Opinions

Belabberd komisch bedoeld aktiefilmpje met een volledig miscaste Kevin Hart in een saaie serieuze hoofdrol. De rest van de cast brengt het er niet veel beter vanaf. Afgezien daarvan is het script vreselijk langdradig en vooral niet spannend. Door het verzorgde camerawerk oogt de film aantrekkelijk, maar de lelijke cgi en gemakzuchtige montage doen het geheel al snel de das om.

Mooi gespeeld en prachtig sober in beeld gebracht drama over een gebroken oorlogsveteraan (Michael Fassbender), die na de eerste wereldoorlog een aanstelling accepteert als vuurtorenwachter op een verlaten eilandje in West-Australië. De dramatische toestanden die volgen zijn soms een beetje boeketreeks-achtig en op emotioneel vlak wist het verhaal mij niet echt te raken, maar het prachtige camerawerk en het sterke spel van vooral Fassbender zorgt toch voor een ruime voldoende.

Heel rustig opgebouwd apocalyptisch drama, met de nadruk op drama. Hoofdrolspeler Casey Affleck neemt tevens de regie op zich en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Er wordt iets teveel tijd genomen voor de intieme momenten tussen vader en dochter, waardoor de film sporadisch erg traag en langdradig wordt. Toch blijft het verhaal wel boeien en zijn er veel emotioneel krachtige scenes. Bepaald vernieuwend is het allemaal niet binnen het genre, maar het camerawerk is sfeervol en er wordt mooi spel geleverd door Affleck en nieuwkomer Anna Pniowsky.

Maffe tweede film van regisseur Robert Eggers, die na het creepy The VVitch op de proppen komt met heel iets anders. Erg traag qua opbouw en met het 4:3 beeldformaar kan ik niet zoveel, maar de film is bij vlagen heerlijk onderkoeld komisch, dan weer surrealistisch beklemmend en zowel Willem Dafoe als Robert Pattinson zijn uitstekend. Mooi geschoten in zwartwit ook.

Effectief horrorwerkje, dat met weinig middelen behoorlijk positief resultaat boekt. De plot is karig en de personages niet bijster interessant, maar de mooie Teresa Palmer is in ieder geval aangenaam genoeg in de hoofdrol. Voornaamste troef is de gimmick van het licht aan/ licht uit, resulterend in een reeks vakkkundig gedoseerde en slim gebruikte schrikeffecten, die ervoor zorgden dat ik herhaaldelijk naar mijn kussen moest grijpen.

Sterke eerste helft; voorspelbaar en nogal standaard uitgewerkte tweede. Chris Evans doet het prima als Buzz en de animatie is oogverblindend mooi, maar gaandeweg wordt duidelijk dat dit zich absoluut niet kan meten met de betere Pixar-films. Daar zijn personages en plot gewoonweg te vlak voor. Neemt niet weg dat de film makkelijk wegkijkt, met veel grappige en soms zelfs subtiel aangrijpende scenes.

Volledig van de pot gerukte, technisch zwakke maar wel ultra-bloederige aktiefilm, waarin de titelfiguur zich letterlijk en figuurlijk een weg baant door de gevangenis waar hij tegen wil en dank in terecht is gekomen. Het stripboek-achtige geweld valt amper serieus te nemen, net als de bordkartonnen personages en het hilarisch slechte akteerwerk, maar het bloedvergieten is zo overdreven grof in beeld gebracht dat het wel aanstekelijk werkt. En de film beschikt hier en daar over geweldige one-liners, zoals: "je kunt met hem praten wanneer je zijn graf bezoekt!".

Mooi gespeeld, subtiel uitgewerkt liefdesdrama, met Anton Yelchin en vooral Felicity Jones uitstekend in de hoofdrollen. Qua plot stelt de film niet zoveel voor, maar de personages zijn erg goed uitgewerkt en visueel steekt de film prima in elkaar. Vooral de focus op allerlei ogenschijnlijk onbelangrijke details is erg bijzonder. Sterk, toepasselijk einde ook.

Zeer onderhoudende en energiek vormgegeven thriller, met een perfecte hoofdrol voor Cooper. Het verhaal is onzinnig maar erg leuk en de film is bij vlagen behoorlijk spannend. Na ongeveer een uur zakt de boel wat in, maar gelukkig trekt dit tegen het einde weer bij. Hoog tempo, inventieve cameravoering en een lekkere soundtrack. Een aangename verrassing van regisseur Burger.

Arty-farty remedie tegen slapeloosheid. De film heeft een doelloos plot, dat zich ook nog eens voltrekt in slakkentempo. Aan de hoofdzakelijk zwijgende hoofdpersoon hebben we als kijker ook al weinig- die zit slechts espresso's te lurken op terrasjes en kijkt veelbetekenend voor zich uit. Het vage en vaak surrealistische mysterie doet herhaaldelijk denken aan het werk van David Lynch, al zou Lynch nooit zo'n saaie film afleveren. Stijlvol in beeld gebracht door cameraman Christopher Doyle, maar het mag niet baten. Zzzzzzz...

Een lange zit, dat is een feit. Daniel Day-Lewis is uitstekend als Abraham Lincoln en het script zit intelligent en vrij subtiel in elkaar, maar dit is taaie kost. De hele film bestaat vrijwel uit dialoog en er zijn overwegend interieuropnamen, iets dat op gegeven moment zijn tol gaat eisen. Cameraman Janusz Kaminski brengt alles prachtig in beeld, maar er gebeurt wel erg weinig en het tempo ligt behoorlijk laag. Het unaniem sterke akteerwerk redt de boel nog een beetje, alsmede een dosis welkome humor op bepaalde cruciale momenten. Het onderwerp is interessant, dat valt niet te ontkennen, maar om nou te zeggen dat ik van de film heb genoten... nee.

Prima thriller naar een boek van Michael Connelly, visueel interessant en inhoudelijk spannend en zeer vermakelijk. Eindelijk weer eens een goede rol voor McConaughey, hier uitstekend als gladde en qua principes nogal dubieuze advocaat. Tegen het einde iets teveel zaken die nog even snel afgewikkeld moeten worden, maar al te storend is dit niet. Het geheel voelt enigzins aan als het begin van een reeks, iets dat niet eens zo'n verkeerd idee zou zijn, afgaande op de kwaliteit van de film. McConaughey's personage is leuk genoeg om terug te willen zien, in ieder geval.

Originele, sterk gespeelde en heel knap geconstrueerde droogkomische film over de presentator van een slecht presterend wetenschappelijk kindertelevisieprogramma (Jim Gaffigan) die vreemde dingen begint op te merken in zijn omgeving. De getroffen sfeer en licht surrealistische toon doen wel wat denken aan Donnie Darko, al gaat Linoleum uiteindelijk wel een hele andere richting op qua plot. Het is in ieder geval erg mooi en overtuigend gedaan, met sterk uitgewerkte personages en een fijne balans tussen humor en drama.

Mooi waargebeurd drama, met een bijzonder uitgangspunt. Hier en daar aan de sentimentele kant waardoor echte emotionele betrokkenheid uitblijft, maar het degelijke akteerwerk en de bijzonder fraaie fotografie zorgen uiteindelijk toch wel voor een meeslepende kijkervaring. En de muziek is prachtig.

Eindelijk gezien en viel niet tegen. Een groot Disney-fan zal ik nooit worden, maar dit is wel bovengemiddeld goed, vooral door de simpele maar verrassend doeltreffende plot en de leuke personages. De stemmencast is eersteklas en de animatie kan er ook mee door.

De film is weinig meer dan een nogal statisch politiek pamflet, waar de uitstekende akteurs helaas geen meerwaarde aan kunnen geven. De personages blijven karikaturaal en de dialogen, hoewel inhoudelijk interessant, gekunsteld en geforceerd. En het was misschien beter geweest om de lotgevallen van de twee soldaten helemaal niet te laten zien. Die zien er namelijk nogal knullig gefilmd uit. Tegenvaller van regisseur Redford; met afstand zijn minste film.

Tja, hier kon ik helaas weinig mee. Het werk van scenarioschrijfster Diablo Cody kan ik doorgaans wel waarderen, maar dit script is wel heel erg flauw en ongeïnspireerd. Kathryn Newton doet haar best in de maffe hoofdrol en de supporting cast is op dreef (vooral halfzus Liza Soberano is hilarisch), maar de plot is teleurstellend simplistisch en langdradig. En er valt al helemaal weinig te lachen.

Meesterlijk geconstrueerde documentaire over leven en carrière van Marlon Brando. De filmmakers kregen exclusieve toegang tot persoonlijk filmmateriaal en honderden uren audio, waaruit men een commentaartrack heeft weten samen te stellen die perfect bij het getoonde beeldmateriaal past. Op deze manier levert Brando zelf commentaar bij de archiefbeelden en filmfragmenten. Het resulteert in een indringend, vaak tragisch portret van een uniek maar getroebleerd talent.

Sympathieke, vaak erg grappige documentaire van HBO over de maestro van de liftmuziek: Kenny G. Voor- en tegenstanders komen uitgebreid aan het woord, alsmede de saxofonist zelf, die zo enthousiast en geanimeerd overkomt dat je haast vergeet hoe arrogant hij is. De 'smooth jazz' van de beste man blijft vreselijk wat mij betreft, maar na het bekijken van deze zeer onderhoudende docu heb ik wel het nodige respect voor hem gekregen, zeker wat betreft zijn doorzettingsvermogen en werkethiek.

Originele, onderkoeld grappige satirische western, met Dustin Hoffman als een door indianen geadopteerde simpele ziel die door het noodlot steeds op historisch relevante plekken aanwezig is. De opzet doet hierdoor sterk denken aan een film als Forrest Gump, een vergelijking die nog versterkt wordt door de soortgelijke toonzetting en voice-over. Iets te lang en niet overal even boeiend, maar sporadisch is de film behoorlijk indrukwekkend en tot nadenken stemmend.

Er is vrijwel geen plot meer over; het is aan de cast om deze vergezochte herhalingsoefening drijvende te houden. Dat lukt nog best aardig, maar een grote reeks flauwe grappen en een wel heel erg belegen finale zorgen uiteindelijk voor een volstrekt te verwaarlozen geheel. Leuk om DeNiro weer eens samen te zien met Harvey Keitel, dat wel, en de aanwezigheid van een best grappige Jessica Alba kan ook geen kwaad.

Grappige, bloederige zombiefilm met een vrij originele insteek; tijdens een schoolreisje stuit een groep kleuters met hun juf op een horde ondoden die hen het leven zuur maken. Lupita Nyong'o is uitstekend als de vrolijke juf Caroline die haar kleuters doet geloven alsof alles een spelletje is, terwijl het bloed rijkelijk vloeit en de ledematen in het rond vliegen. Niet overal even scherp en hier en daar verliest de film wel wat aan momentum, maar de balans tussen humor en horror is overwegend knap getroffen en er zijn veel leuke momenten. En tv-persoonlijkheid Teddy McGiggle (Josh Gad), een kinderhater van het zuiverste water, is hilarisch.

Onderhoudende documentaire over de grondlegger (volgens eigen zeggen) van rock 'n roll; de niet bepaald bescheiden Little Richard. Er wordt iets teveel binnen de lijntjes gekleurd, iets dat gezien het flamboyante onderwerp nogal teleurstellend is, maar al met al wordt er uiteindelijk wel een mooi beeld geschetst van een fascinerende, tegendraadse en vooral unieke artiest.

Niet helemaal geslaagd, zeker niet als thriller, maar toch heeft deze film veel sterke momenten. Qua camerawerk en sfeertekening zit het daarnaast meer dan goed. Voornaamste probleem is dat het script niet spannend en/ of boeiend in elkaar steekt. Als zich dan uiteindelijk toch een spannende climax aandient blijkt deze vooral ongeloofwaardig. Denzel Washington is aan de passieve kant en Rami Malek is vooral miscast, maar Jared Leto doet het geweldig als één van de verdachten.

Rauw, effectief verhaal dat helaas iets te dun blijkt om tot het einde te boeien. De akteurs zijn uitstekend en het camerawerk is prachtig, maar de muziek is soms wat misplaatst en de film kent te weinig verrassingen om echt memorabel te zijn. Jammer, want de troosteloze sfeer is goed getroffen.

Heeft de wereld behoefte aan weer een verfilming van de (blijkbaar) onverwoestbare klassieker van L.M. Alcott? In 1994 hadden we reeds een solide verfilming; in 2017 was er nog een miniserie en in 2018 een moderne update van het verhaal. Laten we er voor het gemak maar van uitgaan dat deze verfilming van Greta Gerwig de definitieve versie is. Want, hoe bekend het verhaal inmiddels ook mag zijn, dit is wel heel goed gedaan. De casting is subliem en het script steekt fraai in elkaar, met aandacht voor cruciale zaken die ik in de versie van 1994 in ieder geval niet heb gezien. Met het tempo zit het ook snor en de film ziet prachtig verzorgd uit, zonder te vervallen in mooifilmerij. Direct bij de openingsscene voel je dat het goed zit. Ik had er aanvankelijk eigenlijk helemaal geen zin in, maar uiteindelijk heb ik van de film genoten.

Ambitieus chinees SF-spektakel, sporadisch indrukwekkend maar helaas even zo vaak rommelig en flauw. Het is duidelijk dat er veel geld tegenaan is gegooid en het uitgangspunt is zeker interessant, maar de film weet de aandacht amper vast te houden en lang niet alles is visueel even indrukwekkend. Vooral de talrijke scenes met de gigantische vierwielers zien er veel te digitaal uit. Andere scenes, zoals die met het ruimtestation, zijn dan wel weer erg mooi. Nogal wisselvallig dus. Je zou haast wensen dat hier een amerikaanse remake van komt.

Ambitieus, visueel overdonderend vervolg op het science fiction-spektakel uit 2019. Kosten noch moeite zijn gespaard, maar helaas is men ditmaal vergeten met een coherent script op de proppen te komen. Er valt vaak geen touw aan de gebeurtenissen vast te knopen en van memorabele personages is al helemaal geen sprake. En de speelduur van bijna drie (!) uur is ongerechtvaardigd. Spectaculair, dat zeer zeker, met eersteklas aktiescenes en indrukwekkende visuele effecten, maar de boel gaat al snel kopje onder.

Geschreven, geproduceerd en geregisseerd door Ben Affleck. Helaas gespeeld ook. Dat had hij beter aan iemand anders kunnen overlaten, aangezien hij hier één van zijn allersaaiste en meest vlakke rollen ooit neerzet. De film wil daarnaast iets te graag een meeslepend en groots gangster-epos a la The Godfather, Untouchables of Scarface zijn. Niet dat de film slecht is, er zijn heel wat effectieve scenes en door het prachtige camerawerk ziet alles er schitterend uit, maar alles steekt net iets te gekunsteld en vooral te makkelijk in elkaar. Een gemiste kans derhalve. Wel benieuwd geworden naar het gelijknamige boek van Dennis Lehane.

Raak qua naargeestige sfeer en de opbouw is uitstekend, maar eenmaal op stoom is dit gewoonweg een rommelige en vooral voorspelbaar uitgewerkt horrorwerkje. Jammer, want herhaaldelijk voel je dat hier heel wat meer in had gezeten. Bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en de verstikkende sfeer in het huis waar de hoofdpersonen inbreken is knap getroffen. Maar ja, het komt er uiteindelijk niet helemaal naar behoren uit. Uiteindelijk erg dertien-in-een-dozijn, met een erg onsamenhangend en verwarrend laatste half uur.