.

Debet daaraan is de comateuze Patrick, die met immer geopende ogen die in het niets staren, zelfs in zijn ultieme staat van passiviteit een angstaanjagende aanwezigheid is. Een niet aflatend decor aan geluiden heeft eveneens een aandeel in de gespannen atmosfeer. Piepende monitoren. Zoemende electriciteitsdraden. Het aanslaan van de toetsen van een schrijfmachine. Simpel, subtiel en effectief. Oftewel, hoe je met beperkte middelen heel succesvol een heerlijke onheilspellende sfeer kunt scheppen.

En zo is "Patrick“ met een simpel en niet heel origineel verhaal en wat slepende scènes die de lange speelduur niet rechtvaardigen, toch een sfeervolle en spannende horror/thriller en een leuke verrassing, waarmee ik me goed heb vermaakt.

De hamer van Patrick is verdwenen. De lege plek aan de muur is een voortdurend beukende herinnering aan de vermissing. Ook nog eens de plek in het midden. De plek in het rijtje hamers die de leegte het meest doet opvallen. Het is niet zo dat Patrick de hamer per se nodig heeft. Zo is het niet. Het is gewoon zijn pathologische hang naar ordening in deze chaotische wereld die een dergelijke leemte aan de muur niet toestaat.

Patrick is geen gelukkig persoon. Hij zit gevangen in een constellatie die zich in de jaren heeft verhard. Hij is klusjesman op de naturistencamping van zijn ouders. Het is moeilijk zo niet onmogelijk om daaruit los te breken. Getuige de prachtige houten meubelen die hij met liefde en zorg in elkaar zet, was hij veel liever een gevierd meubelmaker. Wat moet er van hem worden. Hoe breek je los uit iets dat vanzelfsprekend is geworden en aanvoelt als een gevangenis waaruit geen ontsnapping mogelijk is.

Het lukt regisseur Tim Mielants goed om zonder veel woordgebruik al die informatie over te brengen. Patrick praat amper. Informatie over de personages en over situaties komen vooral in beelden tot de kijker. Vaak zijn het details die duiding brengen. Details die je meer vertellen over een personage of over een kneuterige situatie. En van die laatsten zijn er op de naturistencamping veel.

De film is geschoten in laat zomerse kleuren met veel okergele- en bruine kleurschakeringen. In deze aangename atmosfeer ontvouwt zich de microkosmos van de naturistencamping als een fijne mengeling van drama en tragedie. Een oord waarin bizarre vijandschappen, heimelijke vriendschappen en -affaires, wisselende coalities, machtsgevechten en onderdrukte gevoelens welig tieren.

Ondanks de vele geanimeerde en bizarre scènes en de vele kleinzielige en absurde personages schiet de film nooit door in het ridiculiseren van zijn personages. De personages worden respectvol behandeld. Ze zijn wie ze zijn. Hun zwaktes worden niet al te zeer karikaturaal uitgebuit om de lachspieren te kietelen. Dat zou absoluut de melancholische sfeer hebben aangetast die nu zo mooi in de film aanwezig is. In het bijzonder geldt de karikaturale restrictie Patrick met al zijn eigenaardigheden. Hij wordt nooit een lachwekkend object. Hoe gek de situatie ook is of hoe merkwaardig het gedrag van Patrick ook is, altijd is er de melancholie. Altijd is zijn innerlijke pijn voelbaar.

Ook de naaktheid is geen bron van uitbundig (leed)vermaak. Dat de personages hun futiliteiten in al hun naaktheid uitvoeren, valt in het begin erg op. Die verwondering is snel voorbij. De lichamelijke blijmoedigheid staat lijnrecht tegenover de emotionele beklemming die de personages uitdragen. Een mooi dwingend contrast met betrekking tot de vermaarde openheid waarop de naturisten in deze film zich zo edelmoedig laten voorstaan.

Leuke film.

Het homostel Göran en Sven hebben recent een huis betrokken in een burgerlijke woonwijk. De buurt is van de eerste schrik bekomen en heeft zich erbij neergelegd. Het homostel wordt geaccepteerd. Men is vriendelijk. Men groet. Men maakt een praatje. Op buurtfeestjes wordt het stel echter niet uitgenodigd. De homo's zijn weliswaar aardig maar ze vormen geen normaal gezin en dan is gepaste afstand wel zo prettig, is de algemene opvatting. Göran en Sven zitten er niet zo mee. Ze voelen zich prima in hun nieuwe woonomgeving en willen zelfs een kind adopteren. Na lange tijd komen ze eindelijk in aanmerking. Door een misverstand worden ze verrast met de komst van een 15-jarige tiener in plaats van een schattig klein kindje. Tiener Patrik is moeilijk te hanteren en gewelddadig. Hij is bovendien overtuigd homofoob en homohater.

Patrik 1.5 is feelgood. En dan weet je natuurlijk al in grote lijnen hoe het verhaal zal gaan verlopen. Gelukkig is de film meer dan zijn verhaal. Er is ruimte voor ironie. Voor absurdisme. Maar wel met een serieuze ondertoon. Dat blijkt al uit het kitscherige begin van de film waarin de burgerlijke buurt in vrolijke en warme kleuren overdreven aantrekkelijk wordt gepresenteerd als ware de buurt de hemel op aarde. Het begin waarin het homostel met geschokte verbazing wordt bejegend. Dat blijkt uit latere scènes waarin de buurtbewoners zich vervolgens als vriendelijk en begripvol presenteren maar de achterdocht grappig gloort en de afstand wordt bewaard. Dat blijkt uit de weinige aanloop die de huisartsenpraktijk van Göran heeft zoals een aantal grappige scènes aantoont.

De film behandelt serieuze zaken maar doet dat steeds op een luchtige, ironische toon. Patrik 1.5 geeft maatschappijkritiek en behandelt intermenselijke problemen maar verlaat daarbij (bijna) nooit het pad van de humor. In feite is Patrik 1.5 een familiekomedie met absurde trekjes. Een film die een verbazingwekkende hoeveelheid onderwerpen aansnijdt. Naast de moeizame verhouding tussen Patrik en zijn beide nieuwe vaders gaat het in de film om acceptatie, om tolerantie, om assimilatie, om wantrouwen, om vooroordelen. En zo nog wat.

Patrik 1.5 is echter vooral feelgood, vooral voorspelbaar en vooral grappig. Ook een film die heel bewust af en toe op de traan speelt, zoals het een feelgood betaamt. Ik hou daar niet zo van, maar omdat de rest van de film goed beviel kon ik het goed hebben. Leuk dit.

Redelijk.

De film heeft z'n momenten. Een aantal behoorlijk schrikmomenten en een wat duister en dreigend sfeertje. Het verhaal is redelijk spannend en vermaakt zowaar. Helaas gaat het richting het einde toch nog mis.

Na ongeveer een uurtje van redelijk aangenaam filmvertier vliegt het verhaal behoorlijk uit de bocht om uiteindelijk af te stevenen op een zeer teleurstellend en belachelijk einde. Erg jammer, want de sfeer en de suspense waren tot dan toe redelijk pakkend. In het laatste halve uur wordt de gehele opbouw echter perfect teniet gedaan. Best knap.

Cage valt overigens niet tegen en houdt zich ook in de tegenvallende slotscenes goed staande.

Pearl vertelt de voorgeschiedenis van de film X (2022). Gewoonlijk wordt eerst het succes van de voorganger afgewacht alvorens men een prequel of sequel in elkaar flanst. Met Pearl verliep dat anders. Regisseur en schrijver Ti West en medeschrijver Mia Goth die eveneens de rol van Pearl vertolkt, waren al druk doende met de prequel voordat X zijn release kreeg. Pearl verscheen dan ook al kort na X in de bioscopen.
Het verhaal van Pearl speelt zich tientallen jaren eerder af. Afgezien van Pearl, haar man Howard en de setting zijn er geen gemene delers tussen beide films. Het is ook niet nodig om eerst X te zien om Pearl te kunnen appreciëren. Beide films zijn los van elkaar goed te bekijken. De films lijken inhoudelijk en uiterlijk niet op elkaar. Terwijl X een smoezelige jaren 70 slasher uitstraling heeft, straalt Pearl veel meer het klassieke Technicolor Hollywood uit. Soms lijkt zelfs The Wizard of Oz (1939) niet ver weg, maar als je dan ziet dat Pearl dingen met de vogelverschrikker doet die de lieve Dorothy nooit zou doen, besef je weer dat het klassieke jasje slechts valse schijn is. Het vrolijk gekleurde jasje dat de film draagt is geheel in tegenspraak met de hardvochtige, sombere en brute inhoud van het verhaal.
Pearl is een intrigerende figuur. Een tragische figuur. Gevangen als zij is op de boerderij van haar dominante moeder en haar catatonische vader, droomt zij van uitbreken en van een toekomst als een beroemde danseres. Dit fantasievolle gegeven wordt lang uitgespeeld en de film is lange tijd veel meer een coming of age-drama dan een horrorfilm. West wacht lang voordat hij de pure horrorpaden betreedt. Niet erg. De spanning wordt in deze fase al fantastisch opgebouwd en de sfeer is bijzonder beklemmend.
Mia Goth is geweldig als Pearl. Ze laat de hele bandbreedte van haar kunnen zien. Ze is afwisselend grappig, gewetenloos, wereldvreemd, sociaal onbeholpen en doodeng. Pearl is van alles wat. Ze is slachtoffer en dader. Ze is engelachtig. Ze is duivelachtig. Ze is onderdanig. Ze is eigenzinnig. Ze wil haar eigen leven leiden maar idealiseert de inrichting daarvan door weg te dromen bij de glamoureuze optredens van gevierde danseressen in de films die ze af en toe bekijkt in de plaatselijke bioscoop. Ze durft te dromen maar wordt steeds weer ruw wakker geschud door de tragische realiteit.
Pearl handelt over een jonge vrouw die haar emoties excessief tentoonspreidt en daarbij steeds weer op muren stuit en haar emoties keer op keer teleurgesteld moet intomen. Tot ze niet meer bij machte is om zelfs dat nog te kunnen. Tot ze niets anders meer kan dan een bizar bloedbad aanrichten en aan het eind van de film volledig uitgeput alleen nog maar in staat is om minutenlang een vastgevroren grimlach op te brengen. Pearl laat een prachtig portret zien van een gestoorde, tragische maar verrekt intrigerende jonge vrouw gespeeld door een verrekt intrigerende Mia Goth.

De jonge Estrella is vanwege het werk van haar moeder vaak alleen thuis. Om haar isolement op te heffen creëert de contactschuwe en eigenzinnige tiener een droomwereld die wordt bevolkt door monsters uit de boeken die zij leest en de films die zij kijkt. Ze ziet in de monsters geen bedreiging. Ze zijn voor haar bondgenoten die haar terzijde staan in haar isolement. Ze geven haar de aandacht die ze in het echte leven te kort komt.

Regisseur Enrique Urbizu ziet in zijn film af van grootse effecten en bloedige actie. Het zwaartepunt ligt op de handeling en op de personages. Met eenvoudige middelen lukt het hem bovendien om een fijne onheilspellende sfeer neer te zetten. Nachtelijke busreisjes, een uitgestorven straatbeeld en een verlaten parkeergarage zijn afdoende. Het zijn geraffineerd geplaatste onderdelen die het verhaal van een verontrustende impuls voorzien.

In Adivina Quién Soy ligt de horror onder de oppervlakte. De horror verbergt zich in de fantasie. In de angsten, veronderstellingen en verwachtingen die leven in de gedachten van mensen. Adivina Quién Soy kwam met weinig budget tot stand. Dat is hier en daar te zien. Weinig budget leidt soms ook tot subtiel en geraffineerd gebruik van de middelen die wel beschikbaar zijn, zoals een verhaal en personages. Dat is hier goed gelukt.

Wat de gevolgen kunnen zijn van het planten van een buitenaards zaadje in het oor, beleeft de kijker van deze film in beeld en geluid intens mee. Regisseur en schrijver Jérémy Clapin maakt met Pendant ce Temps sur Terre een interessante film die een mengeling is van animatie en realistische beelden. De film vertelt van de jonge vrouw Elsa die rouwt om haar broer die niet is terugkeerd van een ruimtereis. Dan hoort ze een stem vanuit het heelal die haar vergaande opdrachten geeft waarbij niet alleen een buitenaardse entiteit is gebaat maar die ook zullen resulteren in de terugkeer van haar broer Franck, zo wordt haar beloofd.

Franck is dood en is in ruimtelijke zin ver verwijderd van zijn zus maar is in de film als het idool van zijn zus steeds aanwezig. In geanimeerde scènes die (naar ik aanneem) Elsa’s fantasieën weergeven ontmoet zij haar broer zwevend in de ruimte. De scènes geven haar verlangen weer om gedeelde ervaringen en dromen te beleven met een persoon die haar kent. Een persoon die zij vertrouwt. Een persoon die haar (be)geleidt. Het is een verlangen naar iets dat ze niet meer bezit. Door het verscheiden van haar broer is dat in de echte wereld niet meer mogelijk.

De film is een parabel gehuld in een science fiction- en fantasyjasje. Een verhaal over de zwaarte van een verlies en de moeilijke opgave om daarna uit de schaduw te treden van de overleden persoon die ondanks zijn lijfelijke afwezigheid nog steeds een overheersende invloed heeft op de manier waarop iemand zijn leven inricht. De film vertelt dat verhaal tegen een achtergrond van beelden en impressies die de eenzaamheid van Elsa benadrukken.

Het zijn treurigstemmende beelden en impressies. We worden geconfronteerd met de diepe leegte van het heelal. We wandelen met Elsa door de troosteloze verlatenheid van de bossen. We beleven de oppervlakkige contacten die Elsa onderhoudt. We bezoeken samen met haar het lelijke gedenkstandbeeld voor haar broer dat in het midden van een sfeerloze rotonde is geplaatst en de plaats is waar Elsa met haar broer praat. Daartussenin passeren realistische inkijkjes in het droefgeestige leven van Elsa, die stress heeft op haar werk, zich moeizaam tot haar ouders verhoudt en op het sociale en geestelijke vlak onevenwichtig gedrag vertoont.

Pendant ce Temps sur Terre is film met een sacrale en poëtisch uitstraling. Maar niet alleen dat. De film heeft ook brute scènes waarin wordt gemoord en scènes met bodyhorror. Prettig. Het is ontnuchterend werkend pragmatisme dat even afleidt van de mooi vormgegeven maar ook wat tomeloze zinnebeeldenrijke reeks sequenties die door hun traagheid, esthetiek, sereniteit en onderliggende sacrale muziek enigszins gingen vervelen. Pendant ce Temps sur Terre is een film met veel moois. Dat moois wordt naar mijn smaak teveel benadrukt waardoor het bijna vanzelfsprekend mooi is en zijn waarde verliest. Zonder betekenis is. Na het kijken van de film was ik niet geheel bevredigd maar kon wel constateren dat Pendant ce Temps sur Terre een interessante film is.

Een hulpeloos en fragiel meisje en tevens pensionhoudster (Leonora Fani) te midden van een vijandige omgeving. In de microkosmos van een pension ten tijde van de nadagen van WOII schetst regisseur Francesco Barilli een onaangename atmosfeer. Een groep pensiongasten die zo uit een nachtmerrie zouden kunnen zijn weggelopen, vervalt geleidelijk ten prooi aan waanzin, decadentie en geweld. En zoals het een giallo betaamt, duikt ook nog een moordenaar op.

Pensione Paura is een pessimistische en cynische film. De hopeloze somberheid hangt als een verstikkende deken over de film. De film hanteert een langzaam tempo. Ondanks het langzame tempo is het kijken naar Pensione Paura geen relaxte ervaring. De film lijdt onder een onrustige regie die mij verhinderde aansluiting bij de film te krijgen. Door het onevenwichtige verloop lukte het me gewoonweg niet om in de film te kruipen. Voor mij werd Pensione Paura een afstandelijke beleving. De sfeer kreeg ik mee. Die is drukkend, onheilspellend. Verder raakte de film me amper.

Het verhaal is niet prettig om te volgen. De cuts zijn abrupt geplaatst en zorgen voor een onrustig geheel. Spanning heb ik niet ervaren. In de personages wordt amper geïnvesteerd. Die zijn derhalve niet interessant. Er is wat naakt en er zijn wat moorden. Beide verhinderen een algehele aanval van desinteresse. Die desinteresse gold zeker Barilli. Zijn hart lag niet in de film. Hij nam de baan als regisseur alleen maar aan omdat hij in geldnood zat. Het is te zien. Enthousiaster werd ik pas bij het lezen van de perikelen rondom het draaien van de film.

Tijdens het draaien lagen de regisseur en de producent voortdurend met elkaar overhoop. Barilli nam met regelmaat scènes op die niet in het script stonden. En ja, dat vindt een producent niet leuk en zorgde voor spanningen. Tot overmaat van ramp begon Barilli ook nog een affaire met zijn leading lady Leonora Fani. Dat was tegen het zere been van de moeder van Leonora die ook op de set aanwezig was. Ook Barilli’s vrouw die eveneens de draaidagen bijwoonde, had er geen goed woord voor over. Heftige woede-uitbarstingen, rondvliegend servies en een naakte Leonora die door haar woedende moeder werd achtervolgd. Het zijn ingrediënten voor een leuke film. Leuker dan Pensione Paura in ieder geval.

He: “Thank you for the pork cutlets. Delicious”

She: “Ehm. It was swordfish”

Striptekenaar worstelt met van alles in een poging om te herstellen van de geestelijke klap die zijn recente echtscheiding heeft veroorzaakt.

Een film die erg deprimerend zou zijn als er geen sprake was van een humorvol script.

Het acteerwerk is niet groots, maar de dialogen maken veel goed. Veelal droogkomisch en cynisch, aangevuld met rake one-liners.

Het tragikomische voorkomen van Jemaine Clement past uitstekend bij de labiele geestesgesteldheid van de depressieve hoofdpersoon.

Door de film heen zijn strips en cartoons van de hand van de hoofdpersoon geweven. Ze vormen een prima beeldende aanvulling op zijn zoekende en treurende wezen.

Fijne humoristische kleine film.

Een film die brute horror (zonder al te bloederig beeldmateriaal te gebruiken) mengt met een (duistere) sprookjesachtige en ondeugende sfeer, die beide op een cartooneske manier passeren en die de rauwe bruutheid die de film absoluut bezit minder bruut doet schijnen.

Craven kiest voor het groteske. Voor het extravagante. Voor een stoot humor. Voor de overdrijving. Hij bewaart met deze houding een relativerende afstand tot afgrijselijke gebeurtenissen en situaties. Het is een techniek die er voor zorgt dat heftige zaken als kindermishandeling en kannibalisme in de film worden gereduceerd tot spannend vermaak met een duister randje.

Toch is de film meer dan een jolig griezelavontuur met extreme ingrediënten die slechts suggestief worden aangeduid. De film is ook een gruwelijke film met horroraccenten die wel degelijk ook heel expressief en exploitatiegericht worden ingezet. Let wel. Het is dus zeker geen onschuldige familiefilm. De film heeft door zijn eigenzinnige vorm een nogal misleidend karakter, maar het horrorlabel is wat dat betreft helemaal niet misleidend.

Fijn acteerwerk. Over the top en passend bij de catooneske stijl. Everett McGill en Wendy Robie hebben de leiding. Woest grimassend, wild gebarend en zonder remmingen bepalen zij het tempo en de koers naar de afloop. De koers leidt langs chaotische scènes, slaat soms wat door in de overdrijving en grenst af en toe aan gemakzuchtige en pretentieloze meuk, maar is door zijn eigenzinnige en krankzinnige karakter vooral een amusante rit.

Ja, Wes Craven is hier op dreef.

Na het leuke Jolt (2021) bekeek ik vol positieve verwachting nog maar eens een vertegenwoordiger uit de recente hausse aan wraakfilms. Wederom met een vrouwelijke wreker. Jennifer Garner is de vrouw die in deze film een groot onrecht uit het verleden poogt recht te zetten.

Van regisseur Pierre Morel kende ik Taken (2008) en The Gunman (2015). Beide films zijn prima actiefilms. De verwachting over de amusementswaarde was derhalve redelijk hoog gespannen. Het bekijken van Peppermint was echter een ontnuchterende ervaring. De film haalt lang niet het niveau van voornoemde films.

De teleurstelling zit ‘m niet per sé in de bescheiden inhoudelijke aspiraties van het verhaal. Of in de stereotype karakters. Of in de ongelooflijke onoverwinnelijkheid van Jennifer Garner. Nee. Die dingen weet je van te voren. Je zou hoogstens kunnen opmerken dat de schrijver er in is geslaagd om de onzin die hij uit zijn pen liet vloeien nog onzinniger te maken dan gebruikelijk is in het subgenre van de wraakfilm. Op zich is het trouwens knap om een wraakfilm met nog meer zwakzinnigheid te vullen dan gangbaar is. Ondanks die kundigheid, werd aan mijn grens van goedwillendheid wel hevig getornd, zeg ik u.

In films als deze draait het natuurlijk vooral om de actie. De actiescènes vallen behoorlijk tegen. Die schieten tamelijk sober voorbij. Genoeg actie, dat wel, maar gewoon niet spannend geënsceneerd. Erg standaard. Zonder opvallend camerawerk. Weinig dynamisch. Beetje lui zelfs. Niet goed voor de amusementswaarde.

Als kers op de taart popt uiteraard de vraag over het recht op zelfjustitie ook nog eventjes op. Is Garner een heldin of een moordenaar? De massa die zich via de vermaledijde sociale media uitspreekt is verdeeld. De film spreekt zich er niet over uit. En mij kon het al lang niets meer schelen.

Boeiend en indringend beeld van een doordeweekse dag uit het leven van een stel hulpverleners in een oorlogsgebied.

De gebeurtenissen waar het team hulpverleners mee te maken krijgt, zijn absurd en droogkomisch, maar tegelijkertijd ook afschuwelijk. Die dubbele strekking geeft de paranoïde en gekmakende sfeer, die in het oorlogsgebied en rondom de personages hangt, perfect weer.

De film is in beginsel luchtig van toon en blijft dat in oppervlakkige zin ook. De personages zijn luidruchtig en door de wol geverfd en hanteren een cynische en relativerende vorm van humor die als schild goed werkt. Tijdens het kijken wordt natuurlijk snel duidelijk dat onder die cynische en laconieke laag een hoop nervositeit en spanning schuil gaat.

Die serieuzere innerlijke klank sijpelt in de loop van de film steeds nadrukkelijker door. De voortdurend heersende spanning en gekte waarmee de hulpverleners worden geconfronteerd, is steeds onmiskenbaarder in hun houding en gedrag en in de sfeer van de film aanwezig. De relativerende luchtigheid blijft overigens altijd hangen. Gelukkig maar.

Het acteerwerk dat het allemaal moet vormgeven is zonder uitzondering erg goed.

"A perfect day" is allereerst een film waar ik erg om heb moeten lachen. Het is tegelijkertijd ook een indringende en indrukwekkende film.

Nogal dubbel, dus.

Thriller waarin vrouw wordt gestalked door ex-vriendje. Klinkt spannender dan het is. De uitwerking van dit gegeven levert een uitgekauwde en niet verrassende film op.

Het eerste halve uur is een lange introductie van de personages. Er gebeurt weinig meer dan in een mierzoet romantisch drama zou gebeuren. Saai.

Als de schaduwkant van de ex zichtbaar wordt, zal het wel spannend worden, denk je dan nog. Helaas zijn de gebeurtenissen na de openbaring nog steeds erg voorspelbaar en absoluut niet spannend.

Het foute personage wordt niet uitgelaagd en is daardoor niet eng. De rest van de cast bestaat eveneens uit vlakke personages. De belaagde vrouw incluis. Van enige inleving is dan ook geen sprake.

Saaie en suffe bedoening. De filmposter is lekkerder dan de film.

Sebastian wordt werkloos en voorziet nu in zijn onderhoud als manusje-van-alles. In die hoedanigheid komt hij in aanraking met vele verschillende mensen met ieder hun eigen manier van leven. Die confrontaties zetten hem aan het denken en leiden tot zelfreflectie.
In een traag tempo en zonder veel dialoog volgt de film Sebastian. De film observeert zijn doen en laten en laat het aan de kijker om zijn doen en laten te interpreteren. Regisseur Ana Karz gebruikt de techniek van Visual Storytelling. De beelden hebben gevoelswaarde. De beelden leveren subtekst. De beelden weerspiegelen wat er in Sebastian omgaat. Sebastian is geen actieve protagonist. Hij observeert voornamelijk. Zelf laat hij weinig los.
Veel scènes leggen de zere vinger op prestatiedruk en overconsumptie. Andere scènes tonen juist onthaasting en retraite. De film toont de zwaarmoedigheid van het dagelijkse drukkende arbeidzame bestaan en plaatst die tegenover de schijnbare vrijheid die een ontsnapping uit de arbeidzame malaise geeft. De film neigt niet naar een voorkeur, maar toont simpelweg de waarneming van Sebastian. Waarnemingen die zonder te romantiseren worden gedaan.
Nog meer actualiteit. Een verwijzing naar de coronapandemie ontbreekt niet als de film op een bepaald moment een rampzalig voorval creëert dat laat zien dat sociale ongelijkheid tussen mensen is verscherpt en gedragspatronen zijn veranderd. Ondanks dat gaat het leven als vanzelfsprekend op de oude voet door. De mens blijft gewoon presteren en onderwerpt zich deemoedig aan de omstandigheden. Ja, El Perro Que No Calla is ook een melancholische film.
De film is geschoten in zwart-wit. Ik interpreteer dat maar als een metafoor voor de alledaagse grijsheid van het bestaan. Het zal wel. Het zwart-witte aspect maakt van het kijken naar de film een wat schrale beleving. Ik kan niet zeggen dat ik steil achterover sloeg van de visuele pracht. De beleving van Sebastian wordt voornamelijk visueel uitgedragen, maar prachtig beeldmateriaal levert die beleving niet op. De zwart-wit symboliek had best wat fraaier gepresenteerd mogen worden. Aan de andere kant is Sebastian natuurlijk niet bepaald de meest spannende protagonist aller tijden. Zich lijdzaam schikkend in zijn lot en zich trouwhartig onderwerpend aan de omstandigheden, ploetert hij voort. Ik begon er op het laatst van te zuchten.
El Perro Que No Calla is een aardige film. En Sebastian is een vemoeiende protagonist.

De film speelt zich af in een doorgangskamp tijdens WOII en gaat over de Belgische jood Gilles die zich voordoet als Pers. In die hoedanigheid leert hij de Farsi taal aan haupt­sturm­führer Koch en wordt in ruil daarvoor in staat gesteld te overleven. Omdat Gilles geen echte Pers is verzint hij een taal. De film is gebaseerd op een verhaal van de schrijver Wolfgang Kohlhaase en biedt spanning, gruwel en zelfs humor.

Regisseur Vadim Perelman die ik kende van het uitstekende House of Sand and Fog (2003), maakt een film die met veel detail groteske blikken werpt in de dagelijkse gang van zaken in het kamp. De film besteedt daarbij niet alleen aandacht aan het afbeulen van gedetineerde Joden, maar ook aan de strakke hiërarchische structuur en aan het geroddel van het personeel. Al deze dingen zorgen voor een bevreemdende sfeer. Het is in deze ambiance dat de taallessen van Gilles plaatsvinden. Het zijn intense scènes tussen de twee hoofdpersonages die door Nahuel Pérez Biscayart (Gilles) en Lars Eidinger (Koch) worden vertolkt. Interessante scenes met goed acteerwerk. Het zijn scènes die je even buiten de werkelijkheid plaatsen. Scènes die je de gruwelijkheden die aan de andere kant van de deur plaatsvinden even doen vergeten terwijl je in je achterhoofd beseft dat de verschrikking in het volgende moment weer keihard zijn plaats in de film opeist. Het contrast intrigeert. Het absurde van de situatie komt goed tot uiting.

Hier en daar is er afleiding met wat zijplotjes die opvallend genoeg nooit de gevangenen betreffen. Afgezien van twee Italiaanse gevangenen die op een bepaald moment een klein onderdeel van de film uitmaken, zijn de gevangenen anoniem. Een anonieme massa opeengepakt in de barakken en zich doodwerkend in een steengroeve. De film gaat niet over hen. De film gaat over andere aspecten van het kampleven. In het bijzonder gaat de film over twee mannen die door een verzonnen taal met elkaar zijn verbonden en dat doen tegen een afschuwelijke achtergrond gevormd door anonieme slachtoffers.

De interacties tussen Gilles en Koch leveren spannende scènes op. De film laat nooit twijfel bestaan over de ernst van de situatie. Mocht Gilles ergens een faux pas maken, dan betekent dat voor hem het einde. Alleen al de naam Reza die hij zich heeft toegemeten en waarop hij moet reageren is een detail dat spanning brengt. Het zijn overigens niet enkel gruwel en spanning die de klok slaan. Het scenario bouwt af en toe gelukkig ook wat humoristische momenten in de scènes in. Geslaagd, wat mij betreft.

Minder geslaagd zijn de verhaaltechnische aspecten. Veel hangt af van toevalligheden. Nogal gemakzuchtig, vond ik. Ook de opdringerige muzikale ondersteuning beviel me maar matig. Erg overheersend het drama of de spanning benadrukkend terwijl het drama en de spanning al overduidelijk zicht- en voelbaar zijn. Dat had best subtieler gekund. De originaliteit van het verhaal, het goede acteerwerk en het mengsel van spanning en humor maken de film kijkenswaardig.

In technisch opzicht kun je wel zien dat de geboortedatum van de film iets achter ons ligt. De effecten zijn niet heel goed. Niet heel creepy. Ook het camerawerk is flets en onopvallend en baart alleen enig opzien als de camera wegdraait bij brute momenten. Momenten waarop de kijker zelf aan de slag moet en zijn fantasie moet gebruiken. Vind de suspense, beste kijker! Momenten die op mij nogal gemakzuchtig over kwamen en juist daarom geen creepy gevoel opriepen.

De film is behoorlijk traag en bevat veel langdurige scènes. Niet dynamisch. Niet spannend. Pas aan het eind wordt met een snellere montage geprobeerd meer dynamiek en spanning in de film te brengen. Dat helpt iets. De acteurs bakken er alleen niet veel van. Die blijven ook in een dynamische omgeving houterig acteren.

Het verhaal loopt niet lekker. Het familiedrama komt niet goed uit de verf. Dood en rouwverwerking zijn een prima aanleiding voor horrorachtige situaties. Door het matige acteerwerk en een merkwaardig verloop van het verhaal met slecht onderbouwde keuzes, krijgt het drama nooit enige intensiteit. De horror komt niet binnen. Die is niet invoelbaar en heeft weinig griezelige impact. Een uitzondering moet gemaakt worden voor een personage dat zijdelings (!) met het verhaal te maken heeft en met meningitis te bed ligt. Zelda heet zij. En Zelda is doodeng.

De score is goed. Niet de titelsong van de Ramones. Wat een slap nummer is dat zeg. Gelukkig komt in de loop van de film ‘Sheena Is A Punk Rocker’ nog even langs. Absoluut geen sinister nummer, want veel te vrolijk, maar wel vele malen beter. De juiste horrorsfeer komt van jeremiërende violen en schril kindergezang. Die hebben een fantastisch sinister aandeel in de sfeer.

Sfeer is overigens het probleem niet in deze film. Sfeer genoeg. Behalve in de score ook in de locaties. Die zijn perfect gekozen. Een huis langs de snelweg waarlangs claxonerende vrachtwagens agressief voorbijrazen, roept een dreigend gevoel op. De begraafplaats waar het allemaal om draait is fantastisch creepy. Nee, sfeer is er zat.

'Pet Sematary' is een middelmatige film. Als je het oeuvre van regiseusse Mary Lambert bekijkt is het niet onwaarschijnlijk dat het de regisseuse gewoon aan competentie ontbreekt. Ja, dat oordeel is misschien erg kort door de bocht en gemakzuchtig en misschien niet terecht. Het kan natuurlijk ook aan het kleine budget van ruim 11 miljoen dollar hebben gelegen dat keuzes vraagt die ten koste gaan van de artisticiteit.

Ik denk het echter niet.

De film is gebaseerd op het verhaal “The Murders in the Rue Morgue” van Edgar A. Poe. Verhaal en film vertellen van een serie brute moorden in Parijs in het midden van de 19e eeuw. Een prachtverhaal en een aardige film die een ietwat grove bewerking van het verhaal laat zien. De filmapotheose die wel zeer dicht bij het verhaal blijft, is merkwaardig genoeg niet erg enerverend. Eerder rommelig, houterig en een beetje lachwekkend. De rest van de film is prima te volharden.
De setting in het Parijs van de 19e eeuw is sfeervol. Het camerawerk is absoluut goed te noemen. Scènes krijgen er niet iets meer jeu door. De film maakt gebruik van verzadigde kleuren. Krachtig, helder, mooi. Prettig om naar te kijken. Ook het acteerwerk mag er zijn. Verantwoordelijk daarvoor zijn mensen als Karl Malden, Claude Dauphin en de overtuigend gillende keukenmeid Patricia Medina. De personages die door hen worden ingekleurd zijn echter te gemakkelijk te lezen. Iets meer psychologische diepte had van mij gemogen.
Phantom of the Rue Morgue is een sfeervolle film, die me soms aan een Hammerproductie doet denken. Spannend is de film niet. Daarvoor is het mysterie dat moet worden ontrafeld, te weinig met suspense omgeven. Hier en daar wat schamel schaduwwerk en dat is het dan. Te weinig om van een spanningsboog te spreken. Daar had de lat best een stuk hoger mogen liggen.
De visuele uitvoering van de dreiging kwam niet erg bedreigend over. Misschien wat flauw om te zeggen, maar de mysterieuze moordenaar is overduidelijk een man in een apenpak. Minder plomp dan in andere films met een man in een apenpak, maar toch onmiskenbaar een man in een apenpak. Suspense en psychologie werken dan gewoon beter.

Dario Argento gaat weer visueel tekeer in deze sfeervolle productie maar vergeet daarbij het verhaal van veel diepgang, verklaring en logica te voorzien. Dat gebrek aan narratief, is er in eerdere films van Argento ook wel, maar daarin viel het me minder op. Hier stoorde het me zelfs wel wat.
Prachtige beelden. Spelen met lichtval en kiezen voor atypisch, bijna overdreven aanwezig kleurgebruik. Het is prachtig. De settings zijn eveneens magnifiek en leveren hun sfeervolle bijdrage. De scènes, de shots zien er mooi uit. Mooi gekaderd. Mooi ingevuld. Schilderijtjes zijn het.
Maar ja, het verloop van het verhaal is onbevredigend. De scènewisselingen ervoer ik als nogal abrupt. Verder ontbreekt de logica voor de handelswijze van de personages veelal. De personages lopen er enigszins verloren bij. Ik denk dat ze graag wat meer uitleg hadden gehad over motivering en richting. Net als ik.
De score is op zich niet verkeerd, maar als sfeervolle ondersteuning voor de film is de muziek tamelijk misplaatst. Zodra Motorhead of Iron Maiden (goede bands wier muziek heel goed in andersoortige films passen) hun muzikale volume over een scène spuiten, is de romantisch duistere sfeer meteen verloren. Daar kan geen mooi in beeld gebrachte schaduwpartij of spannend slaapoutfitje van Connelly tegenop. De beste scènes zijn de scènes waarin het muzikale volume bescheiden of niet aanwezig is. Op die momenten ervoer ik de meeste sfeer en de meeste spanning.
Connelly ziet er schattig uit, maar haar acteerkunsten moeten duidelijk nog evolueren. Pleasance is ok. De rest van de cast is niet geweldig. Het slechte acteren zorgt er mede voor dat de wazige invulling van de personages wazig blijft. We zien houterige personages die in de hele film op zoek lijken te zijn naar de juiste manier van aanwezig zijn, van presentabel zijn. Op zoek naar een manier om er nog wat van te maken. Zo lijkt het althans. En dat oogt toch echt niet sterk.
Prachtig visueel slotfestijn trouwens. Een lekkere opkikker zo op het einde. En een kleine afknapper als plots een aap hierin een cruciale rol vervult. Lachwekkend en een kleine partypooper op een verder prachtig slotfeest.

Met een reeks commercieel gezien wat minder gelukte films, werd Katharine Hepburn minder gecast in het Hollywoodse. Vandaar dat zij haar heil op het toneel zocht en wel in het stuk The Philadelphia Story dat op Broadway veel succes had. Dat zij ook in de filmadaptie van het stuk dezelfde rol zou spelen, lag voor de hand. Het succes van de film betekende voor haar een glorieuze terugkeer in de filmwereld. Hedentendage geldt de film als een der grootste klassiekers als het om screwball-comedy gaat. Ik werd er niet echt koud of warm van.

Dat het voorbeeld van de film een toneelstuk is, is goed merkbaar. De opzet is toneelmatig. De speelruimte is beperkt. Er is weinig beweging. Het is een statische boel. De dynamiek komt voort uit de verbale interacties tussen de personages. De verbale puntigheden vliegen over en weer. De puntigheden gleden echter grotendeels langs me heen. Erg hilarisch, grappig of intrigerend vond ik de dialogen niet. James Stewart beviel goed. In het begin van de film nerveus aanwezig en later in de film onder de invloed van alcohol, is hij goed op dreef en de enige die mij aan het lachen bracht.

Over de acteerprestaties niets dan lof. Katharine Hepburn, Cary Grant en James Stewart zijn gewoon goede acteurs en dat is in deze film goed te zien. Technisch niets op aan te merken. Maar ja, de emotie die los komt bij allerhande turbulente ontwikkelingen miste ik, raakte me niet, kreeg ik geen vat op. Het deed me allemaal weinig tot niets.

Het einde kwam op mij afgeraffeld over. Geen mooi gepolijst slot maar een krampachtig in elkaar gezette apotheose. Het voelde wat ongeïnspireerd en onbevredigend. Met name ongeïnspireerd omdat in de rest van de film wel ruim de tijd wordt genomen om situaties nauwgezet te presenteren en uit te spelen. The Philadelpia Story is technisch goed verzorgd, heeft goede acteurs, maar wist me emotioneel niet te raken. Ik kan er niet eens erg negatief over zijn. Gewoon niet mijn film, denk ik dan maar.

The Phoenician Scheme bevat weer de typische ingrediënten die je telkens in een film van Wes Anderson tegenkomt. Zo zijn er de heerlijke kunstzinnige beelden die worden gekenmerkt door hun situering in een tableau in plaats van in een realistische omgeving. De gebruikmaking van dergelijke decors geven zijn films een ietwat toneelmatige flair. Dat is in deze film ook het geval.

Ook kenmerkend voor de werken van Anderson zijn de vele bekende namen die aan zijn producties meewerken. En ook dat is in deze film weer het geval. Het lijkt veel op een gimmick als je de lange lijst van acteurs doorneemt die een aandeel in de film hebben. Opvallend is dat de meeste namen niet veel te doen hebben. Neem het aandeel van Charlotte Gainsbourg, Bill Murray en Willem Dafoe. Ze zijn herkenbaar maar hebben niet veel meer te doen dan een decorstuk te doen heeft.

Dat geldt niet voor het trio dat de hoofdrollen bekleedt. Benicio del Toro, Mia Threapleton en Michael Cera zijn prominent aanwezig. Ze zijn goed voor enkele hilarische scènes als ze met een laconieke instelling (typisch Anderson) door het verhaal struikelen. Dergelijke scènes zijn echter minder talrijk dan ik gewend ben van ander werk van Anderson. Er zijn zelfs stukken film die ik, ondanks dat ik genoot van de detaillering en de prachtige beeldcompositie, een beetje saai vond.

Het verhaal is niet heel boeiend. Het vage verhaal over een odyssee die de drie hoofdrollen ondernemen lijkt meer een voorwendsel om het trio aan het reizen te krijgen dan dat het van veel belang is. Wat dan wel weer goed is gelukt is de intermenselijke dynamiek. Die is bijzonder prettig en levert grappige momenten op. Uiteindelijk is de film zeker kijkwaardig maar is hij simpelweg te formulematig geconstrueerd om het niveau van eerdere films van Anderson te benaderen.

Het Berlijn van net na de oorlog. De mensen zijn hardvochtig, rauw, murw gebeukt en (emotioneel) geruïneerd. Over de verschrikkingen van de oorlog heeft men het in deze stad niet.

Het verhaal wordt sober en ongekunsteld in beeld gebracht. Het spel van de hoofdpersonen is ingetogen en ingehouden. De emotie is er wel, maar wordt niet expliciet geuit. Het geeft de omgang met het naoorlogse trauma goed weer.

De eindscene is prachtig.

Een gemiddelde film van het type Found Footage. De intrigerende onderwerpskeuze is opzienbarend en maakt nieuwsgierig. Het blijkt het enige opzienbarende aan de film. Verder is er niets nieuws onder de zon.

Men slaagt erin om in de opbouw een mysterieus sfeertje neer te zetten. Dat sfeertje houdt in het middendeel stand. Dat gaat wel iets moeizamer. De scènes krijgen een wat slepend karakter en er is sprake van veel beeldende herhaling. Toch blijft de link tussen de verdwijning van drie jongeren en de Phoenix Lights steeds net intrigerend genoeg en wordt zodoende concentratieverlies voorkomen.

De apotheose gaat gepaard met veel geschud van de camera. Wat mij betreft teveel. Ook de gebruikelijke uitval van de camera wordt als spanningverhogend middel ruimschoots ingezet. Het zijn de vaste en bekende truukjes uit het genre. Bij mij wekken ze altijd milde irritatie op. Desondanks blijft het redelijk boeiend. Het einde is zelfs wel bevredigend.

Een bevredigende afloop omdat er tot op zekere hoogte helderheid wordt verschaft. En dat is iets dat niet bij iedere Found Footage gegarandeerd is.

Een film over twee mensen die een persoonlijke tragedie beleven en laat zien hoe zij hun leven daarna moeizaam weer oppakken. Van die tragedie die een thuisbevalling betreft, wordt de kijker heel intens deelgenoot gemaakt. Indrukwekkend. Het is met name de beklemmende enscenering van dat moment die maakt dat de tragedie op het netvlies gebrand blijft.

In een 20 minuten durende scène volgen we de twee personages vanaf de eerste weeën en de aankomst van de vroedvrouw tot de geboorte. De camera cirkelt gedurende die 20 minuten in een gelijkmatig tempo maar ook heel dynamisch om de drie personen heen. Daarbij beweegt de camera zich vaak dicht op het gebeuren en intensiveert daarmee de spanning en de hectiek van het moment. Het is een overweldigende entree van de film.

Er wordt goed geacteerd. Vanessa Kirby en Shia LaBeouf spelen hun rollen als getormenteerde ouders voortreffelijk. Ellen Burnstyn doet dat in haar rol van moeder en schoonmoeder evenzo. Het is alleen jammer dat zij hun acteergeweld in een weinig indrukwekkend script moeten verrichten.

Na de zeer intense opening glijdt de film langzaam af naar een alledaags drama vol overdadige clichés, vermoeiende metaforen (veel bruggen, veel ijzige watermassa’s en veel appels) en een score die amper raakvlakken heeft met de handelingen op het scherm. Het absolute dieptepunt is een theatrale monoloog van Ellen Burnstyn die heel geforceerd een verhaal tevoorschijn trekt dat afkomstig is uit haar persoonlijke Holocaust-archief. Een verhaal waarmee ze haar depressieve dochter de boodschap geeft om niet op te geven. Over the top en tenenkrommend. And the Oscar goes to…

Toch is Pieces of a Woman het aanzien waard. De opening is ijzersterk. Er wordt erg goed geacteerd. Er zijn voldoende aangename scènes, waarvan enkele zelfs door merg en been gaan. Daartegenover plaatst de film eveneens een grote hoeveelheid banaliteiten, die zonder enige bezieling over de kijker wordt uitgestort.

Laat ik het zo zeggen: van Pieces of a Woman blijft vooral de ijzersterke opening positief in het geheugen hangen.

Film met een vrij standaard gegeven, die door goed camerawerk en de goed getroffen sfeer boven de middelmaat uitsteekt.

Ja, verrassend goed camerawerk. In de film zitten zowaar enkele prachtige shots. Ook fraai spel met belichting.

De kunstzinnige fragmenten zien er mooi uit, maar voegen in mijn ogen niet veel toe. Ze leiden eerder af.

De film heeft soms een speelse en frivole uitstraling. De onheilspellende sfeer is desondanks zeker aanwezig, maar heeft altijd lichtzinnige trekjes. De brute daden komen hierdoor minder bruut over. Knap.

Het is jammer dat de acteurs overduidelijk uit de onderklasse zijn geselecteerd. Dat doet wel enige afbreuk aan de geloofwaardigheid. De film verdiende beter.

Regisseur Nicolas Pesce maakte grote indruk met The Eyes of My Mother (2016). Een eigenzinnig maaksel in zwart-wit vol prachtige beeldspraak met een verontrustend verhaal en een poëtische verteltrant. Geen wonder dat ik reikhalzend uitkeek naar zijn tweede langspeler. Piercing heet ie.

Piercing is op het eerste gezicht de absolute tegenpool van zijn eersteling. Bonte kleuren. Geen diepzinnige beeldspraak. Een gemakkelijk te verorberen score. Absurdistische humor. Het moge duidelijk zijn dat Piercing een nieuw probeersel is maar gelukkig geen complete tegenpool. De film doet geen afbreuk doet aan de psychologische fascinaties van de regisseur. De film is stevig gekruid met een herkenbaar basisingrediënt uit de eersteling.

Zijn blijkbare fascinatie voor de diepe afgronden waarnaar de menselijke geest kan afglijden, is gebleven. In deze film worden de diepten door twee personages gepeild. Twee personages die allebei worden gedreven door een extreme zucht naar allerhande vormen van gewelddadigheid. De speurtocht naar de diepe krochten van hun behoefte levert een verontrustende film op die zich prettig contrasterend in een humoristisch laagje van zwartgalligheid en absurdisme koestert.

Wat eigenlijk meteen opvalt is de ingetogen cinematografie. Die is behoorlijk tegengesteld aan The Eyes of My Mother, waar bijna alleen maar cinematografische hoogstandjes werden vertoond. De cinematografie valt hier op door zijn ordinaire kleurgebruik, weinig subtiele lichtval en een paar geslaagde splitscreens. Vooral erg degelijk, weinig sfeergevoelig en dienstbaar aan de handeling.

Dat biedt acteurs Christopher Abbott (prima) en Mia Wasikowska (prima) veel ruimte om op de voorgrond te treden. Dat komt goed uit want Piercing raakt soms op een groteske manier voorzichtig aan het romantische genre. Dat gebeurt als de twee personages parallellen ontdekken in hun bizarre gedrag en zich een wederzijdse aantrekkingskracht ontplooit. Het vraagt wat acteertechnische interactie en dat levert aardig tekstueel materiaal op.

De speelduur is kort. De film is in die tijd niet steeds even boeiend. Na de fantastische setup neemt het verhaal onnodige omweggetjes en kabbelt de film op teveel momenten maar wat voort. Dat is jammer. Gewelddadige en acteertechnische oprispingen passeren gelukkig ook nog steeds maar worden te weinig uitgespeeld.

De concentratieboog gaat op en neer. De fijne vertelcadans raakt zoek.

Na afloop ontwikkelt zich een klein katertje.

Ondanks de tekortkomingen bewijst Nicolas Pesce met Piercing nog steeds een spannende nieuwe stem aan het horrorfirmament te zijn. Zijn volgende film The Grudge (2020) zal dat moeten bevestigen. Ik vrees het ergste.

Als je de synopsis leest die in wezenlijke zin draait om de zoektocht van een man naar zijn varkentje, zou je misschien verwachten dat de film een actie-thriller is. Helemaal als je ziet dat de hoofdrol wordt gespeeld door Nicolas Cage, die de laatste jaren bijna geen ander genre meer aandoet. De kijkers die een dergelijke film verwachten worden teleurgesteld. Pig is geen bloedige wraakfilm, maar een prachtig menselijk verhaal over liefde, verlies en rouw. Michael Sarnoski schept met zijn regiedebuut een roerend drama over een emotioneel aangeslagen man die vereenzaamd door het leven gaat.

Nicolas Cage is Rob die in de bossen van Oregon samen met zijn truffelvarken een sober leven leidt. Een rustig leven ver van de beschaving. Aan de vreedzame idylle komt een abrupt einde als het varkentje wordt gestolen. Het moment is kort maar krachtig. Het mensachtige gegil van het varkentje en het besef dat Rob alles kwijt is wat hem dierbaar is, zorgen voor huiveringen.

Het moment zorgt ook voor het begin van een fascinerende reis door de duistere restaurant-underground van Portland. Een reis die steeds meer licht werpt op het versluierde verleden van Rob. Een terugkerend issue is zijn afschuw voor mensen die in de oppervlakkigheid der dingen bivakkeren en een leven vol lucht leiden. Een schitterende scène is in dit opzicht een gesprek dat Rob voert met een chef-kok. De scène laat een magnifieke dialoog zien waarin de chef-kok wordt geconfronteerd met een verspild leven en de kijker prettig wordt geconfronteerd met de onbevangen integriteit van de protagonist..

Pig is een film met een rustige verteltrant. Het verhaal passeert subtiel en fijngevoelig. Het verhaal is eigenlijk niet eens zo belangrijk. Het is leuk om te volgen, maar is vooral een kapstok. Belangrijker is hetgeen de film wil uitdrukken. Een schone boodschap. Slechts enkele dingen in het leven zijn waardevol. Voor Rob tellen roem en geld niet. Voor hem telt alleen het varkentje en dat verlies laat zich met materiële zaken niet wegpoetsen. Dat klinkt misschien wat simpel, maar beeld en dialoog vangen dat gevoel heel prachtig en maken de simpele filosofie tot iets waardevols.

Nicolas Cage speelt zijn rol heel terughoudend. Dat is geheel in tegenstelling tot de waanzinnige personages die hij in films als Mandy of Color out of Space gestalte gaf. Hij speelt met nuances en weet zijn innerlijke pijn geloofwardig over te brengen. Fijne rol van Cage in een fijne film.

De film van de Ijslandse regisseur Erlinger Thoroddsen die een bewerking is van het oude verhaal van de rattenvanger van Hamelen, heeft interessante ideeën en invalshoeken. Je zou wensen dat de film er beter gebruik van had gemaakt.

Het lukt Thoroddsen goed om een basale duistere sfeer neer te zetten. Spookachtig opgezette sets en spaarzame verlichting, die soms beweging suggereert die er niet is, zorgen voor een verontrustende ambiance. Des te jammer dat de film daarnaast overdreven gebruik maakt van hard opklinkende geluiden en plotseling ingezette muziek om schrikeffecten te sorteren. Zo’n effect werkt in beginsel uiteraard uitstekend maar is al snel aan inflatie onderhevig.

Het verhaal van de rattenvanger is in deze film in een iets ander jasje gestoken. Hier gaat het om een duivelse symfonie die de mensen die ernaar luisteren bezeten maakt. Een prima uitgangspunt dat echter bijna volledig voorbijgaat aan de openbaring van een duistere kracht (zoals bijvoorbeeld een fluit spelende rattenvanger) die achter die dreiging schuilgaat. Zo blijft de dreiging wat aan de ongrijpbare kant.

De personages maken niet veel indruk. Ze krijgen maar weinig bagage mee. Ze gedragen zich ook wat raar. Het is immers tamelijk ongewoon om steeds maar een donkere kamer in te lopen zonder eerst eens naar het lichtknopje te zoeken. Of in het geval van hoofdpersonage Melanie, de componerende fluitiste die de vloek van de symfonie doorziet maar daarover zelfs niet aan de bel trekt als mensen gevaar lopen of verdwijnen. Rare jongens, die muzikanten.

Leuk idee zo’n vervloekte symfonie, maar het verhaal eromheen is nogal rommelig uitgewerkt. De sfeer mag er zijn. Die staat als een huis. De personages hadden wat meer body mogen hebben. Een acteur als Julian Sands (aan wie de film is opgedragen) heeft een interessante rol die in de potentie van het karakter blijft steken, Voor de andere personages geldt eigenlijk hetzelfde. Veel potentie en weinig uitwerking.

De finale blijft ook steken in potentie. Met weinig overtuigende speciale effecten wordt een fantasiewereld geschapen die het budget van de film zichtbaar te boven gaat. De duistere basale sfeer die in de rest van de film perfect in stand wordt gehouden en zo effectief werkt, lijdt er ook onder. The Piper is een film van goede ideeën en goede intenties. En daar blijft het dan ook bij.