Opinions

De film begint met een leuke knipoog naar Jaws. Een vissende Richard Dreyfuss in een bootje op een meer wordt onaangenaam verrast door een zeebeving die vraatzuchtige piranha’s bevrijdt. Het zal geen verrassing zijn, dat zijn ontmoeting met de witte haai een positievere uitkomst had, dan deze ontmoeting met de piranha’s.

Ook met de bloedirritante Adam Scott en de mooie Elisabeth Shue in een grote maar onbetekenende rol. Verder wordt nog wat gestrooid met bekende namen in korte rollen die er niet toe doen. Christopher Lloyd als autoriteit in de ichtyologie vond ik nog wel grappig.

De openingsscène maakt meteen duidelijk dat de film inzet op ironische referenties en op overdreven bloederigheid en gore. Regisseur Aja zet er vaart achter. Hij construeert een dreigende setting, introduceert de belangrijkste personages en laat vervolgens de piranha’s los op hordes feestvierende tieners.

Wat volgt is een vraatzuchtig feestje met veel bloed. En met veel vrouwelijk naakt. De combinatie zorgt voor een obsceen en smakeloos niemendalletje van een film, die (eerlijk is eerlijk) af en toe best vermakelijk is.

Geef nu toe. Wat is er niet vermakelijk aan naakt zwemmende dames en aan tot de botten afgekloven lichamen. Alles toch?

Nee, de film is geen cineastisch hoogstandje, maar als ironische trash functioneert de film prima.

De twaalfjarige Jamie is een buitenbeentje. Een zonderling. Vriendjes heeft hij niet. Buren spreken lasterend over hem. Zelfs zijn eigen ouders zijn het erover eens dat hun zoon een vreemd kind is. Als dit vreemde kind in het bos een diep gat ontdekt op de bodem waarvan een vleesetende monsterfamilie huist, biedt hem dat perspectief.

In The Pit gebeurt niet veel. De personages zijn niet erg boeiend. De monsters zien er bijzonder onecht uit. Het verhaal heeft beperkte voortgang en is soms saai. Het sterke punt van de film is het mysterieuze gat in de grond waarvan de oorsprong niet wordt verklaard. Dit feit triggert de fantasie en houdt de interesse in de film op een aanvaardbaar peil.

Filmisch gesproken is er met de film weinig mis. Het camerawerk is goed. De cast vertegenwoordigt dan wel oninteressante personages maar doet dat heel geloofwaardig. Het acteerwerk is ok. Het verhaal is in de dop veelbelovend, maar komt na de openbaring van die belofte haperend tot stilstand. The Pit is een film met veel tekortkomingen. Waar andere films van dit kaliber mij nog wel eens kunnen charmeren, was dat met deze film niet het geval.

In deze film is het concept eenvoudig. Het teert op de angst voor de duisternis. Deze oerangst van de mens is de spil van het verhaal. Een simpel verhaal. Een ruimteschip met passagiers stort neer op een planeet die baadt in het zonlicht geleverd door drie zonnen. Helaas staat een driezonnenverduistering op de kalender. In het duister komen vraatzuchtige monsters uit de grond gekropen. En ja, dan is het niet meer leuk.

De eerste helft van de film speelt zich in een verblindend licht af. De setting, de attributen en de personages hebben een continue bleekgelige tint. Dat kijkt mede door het flitsende camerawerk, bijzonder vervelend. In de tweede helft van de film is het donker. Pitch black zogezegd. Atmosferisch pakte het tweede deel me beter. Met personages uitgerust met zaklampen zich voortbewegend als een lichtgevend lint in de duisternis terwijl buiten de schijnveiligheid van het kunstmatige licht verontrustende geluiden in het diepdonkere niets weerklinken die zorgen voor prima suspense. Nee, met de sfeertekening is niets mis.

Het verontrustende gevaar is gedurende de film schemerig zichtbaar. In flarden. Een stukje monster hier. Een stukje monster daar. De kijker ziet weinig. Hij wordt gevoed met spannende suggestie. Dat werkt in eerste instantie horrorwaardig, maar doet op de lange duur ook erg verlangen naar meer zichtbaarheid. En die blijft, op een enkel snel shot na, uit.

Een simpel verhalend concept vraagt om simpele personages. Het zijn zwart-wit geschilderde karakters. Duidelijk goed, duidelijk slecht of voorspelbaar diffuus. De emotionele invulling van de personages door de acteurs is tamelijk levenloos. En nu weet ik ook wel dat Pitch Dark geen karakterstudie is, maar om je enigszins in personages in te kunnen leven, heb je toch minimaal enige bezielende uitstraling bij de acteurs nodig. Die zag ik hier niet terug.

Pitch Black is geen slechte film. De film heeft een fijne setting, een onheilspellende sfeer, prima monsters en enkele spannende scènes. Allemaal wel ok dus. Fan van Vin Diesel zal ik nooit worden en mijn sluimerende oerangst voor het donker werd door deze film ook niet ontsluimerd.

De film opent met de vondst van een lijk. Een slachtoffer in een bizar moordtafereel. Een man gewikkeld in rundleer dat bij het drogen is gaan krimpen en de man heeft samengeperst tot de dood er op volgde. Een heftig begin en een uitdaging voor de markante rechercheur Helena Rus, die een vrouwelijke en Poolse versie is van de onaangedane, onverzorgde en coole cop zoals die in veel politiefilms voorbij komt. Een onaantrekkelijk karakter waar je even aan moet wennen voordat de minder onaangename trekjes door kunnen breken. Prima personage.

Net als Helena wordt de kijker na deze moord weinig rust gegund. Meer moorden volgen en Helena moet flink aan de bak. Hoewel de andere moorden in originaliteit voor de openingsmoord onderdoen, zijn ze absoluut even bruut. De film is behoorlijk expliciet en bevat soms gruwelijke beelden die in een horrorfilm niet zouden misstaan. En daar hou ik wel van.

Een temporijke film die van lijk naar lijk springt. Veel tijd voor andere zaken is er niet. Aanzetjes voor karaktervorming worden rigoreus afgekapt. Niet te diepzinnig. Niet te moeilijk. Stel je voor dat de kijker verveeld raakt. Het gevolg is dat de personages afstandelijk blijven. De film als geheel voelt door het gebrek aan empatische en psychologische plotlijntjes nogal kil aan.

De film heeft weinig lijn. Is tamelijk springerig. De verveling slaat inderdaad nooit toe. Het hoge tempo en de hoeveelheid gebeurtenissen zijn daar de garantie voor. De film is ook niet heel voorspelbaar. Daar zorgt de onstuimigheid van het verhaal wel voor. Het scenario is een wanordelijke bende. Het voorziet de film van veel handelingen maar hanteert slechts heel miniem verbindende componenten tussen alle beweeglijkheid. De film bestaat uit brute moorden, uit onlogische en hectische reacties en uit platte maar tegelijkertijd ook merkwaardige personages.

Want merkwaardig zijn ze zeker. Ze vertonen allemaal ongewoon gedrag. Rechercheur Helena loopt door de film alsof ze 24 uur per dag aan een kater onderhevig is. Een collega maakt selfies met moordslachtoffers. Een briljante profiler is zo geniaal dat haar genialiteit karikaturale trekjes krijgt. Afwijkend gedrag wordt overdreven. Dat maakt van de personages bizarre wezens en heeft soms nog een humoristisch effect ook. Behalve dat het amusant werkt, dient het verder geen enkel doel. Alhoewel. Een doel zou kunnen zijn dat de personages het onsamenhangende concept van de film nog minder samenhang geven.

Plagi Breslau is een snelle, onlogische, ondiepe en springerige film. Het is ook een film die rijk is aan actie en rijk is aan curieuze personages. Eerlijk gezegd, beviel al die curiosa mij wel. Ongewoon is soms best leuk.

Ed Wood is cult. Als filmliefhebber moet je van hem ooit eens een film hebben gezien. Ik heb dat jarenlang uitgesteld. Tot nu. Ik vond het nu echt eens tijd worden om een film van deze regisseur, die wel als de slechtste regisseur aller tijden wordt weggezet, te gaan bekijken.

Of Ed Wood daadwerkelijk de slechtste regisseur aller tijden is, weet ik niet. Plan 9 from Outer Space is in ieder geval een slechte film. Het is een film waarin praktisch niets deugt. De film is ongelooflijk langdradig. Er gebeurt feitelijk vrij weinig. Omdat er weinig gebeurt, vallen de vele shots die meerdere keren worden gebruikt erg op. Ook opvallend is de hoeveelheid bloopers die gewoon onderdeel van de film uitmaken en niet zijn weg gesneden.

Het acteerwerk is rampzalig. Evenals de dialogen. Voorbeeldje:

Colonel Tom Edwards: Why is it so important that you want to contact the governments of our earth?

Eros: Because of death. Because all you of Earth are idiots.

Jeff Trent: Now you just hold on, Buster.

En een quote, omdat ie zo leuk is:

Future events such as these will affect you, in the future.

Er deugt meer niet. De rekwisieten en decors zijn lachwekkend. Grafstenen van bordkarton die wiebelen zodra iemand langs loopt. Wieldoppen die ufo’s voorstellen en hangend aan draadjes door het beeld zweven.

En we gaan door. Het interieur van de cockpit van een vliegtuig bestaat uit een gordijn en twee kartonnen stuurknuppels. Dat zelfde gordijn dient ook als decor in een ruimtestation. Het zijn zo maar wat grepen uit een enorme hoeveelheid gebreken.

De verhalen rond de film zijn boeiender dan de film zelf. Hoofdrolspeler Bela Lugosi stierf tijdens de opnamen. Ed Wood liet zijn personage gewoon voortbestaan. Hij voegde wat privé opnamen van Lugosi aan de film toe en liet zijn rol verder invullen door een tandarts die er niet uitzag als Lugosi en bovendien vele malen groter was. Om niemand te laten merken dat het een vervanger was, moest de tandarts te allen tijde zijn cape voor zijn gelaat houden. Probleem opgelost!

Interessante man, die Ed Wood. Maar wel met een zeer slechte film, die mij absoluut niet kon bekoren. Ik kan me trouwens voorstellen dat er mensen zijn die de film juist waarderen vanwege zijn gebrekkigheid.

Ik behoor duidelijk niet tot die groep.

Neal is vanwege zaken ver van huis en doet er alles aan om Thanksgiving bij zijn gezin door te brengen. Geheel tegen zijn zin blijft hij aan de irritante en tragische figuur Del hangen, die ook op weg is naar huis. De weg naar huis blijkt echter veel moeizamer te zijn en langer te duren dan verwacht.

Tja. Dat klinkt inhoudelijk naar een weeïge kerstfilm vol feelgood. Hoewel de film op momenten absoluut een goed gevoel weet op te roepen, is de film allesbehalve zoet en dient het gevoelige gegeven van Thanksgiving gelukkig alleen om de film te voorzien van een atmosferische achtergrond. Planes, Trains and Automobiles is een hilarische roadmovie met fantastische humor. Een film die tragikomische situaties voedt met een enorm inbreng aan subtiele accenten ingegeven door twee fantastische hoofdrolspelers (SteveMartin) en John Candy) die de film ongelooflijk grappig maken.

Een wezenlijk bestanddeel van deze fantastische komedie is de bovengemiddeld gedetailleerde uitwerking van de personages. Het duo Steve Martin en John Candy is meer dan het typische karakteristieke duo van de cynicus en de domkop. Het duo is evenwichtiger vorm gegeven. De hiërarchie staat niet vast. Del is dan wel het impulsieve, ergerniswekkende en zwaarlijvige lid van het reizende duo, maar hij heeft zeker zijn sterke eigenschappen. Hij is meer dan het blok aan het been. Hij is gewiekster dan hij eruitziet en veel beter dan zijn metgezel in staat om aansluiting te vinden bij zijn medemens omdat hij in tegenstelling tot Neal de medemens niet veracht.

In 1987 kreeg de film een R-rating vanwege een scène waarin het woord “Fuck” 18x werd gebruikt. Een bijzondere scène omdat in de rest van de film het spraakgebruik behoorlijk fatsoenlijk is en van expliciet materiaal geen enkele sprake is. Regisseur John Hughes, Steve Martin en John Candy waren het er echter over eens. De scène hoort in de film. Dan maar een R-rating en minder mogelijkheden om de film aan een breed publiek te tonen. En zo geschiedde.

De bewuste scène is trouwens een bijzonder goede scène. Steve Martin krijgt de vrijheid om lekker te keer te gaan en een woedende en arrogante lul te spelen die een medemens in een brute tirade grondig afbreekt. Hij heeft meer van dergelijke tirades, maar voornoemde is de meest schofferende. De tirades zijn illustratief voor het personage dat hij vertolkt. Een personage dat woedend en zuchtend worstelt met de onvoorziene loop der dingen.

De interacties tussen Candy en Martin zijn een sterk punt. De investering in de karakters betaalt zich uit. De kijker ziet echte personen. Dat feit maakt de situaties die hun overkomen sprekend en invoelend. De tragiek en de komedie komen daardoor hard binnen. Planes, Trains and Automobiles is topcomedy.

Play or Die is zo’n film die in het kielzog van het succesvolle Escape Room (2019) het licht zag. Het script is echter gebaseerd op de Franse roman Puzzle van Franck Thilliez die in 2013 verscheen. Hoewel de film (afgezet tegen soortgenoten) niet uitblinkt in originaliteit, kun je wel stellen dat het basismateriaal dat wel is.

In Play or Die volgen we twee tieners die verstrikt raken in een labyrint van escape rooms. Een uitdaging die ze vrijwillig ondergaan geïnspireerd als ze zijn door het enorme geldbedrag dat er te winnen valt. Verschillende kamers en moeilijke raadsels passeren. Het gaat om leven en dood en het bloed vloeit welig. Play or Die is niet vies van sadistisch geweld. Het gaat er wreed en agressief aan toe. Geen film met gladgepolijste beelden, maar een film met rauwe en harde momenten.

Een film ook met een verontrustende en duistere sfeer die wordt beklemtoond door experimenteel aandoende gimmicks met kleureffecten. Naast grauwe groezelige beelden verschijnt een leuke overkill aan lumineus blauwe en krachtig rode impregnaties. De entourage is sfeervol en roept spanning op. Het is dan zo vervelend dat de miserabele inkleuring van de personages zo negatief afsteekt tegen de lekkere setting. Je komt bijna niets over de personages te weten en de beleving is derhalve vrij afstandelijk. Ready or Not legt de focus op de raadsels en de (soms) bloedige consequenties die het niet (of niet tijdig) oplossen van de raadsels tot gevolg heeft. Die insteek levert een vermakelijke hoewel ook enigszins clichématige film op. Met wat meer aandacht voor de personages was Ready or Not misschien wel een goede film geweest.

Met Please Give maakt regisseur en schrijver Nicole Holofcener een film over neurotische mensen. Een film over mensen die eigenlijk alles hebben en in staat zouden moeten zijn om een prettig bestaan te leiden. Nee dus. Pas als er weinig of niets is om je zorgen over te maken komen de neurosen los en zijn er opeens problemen. Geen werkelijke problemen. Geen onoplosbare problemen. Het zijn problemen die een neuroot als een probleem ziet. Issues met seks of met de last van de middelbare leeftijd bijvoorbeeld. Overdreven kampend met een schuldgevoel ten opzichte van de minder gefortuneerde mens bijvoorbeeld. Of overdreven omgaand met dood en ziekte die terloops langskomen evenals liefde en het gevoelsleven van een vijftienjarige puber. Het zijn issues die een ieder treffen, maar juist voor de mensen die een vrij zorgeloos bestaan leiden hard aankomen. Luxeproblemen voor de zorgelozen, zou je kunnen zeggen.

Please Give is een film vol neurotische zeikerds. Toch is Please Give een leuke film, ook al zijn de personages een beetje vermoeiend en niet per se sympathiek Al die vermoeiende neurotische personages beschikken namelijk wel over geestige dialogen en oneliners. Een prettige cast werkt eveneens verzachtend. Catherine Keeler, Oliver Platt, Rebecca Hall, Amanda Peet. Een leuke side kick is Ann Morgan Guilbert die als eigenzinnige oude dame geen blad voor de mond neemt en tussen het neurotische gedoe in nuchter en onomwonden haar bitterzoete kijk op het leven ventileert. Het zijn leuke breaks.

En zo glijdt de film niet onaangenaam voorbij. En net op het moment dat je denkt: “Genoeg! Nu weet ik het wel”, is de film aan zijn einde. Ik denk niet dat ik Please Give over een tijd nog kan recapituleren, maar heb me prima vermaakt tijdens het kijken. Soms hoeft een film ook niet meer te doen dan dat.

De 19-jarige Linnéa wil haar droom verwezenlijken. Ze wil pornoster worden. In haar thuisland Zweden is de verwezenlijking van die droom niet eenvoudig. Daarom reist zij af naar Los Angeles waar de schone blondine onder de naam Bella Cherry met open armen wordt ontvangen.

In haar film Pleasure neemt regisseur en coauteur Ninja Thyberg de kijker mee in de wereld van de porno. Samen met debutante Bella reist de kijker naar fotoshoots, filmopnames en verblijft hij op glamoureuze en exhibitionistische feestjes.

Het personage Bella is an sich weinig interessant. Haar verleden blijft onbesproken en haar motieven om naar Los Angeles af te reizen zijn onduidelijk. Pleasure is bepaald geen psychologisch drama dat Bella’s innerlijke conflicten en innerlijke overwegingen gedetailleerd uitpluist. Het gebeurt eigenlijk maar zelden dat de film een glimp van de mens Bella laat zien. De film toont vooral heel zakelijk de belevenissen van het rijzende sterretje en laat het emotionele en psychologische gedeelte grotendeels achterwege.

Hoewel gepsychologiseer helaas niet aan de orde is, bevalt de klinische insteek goed. De wereld die we betreden is immers een wereld van uiterlijkheden. Een wereld die bestaat vanwege de zinnelijke lusten van de afnemers. Het is pure business. Thyberg laat een harde wereld zien met tegenstrijdigheden. Je zou verwachten dat de vrouwen in de porno industrie door de mannen achter de schermen als oud vuil worden behandeld. Dat is althans de indruk die je krijgt als je de videootjes aanschouwt die voorbij komen. Buiten de filmpjes om valt het allemaal wel mee. Uiteraard worden de vrouwen uitgebuit, maar de uitbuiting gebeurt op een "vriendelijke" manier. Een beetje mentale dwang daargelaten, gebeurt de exploitatie over het algemeen op vrijwillige basis. Pleasure presenteert een droomwereld waarin vrouwen een existentiële rol spelen. Als lustobject. De vrouwen zelf nemen daar welbewust aan deel. De pornowereld is een wereld waarin je rijk en beroemd kan worden. Dat triggert blijkbaar.

De film bevat expliciete scènes. Die zijn klinisch gefilmd en hebben met erotiek niets te maken. Ze wekken eerder een gevoel van walging op. De hoofdrol van Bella wordt gespeeld door Sofia Kappel. Een dame zonder acteerverleden en zonder acteerervaring in de porno industrie. De andere personages die evenals Bella niet worden uitgediept en een eveneens oppervlakkig bestaan naleven, worden vertolkt door pornoacteurs en -actrices. Die constellatie vormt een frappante overeenkomst met de verhaallijn. Evenals haar personage in het filmverhaal weet de onervaren Kappel zich omringd door een wereld aan porno ervaring. Ze lijkt er overigens niet erg door geïntimideerd te zijn en speelt haar rol cool, kil en goed. Ook in de seksscènes.

Pleasure heeft een observerend karakter, is fragmentarisch en welhaast documentaire-achtig van opzet. Hoewel de film weinig meer voorstelt dan “de avonturen van Bella in pornoland” zijn de observaties die gedaan worden interessant. Samen met het naturelle acteerwerk geven ze de film een authentieke flair en raken ze een onderliggende laag die shockeert en aangrijpt en die je doet vergeten dat het verhaal eigenlijk weinig om het lijf heeft.

Een frisse horror die zich eens niet met geesten, seriemoordenaars of demonische entiteiten bezig houdt. Niet dat ik daar moeite mee heb, maar het is gewoon prettig als een recente horror ook eens een andere sinistere insteek kiest dan het zoveelste duivelse kind.

Pledge bevindt zich in de torture hoek en laat goedgelovige buitenbeentjes onderwerpen van psychische en fysieke terreur zijn in het kader van een studentikoze ontgroening. Het buitensporig molesteren van naïeve slachtoffers functioneert meestal wel goed als horrormateriaal. Hier is dat ook het geval.

Pledge is een leuke verrassing. De ingrediënten waarmee regisseur Daniel Robbins wil shockeren, zijn simpel maar effectief. In razende vaart komen pijnlijke vernederingen en brute acties voorbij. De laag-bij-de-grondse driften van de kijker worden flink bediend. De film loopt dan wel niet per sé over van gore en bloed, maar het fyieke en psychische geweld heeft een dermate meedogenloos karakter dat het gemis niet groot is.

Aangename personages ook. Erg stereotiep in uiterlijk en gedrag en dus weinig origineel. Dat klinkt niet goed, maar dat is het wel. Clichés werken gewoonweg goed binnen dit simpele verhaaltje. De daders zijn aangenaam achterbaks en arrogant. De groentjes zijn aangenaam goedgelovig en nerdish. Prettig ongenuanceerd, heerlijk herkenbaar en verrekte overzichtelijk in een film zonder psychologische diepgang, maar met een fijne beklemmende sfeer.

Pledge is overigens een low-budget productie en tot stand gekomen via crowdfunding. Het is amper merkbaar. Niet alleen het verhaal en het acteerwerk zijn van goede kwaliteit. Dat geldt ook voor het uitstekende camerawerk, dat een groot aandeel heeft in het oproepen van de beklemming en de spanning.

Pledge is verrassend leuk.

De film neemt de kijker mee naar het kleine stadje Wrottin-Powrys in Wales. Er speelt zich een daar een absurde geschiedenis af waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor twee elkaar beconcurrerende uitvaartondernemers. De ene wordt gespeeld door Alfred Molina die verliefd is op een getrouwde vrouw en een plan bedenkt om haar te schaken om vervolgens samen naar Haïti te vetrekken. De ander wordt gespeeld door Christopher Walken, die een moderne entertainende vorm van uitvaart wil belijden.

Tussen de concurrerende schermutselingen door scharrelen nog wat personages die niet in de uitvaartbranche werkzaam zijn en doen zich nog wat gebeurtenissen voor die op een andere manier voor beroering zorgen. Een veelbelovende opzet die resulteert in een tamelijk flauwe uitwerking. Molina en Walken zijn over het algemeen leuk. De rest is dat niet.

Een temporijke aaneenschakeling van maffe gebeurtenissen. Zo kan je Plots with a View misschien het beste omschrijven. Het zijn met name het tempo en de vele plotjes die maken dat de film niet verveelt. De personages hebben daarin trouwens ook een aandeel. In de film zijn dat als gezegd de twee uitvaartondernemers die plezierig zijn ingekleurd. De overige karakters vallen op vanwege hun uitvergrote karaktereigenschappen die gemakkelijk herkenbaar zijn als goed, als minder goed of als slecht. Niet als grappig. Ze passen goed in die opeenstapeling van plotjes die eigenlijk ook maar weinig om het lijf heeft.

De zwarte humor is leuk. De dialogen zijn af en toe leuk. De slapstick is het steeds net niet. En de humor die de absurditeit van gebeurtenissen uitbuit en nog verder oprekt, levert vooral met dank aan de inbreng van Christopher Walken wel een paar lachjes op. Plots with a View is een komedie met een paar grappige momenten. Niet een film die je bijblijft.

Een rauwe harde film waarin geld en hebzucht een grote rol spelen. Het verhaal over een verwende Amerikaanse die naar Mexico wordt gedeporteerd en daar kennis maakt met een hele andere werkelijkheid, is in de kern best interessant. De rommelige en compassieloze uitwerking verpest helaas een hoop, waardoor het verhaal de potentie nooit ontgroeit. Mede daardoor is de film weinig pakkend.

Van enig medeleven met de personages is geen sprake. De personages hebben een koude uitstraling en zijn emotioneel bijna afwezg. Ook krijgen ze geen diepgang waardoor de drive van hun handelen nooit helder is.

Er wordt veel aan de verbeelding van de kijker overgelaten. Misschien is het gebrek aan inspiratie. Misschien heuse opzet. Echter, een film die van de kijker eigen inbreng en fantasie verlangt, verdient die inspanning pas door zelf eerst eens wat te prikkelen. En dat doet de film niet.

De cinematografie is prachtig. Hoofdrolspeelster Veronica Sixtos is erg prettig om naar te kijken.

't Is niet voldoende. Aan het eind overheerst een onaf gevoel.

De film start goed. De eerste scene is (wat mij betreft) meteen de beste scene. Goed camera- en snijwerk maken de scene spannend en dat wekt nieuwgierigheid voor het vervolg.

Het vervolg is echter matig. De introductie van de personages is nog aardig maar helaas erg oppervlakkig. Voor diepgang in het verhaal was een iets intensievere kennismaking met de personages welkom geweest.

De film heeft een korte speelduur maar af en toe had ik moeite met de concentratie. Dat zegt genoeg.

Er gebeurt namelijk niet veel. Veel oninteressante en langdradige scenes. Veel niets.

Ook veel geschreeuw, flitslichten en gewiebel met de camera.

De climax valt tegen.

Poison is een toneelmatige tragedie en het filmdebuut van regisseur Désirée Nosbusch die ik vooral kende als actrice en heel vaag als presentatrice van een muziekprogramma op de Duitse televisie. Poison is een redelijk goede debuutfilm. Met Tim Roth en Trine Dyrholm in de hoofdrollen is er solide acteerwerk. De film is gebaseerd op het toneelstuk Gif. Een toneelstuk geschreven door de Nederlandse Lot Vekemans die ook verantwoordelijk is voor het filmscript.

Dat de verhalende wortels bij een toneelstuk liggen, is duidelijk merkbaar. Weliswaar bewegen de twee protagonisten zich in een royaler kader dan een toneel en zien we in het begin van de film Tim Roth een lange autorit maken, maar van veel handeling is in de film geen sprake. Het draait in de film om de dialoog. Als Roth eenmaal op de plek van bestemming is aangekomen en de dialoog losbarst, bevinden we ons in een toneelmatige film. Twee personages die om elkaar heen cirkelen en onderwijl veel dialoog spuien. Een situatie die op een toneel veel beklemmender werkt dan in de royalere ruimte die de film tot zijn beschikking heeft, vermoed ik.

Gelukkig valt er genoeg te bespreken. De twee zijn vroeger getrouwd geweest en hun gezamenlijke verleden is onderwerp van gesprek. De dialogen bestaan niet uit het delen van prettige herinneringen. Het verleden is getekend door de dood van hun zoontje. Een gebeurtenis die tevens aanleiding was voor hun scheiding. Inhoudelijk gaat de film in op de verschillende manieren waarop de twee zijn omgegaan met de dood en de scheiding die erop volgde.

Poison is een klassiek treurspel. Een drama dat draait om de vraag of een rouwproces ooit afloopt. De interacties zijn heftig en maken bij de personages veel emotie los. Verwijten slingeren heen en weer. Emotionele inzinkingen. Onbegrip en begrip. Haat en liefde. Loutering zelfs. Roth en Dyrholm acteren uitstekend. Een aantal sterke scènes volgt. De pijn is soms voelbaar.

Niet steeds. Ook een aantal zwakkere scènes komen langs. Scènes waarin het moeilijk is om een waarneembare reden te vinden voor bepaald gedrag. Alsof het doel van de scène is om te ruziën of emotioneel in te storten maar men is vergeten om de dialoog daarbij te laten aansluiten. Alsof het effect op dat moment belangrijker is dan het gesprokene. Op die momenten miste ik de connectie tussen beide. Enigszins storend, vond ik het. Het wisselende niveau voorkwam dat ik hevig emotioneel geraakt werd door acteergeweld en dialoog. Ik hield het een film lang droog. Prima film verder.

Russel Crowe schrijft het script, doet de regie en speelt de hoofdrol in deze matige film. De tweede film die hij regisseert. Eerder regisseerde Crowe The Water Diviner (2014). Ook geen cinematografisch hoogstandje, maar acceptabele cinema. Een script schreef hij niet eerder. Althans geen script dat verfilmd werd. Na het zien van Poker Face, kun je in ieder geval stellen dat Crowe wel een degelijke acteur is…

In beginsel richt de film zich op een pokerspel en lijkt de richting van een psychologische thriller op te gaan. Dat deel van het scenario is veelbelovend. Het pokerspel als middel om de geheimen van de spelers bloot te leggen. Leuk bedacht. De openbaringen zijn echter niet heel opzienbarend. De personages ook niet. Hun wezen wordt gereduceerd tot hun openbaring of tot de eigenschap die daar bij hoort. Nogal gemakzuchtig schrijfwerk, terwijl de dramatische potentie veel meer diepgang bezit.

Uit het niets escaleert de boel als opeens andere personages opduiken en de film voorzien van actie. Een behoorlijke stijlbreuk die je doet afvragen waarom Crowe het een goed idee vond om een dergelijke krampachtige afleiding in te bouwen. Mij een raadsel. De psychologie van het pokerspel was veel spannender.

En zo verdwijnt Poker Face in de categorie standaard thriller. Veel gedoe om niks. Niet boeiend.

Deze sfeervolle ecothriller speelt zich in de wilde Poolse natuur af. In een dunbevolkt en dichtbebost gebied waar de bewoners volgens eigen wetten leven. Het is een harde wereld waar de jacht op wild onderdeel van uitmaakt. Jacht die soms wordt ingegeven door pure honger of door armoede. Soms door wreedheid of hebzucht. Een interessante setting die staat als een huis.

Het plot draait om de gewelddadige en mysterieuze dood van een aantal jagers. De titel van de film is een jachtterm die heel toepasselijk verwijst naar de hoeveelheid wild dat door jagers tijdens een jachtpartij wordt gedood.

De film beweegt traag en heeft tijd nodig om je in te pakken. Vanaf het begin is er een licht ongemakkelijke spanning, die zich bijna onmerkbaar dieper en dieper verankerd in de kijkersziel. Tot je erin vast zit. Denk bij spanning dus niet aan spannende actie. De spanning zit 'm in de sfeer. Een sfeer van rauwe somberheid en dreigend onheil. Een sfeer die vrijkomt bij een bepaald niet romantische weergave van het landelijke buitenleven.

De sfeervolle spanning dringt door tot in elke porie van de film. Er zijn de zinderend mooie beelden van het imponerende natuurschoon. Er is de confronterende realistisch inkijk in het huiselijke- en dorpse leven. En er is de uitrol aan boerse, stuurse, lompe en gewoon vreemde personages dat de film bevolkt. Spanning gegarandeerd!

De spil in de film wordt gevormd door de excentrieke maar humorvolle hoofdrolspeelster. Zij draagt de film. Ze is een kleurrijk personage dat zelf ook is omringd door mysterie. Het personage is een soort dorpsgek. Ze wordt uitgelachen en bespot door de dorpelingen. Ze doet aan astrologie en is in bezit van het derde oog, een eigenschap waar wij als kijker van profiteren als zij ons via haar oog scherpe impressies geeft van het verborgen leven van andere personages.

Verhaaltechnisch is het misschien niet heel sterk, maar dat besef komt later pas. Doordat het verhaal is ingebed in een fantastische sfeer voelt het allemaal diepzinniger aan dan het is. Geeft niet.

Prachtfilm.

Hoewel de kritieken niet mals zijn, heb ik me met deze horror prima vermaakt. Aan de film kleven zeker tekortkomingen, maar deze low budget-poging om met een samenraapsel van horrorclichés een leuk genrefilmpje te maken is best aardig gelukt.

Het grote voorbeeld voor de film lijkt me Ringu (1998) te zijn. De film waarin mensen sterven als ze een bepaalde videoband bekijken. Het plot vertoont er gelijkenis mee. Meer stilistisch zijn er overeenkomsten met It Follows (2014). De manier waarop het kwaad stapsgewijs naderbij komt en een beklemmend gevoel oproept tapt uit hetzelfde vaatje. Als ik m'n best zou doen, zijn er waarschijnlijk wel meer overeenkomsten met andere films te vinden.

Misschien is gebrek aan originaliteit wel een beetje de vloek in veel moderne horrorfilms. Soms stoort me dat. Soms niet. Ik ben niet per sé wars van wat clichématige middelen in horrorfilms. Als het maar goed gebeurt. Als de clichés maar respectvol en creatief worden gebruikt en de liefde voor film er in doorschemert, ben ik altijd wel clement naar de film toe. Uiteraard spelen zaken als script, dialoog, acteerwerk en camerawerk ook een rol, maar aan de basis staan liefde en respect.

Erg origineel is de film dus niet. Toch is het geen naadloze kopie van iets. Zo heeft de film enkele heel behoorlijke eigenzinnige scènes die visueel en spannend indruk maken. Verder zijn er enkele alleraardigste plotwendingen, hanteert de film een redelijk tempo en bevat ie goed geplaatste jump scares. Prima sfeerschepping ook. Het winterse weer geeft een kille indruk. De balans tussen licht en donker is omfloerst en wazig en die schemerige atmosfeer geeft de film een verontrustend en somber laagje.

Het kwaad wordt door Javier Botet belichaamd. Een man die vanwege een ziekte in het bezit is van onnatuurlijk lange ledematen en zeer elastische gewrichten. Hij was ook verantwoordelijk voor de verbeelding van demonische en geestige entiteiten in films als Conjuring 2 en Crimson Peak. Hij deed dat grandioos en doet dat hier wederom. De verschijning van het creatuur is een fijne gebeurtenis en heerlijk creepy.

De personages zijn nogal fantasieloos ingevuld. Daar had best nog wat laag op gemogen. Hoofdpersonage Kathryn Prescott doet het trouwens leuk en onderscheidt zich in acteer technisch en in kosmetisch opzicht van de andere personages, die me er iets te vlak en te gepolijst uitzagen. Dat zal wel aanslaan bij een jeugdige doelgroep, maar ik heb het liever naturel.

Leuke film.

Een asielzoeker wordt door Frankrijk uitgezet. Hem wacht in zijn thuisland vermoedelijk de dood. Opvallend en merkwaardig is dat de asielzoeker nauwelijks een rol van betekenis speelt in de film. Die houdt zich meer bezig met de (in vergelijking) vrij onschuldige problemen van de drie Franse politieagenten die hem naar het vliegveld begeleiden.

Hun relatie- en beroepsgerelateerde problemen slokken de hele film op. Regisseur Anne Fontaine houdt zich niet in. Vanuit drie verschillende perspectieven worden dezelfde handelingen drie keer verteld. Vanuit drie verschillende perspectieven komen dezelfde problemen drie keer langs. De asielzoeker, die doodsbang is en pas laat in de film wordt geïntroduceerd, zit er maar wat bij. De morele worstelingen van drie Franse politieagenten zijn blijkbaar spannender.

De boodschap die overduidelijk in de contradictie verstopt ligt, begrijp ik. Maar doe me dan een plezier. Investeer dan tenminste in de drie personages. Hun persoonlijkheden vertegenwoordigen laffe variaties op bekende stereotypen. Een eenzame onbegrepen vrouw die gevangen zit in een slechte relatie. Een man met ijzeren principes die zijn werk volgens het boekje uitvoert en natuurlijk worstelt met een slecht huwelijk. En tenslotte de gevoelige clown van buitenlandse origine die nog zoekende is.

Op zich is het te lang gerekte en irritante repetitieve plot best aardig geënsceneerd. Prima geschoten. Goed acteerwerk. De personages zijn echter niet boeiend en de morele dilemma’s waarover zij zich druk maken, zijn dat ook niet.

Kundig en degelijk gemaakte remake. Als losse film (zonder geschiedenis) is ie inderdaad best oké. Acteurs, verhaallijn, camerawerk, effecten.......allemaal oké.

Als vergelijking met het origineel is ie wat minder. Het gebruik van hetzelfde uitgangspunt en dezelfde basale verhaallijn is nog te overzien, want het is immers een remake. Dat maakt ook allemaal niet uit. Als kijker verwacht je niet anders.

De (niet aanwezige) personal touch van de maker is echter een ander verhaal. Er zijn geen verrassende toevoegingen op het origineel. De film is gewoonweg knap gekopieerd zonder verrassende wendingen of nieuwe intrigerende invalshoeken. Toch jammer.

Kortom, kundig gedaan, maar te gemakkelijk en (ondanks dat het een remake is) te weinig origineel.

Sober gefilmd. Zonder opsmuk. Geen verzachtend kleurgebruik of sfeervolle shots. Je zou het amateuristisch realisme kunnen noemen.

Eng? Neuh. Nou ja, enkele fragmentjes. En waarschijnlijk komt dat door de realistische manier van filmen zonder opsmuk of tierelantijnen. Er is gefilmd in een simpele huis-, tuin- en keukensetting. Gewoontjes en goed voorstelbaar. Dat helpt enigszins bij de inleving.

Er zijn sfx! Ze zijn karig en weinig opzienbarend, maar behoorlijk effectief in de sfeersetting. Ze helpen om op de spannende momentjes de spanning te verhogen.

Het gebruik van de muziek is opvallend. Die is erg aanwezig. Stompend psychedelisch. Evenals de beelden. De beelden veranderen als de spanning toeneemt en worden minder statisch en gewoontjes. Ze neigen evenals de muziek naar de psychedelie. Best aardig eigenlijk.

An sich valt het met de shock in de film trouwens erg mee. 't Is meer het effect van de benauwende sfeer in combinatie met gewoonheid die spanning veroorzaakt. Maar goed, we hebben het dan enkel over momentjes in de film.

Want, in tegenstelling tot de spannende momentjes, zijn de tussenstukken saai, lang en slepend. Veel gepraat. Veel uitleg. Veel overbodig drama. Niet bijster boeiend.

Het acteerwerk. Lachwekkend slecht. Talentloos.

Verder slordige details. Zoals, de dochter die geen tiener lijkt, want gespeeld door een zichtbaar oudere 'actrice'. Of het schoolvriendje dat lijkt op een kantoorbediende die de tienerjaren al lang geleden ontgroeid is. Slordig. Slordig. Maar wel tekenend voor een amateuristische film die alleen ietsjes opvalt door een paar aardige spannende momentjes, die de moeite van het kijken wèl waard zijn.

Oh ja, let ook nog even op de overbodige flauwe reprise na de aftiteling. Tekenend dus!

In Poor Things neemt Yorgos Lanthimos de kijker mee naar het Londen van de 19e eeuw. Lanthimos gebruikt niet het realistische Londen uit die tijd, maar creëert een Steampunk variant van de stad. En alsof dat allemaal nog niet surrealistisch genoeg is, speelt hij in zijn film frivool met perspectieven en kleur. Het ziet er kunstzinnig uit en deed me denken aan het werk van Wes Anderson, maar dan somber en een stuk meer morbide. Klassificaties die goed passen bij het Frankenstein-thema. Klassificaties die goed passen bij een gekke geleerde en zijn creatie van een lieftallig monster met de naam Bella.

In tegenstelling tot het schepsel van Mary Shelley is Bella niet een onooglijke verspreider van angst en terreur, maar eerder een aantrekkelijke verspreider van begeerte. Deze Bella onderneemt als gevolg van haar nieuwsgierige aard en in het kader van haar weg naar de geestelijke volwassenheid een krankzinnige roadtrip. De film volgt haar op haar ontdekkingsreis en ziet haar langzaam evolueren van een kinderlijk naïeve schoonheid naar een mondaine schone vrouw die het arrogante en kwijlende mannenvolk met zijn eigen wapens confronteert en zich uitstekend weet te redden in een door mannen gedomineerde wereld.

Poor Things is een film waarin niet alleen Bella een intrigerend personage is. De overige personages verdienen die kwalificatie ook. Ze worden evenals Bella met enig overdreven statuur in houding en gedrag neergezet. Die onwaarschijnlijke overtrokkenheid sluit goed aan bij de atmosfeer van surrealiteit die ook al uit de kleurrijke setting, de bizarre gebeurtenissen en de uitgelaten decors spreekt. De personages worden trouwens door een prima ensemble vormgegeven waarbij de fantastische Emma Stone en de fantastische Willem Dafoe net iets beter bevallen dan de rest.

Poor Things wist mij twee uur lang te verwonderen en te boeien. De film maakte mijn hoge verwachtingen absoluut waar. Lanthimos heeft met Poor Things een zeer vermakelijke film afgeleverd met groots acteerwerk, visueel spektakel en een interessant verhaal. De film ziet er prachtig uit en heeft zoveel curieuze en bizarre momenten en verhaallijntjes in petto dat je je ogen amper van het scherm durft te halen om naar het flesje bier te reiken dat verleidelijk staat te wachten of om een greep te doen in de geopende zak met chips die langzaam liggen te versloffen. Fijne film.

Een late-period slasher die positief uitstijgt boven de grote brij aan (vaak treurigstemmende) slashers uit de late jaren 80 en vroege jaren 90. De totstandkoming van de film verliep niet gladjes. De film werd in eerste instantie geregisseerd door scriptschrijver Alan Ormsby. Hij werd na enkele weken vervangen door ene Mark Herrier. De film flopte en regisseur Mark Herrier draaide daarna alleen nog shorts. Ormsby regisseerde nooit meer en wijdde zich weer aan het schrijven van scripts. Gedraaid werd op Jamaica. Dat is aan de setting niet af te zien. Wel is daarmee de ongewone keuze van een optreden van een reggaeband verklaard.

De film speelt zich af in een filmtheater waar een horrormarathon wordt georganiseerd. Op het programma staan The Mosquito, The Amazing Electrified Man en The Stench. Fictieve films die speciaal voor deze film door Ormsby werden bedacht en waarvan steeds fragmenten worden getoond. De vertoning van de films wordt begeleid met allerlei gimmicks die doen denken aan de gimmicks die William Castle gebruikte tijdens de vertoning van zijn films. Erg leuk. De sfeer is joviaal maar gespannen.

Het hart van Popcorn wordt ontegenzeggelijk gevormd door de fragmenten uit de fictieve films die onder veel gejoel van het horrorminnende publiek op het witte doek worden vertoond. Ze vormen een fantastische entourage bij het eigenlijke verhaal. Ze zijn een heerlijke hommage aan de monster- en science fiction-films uit de jaren 50. Het kijken naar de fragmenten doet je verlangen naar de volledige films. Die dus helaas niet bestaan.

In deze fijne atmosfeer duikt een psychopatische killer op die flink huishoudt. Prima kills. Prima effecten. Gewoon goed, maar niet exceptioneel in het slashergenre. Het verschil wordt gemaakt door de entourage. Die is fantastisch en doet je filmhart sneller kloppen.

De film zet groot in op het charisma van hoofdrolspeler Russel Crowe die de rol van Gabriele Amorth vervult. Aan het personage zijn een grote dosis humor en vrijgevochtenheid verbonden. Geen idee of de echte Gabriele Amorth die een katholieke priester en duivelsuitdrijver was, beide eigenschappen in overvloed bezat. Het personage dat Crowe verbeelt, bezit ze in ieder geval wel en drukt daarmee een groot stempel op de film. En dat is niet vervelend.

Behalve om Crowe draait het in de film uiteraard om een duivelsuitdrijving. De enscenering van het exorcistische gebeuren is heel solide maar is vanwege de stortvloed aan films die zich met dit onderwerp hebben beziggehouden waarvan vele uiteraard spectaculaire beelden bevatten, weinig spraakmakend. Scènes die bezetenheid en exorcisme tonen, zijn dan al snel standaard. Dat is hier niet anders. Goed gedaan hoor, de verandering van stemgeluid, de dansende gewrichten, de wijdopengesperde monden en het vlijtige bidden. Ik houd wel van zo‘n entourage, maar je kunt moeilijk beweren dat de film met deze prima effecten iets eigens brengt.

De setting is uitstekend. Een oud klooster dat is voorzien van dikke muren en duistere gewelven en waar het in elk vertrek schemert, zorgt voor een onheilspellende sfeer. De finale speelt zich af in de gewelven van het het klooster, geschiedt jammer genoeg overhaast en benut de sinistere mogelijkheden die de locatie biedt, veel te weinig. Gemiste kans.

Goed acteerwerk. Vooral de jonge Peter DeSouza-Feighoney valt als bezetene positief op. Helaas stellen de personages die naast Crowe figureren inhoudelijk niet veel voor. Ze zijn gewoon de perfecte middelen voor de duivel en voor Crowe om een aangename exorcismeshow op te voeren. Meer niet.

Maar goed. The Pope‘s Exorcist is een solide film. Solide is goed zonder te verrassen.

Er is geen deugdelijk verhaal en de personages hebben geen enkele inhoud. De film bestaat uit een verzameling versnipperde actiescenes waarin idiotie het sleutelwoord is. Er wordt geacteerd door karikaturale clowns die alle acties schreeuwerig en sterk overdreven uitvoeren. En dat is af en toe heel vermoeiend.

De film is vet aangezette platheid. En ach, het werkt in sommige scenes wel en in andere helemaal niet. Het varieert van hilarisch tot tenenkrommend. Soms erg gelachen. Soms gehuiverd van afgrijzen. Ook kwam er soms helemaal niets.

Je zou de film een uit de hand gelopen programma met sketches kunnen noemen. De losse scenes en fragmenten hebben weinig inhoudelijke coherentie. Elke scene staat in feite op zich en kan door de geringe onderlinge samenhang heel goed los van de film bekeken worden.

De serie Popoz is mij onbekend. Als de serie enigszins overeenkomt met de film dan zal ik waarschijnlijk even blijven hangen om na het innemen van een paar snelle happen platte humor onverzadigd door te zappen naar iets dat de geest meer voeding biedt.

Over een volksteller die naar het afgelegen stadje Rockwell Falls wordt gestuurd om uit te zoeken waarom het inwonertal al jaren uit 436 zielen bestaat. Een heerlijke setting. Een idyllisch oord dat natuurlijk niet zo idyllisch is als het lijkt. Dat iets niet klopt wordt vanaf het begin middels een aantal vreemde gebeurtenissen en het vreemde gedrag van de inwoners duidelijk gemaakt. De inwoners zijn weliswaar vriendelijk en gastvrij maar op een bepaalde manier ook eigenaardig. Het is een intrigerende start.

Met de openbaarmaking van het mysterie met betrekking tot het jarenlange continue inwonertal wacht de film niet tot het einde. Hm, nu de clou is weggeven, zal de film nog wel heel wat spannends achter de hand hebben, denk je dan. Nee, dus. Valt tegen. Zo origineel als de opgang naar het mysterie is, zo standaard en niet-spannend is wat er daarna gebeurt. Er is weinig dat nog opzien baart. Het woord saai is op momenten goed toepasbaar.

Het woord saai is ook van toepassing op de visuele beleving. De film ziet er nogal goedkoop uit. Geen sfeervolle plaatjes, bevreemdende perspectieven of dynamische bedrijvigheid om de spanning te verhogen. In plaats daarvan rechttoe-rechtaan camerawerk dat niet meer doet dan fantasieloos registreren. Ook het acteerwerk houdt niet over. In het voordeel van de acteurs spreekt wel de vlakke invulling van de personages. Daar valt als acteur niet veel mee te beginnen.

Nee, uiteindelijk heeft de film maar weinig te bieden.

Achter de filmtitel verbergt zich geen vunzig pornografisch werkje, maar een middelmatige retrohorrorr die zich in een bioscoop afspeelt. Een bioscoop als locatie is fijn. Een bioscoop in een (horror)film, roept bij mij vaak een mysterieuze, maar ook bevreemdende sfeer op. Het is een prettige locatie en een goede plaats om kwade machten in op te roepen.

De film heeft zijn setting in de jaren 90. Intrigerend en aangenaam hoe stevig sommige filmmakers hun fundament in een nostalgische bubbel hebben liggen en er een film in situeren. De jaren 80 bubbel is ook zoiets. Allemaal erg leuk hoor, maar nostalgie levert niet altijd goede films op.

Toch vind ik retro verwijzingen altijd wel grappig. Ook in deze film. Neem alleen al de klassieke filmprojector waarmee films op het doek worden geprojecteerd. Of het naakt dat in deze puriteinse tijden een horrorfilm nog maar zelden siert. Of het boek over occultisme dat als een vervanger voor Google dienst doet als bron van informatie.

Een geheel andere bron is die van het kwaad. Die bron wordt hier verbeeld door een succubus. Die is goed op haar plaats in deze bioscoop in een conservatief stadje waar jongeren hun sluimerende seksuele lusten niet kunnen botvieren. Nou, daar weet de sexy succubus wel raad mee.

De succubus is geen verfijnde moordenaar. De gore mag er zijn. Met de humor is het een tandje slechter gesteld. Niveau: seks georiënteerd op een puberale manier. Soms leuk. Meestal niet.

Naarmate de film vordert neemt de factor trash toe. Regisseur Racela richt zich steeds meer op de sensationele uitwassen van de horrorbeleving en laat de subtielere en minder visuele aanzetten liggen.

Dat betekent veel "humor", veel kills en veel naakt. Vooral tegen het laatste heb ik geen bezwaar, maar als het aantrekkelijkste personage de kleertjes aanhoudt, heb ik daar wel iets op tegen.

Conclusie: Porno is een middelmatige retrohorror.

Het begint met een schilderij. Het schilderij dat de titel ‚Portrait de la Jeune Fille en Feu‘ draagt, roept een heftige herinnering wakker bij schilder Marianne. De film grijpt het moment aan om terug te blikken naar de ontmoeting tussen Marianne en de adellijke Héloise die de jeune fille op het schilderij verbeeldt. Ingelijst in een Gotisch en sprookjesachtig kader rolt de vertelling traag en emotioneel ingehouden over het scherm. Mooie film.

Het perspectief ligt bij Marianne. Zij wordt gespeeld door Noémie Merlaut. Een goede actrice die ik onlangs in het idiote Jumbo (2020) voorbij zag komen, waarin zij trouwens helemaal niet idioot acteerde. Dat doet zij in deze film ook niet. Haar tegenspeelster is de mooie Adèle Haenel. Ben ik wel een beetje fan van. De slotscène in de film waarin zij zich in alle eenzaamheid even heerlijk emotioneel mag uiten, is een kippenvelmoment en een bevestiging van haar talent.

Subtiele film. Het verhaal bouwt op de relatie tussen de twee vrouwen, maar doet dat nooit bijzonder uitgesproken. Romantische en zinnelijke gevoelens moet de kijker ontcijferen uit terloopse blikken, gebaren en aanrakingen die maar kort duren en die gemakkelijk gemist kunnen worden. De personages zijn geheel in lijn met de subtiele vertelling moeilijk te peilen. Uit de normale onderlinge dialogen valt weinig te halen. Om het raadselachtige omhulsel van de personages te kunnen doorgronden is het nodig om de aandacht te vestigen op de boodschappen die in blik en gebaar verborgen liggen.

De locatie van een afgelegen kasteeltje aan de rotskust van Bretagne is goed gekozen. De stilte en het isolement corresponderen prettig met de onuitgesproken hartstochten van beide personages. Een blik die iets te lang op de ander blijft rusten, krijgt in deze feeërieke atmosfeer automatisch een veelzeggende betekenis. De beeldspraak beslaat een heel scala aan emoties en varieert van wantrouwen tot onweerstaanbaar verlangen. De film dreigt daardoor soms naar melodramatische diepten af te dalen maar het scherm van onverstoorbaarheid en onbewogenheid dat beide personages ook bezitten, voorkomt dat.

Céline Sciamma maakt met Portrait de la Jeune Fille en Feu een romantisch drama dat na het kijken nog even zachtjes nagalmt. Fijn.

Een filmmaker met een traumatisch verlies gaat op zoek naar antwoorden. Hij doet dat in documentairestijl en in de paranormale wereld. Een rondgang langs een aantal merkwaardige personen uit het veld levert duister en soms hilarisch filmmateriaal op. Prima origineel begin. De toon is gezet. Intrigerend. Prima insteek.

Daarna het vervolg. De aftakeling van de hoofdpersoon die niet subtiel, maar tamelijk smerig en plastisch in beeld wordt gebracht. Herkenbaar voor het genre. Terug naar af. Wel jammer, vind ik. Van de originele insteek blijft niets over.

Verder veel schokkerige en flikkerende beelden (vervelend en zenuwtergend).

Daartussendoor nog wel een paar goede schrikeffecten en Johnson die een overtuigende hoofdrol neerzet.

De film confronteert je meteen met een slogan die in veel films voorbijkomt: “based on a true story”. Bij mij gaan dan gelijk evenredig de wenkbrauwen omhoog. Jaja, zal wel. Moet dat nou? Kun je niets beters verzinnen om je film te promoten, Meneer Raimi?

Misschien onterecht gemopper van me. In dit geval is er daadwerkelijk een reden voor deze populaire slogan. Het vervloekte kistje uit de film dat de aanleiding is voor allerhande onaangename gebeurtenissen, bestaat werkelijk. Er schijnt in 2004 via eBay een antiek wijnkistje (met aanhangende vloek!) te zijn aangeboden, dat ooit in het bezit was van een overlevende van de Holocaust. Een kistje met een geschiedenis. De huidige eigenaar is ene Jason Haxton (en hij is goed te googlen). Hij wordt tot op de dag van vandaag door de vloek geplaagd. Uiteraard mag de waarheid van bovenstaand tekstje in twijfel worden getrokken. Soms gaat de marketing voor een film immers ver. Ik vind het een aardige geschiedenis en wil er wel in meegaan. Het is in ieder geval leuk voor de filmbeleving.

In de film draait het om een gezin dat geïnfecteerd raakt door een dibbuk. Volgens de Joodse mythologie is een dibbuk een geest van een overleden, zondige persoon die ontsnapt is uit de hel en bezit tracht te nemen van een levend persoon om zich op die manier te kunnen manifesteren. En ach, als je dit zo leest, dan weet je ook grotendeels wat de film gaat brengen. Enge plagerijtjes, bezetenheid en exorcisme zorgen voor een prima onheilspellend sfeertje. De film hanteert de gebruikelijke spanningselementen die bij deze thema’s horen. Geen innovatieve benadering dus. Maakt mij niet zoveel uit. Ik heb me vermaakt en ben bovendien niet per sé wars van clichés in horrorfilms.

Over het fenomeen Dibbuk kom je eigenlijk niet veel te weten. De film gebruikt het fenomeen voornamelijk als hefboom voor het ontleden van een (gezins)drama en voor het tonen van prettige horror. Prima hoor, maar enige verdieping in de Joodse cultuur in het algemeen en de mythologische Dibbuk in het bijzonder had ik wel op prijs gesteld. De film glijdt erg gemakkelijk door de Joodse mythologische brij heen en mist zo mogelijkheden om de vakkundig gecreëerde onheilspellende sfeer verder uit te bouwen en te intensiveren. De Joodse equivalent van Father Merrin ondergaat hetzelfde lot. Leuke rol, maar veel te kort en veel te eendimensionaal.

Verder, goed acteerwerk en wat leuke effecten.

Bovengemiddelde horror.

Je zal maar Brandon Cronenberg heten en zoon zijn van een beroemde en veelgeprezen regisseur. Al je films zullen worden vergeleken met die van vader David Cronenberg. Stel dat de critici besluiten dat de werken van Brandon tegenvallen. De druk is hoog. Faalangst en kunstzinnige blokkades liggen op de loer. En hoewel een vergelijking voor de hand ligt en je er moeilijk aan ontkomt, wil ik met name constateren dat Brandon Cronenberg gewoonweg veel talent heeft.

Brandon Cronenberg regisseerde en schreef het verhaal, dat zich in de nabije toekomst afspeelt. Huurmoordenaars hebben in die toekomst de mogelijkheid om in een persoon binnen te dringen en die te besturen. Voordelen te over. Een moord is snel gepleegd. De echte moordenaar hoeft zijn handen niet vuil te maken en blijft onherkenbaar voor getuigen. Aan het einde ruimt hij zijn gastheer uit de weg en klaar.

De film trapt geestdriftig af met zo’n huurmoord. De camera zit dicht op de moordenaar. Dat zorgt voor dynamiek en geeft extra impact aan de ruwe manier waarop het moorden gebeurt. Een voorliefde voor splattereffecten kan Brandon daarbij niet worden ontzegd. Het begin levert roerige, bloedige en spannende cinema op.

Die roering is geheel in tegenstelling met Brandon's verbeelding van de dystopische toekomst. Het decor is amper futuristisch te noemen en onderscheidt zich in niets van de huidige wereld. De setting is juist teleurstellend onopvallend. Grauw en duister weerspiegelen de lokaties het even grauwe en duistere gevoelsleven van de personages. De paar sci-fi elementen die in het oog springen, zijn vooral gebonden aan de personagese en zorgen net voor voldoende aandacht om het besef levend te houden dat de film zich in de toekomst afspeelt.

Hoewel de film tamelijk dynamisch opent, verloopt de film daarna eigenlijk vrij rustig. De film bevat lange periodes waarin feitelijk weinig gebeurt. Lange periodes zonder dialoog. Lange periodes zonder dynamische beweging. Het zijn periodes waarin middels indringende visuele impressies van bijvoorbeeld gelaatsuitdrukkingen, lusteloze interactie of gestaar in een spiegel aan een ongemakkelijke sfeer wordt gebouwd. Dat lukt en is tot op zekere hoogte interessant, maar het neigt soms ook wat naar interessantdoenerij. De momenten van ongemakkelijke rust worden overigens frequent onderbroken door heftig splattergeweld. Ik ben daar geen echte fan van, merk ik.

De film ontbeert een spanningsboog. De personages zijn als gezegd grauw ingekleurd. Ik miste de mogelijkheid tot inleving in de personages. Veel kom je over hen niet te weten. Emotionele betrokkenheid is er niet. Die betrokkenheid genereert juist spanning. Een benauwende atmosfeer, een onheilspellende sounddesign en spectaculaire splatteractie kunnen dat gebrek aan spanning niet volledig wegpoetsen. Brandon gunde me visueel plezier maar het emotionele plezier bleef helaas uit.