Opinions

Mijn 3de Van Warmerdam.

Sterk hoe de film veel sfeer haalt uit zijn aardig uitgewerkte locaties. Je waant je echt even in een andere wereld, in ieder geval ver weg van de huidige tijd. Geslaagd portret van de jaren `60. Vooral doordat de mensen elkaar niet naar het leven staan, en toch kleinburgerlijke en nieuwsgierige handelingen vertonen, die anderen schijnbaar veel emtionele schade berokkenen. Vooral de angst om doelwit van zo `n compagne te worden is treffend weergeven. Uit de ban springen is er niet bij, vandaar dat iedereen er een zwarte kousen mentaliteit op na lijkt te houden, zolang je maar doet alsof....Ondertussen wringt natuurlijk bij velen de schoen en doet men rare dingen buiten het gezichtsveld van het dorp. Wat weer spanningen met zich meebrengt. Doordat sommige personen van elkaar weten wat zij op hun kerfstok hebben. Elke gebeurtenis wordt breed uitgemeten in het dorp. Blijft toch leuk....Dat naar elkaar loeren, via een miniscuul raampje vanachter een bewegend gordijntje.

Ook wel grappig is dat iemand zich soms terugtrekt in het nabijgelegen bos. En massaal navolging krijgt. Er spelen zich wat absurde situaties af her en der. Maar het had nog allemaal wel wat gekker gemogen. Met name nadat de postbode is opgepakt verdwijnt er toch gelijk een van de dragende en meest komische figuren uit de film. Jammer, dat de film net wat te lang duurt, na een sterk 1ste uur. In het 2de uur is er wat meer verzoening en wat minder achterdocht onder elkaar. Dit komt doordat de film zich teveel richt op de sociaal - emotionele verhouding tussen echtparen, die steeds minder voor het oog van de massa worden uitgesproken. En als dit wel gebeurt is het allemaal wel zo `n beetje de revue gepasseerd.

Deed mij soms wat denken aan Amarcord. Ook zo `n nostalgisch dorp waarin de leerlingen naar school gaan, waarin men absurde dingen beleefd, er genoeg bedrijvigheid is en daar waar de kinderen nieuwe dorpelingen verwelkomen of in ieder geval nauwlettend volgen. Alleen is Amarcord veel beter, omdat die nog veel meer drijft op sfeer en dat gevoel constant vast weet te houden. 3,5*

Viel mij reuze mee,

Weinig van Murphy gezien de laatste jaren. Dus ook niet zijn Big Momma `s House films. Nou, zit deze film wel vol met nogal clichè typetjes, zoals een oude Chinees die voor de goede zaak opkomt en meerdere malen op iemand inpraat om toch het onbereikbare te bereiken. Dat mag de pret niet altijd drukken. Met name de verschijning van Rasputia was toch wel grappig. Dominant, vreetzuchtig en ongemanierd. Leverde soms wat te banale scènes op, maar soms ook wat geslaagde grappen. Met name de glijbaan scène, de autowasscène ( onsubtiele satire op Jessica Simpson `s coverclip These Boots are Made for Walkin ), Rasputia `s jaloersheid en haar eindoptreden in Mexico op Don`t Cha van de Pussycat Dolls deden mij glimlachen. Nooit ergens echt storend, alhoewel Murphy `s personage wel wat meer body mocht hebben.

Film draait wel veel te veel om een niet al te denderend verhaaltje. Terwijl je de afloop al na 10 minuten aan ziet komen.....

Gewoon leuk vermaak, maar niet bijzonder. 3* dus.

Natuurlijk wel een bijzonder heikel punt, als je al te lui bent om buitenscènes daadwerkelijk buiten te filmen. Doet dat vooral veel af aan een goede sfeer.

In Vertigo stoorde ik mij er vooral aan. Met name die autoscène, als je die afweegt tegen zo `n autoscène in Touch of Evil. Dan kun je bijna niets anders concluderen dat het er wat amateuristisch uitziet in Hitchcock `s film. Het einde van Vertigo gaat wat dit betreft nog meer de mist in door dingen niet goed vast te leggen. En dat komt niet door snel camerawerk. Maar dankzij zijn knulligheid.

Daarom waardeer ik films als deze ook zo. Ik neem het allemaal niet te serieus en kan mij er prima mee vermaken. Zitten ook leuke originele en komische aspecten in het plot verweven. Desondanks ben ik al lang geleden ook een vol punt naar beneden gegaan, omdat bij herziening toch wel duidelijk werd dat de film op visueel gebied weinig te bieden had. Vermaak is leuk, maar ik zie nog liever films die op meerdere manieren weten te vermaken door wat aandacht aan hun vormgeving te besteden. En daar wringt hier wat mij betreft vooral de schoen. Bij alle andere Hitchcocks die ik zag tot dusver was dit ook het geval. Filmisch gezien vaak zwak maar qua verhaal vaak wel vermakelijk of spannend. Rope moet ik overigens nog wel zien.

Toch blijft North By Northwest samen met Strangers on a Train verreweg de beste van Hitchcock voor mij. Geslaagde combinatie van spanning en humor.

Dramatisch!

Ik had mij hier veel van voorgesteld maar wat een sof zeg. Werkelijk alle(!) zaken in het leven worden hevig geproblematiseerd, wat is het leven toch zwaar zeg! Nu, kan ik best wat hebben maar jonge twintigers die eigenlijk alleen maar tobben, wikken en wegen i.p.v. af en toe ook gewoon lekker ongecompliceerd eens wat lol te maken gaat er bij mij niet in. Zelfs de zijlijnen in deze film blijken catastrofaal van aard te zijn. Daarbij komt dat ik het vrouwelijke hoofdpersonage een irritant, pruillipperig wicht vond. Verhaaltechnische motieven genoeg, maar ik had geen idee waarom die jongen constant achter haar aan bleef slenteren, net zoals ik ook maar vaag een idee had waarom hun vriend zelfmoord pleegde. De cinematografie is niet heel slecht, maar die eentonige, zeurderige vioolmuziek was niet best.

Een onbeholpen poging van een Vietnamees om een Japanese film te maken. 2*

Wisselvallig!

Het eerste uur vond ik van een veel minder hoog niveau dan het tweede uur. Het eerste kwartier vond ik de personages te veel prietpraat uitslaan, zoals: er zijn belangrijkere zaken in het leven dan gelukkig zijn, ik vraag het je, wat dan?! Kortom, Tarkovsky `s gelul is niet zo aan mij besteedt. Daarbij vond ik het mistgordijn dat in het begin over de film hing amper imponeren. Op een gemiddelde, doordeweekse dag bij het ochtendgloren hangt er hier in de bossen boven de vennen veel meer esthetische nevel/mist.

Daarbij komt de film langzaam op gang en zijn veel scenes veel te donker gefilmd, het leek wel alsof er een amateur aan het werk was. Gelukkig trekt Tarkovsky de boel recht dankzij enkele prachtige shots van bv. 2 verschillend gekleurde flessen die in de regen staan.

Het tweede uur zat ik goed in de film en kon ik eindelijk optimaal genieten van de scenes bij het stoombad, de scenes bij de ruïne en de soms briljante cameravoering. Bv. Het stadsoverzicht van Rome in de vroege ochtend. De scenes waar mensen op de trappen stilstaan was ook prachtig, al was het mij een kleine doorn in het oog dat Tarkovsky niet voor een geheel statisch shot had gekozen. Ik vond het eigenlijk niet zo fraai om tussen alle stilstaande mensen een of twee mensen te zien lopen.

De scene met de kaars was dan weer bloedirritant. Ik kon er geen geduld voor opbrengen en verzuchtte in mijzelf: Steek die kaars gewoon opnieuw aan kerel, je hoeft het parcours niet opnieuw helemaal af te leggen! De eindscene was echter weer briljant, omdat Tarkovsky gezichtsbedrog tot kunst verheft, door steeds meer details prijs te geven en zijn eindshot dus steeds rijker te maken.

Ivanovo Detstvo en Stalker zijn onbetwist Tarkovsky `s beste films, maar Nostalghia wurmt zich voorlopig op een derde plaats. Als ik Tarkovsky `s afstudeerproject niet meetel hoef ik alleen nog maar Voyage in Time en Offret te zien, al gaat daar denk ik wel weer een jaar overheen. Een 3*

Australie? Was dat niet het land waar men tot in den treuren documentaires maakte over kangaroes en koalaberen of anders wel over de verloren generatie Aboriginales? Duidelijk was wel dat men schoon genoeg had van de sociaal geëngageerde films en de wereld wat van het echte Australie wilde laten zien. Trauma `s had men ervan, dat Picnic at Hanging Rock prijkte met de titel van een van Australie `s bekendste exportproducten qua film uit de jaren `70. De vele regisseurs die werkzaam waren in het Ozploitation tijdperk hadden het liever anders gezien. Kom nou, moet men gedacht hebben, we leven in een land waar het voor blokes not done is om openlijk te zeggen dat je de muziek van Shania Twain kunt waarderen en dan zou dat vervloekte Picnic at Hanging Rock, een verkeerd signaal aan de wereld af kunnen geven!

Not Quite Hollywood wil niet louter informatie verschaffen. De film heeft zich ten doel gesteld om mensen te overtuigen om eens een film uit het Ozploitation tijdperk mee te pakken. Juist dat maakt dat Not Quite Hollywood een zeer vermakelijke film is geworden, iets waar het in docu `s nog wel eens aan wil schorten. Niet dat documentaires in zijn algemeenheid geen mooie plaatjes zouden afleveren, maar het genieten en verwonderen......staat allemaal in geen verhouding tot de shitload aan uiteenlopende borsten, rondvliegende ledematen en auto ongelukken die wij hier voorgeschoteld krijgen.

Gedurende de hele speelduur wordt er een meute films uit de Ozploitation periode gedoseerd, wat maakt dat de film zijn tempo behoudt en hoog scoort qua entertainment. Ondertussen luisteren we naar betrokkenen en fans, die vol enthousiasme en met een immense liefde voor het Ozploitation genre commentaar geven op de meest opmerkelijke beelden uit het tijdperk van de Ozploitation film. Daarbij krijgen we ook veel achtergrondinfo, zoals schetsen hoe het er nou allemaal aan toe ging in die tijd en wat hen nou zo aansprak aan de films. Komen we gelijk aan bij de vraag of het allemaal niet wat van een te rooskleurige kant bekeken wordt? Tot op zekere hoogte wel, al komen er ook filmcritici aan het woord, waarvan er een alles trashy spul noemt en niet zit te wachten op het wederkeren van dit genre op Australische bodem. Helaas blijft argumentatie waarom hij die mening is toegedaan wat vaag.

Een zeer uiteenlopende belevenis met veel geinige fragmenten uit films die hun vleugels uitslaan, sommigen lijken het daglicht amper getoucheerd te hebben. ''Maar of het nou Londen is die op een Monty Python achtige manier te kakken wordt gezet, waar we te zien krijgen waar mannen als Tarantino en Wan de mosterd voor films als Kill Bill en Saw vandaan hebben gehaald, waar gesproken wordt over het moment in een film waar je nog uren over na kunt praten, waar we een kijkje nemen in het leven van stuntmannen en de risico `s die ermee gepaard gaan of hoe het soms een wonder was dat er niet zoveel doden zijn gevallen tijdens het wilde west gebeuren op de filmsets'' het is allemaal een enorm lollig gebeuren. Met een wat tragische ondertoon soms, getuige het vele drankmisbruik en de aan lager wal geraakte regisseurs die geen financiers voor hun monsterfilms konden vinden.

Kortom, een absolute aanrader voor iedereen die van referenties, details en films in zijn algemeenheid houdt en kan genieten van een rondleiding door de Australische cinema van de jaren `70 en 80. Vlot en creatief, doldwaas gemonteerd, kleurrijk weergegeven en bovenal tamelijk onweerstaanbaar! 4*

Redelijke film,

Geen film die het moet hebben van zijn veelzijdige plot of van een hoop bombarie.

Vooral een film die aangenaam is doordat Cate Blancett en Judi Dench uitstekend acteren. Met name Judi Dench maakt indruk. Prachtig hoe zij opgaat in haar rol.

Gelukkig kiest de film er niet voor om zich volledig op het drama te richten. Als kijker weet je namelijk al snel dat er iets niet helemaal klopt aan de persoon Judi Dench. Dit mysterieuze element brengt samen met de overeenstemmige muziek wat spanning met zich mee. Ben ook blij dat ik het plot hierboven niet gelezen had. Zo was ik telkens aan het gissen of Judi nou de moeder van Blancett was of dat ze verliefd op haar was. De voice - over die zeer nadrukkelijk aanwezig was, had misschien wat minder prijs kunnen geven, waardoor sommige zaken wat meer aan de kijker werden overgelaten. De voice - over op zich, had zeker een meerwaarde in de film, doordat hij goed de non - verbale karaktertrekjes van Judi Dench ondersteunde en voorzag van sarcastisch commentaar. Helaas werd dat sarcastische met het verstrijken van de film wat minder.

Uiteindelijk niets bijzonders, maar ik heb mij zeker vermaakt. 3,5*

Een film die er erg lang over doet om tot zijn punt te komen.

De film focust zich teveel op de climax van de film. Daarvoor zijn er nauwelijks noemenswaardige scènes te noemen. Sommige elementen in de film zijn zelfs redelijk vervelend te noemen: met name de geforceerde belangstelling van Bergman `s kant voor Grant. De romantiek tussen beiden werkt niet, de apathische houding van Grant is daar zeker debet aan.

De goede acteerprestaties van Ingrid Bergman, die met veel bravoure een ondeugende en zelfverzekerde vrouw neerzet en de bijbehorende vraag aan welke kant staat zij? maken dat de film niet saai is. Verder vond ik de moeder van de schurk ook wel een interessant personage, jammer genoeg was de schurk zelf nogal kleurloos omdat hij zich nooit bezighield met slechte dingen en tijdens zijn gesprekken meer leek op een omhooggevallen watje, nooit had hij het hoogste woord en als hij praatte dan kwamen er nooit gehaaide opmerkingen voor de dag. Verder toonde hij ook slappe knieën toen hij Bergman en Grant samen betrapte tijdens zijn huwelijksfeest . Je vraagt je af hoe zo iemand zo `n toppositie kan verwerven. Daarnaast ging er gewoon geen dreiging van hem uit, waardoor de suspense logischerwijs afnam omdat hij nauwelijks angst inboezemde.

De laatste 20/25 minuten kwam er pas wat venijn in de film geslopen. Het werd pas echt spannend toen Bergman vergiftigd werd . De plotselinge romantische bui van Grant vond ik wat overdreven. Het werd er allemaal te dik bovenop gelegd. Deze film is zeker leuk om eens te kijken, maar ik pas de komende 10 jaar voor een volgende keer. Krappe 3,5*

Naast een schets van relatieperikelen die onverbloemd naar boven komen drijven is dit tevens een nostalgische film, waarin Jeanne Moreau in de armen wordt gedreven van ' haar buurt ' waar ze rondwandelt om polshoogte te nemen of de tijd daar stil is blijven staan. Als een opgewonden kind leeft zij nog steeds op bij het aanschouwen van kinderen die onder het oog van enkele toeschouwers vuurpijlen de lucht in schieten.

Dat de tijd niet stil is blijven staan in haar relatie met Giovanni, wordt pijnlijk duidelijk. De passie en de hartstocht is ver te zoeken, beiden wachten zowat elke avond tevergeefs in hun huis om de impasse te doorbreken. Als er zich dan toch een feestje aandient verandert Giovanni van een zwijgzame, passieve man in een smachtend blok dat uit is op aandacht van zijn omgeving. Zijn vrouw loopt verloren rond, treffende metafoor die bijna lege dansvloer, na een plensbui op het grasveldje. Slechts een vrouw probeert zich nog aan een beeld vast te klampen. Dit kan echter niet voorkomen dat La Notte steeds sappiger wordt en de tijd van aanklampen voorbij is. Naarmate het gezelschap zich tegoed doet aan de drank, een duik in het zwembad neemt en Monica Vitti haar intrede maakt voel je als kijker dat de film nog gaat vlammen.

Giovanni en zijn vrouw krijgen bonje en het mooie was dat geen van beide in wilde binden. Beide kozen deze avond hun eigen pad. Dit leverde fraaie momenten op, waarbij het spel tussen Mastroianni en Vitti op de felzwart - witte tegeltjesvloer, dat er uit zag als een verdeld schaakbord waarop de spelers sjoelende bewegingen maakten, onder het toeziend oog van mensen die een heuse kring om hen heen vormden, oogstrelend was.

Vragen wat ontrouw precies is werden niet beantwoord, maar lieten niet te wensen over, bij de niet te versmaden blikken die Vitti wisselde met haar tegenspeler. Ik was een beetje bang voor Antonioni na het nogal teleurstellende ' L Avventura, maar nu moet ik even terugschakelen want hoe hij hier een nogal gecompliceerde relatie, balancerend op het randje van een definitieve breuk, weet vast te leggen is ronduit bewonderenswaardig. Geen valse noot te bespeuren hier, omdat Antonioni zijn personages laat baden in stiltes en uitgaat van hun krachtige gezichtsuitdrukkingen en daar niet standaard muziek onder plaatst om zijn punt te maken.

Een hele relaxte, wat afstandelijke, pure film die zich in een gestaag tempo afspeelt maar steeds meer door wist te dringen tot in mijn langetermijn geheugen aan toe. Die laatste 5 minuten, het gekozen decor met die lege vlaktes en enkele bomen die hun schaduw aan de hoofdpersonen uitleenden.....De woorden van Mastroianni dat hij de baan wilde weigeren voor zijn geliefde, zonder wrok, zo oprecht..... Ja, alles viel voor even perfect op zijn plaats. Hele integere, steeds zwoeler wordende liefdesrelatie(s), voortkomend uit krachtige acteerprestaties en een sublieme, onovertroffen Monica Vitti als uitgeworpen lokaas, tevens als nummer 3 in een driehoeksverhouding waarbij de vrouwen elkaar het licht wel in de ogen gunden. 4*

Luchino Visconti kon mij tot dusver nog niet behagen met zijn films. Zijn familiekroniek strandde ruimschoots voordat hij in de haven had aangelegd en zijn film over schoonheid, was een nogal gezapige vertoning die mij meer empathie voor huismussen deed krijgen.

Aan White Nights de schone taak om voor een heropleving te zorgen, omtrent mijn denkpatroon aangaande de regisseur. In het begin had ik er een hard hoofd in. De fraaie locatie op en nabij de brug rendeerde niet helemaal dankzij de kluchtige gebeurtenissen eromheen. Natalia verschool zich zelfs in een kippenhok in een poging om Mario te ontlopen. De hele huishoudster in het huis waar Mario verbleef was er ook wat teveel aan. Het leek wel een zagende, lopende band die in een strak tempo melkflessen van een dop voorzag.

Gelukkig raakte ik toch al snel wat meer betrokken bij de nogal schuchtere, vreemde eend van een Natalia. Verstoppertje spelen is voor mij blijkbaar ook niet meer wat het geweest is. Ik vond het mooi om te zien hoe Mario en Natalia de tijd met elkaar doorbrachten. De film leek lange tijd door te gaan voor een voldoende, totdat de sneeuw op het toneel kwam en daarmee de toon zette voor wat visuele flair. Vanaf daar overrompelde de film mij dan toch nog om door te gaan voor een bovengemiddelde film.

Ik hou niet zo van studiofilms, maar zag het er niet aan af dat alles zich in een studio afspeelde, waarvoor Visconti een compliment in ontvangst mag nemen. De finale was ontluisterend, op een goede manier. 3,5*

Wat een schitterende film zeg. Hij begint gelijk sterk: Cabiria wordt door een man van wie ze is gaan houden in het water geduwd. Haar redders krijgen nog geen eens een bedankje.... Een aangename kennismaking met het felle karaktertje van Cabiria.

Ze probeert er van alles aan te doen om te slagen in de liefde. Waardoor ze af en toe wat impulsief overkomt. Overigens wel een geweldige scène als ze staat te dansen met die acteur, hij is een paar koppen groter dan haar! Ook leuk om te zien dat ze zich helemaal laat gaan.

Hoop en teleurstelling overvleugelen elkaar dus regelmatig. Ik vond het optimistische karakter en die trouwe blik van Cabiria zo prachtig. En net zoals bij Amarcord ook al het geval was: de muziek past helemaal bij de film! Het stuk waarin Cabiria weer naar Rome wordt genomen vond ik iets minder, tot ze dan weer uit de auto stapt. Dan zie je weer haar verlangen naar een man die haar echte en ware liefde kan geven. Ik vond het einde dan ook zo tragisch. Eindelijk heb je het gevoel dat alles goed zal komen met Cabiria en alsof haar gebeden door de heilige Maria zijn verhoord. Het is ook zo aandoenlijk als ze huis en haard achterlaat en tegen de accountant zegt dat ze al haar spaargeld heeft meegenomen en hij haar vervolgens besteelt en ze gedesillusioneerd achterblijft. Gelukkig kon ik in het laatste shot toch ook weer een greintje hoop bespeuren. En maar hopen dat Cabiria nog de ware is tegengekomen.

Een film die dus vol staat van emoties en waar ook de nodige humor in voorkomt. Vooral dat stuk wanneer haar vriendinnen denken dat ze te veel gedronken heeft, heb jij haar wat te drinken gegeven? Ik leefde helemaal mee met Cabiria! Zeker een dikke aanrader deze film! 4,5*

Ik ben benieuwd naar de andere werkjes van Fellini.

Ik mag er vaak prat op gaan dat ik niet altijd hoef te zien hoe het met bepaalde filmpersonages in hun verdere filmleven vergaat, maar het meest ontroerende en geruststellende moment hier vond ik toch wel toen bleek, in het cafe, dat de epilepsie - patient niet het leven had gelaten.

Het 1ste half uur was het even doorkomen geblazen. Sinds Jean de Florette kan ik mensen met een bochel niet uitstaan. Laat staan, een man met een bochel die voor een komische noot moet zorgen. Argh!

De aanvankelijk lange zit, was toch een bijzonder aangename omdat Bertolucci voldoende gebeurtenissen de revue liet passeren. Niet dat ze allen geslaagd waren, maar ze waren in ieder geval behoorlijk afwisselend. Daarbij bracht Bertolucci op visueel gebied veel teweeg, een wat dromerig sfeertje in het bos, jeugdherinneringen die later terugkwamen op het scherm, bv. bij het afscheid nemen van elkaar, vlakbij en op de spoorlijn.

De jeugdperiode waarin Olmo en Alfredo elkaar leerden kennen en avonturen beleefden vond ik een van de boeiendste passages, maar ook de ongenadig harde wraakacties, de ( ongeziene ) bedreigingen van het gezag en de ondermijning ervan, door humaniteit na te streven, zoals bv. bij het menselijk schild waren boeiend. Mooiste vrouw hier was ongetwijfeld Dominique Sanda als Ada, die ook al excelleerde in Il Conformista. Vooral de weken voor de wittebroodsweken die ze elders met haar man vierde zorgden weer voor de nodige verfrissing, waarbij mooie cameraposities rondom het meertje werden ingenomen. Kortom, genoeg kruit in het vat hier in deze zeer interessante bespiegeling van de Italiaanse geschiedenis.

Il Conformista is duidelijk de betere van Bertolucci, maar toch kent ook deze film vrij indrukwekkende momenten bij tijd en wijlen. De muziek kan ik mij nu, vreemd genoeg, al niet meer dagen. 4*

Oprecht mooie film waarin zowel de hoofdrolspelers en de regisseur zich kwetsbaar op durven te stellen en zeggen wat hen zoal beweegt.

Misschien wat cliche, dat een vrouw vervelend nieuws hoort, daardoor teveel alcohol drinkt en vervolgens cast en crew teleur moet stellen omdat ze een bepaalde scene niet gedaan krijgt. Toch werkte de manier waarop zij telkens de verkeerde deur openmaakte mij behoorlijk op de lachspieren, terwijl het van de andere kant ook best sneu was.

Naast de vele beslommeringen van acteurs en actrices, die tijdens het filmen o.a. sterallures vertoonden danwel langzaam volwassen werden, krijgen we ook inzicht in waar je allemaal rekening mee moet houden als regisseur zijnde. Uiteenlopend van wat te doen als er iemand zwanger is? Hoe zit het met naaktcontracten? Hoe zorg je ervoor dat de toestroom aan mensen die uit de metro komen niet onuitputtelijk blijken? Er komt toch wel een staaltje perfectionisme bij kijken wat deze film mooi in beeld weet te brengen en zoals Jeunet al eens zei, dat hij geen kleur auto op camera vastgelegd wilde zien die niet strookte met zijn rood - groene kleuren.

Wat ik lief vond, was hoe de cast elkaar af en toe opzocht. Als je een tijdje met ' vreemdelingen ' optrekt ( zoals iemand in de film het verwoordde ) is het toch mooi hoe intiem je wordt met elkaar, ondanks dat de slotconclusie luidt, dat het hele filmcircus uiteindelijk weer uit elkaar gaat en je weer afscheid moet nemen om weer aan iets nieuws te bouwen.

Mooiste moment in de film was absoluut toen iedereen in de auto stapte om op weg te gaan naar een filmlocatie in de bergen. Naast het inzicht dat we krijgen in ' wat er allemaal komt kijken bij het maken van een film ' blijkt ook de opgenomen film zelf best vermakelijk. De kleuren waren inderdaad wel wat flets, maar dat stoorde mij niet, evenals de muziek, die goed tot zijn recht kwam hier. Ontroerend en grappig document over de facetten die om de hoek komen kijken bij het maken van een film.

Truffaut als acteur speelde daarnaast ook een fijne rol, net zoals ik de gehele cast nergens op kleine ergernissen van mijn kant kon betrappen. 4*

Een schitterende film die langzaam begint maar die mij daarna constant wist te boeien, dankzij een kijkje in het pure Siciliaanse leven van de mensen aldaar: de passie, romantiek, de overvloed aan humor. Wauw! 4,5*

De droomsequenties met die plassen melk vond ik zeer tot de verbeelding spreken. Alleen jammer dat zo `n droomachtige scene om zeep wordt geholpen door het gebruik van een bepaalde kleur binnen zo `n scene. De oranje wortel vond ik maar lelijk en deed mij niet doen opstijgen van de grond.

Verder moet ik constateren dat de hedendaagse Italiaanse regisseurs Sorrentino met The Family Friend en Crialese er niet in slagen om hun vorige film ook maar een klein beetje te evenaren. De landschapsfotografie van Agnes Godard is ronduit beroerd bij momenten. Daar waar Lampedusa idyllisch oogde, oogt Sicilië hier eenzijdig, donker en lelijk, natuurlijk zo beoogd maar je zit toch naar potentieel natuurschoon te kijken dat om zeep wordt geholpen door het eiland als metafoor te gebruiken voor het uitzichtloze bestaan van de mensen daar.

De bootreis vond ik nog het minst interessante stuk. Verplichte kost, waarin we zagen dat men leed op de boot. Dat zou ik mij ook wel kunnen verbeelden i.p.v. naar 15 minuten donkere, zogenaamd hysterische ' onder het dek ' taferelen te kijken. Vond het niet hysterisch genoeg dankzij het ontbreken van erdoorheen gemonteerde beelden, de camera bleef gewoon 15 minuten de mensen volgen, zonder noemenswaardige interrupties. Het stuk op het dek in de buitenlucht waar Charlotte Gainsbourg om de familie heen draaide bij het witte zeil, met die muziek eronder werkte juist wel goed. Net zo als het schitterende einde, dat eindelijk tegelijkertijd op muzikaal vlak wist te imponeren, te ontroeren en er visueel eens echt fantasievol uitzag zonder storende haperingen binnen het totale kader. Kleine voldoende, dankzij het einde. 3*