Opinions

Het lukt Pixar de laatste paar jaar maar niet om boven het maaiveld uit te komen. Ook dit is weer zo'n onderhoudend, prachtig vorm gegeven niemendalletje. Leuk verhaaltje, grappige personages, degelijke stemmencast... maar het vertaalt zich niet naar een memorabele film. Daar is alles net iets te manipulatief en voorspelbaar voor. Het wordt tijd dat men bij Pixar schoon schip maakt en creatieve mensen in dienst neemt die risico's durven nemen, in plaats van voortdurend de veilige weg te kiezen.

De casting van de twee hoofdrollen is niet ideaal; Moritz Bleibtreu speelt iets te geforceerd en Christian Ulmen is iets te passief, maar afgezien daarvan is dit een mooie film over twee broers die op verschillende manieren te maken krijgen met een midlife-crisis. Vaak behoorlijk expliciet, zowel visueel als qua taalgebruik, maar gelukkig nergens vulgair en vaak erg grappig. Vanaf het moment dat de mooie Franka Potente en Martina Gedeck in beeld komen wordt de film ook steeds beter.

Aandoenlijke maar verder weinig bijzondere korte documentaire over een inheems echtpaar dat in het zuiden van India zorgt voor verweesde babyolifanten. Mooi in beeld gebracht en de olifanten zijn leuk om naar te kijken, maar met 40 minuten is dit lang genoeg.

Rommelige, weinig interessante aktiefilm die keihard geweld koppelt aan allerlei zweverige spirituele toestanden. Hounsou mist het benodigde charisma om de film te dragen; Bacon is verspilt als maffe wapenhandelaar met een onbegrijpelijk fout accent. Hier en daar best wat aardige aktiescenes, maar de waardeloze dialogen en het gebrek aan een interessant plot doen het geheel al snel de das om. Tegenvaller van de regisseur van Ong-Bak.

Weinig opzienbarende maar verder best verdienstelijke SF-thriller over een post-apocalyptische wereld waarin monsterlijke wezens in drie jaar tijd bijna de hele mensheid hebben gedood. Slechts boven een bepaalde hoogtegraad is men veilig. Thematiek en sfeer doen denken aan A Quiet Place, al wordt die kwaliteit hier net niet gehaald. Anthony Mackie en Morena Baccarin doen het verder prima in de hoofdrollen, er zijn heel wat spannende momenten en de special effects vielen mij niet tegen.

Effectief horrorfilmpje dat heel wat verrassingen in petto heeft. Niet dat alle verhaalelementen even goed werken en hier en daar oogt het landhuis waar de film zich afspeelt erg nep, maar goed, overwegend is dit de moeite waard. De spanning wordt knap opgevoerd en er zijn veel rake enge momenten. Zoals zo vaak in dit genre ontspoort de boel een beetje richting het einde, maar al met al zeker niet verkeerd.

Weer zo'n Pixar waar ogenschijnlijk weinig mis mee is: het ziet er allemaal prachtig kleurrijk en verzorgd uit, de personages zijn sympathiek en het verhaaltje best leuk. Maar toch... er mist iets. Het is Pixar op de automatische piloot. Het lijkt wel of de inspiratie op is en men nog slechts sequels of generieke films als dit kan maken. Onderhoudend genoeg, maar het blijft niet hangen.

Gebaseerd op een kort verhaal van Edgar Allan Poe, The System Of Doctor Tarr And Professor Fether. Prima gotische thriller, met een lekker naargeestig sfeertje, fraaie decors en een eersteklas cast. Vooral Ben Kingsley krijgt weer eens de kans om volledig los te gaan. Het sterke script, dat vol verrassingen zit, helpt de boel ook flink op weg. Regisseur Brad Anderson komt op mij vaak over als een klusjesman die van alles aanpakt om de schoorsteen te laten roken, maar hier levert hij toch wel prima werk af.

Boeiende, knap geconstrueerde documentaire, opgebouwd rond een reeks recent ontdekte interviews uit 1964 met journalist Richard Meryman. Taylor praat open en eerlijk over haar leven en carrière en dan met name over de vele fouten die zij heeft gemaakt, zowel betreffende haar vele huwelijken als een aantal films die ze volgens eigen zeggen nooit had moeten doen. Grappig is daarbij overigens wel dat de films die ze zelf afkeurt inmiddels gerekend kunnen worden tot absolute klassiekers. De documentaire schetst een mooi beeld van een zeldzaam mooie maar tegelijkertijd onzekere en ongelukkige vrouw, die tegen wil en dank wereldberoemd is geworden.

De eerste franstalige film van Paul Verhoeven, maar verder op en top herkenbaar. Veel seks, bloed en geweld dus. En een weinig subtiele aanpak. Onderhoudend en best interessant, met een geweldige rol voor Isabelle Huppert, maar uiteindelijk toch niet helemaal bevredigend. Daar is de plot net iets te onbestendig voor.

Mooie film, weinig mis mee. Wellicht iets te praterig en visueel niet erg dynamisch, een probleem bij veel boekverfilmingen, maar het script zit goed in elkaar en emotioneel weet de film toch wel doel te treffen. Goed gespeeld door de hele cast en fraai in beeld gebracht. Het emotionele hoogtepunt van de film zit op ongeveer een uur, maar ook de laatste drie kwartier weet het verhaal moeiteloos te boeien. Prachtig einde ook.

Rommelige, vreemde franse film over een ziekte die zich over de wereld begint te verspreiden en waarbij iedereen die geïnfecteerd is geleidelijk samensmelt met alles wat ze aanraken. De stijl doet hier en daar wel wat denken aan het werk van Jeunet en Caro, met name Delicatessen, maar laat je daar niet door misleiden. Dit is een behoorlijk saaie en vage bedoening.

Veel prachtige muziek en mooie verhalen in deze onderhoudende, zij het wat oppervlakkige documentaire. Een carrière van 50 jaar laat zich natuurlijk ook wat lastig vangen in een documentaire van nog geen 105 minuten. Elton John blikt openhartig terug terwijl hij zich voorbereidt op zijn allerlaatste concert in Noord-Amerika. Iets teveel zijsprongetjes naar minder interessante gebeurtenissen en bepaalde periodes worden volledig overgeslagen. Dit had waarschijnlijk beter gewerkt als serie.

Regisseur Baz Luhrmann blijkt de juiste man te zijn voor dit project; zijn bombastische visuele aanpak past perfect bij het onderwerp en ook qua muziek weet hij bij vlagen spectaculair uit de hoek te komen. Natuurlijk staat of valt een film over Elvis Presley met de hoofdrolspeler en Austin Butler doet het hier geweldig. Tom Hanks als manager Colonel Parker is wat aan de karikaturale kant, maar de rol wordt wel vermakelijk neergezet. De vakkundig in beeld gebrachte ups en downs volgen elkaar in rap tempo op en de film is mooi in balans, ondanks de forse lengte.

Lichte tegenvaller van regisseur Neill Blomkamp, die met District 9 een origineel en visueel bijzonder sterk visitekaartje afleverde. Deze film ligt daar qua sfeer en stijl niet erg ver vanaf, maar Elysium is op ieder vlak minder overtuigend. Voornaamste probleem is de plot, dat bij vlagen erg simplistisch en voorspelbaar in elkaar steekt. De film heeft ideëen genoeg, maar de makers weten dit niet te vertalen naar een pakkend verhaal. Visueel is alles wederom dik in orde, met indrukwekkende special effects en prachtige desolate production design. Matt Damon is oké maar nogal anoniem in de hoofdrol.

Gruwelijk en grimmig, zoals je mag verwachten van een film met een dergelijk onderwerp, maar inhoudelijk valt er weinig te beleven. Plot en personages zijn erg zwart/wit (!) en nogal clichematig uitgewerkt, met weinig ruimte tot identificatie. De film heeft een aparte look, met de kleuren grotendeels weggetrokken uit het beeld, maar meer dan een aardige gimmick is dit niet. Net wanneer de verveling begint toe te slaan worden we gelukkig nog getrakteerd op een grootschalige en enerverende oorlogsscene, waarna het onvermijdelijke sentimentele einde zich aandient.

Middelmatige rip-off van Paranormal Activity en Poltergeist. Qua uitwerking van plot en personages aan de erg dunne kant, maar zoals zo vaak bij dit soort films is de getroffen sfeer wel behoorlijk creepy. Ook zijn er een aantal effectieve schrikmomenten. De verrassing is er inmiddels echter wel af en binnen het genre steekt dit absoluut niet boven het maaiveld uit. Op technisch vlak redelijk verzorgd, maar het akteerwerk stelt weinig voor en er zit werkelijk niets in de film dat we niet eerder (en beter) hebben gezien.

Musicals en ik zullen nooit vriendjes worden. Ook bij deze valt het kwartje niet en is er geen klik. Niet met de plot, niet met de personages en niet met de liedjes. Ik ben fan van regisseur Audiard en kan het waarderen dat hij eens iets anders wil proberen, maar het is allemaal net iets te melodramatisch en vergezocht. Wat dat betreft past het musical-format wel bij de inhoud van de film, zou je denken, maar de muzikale intermezzo's doen onwennig en geforceerd aan, hoe subtiel ze ook in het geheel zijn geïntegreerd. Gelukkig barsten de personages niet te pas en onpas uit in gezang; dat blijft ons dan wel weer bespaard.

Leuke Jane Austen-verfilming, grappig en luchtig, met een perfect gecaste Kate Beckinsale. De rest van de cast is overigens ook prima. Visueel nog niet zo tot in de puntjes verzorgd als bijvoorbeeld Pride And Prejudice en Sense And Sensibility (en inhoudelijk ook wel iets minder), maar niettemin een aangenaam en zeer vermakelijk werkje.

Door cameraman Roger Deakins prachtig in beeld gebracht, maar inhoudelijk valt er helaas wel het één en ander op deze goedbedoelde maar soms nogal naïeve film aan te merken. Plot en personages zijn erg karikaturaal en worden op voor de hand liggende wijze uitgewerkt, waarbij zoveel thema's de revue passeren dat het een wonder is dat de film een zekere rust weet te behouden. De mooie ingetogen score van Trent Reznor en Atticus Ross draagt daar absoluut aan bij.

Onbehaaglijke thriller met horror-elementen; met twee uur en een kwartier aan de (te) lange kant maar in ieder geval wel intrigerend en spannend. De structuur van de film is ook best ambitieus; na de min of meer standaard horror-achtige opbouw van het eerste uur wordt de film in de tweede helft behoorlijk bizar en vervreemdend. Goed gemaakt en gespeeld, met een prima hoofdrol voor James Badge Dale, een akteur die doorgaans niet zo opvalt maar steevast goed werk levert.

Prachtig camerawerk in deze natuurdocumentaire van de BBC over Afrika, maar we hebben het allemaal eerder en ook wel eens beter gezien. Op gegeven moment vindt verzadiging plaats, want hoe mooi je het ook in beeld brengt: het blijven dezelfde dieren en gebieden die we te zien krijgen. Maar goed, het zijn gelukkig wel geweldige dieren en hele mooie gebieden, dus valt er ook ditmaal veel te genieten. Op blu-ray ziet het er allemaal oogverblindend uit. De film is ingesproken door Humberto Tan, maar je kunt ook kiezen voor de originele voice-over van Idris Elba. Die klinkt heel wat beter.

Aanvankelijk veelbelovend maar uiteindelijk nogal simplistisch aktiedrama over een onstabiele man (Riz Ahmed) die poogt zijn zoons te beschermen tegen een buitenaardse dreiging. Het script neemt al snel onwaarschijnlijke vormen aan en dat wordt gaandeweg alleen maar erger. Ahmed is zoals altijd het aankijken waard en hij doet hier zijn best, maar zijn rol is te vlak uitgewerkt en het is lastig om mee te gaan in zijn gedachtengang. Op emotioneel gebied maakt de film wat mij betreft dan ook geen indruk. Het is allemaal te sentimenteel en voorspelbaar, met een hoog Thelma & Louise-gehalte.

Qua opzet is deze documentaire wat onduidelijk; het lijkt er een beetje op dat Herzog het allemaal spontaan liet ontstaan. In dat opzicht is de film wel vrij goed gelukt. Sommige mensen die hij tegenkomt hebben zeer aparte (en soms zelfs aangrijpende) verhalen te vertellen. Voor de natuurbeelden hoef je de film niet echt te gaan zien. Ook al is het camerawerk fraai en zijn er bijzondere taferelen te aanschouwen is dat niet waar de docu om draait. Herzog is meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Hij komt af en toe grappig uit de hoek en zijn hilarische commentaarstem is zeer goed te genieten. De scene die ook mij het beste bijblijft is de eenzame pinguin, die zich zonder duidelijk doel afscheidt van de groep en een zekere dood tegemoet loopt. Poetry in motion inderdaad.

Wisselvallige politiefilm, die het vooral moet hebben van de raak getroffen sfeer en het prima akteerwerk van Jake Gyllenhaal en Michael Pena. Qua plot stelt het allemaal weinig voor en één en ander is nogal onsamenhangend. De schokkerige cameravoering is ook niet zo gelukkig gekozen. De grimmige gebeurtenissen maken gelukkig sporadisch wel indruk.

Deze rampenfilm moet het duidelijk meer hebben van sterk akteerwerk dan van spektakel. Door een ecologisch verschijnsel stort de britse maatschappij in en moet een moeder (Jodie Comer) zich met haar pasgeboren baby staande zien te houden temidden van de chaos. Comer is indrukwekkend in de hoofdrol en de film is meeslepend, ondanks het lage tempo en het opzettelijk onbestendige script. Hier en daar zijn de special effects overigens alsnog behoorlijk indrukwekkend.

Teleurstellende SF-film, met elementen van Starship Troopers maar dan gericht op een jeugdig publiek. Dat klinkt wellicht leuk, maar is het amper. De film speelt zich weliswaar af in de ruimte, maar de aktie begeeft zich slechts sporadisch buiten de omgeving van een simulator. Asa Butterfield is weinig bijzonder in de hoofdrol; Harrison Ford komt volgens contract opdraven om één van zijn meest houterige rollen ooit neer te zetten. Best mooi gemaakt en de aanwezige special effects kunnen er mee door, maar inhoudelijk is dit veel te dun en simplistisch.

Intrigerend low budget mysterie, niet overal even geslaagd maar in ieder geval wel vrij origineel en sfeervol. Regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead spelen tevens de hoofdrol en doen dat helemaal niet onverdienstelijk. Eigenlijk is de hele cast best goed. Minpunt is het script, dat op gegeven moment een beetje vastloopt en daarna niet echt meer wil boeien. De film gaat daardoor een beetje als een nachtkaars uit. Jammer, want tot die tijd zijn er veel memorabele, subtiel creepy momenten.

Mooi vormgegeven documentaire over een hedendaagse expeditie om het in 1915 voor de kust van Antarctica gezonken schip van ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton te bereiken. De reconstructie van het verhaal van Shackleton is interessanter dan de expeditie zelf, maar dat mag de pret niet drukken. De zoveelste sterke documentaire van voormalig bergbeklimmer Jimmy Chin en diens vrouw Elizabeth Chai Vasarhelyi.

De film begint sterk, met een ijzingwekkende openingsscene. De uitwerking van het gegeven is intelligent en overtuigend gedaan, maar toch komt de film niet helemaal van de grond. Aan de akteurs ligt het in ieder geval niet; vooral Craig is uitstekend in de hoofdrol. Het camerawerk is ook bijzonder fraai. De climax komt een beetje uit de lucht vallen en de vreemde rol van Rhys Ifans wordt ook niet helemaal duidelijk. Verder is de muziek bij vlagen veel te opdringerig en overheersend, soms zelfs zo erg dat de dialogen er bijna door overstemd worden.