Opinions

"Een lift beweegt per slot van rekening niet uit zichzelf..."

De Lift, een heuze Cult-horror uit ons eigen landje. Niet alleen een van de weinige Nederlandse horrorfilms maar ook de eerste Nederlandse film die wereldwijd is gereleased en tot op heden een cult-status heeft (ook overzee).

Het concept is geniaal. Veel mensen (waaronder ik zelf ook een beetje) hebben ieder moment dat ze in een lift stappen het onheilspellende gevoel dat de lift zal vallen of vast blijft zitten, Dick Maas speelt hier erg mooi op in. Als op een avond een stel beschonken mensen vanuit het restourant boven in een pand met de lift naar beneden wil, slaat de bliksem in. De lift komt stil te staan en iedereen krijgt het opeens erg benauwt. Als de stroom weer aanslaat vind het personeel een lift vol verstikte personen. Als Felix Adelaar van de Liftenfabriek word gestuurd kan hij niets ontdekken. Er blijven echter nieuwe slachtoffers komen en Felix gaat trekt het zich erg aan. Hij gaat op onderzoek uit naar de mysterieuze lift en ontdekt een onheilspellend geheim. Het verhaal heeft zijn gaatjes hier en daar maar over het algemeen vond ik het niet tegenvallen. Alleen de relatie van Felix was een beetje een misser, je bent tien jaar getrouwd en na dat een vriendin je man met een andere vrouw wat heeft zien drinken verlaat je hem meteen? Wouw.

Het acteerwerk viel me mee. Voor zowel Nederlandse begrippen als voor low-budget horror was het acteerwerk alles behalve slecht. Er zaten wel een paar acteurs tussen waardoor ik dacht een aflevering van een Nederlandse huis-tuin en kuiken soap voor me te hebben, maar veel was dat niet. Huub Stapel is een erg degelijke hoofdpersoon en op een paar kleine dingetjes na acteert hij helemaal prima. Door het lage budget waren alle acteurs genoodzaakt hun eigen stunts te doen en dat is goed gedaan.

Net als John Carpenter maakt Maas zijn eigen soundtracks. Met een geleende Jupiter en Juno 60 Synthesizer heeft hij er toch echt wat moois van weten te maken. De soundtrack met die echte 80s synthesizer feel heeft iets duisters en mysterieus en ik kan er ook goed op zichzelf naar luisteren.

De film heeft een lekker spannende sfeer die door de jaren '80 flat en muziek erg word versterkt. De film word nergens bijzonder spannend en op een paar schrik momenten na is de film verre van eng. Wel moet ik zeggen dat de make-up en gore er wel geslaagd uit zien. Op het interieur en de schacht van de lift na is de hele film op locatie opgenomen, en dat is te zien. Op geniale wijze heeft de crew één verdieping van een pand voor iedere scène zo ingericht dat het leek alsof er 15 verschillende verdiepingen waren. De cinematografie is ook goed, de beelden van het gebouw en de lift hebben iets mysterieus.

Het budget was slechts 750.000 gulden (€ 350,000), voor zo ver ik weet is dat het allerlaagste budget dat ik ooit heb gezien. En de film is opgenomen in slechts 32 dagen, waardoor veel scènes in één keer goed moesten.Je kunt zeggen wat je wilt maar dit bewijst toch wel dat Dick Maas een van de efficiëntste regisseurs is die er bestaat (samen met legenden als John Carpenter en Clint Eastwood). Behalve dat zat het Maas tijdens de productie ook niet echt mee, ten eerste wou geen enkele producent de film maken. Ze begonnen al in een vuistje te lachen bij het horen van een moordende lift. Toen er eenmaal een producent was had Maas geregeld ruzie met Matthijs van Heijningen, die hem de film haastig met de crew van het net voltooide Een zaak van leven of dood (1983) liet werken. Ik bewonder het doorzettingsvermogen van Maas en ik vind dat hij ongetwijfeld een erg belangrijk persoon is geweest in de geschiedenis van de Nederlandse film. Waar zijn collega's alleen maar veilige boekverfilmingen en duffe dramafilmpjes maakten, keek Maas naar wat er in Amerika gemaakt werd. Ik wou dat er in Nederland meer van dat soort regisseurs waren.

Zou deze graag in betere beeldkwaliteit zien, dan komt de cinematografie nog beter naar voren. Ik moet ook even zeggen dat ik de poster werkelijk schitterend vind, echt een lekker kitscherige horrorposter. Vraag me af welke kunstenaar die gemaakt heeft. Hoe dan ook, ik kan De Lift van harte aanraden. Niet alleen aan de cult-horror fan maar ook iedere Nederlander moet dit stukje filmgeschiedenis zien.

Limburgia is de debuutfilm van Geleense filmmaker Noël Loozen. De film verteld het verhaal van taxi-chauffeur Willie Willemsen - Wiel voor ingewijden - die maar een droom heeft: de nieuwe koning van de plaatselijke schutterij Limburgia worden.

Hoewel met dit verhaal ook makkelijk een zwaarmoedig drama gemaakt had kunnen worden, kiest Loozen voor een veel minder conventionele wijze om het te filmen. Hij maakt er namelijk een luchtig en bij vlagen absurdistische film van met Lynchiaanse situaties en een visuele stijl die doet denken aan die van Wes Anderson. Eerder maakte Martin Koolhoven ook al een Lynchiaanse absurdistische film: AmnesiA. Verschil met Limburgia is dat die film ook het duistere surrealisme van Lynch heeft overgenomen.

De film draait eigenlijk om het loslaten. Loslaten van een oude traditie (die volgens sommige niet meer past bij deze tijd). Het loslaten van een regionale identiteit (wat steeds meer lijkt te gebeuren). En het loslaten van een dierbare overledene... De manier waarop Wiel uiteindelijk steeds meer verward raakt van de werkelijkheid doet denken aan het werk van Darren Aronofsky.

Limburgia vond ik uiteindelijk een leuke korte speelfilm die op een luchtige, maar toch erg originele manier commentaar geeft op de (Zuid-)Limburgse identiteit. Door middel van het personage van de Hollandse burgemeester (compleet met verschrikkelijk manegerial taal) maakt Loozen ook duidelijk dat het hem zeker niet te doen is om Limburgers belachelijk te maken. Ben erg benieuwt naar volgende projecten van deze filmmaker.

Vermakelijke film met een fascinerend concept. Wat als een pilletje je briljant zou kunnen maken?

Visueel was de film ook wel geinig uitgewerkt. Veel geinige effectjes en ook leuk bedacht dat het beeld meer kleur kreeg als Eddie een pil had genomen.

Het verhaal had verder uiteindelijk niet heel erg veel om het lijf. Opzich had dit concept nog wat verder uitgewerkt kunnen worden. Uiteindelijk toch een leuke film die prima wist te boeien.

Nou, ondanks alle kritiek toch maar bekeken. Er word veel ingepraat, een beetje teveel. En dat is waarom mensen deze film misschien langdradig en saai vinden. Maar als je er een beetje naar probeert te luisteren en het wil begrijpen dan kun je de film beter waarderen.

Ze zeggen vaak wel Amerikaanse-onzin die mij helemaal niets zegt maar af en toe zitten er wel mooie dialogen in. Niet dat ik Geschiedenis niet interessant vind maar Amerikaanse geschiedenis van voor de WWII is totaal on interessante.Soms komt er toch wat actie in, vooral meer naar het einde, zoals bijvoorbeeld het stemmen voor het 13e Amendement en andere debatten.

De film is erg goed gemaakt, helemaal op zijn Spielbergs. Er is erg goed geacteerd vooral door Daniel Day-Lewis en Tommy Lee Jones. De muziek is prachtig!! Weer een echte John Williams! Ook al is het soms wat langdradig en word er veel ingepraat het is toch wel een goede film.

"I know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."

The Lion in Winter verteld het verhaal van de oude Henry II die zijn familie verzamelt voor Kerst. Zijn drie zoons zijn allemaal uit op de kroon en zijn vrouw - die hij voor de gelegenheid heeft vrijgelaten uit haar gevangenis - probeert hem op elke mogelijke manier te dwarsbomen. Dan zijn er ook zijn maîtresse en de koning van Frankrijk, die zijn grondgebied terug wil hebben.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. De chemie tussen Peter O'Toole en Katharine Hepburn (die overigens echt afstamt van Eleanor of Aquitaine) is uitstekend. Ook goed spel van een jonge Anthony Hopkins en een piepjonge Timothy Dalton. De enige die slecht acteerde was Nigel Terry als John, ontzettend infantiel en dom kwam hij over. Later zou hij een stukken betere rol neer zetten als koning Arthur in Excalibur.

The Lion in Winter is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met zoveel dialogen heb gezien, zelfs als personages alleen zijn praten ze gewoon vrolijk door. Hoewel het een beetje vermoeiend was om de hele tijd al die dialogen te moeten verwerken, moet ik toegeven dat de kwaliteit van de dialogen wel bijzonder hoog was. Het ene geniale gevatte antwoord na het anderen wordt je voorgeschoteld. Het feit dat de personages allemaal bijzonder wispelturig en leugenachtig zijn zorgt er voor dat de film ook bijzonder onvoorspelbaar is. Het heeft wel iets zo'n machtsstrijd. Alleen wel een beetje dom dat de personages steeds complotten tegen elkaar samenspannen en deze vervolgens niet geheim houden.

De film is mooi opgenomen in 70mm. In tegenstelling tot wat je zou verwachte bij de ietwat theatrale opzet is de setting wel bijzonder realistisch en lekker grauw en middeleeuws. De muziek van John Barry is een van de absolute hoogtepunten van de film, heerlijk episch en het geeft de film soms een goede dramatische lading.

Al met is The Lion in Winter een sterk historisch drama. Het had beter (en toegankelijker) gekund, maar de film is zeker de moeite waard.

Goede film. Na Herzien toch beter dan ik eerst dacht. Erg Goede Stemmen vooral die van James Earl Jones. Goede Score maar alle liedje zijn weer lichtelijk irritant. De computerinkleuring is soms nog wel mooi. De achtergronden zijn erg mooi. De animatie is wel goed.

Nu vind ik het gesteente, rotsen en stenen enzovoort, in de achtergronden erg mooi. Het lijkt wel een beetje op dat van The Black Cauldron. De achtergronden zijn ook wel mooi alleen word het af en toe, bij bijvoorbeeld gras, iets te licht. Bij The Black Cauldron zijn de kleuren van de achtergronden wat beter.

De animatie is ook wel goed, ook als je bedenkt dat bijna alle animators die aan The Lion King werkte, zelf de regisseur Rob Minkoff, hun debut hadden in The Black Cauldron of The Great Mouse Detective. De tekenstijl van de leeuwen is erg mooi. Zazoe, Timon en Bumba zijn ook nog wel redelijk maar alle andere figuren, zoals Hyenas en andere dieren, vind ik niet zo mooi getekend. Zelfs de animatie in slow motion scènes is er goed.

De CGI-inkleuring is nog best wel goed, al blijf ik liever met echte Cellen zien, maar de 100% CGI die in sommige scènes zit vind ik gewoon lelijk en niet mooi. Zoals bijvoorbeeld in de scène met die kudde van buffels.

Maar eigenlijk mijn grootste kritiek punt is dat de humor gewoon totaal niet grappig is. Het basis idee is heel dramatisch en serieus en dan komen in eens Timon en Bumba opduiken die totaal geen inbreng hebben in het verhaal. De scènes als er gezongen word zijn ook niet echt realistisch. De Hyena's zijn ook erg irritant. Ik vind het ook niet echt typisch Disney als ik eerlijk ben. In echte Disney's als Robin Hood, Snow White en The Rescuers zie ik een hele andere stijl.

Toch word het door personages als Mufasa en Scar wel weer een goede en serieuze film. Ook door scènes als de dood van Mufasa en het gevecht tussen Scar en Simba toch weer wat beter. Zeker niet de beste Disney maar wel een erg goede film die eigenlijk overgewaardeerd word want dit is echt niet de beste animatiefilm.

"Hakuna Matata!"

Enerzijds voelt het een beetje overbodig een film te maken met precies het zelfde verhaal en op momenten beeld voor beeld hetzelfde als de originele film uit 1994. Toch vond ik het zeker geen straf om dit verhaal eens in een realistisch jasje te zien (al weet ik niet of het per definitie beter is dan het origineel).

Ik heb er zeker geen spijt van dat, dat ik deze heb mogen aanschouwen en het feit dat James Earl Jones opnieuw Mufasa vertolkt en het verhaal vrijwel identiek is, vind ik juist een teken dat Disney eindelijk eens de waarde van een origineel respecteert. Al getuigd het feit dat het nodig is dit soort remakes te maken natuurlijk wel van creatieve armoede, waarom niet een geheel nieuw verhaal met realistische dieren?

Donald Glover vertolkt een prima Simba en Chiwetel Ejiofor was verrassend goed als Scar, al kan hij Jeremy Irons niet helemaal vervangen. John Oliver, Seth Rogen en Billy Eichner (Zazu, Pumba en Timon) vond ik wat minder, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik de (veel minder overdreven) stemmen van de Nederlandse 1994-versie nog goed voor de geest heb. De muziek van Hans Zimmer is ook hier fenomenaal en de uitvoeringen van de liedjes waren ook prima. Als ik zou moeten kiezen vind ik de originele soundtrack echter beter, die is wat epischer, veel liedjes zijn daar langer en ik heb nu eenmaal meer met Elton John dan met Beyoncé - al paste haar muziek hier verrassend goed moet ik zeggen.

Het verhaal blijft natuurlijk geweldig en weet mij iedere keer weer te ontroeren, Shakespeare in antropomorfische-vorm (dat schijnt een enkeling overigens niet helemaal te begrijpen: het doel van deze film is geen correcte weergave van de dierenwereld!) en deze aankleding mag er zeker wezen.

Naar de eerdere adapties van Narnia was ik al langer benieuwt. De adaptaties van Disney kende ik al wel en toen ik de DVD van deze mini-serie tegenkwam op de rommelmarkt heb ik die maar meegenomen.

De kinders verschillen hier nauwelijks in leeftijd, alleen zijn sommige ergerlijk kinderachtig (I WANT CANDY NOWW) en andere overdreven volwassen (Peter, kuch kuch). Voor hun leeftijd is het leeftijd niet heel slecht, maar het is zo gemaakt en onnatuurlijk dat GTST er haast niets bij is (overigens huilde die Lucy wel heel overtuigend toen Aslan doodging).

Opzich heeft de film wel een charme en is het sfeervol, maar het is zo ongelovelijk goedkoop dat het haast op de lachspieren gaat werken. De opnames hebben hele fout camerabewegingen en hoe mensen het scherm in en uitlopen ziet er niet uit, belichting is ook typisch low-budget tv. De aankleding is soms best interessant gedaan - zo zien de heks en haar slee er wel vet uit - maar is ook behoorlijk goedkoop. Aslan's kop zag er redelijk uit, maar hoe de leeuw loopte was echt heel amateuristisch. De getekende mythische wezens waren ook een beetje goedkoop, ben er sowieso nooit fan van als 2D en 3D worden gecombineerd. Moet ik echt beginnen over de wolven en bevers? Mensen ik kostuums... Ik dacht echt, WTF ben ik nu aan het kijken. Voor mensen die de vliegscène uit The Neverending Story slecht vonden, wacht todat je deze film hebt gezien...

Opmerkelijk dat deze mini-serie een half uur langer is als de remake uit 2005, maar het verhaal toch veel oppervlakkiger en gehaaster behandeld.

Ik snap dat je als klein kindje dit wel een leuke film zal vinden voor tijdens de kerstdagen (vroeger dan), maar als verfilming van Narnia is het echt waardeloos. Ik ben blij dat de Remake gemaakt is, want die is veel serieuzer, duisterder en degelijker. De scène waar Aslan stief was relatief wel duister hier, maar vond ik in de remake toch veel schokkender. Zo vond ik het erg sterk dat ze daar begonnen met het bombardement op Londen. Het komt denk ik puur door de goedkope tv-adaptatie. In de jaren '80 konden ze namelijk al wel erg goede Fantasy-effecten maken, kijk maar naar films als Willow, Legend of The Dark Crystal.

Hoe dan ook, een film om snel te vergeten, zet liever nog een keer de remake op.
(Trouwens, hoe komt het dat de bewoners van Narnia wel bekend zijn met Turks Fruit, maar niet met een kleerkast? )

De titel Lisa and the Devil en de eerste helft van de film zijn vrij misleidend. De duivel speelt namelijk niet echt een rol in het verhaal. De film is meer een vreemde familietragedie waar de grenzen tussen realiteit en het bovennatuurlijke op surrealistische wijze vervagen. De film bevat ontelbare zijlijnen in het verhaal en heeft een non-linenaire vertelstructuur. Alsof dat nog geen aparte mengelmoes was besloot producent Alfred Leone om de film om te dopen in The House of Exorcism. De film werd namelijk door geen enkele distributeur uitgebracht, ondanks overwegend succes tijdens het Cannes-filmfestival. Leone zag zijn kans schoon en propte demonen en een exorcisme in de film om het als een Exorcist-kloon uit te kunnen brengen.

Telly Savalas was wel een geinige butler en speelde een aardig hoofdrolletje Elke Sommer. Alida Valli (Suspiria, Novecento) speelt de oude gravin, een type-casting die altijd wel goed werkt. Verder was het acteerwerk niet heel jofel.

Hoewel het verhaaltje best sfeervol en macaber is missen we hier toch echt het prachtige kleurgebruik van Bava. Vrijwel alle scènes zijn met felle studiolampen belicht waardoor het lijkt alsof je naar een kostuumdrama uit de jaren '50 aan het kijken bent. De muziek herinnerd er dan wel weer op bombastische wijze aan dat het toch echt de jaren '70 is. Vooral veel romantische melodieën.

Een nogal vreemde film van Mario Bava dus en ook een van zijn laatste. Hierna zou hij alleen nog maar de poliziotto Rabid Dogs maken die pas in 1997 werd uitgebracht en Shock wat bedoelt was als een aflevering voor Dario Argento's TV-serie. Gelukkig zijn er nog zat films waarvan hij het camerawerk heeft verzocht die wellicht de moeite waard zijn.

Rynn is een 13-jarig meisje dat alleen in het huis van haar vader woont sinds die is overleden. Ze is intelligent genoeg om voor zichzelf te zorgen, alleen maken de bemoeizieke verhuurder en haar pedofiele zoon het haar niet makkelijk. Gebaseerd op het boek van Laird Koenig.

The Little Girl Who Lives Down the Lane is zo'n film waarbij de poster werkelijk niets te maken heeft met de daadwerkelijke film. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik een heel ander soort film had verwacht. In plaats van een film over 'killer kids' is het namelijk een bijzonder sterk drama, dat ook erg goed past bij de veranderende opvattingen van de jaren '70 (meisjes/kinderen die meer aanzien krijgen).

Een piepjonge Jodie Foster (met haar jongens-achtige stem) laat al vroeg zien dat acteren haar in het bloed zit. In het zelfde jaar (toen ze nog maar 13 was) speelde ze echter al een prostituee Taxi Driver. Martin Sheen wist ook op sterke wijze een enge kerel neer te zetten, die tegelijkertijd intimiderend is en toch de schijn van overdreven Amerikaanse beleefdheid ophoud.

Soms vond ik wel dat Rynn en Mario zich veel te makkelijk lieten intimideren door de pedofiele Mr Hallet. In de bijzonder schokkende scène waarin Hallet een sigaret uitdrukt op Rynn's Hamster blijven ze naar mijn mening veel te rustig en even later praten ze zelf weer alsof er niets gebeurd is. Ik zou de ziekeling met spoed naar het hiernamaals geholpen hebben als het mijn hamster was geweest...

Door de betreffende scène was ik nogal bezorgt, maar na wat zoekwerk bleek dat ze een dode hamster uit een laboratorium hebben gebruikt voor het shot met de sigaret en de openhaard. De levende hamster was eigendom van een set-designer. Ookal was het nep, Foster vond (in tegenstelling tot haar personage) de scène wel bijzonder schokkend. De filmmakers hielden überhaupt weinig rekening met Foster's jonge leeftijd. De naaktscène werd gedaan door een stand-in, maar Foster was er heel erg op tegen dat mensen zouden denken dat het haar was. Overigens over Pedofilie gesproken, eigenlijk is Mario evengoed als Mr. Hallet een pedofiel gezien hij 20 is en Rynn pas 13.

Hoor veel negatieve dingen over de muziek, maar ik vond het juist een mooie compositie van synthesizer en piano die de melancholie van het verhaal mooi begeleide. De beelden waren ook degelijk geschoten.

Al met al een sterke film.

"Just look at her! On legs! On human legs!"

Goede film. Na herziening toch wel een beetje goed.

De Cel-animatie in de film (dit is namelijk de laatste Disney met cellen) is erg goed. Maar ik moet zeggen dat er hier teveel gebruik word gemaakt van de 2d-cgi. Stukken die gewoon in cel-animatie konden zijn in de computer gedaan. Wel zijn de cgi-effecten best wel goed af en toe maar deze kunnen niet tippen aan die van The Black Cauldron (een film die twee keer zo veel koste).

De achtergronden waren erg goed. Erg mooi getekend. Visueel is het allemaal erg mooi. Goede personages. Ik vond die oude brit met de pijp erg lijken op Fflewddur Fflam uit The Black Cauldron.

De muziek van Alan Menken is heel erg goed. Al moet ik zeggen dat ik de liedjes erg irritant vind. Ook vind ik die caribische muziek niet echt passen, als Andersen nog leefde zou hij vermoedelijk Typische Zeemans liederen beter hebben gevonden (Alan Menken heeft deze ook in Pocahontas).

De Nederlandse stemmen zijn wel in orde al is de synchronisatie net als in Oliver and Company erg slecht.

Al met al toch een erg vermakelijke film.

"Whoever she was, I must have scared the living daylights out of her."

Timothy Dalton's debuut als Agent 007: James Bond. De regisseurs hadden een erg lange lijst van eerdere keuzes die het niet hebben gehaald: Sam Neill, Pierce Brosnan (die het later is geworden), Christopher Reeve, Mel Gibson, Mark Greenstreet, Lambert Wilson, Antony Hamilton, Finley Light, Andrew Clarke en Sean Bean (die tegenspeler van Brosnan is geworden). Tevens is dit de allerlaatste James Bond-film met muziek van John Barry. De openingstitels van A-ha zijn mijn persoonlijke favoriet.

Agent 007 krijgt de opdracht om Koskov, een hoofd van de KGB, naar de Britse inlichtingendienst te brengen. De KGB is van plan om alle spionen in te zetten om de rust tussen Oost en West te verstoren. Het plan is om de hele 00-afdeling te vernietigen. En dan is er nog de celliste die zich voordoet als sluipschutter met de opdracht Koskov neer te halen. Bond raakt in een spel waar niets is wat het lijkt.

Dalton is een erg goede bond, eigenlijk wel de beste samen met Connery. Jeroen Krabbé deed het goed als het hoofd van de KGB, zijn Nederlandse accent dat voor een Russisch accent moest doorgaan vond ik bijzonder grappig. Verder ook leuk dat John Rhys-Davies mee doet als een Rus, ik kon er niets aan doen maar ik moest telkens denken aan zijn rol in Raiders , "INDIE INDIE!". Goed acteerwerk.

Een erg sterk verhaal. Je weet totaal niet wat er verder gaat gebeuren en het is niet zo voorspelbaar. Dat zijn de beste spionage-films. De stunts waren allemaal goed en de actie zag er op een paar gedateerde shots na helemaal perfect uit. Erg grappig dat de gadgets van Philips waren.

De muziek van John Barry vind ik de beste Bond-score. Hierna heeft niemand Barry kunnen overtreffen en Barry's eerdere werk vind ik ook net wat minder. De titelsong van A-ha past ook erg goed bij Barry's score en vind ik de beste Bond theme-song ooit.

Al met al een hele sterke Bond en naar mijn mening ook de allerbeste tot nu toe.

"If you cut off my head, what would I say... Me and my head, or me and my body? What right has my head to call itself me?"

Aparte film van Roman Polanski. Le Locataire vormt samen met Rosemary's Baby en Repulsion zijn appartement-trilogie. Naar het schijnt Bruce Campbell's favoriete horror-film, over bizarre feitjes gesproken...

Een huurder betrekt het appartement van een vrouw die onlangs een zelfmoord poging heeft gedaan. Als hij haar in het ziekenhuis opzoekt ontmoet hij haar vriendin Stella. De dag daarna is de vrouw overleden. Er is echter iets vreemds aan de hand in het appartementencomplex. Vreemden buren ruzies doen zich voor en de huurder begint zich steeds meer te interesseren in de vorige bewoner...

Polanski speelt zelf de hoofdrol. Lijkt me erg moeilijk als filmmaker om dat te doen. Uiteraard weet je zelf het beste wat je wilt zien van je acteurs, maar achter de camera heb je toch veel meer (en veel beter) de controle. Toch vind ik dat hij het zeker niet slecht doet, hij komt erg overtuigend over. Ik vond hem een beetje op Martin Freeman lijken, in ieder geval zijn Hobbit haha. Overigens ook opmerkelijk dat Polanksi zich voor de film als vrouw verkleed heeft (werd mij ook niet duidelijk waarom hij dit deed). Wat ik wel erg typisch vond was dat Polanski met een accent praat, iedereen 'monsieur' zegt i.p.v. 'mister', terwijl alle andere acteurs wel Brits of Amerikaans praten en dat in Parijs.

Het grappige is dat ik me vandaag nog afvroeg hoe het zou zijn als je buren zich over je beklagen als je helemaal niet voor overlast zorgt. Nou blijkbaar helemaal niets.

De film begon vrij normaal waarna langzaam een mysterieuze sfeer begon te ontstaan. Het verhaal was spannend en sfeervol. Uiteindelijk wordt de film steeds vager en uit eindelijk begreep ik het niet helemaal meer. Uiteindelijk is het niet helemaal duidelijk hoe het nou precies zit. Proberen de buren hem nu echt gek te maken? Of is dat allemaal paranoia? Het is in ieder geval wel behoorlijk onheilspellend. En ondanks enkele onverklaarbare voorvallen (de huurder die een jongetje in zijn gezicht slaat bijv.) vond ik het verhaal toch best sterk.

Alles bij elkaar zeker geen slechte film van Polanski. Behoorlijk sfeervol, spannend en goed opgenomen.

Vijf vrienden delen een loft (een soort gehuurde bovenverdieping) waar ze stiekem hun vriendinnetjes heenbrengen zonder dat hun vrouwen dat door hebben. Tot ze op een dag een dode vrouw aantreffen.

Loft is een minder serieuze film als ik had verwacht. De mannen met hun ruzies komen vrij infantiel over en de manier waarop plottwists zijn gebruikt deed me denken aan Quiz van Dick Maas. Überhaupt kwam de film erg Nederlands over (en dat is geen compliment).

Het acteerwerk was wel wat beter dan de Nederlandse standaard. Iedereen deed het wel aardig, met name Filip Peeters (Penoza) vond ik goed spelen. Wel jammer dat de twee beste acteurs van de film Gene Bervoets (Spoorloos) en Jan Decleir maar hele kleine rollen hadden. Hoewel ik geen moeite had de Vlamingen te verstaan is er toch een soort taalbarrière. Ik bleef me er over verbazen dat er telkens werd gesproken over "Iemand graag zien" in plaats van "Iemand leuk vinden"/"Van iemand houden.".

De opnames zijn wisselend. De binnenopnames leken op een Nederlandse boekverfilimg, terwijl de nachtscènes haast aan Michael Mann of de tv-serie The Bridge deden denken, zo mooi waren die geschoten. In sommige flashbacks werd ook mooi met rood en blauw gewerkt (hetgeen ik eigenlijk had verwacht van de cinematografie van Mulholland Drive).

Eerlijk is eerlijk, de film was redelijk spannend en kon me de volledige speelduur boeien. De plottwists waren wel een beetje ongeloofwaardig. Ik vind het altijd maar onwaarschijnlijk dat mensen een heel toneelstukje gaan opvoeren om iemand te gaan verassen. Dat wordt hier wel heel erg gedaan. Vincent doet net alsof hij van niets weet tegenover zijn vrienden, zijn vrienden doen net alsof ze van niets weten tegenover Vincent en helemaal aan het einde blijkt ook nog eens dat Luc iedereen bedonderd heeft. Driedubbel bedrog.

Bizar dat men het nodig vond om een Nederlandse remake van deze film te maken, en ook nog eens een Amerikaanse versie. Deze Vlaamse versie is wel aardig en hoewel de Nederlandse versie toch wel een aardige cast heeft lijkt me het zo onnozel om een letterlijke remake te maken van een film die al Nederlandstalig is. Hoewel een paar van mijn favoriete Nederlandse acteurs (Raymond Thiry o.a.) een rol hebben in de remake heb ik weinig zin om het zelfde verhaal nog een keer op zo'n typische Nederlandse manier te zien.

Al met al dus prima vermaak deze Belgische film, maar minder als dat ik van te voren had verwacht.

Zoals vaker gezegd heb ik helemaal niets met Marvell-superhelden (al waren Sam Raimi's Spiderman-films toen ik jong was wel leuk), maar toen men Logan wou zien dacht ik: Waarom niet? Nooit een X-Men film afgekeken, maar door de stand-alone titel dacht ik dat dat geen probleem zou vormen. Dat deed het niet, alleen zou je veel meer met de personages meeleven als je wist wat Professor X nou voor fout had begaan.

Logan is geen standaard superheldenfilm met veel helden die het tegen een krachtige schurk moeten opnemen. Het is echter wel een typisch plotje dat we heel vaak zien in actie-films. De gepensioneerde held word benaderd om iemand te beschermen en krijgt dan te maken met een slechte organisatie die hen op de hielen ziet, wat volgt een soort roadmovie-achtige film. Desondanks zit er ook weinig inhoud in de film. Ookal zitten er dan ingetogen rollen in en speelden Hugh Jackman en Patrick Stewart erg goed.

Waar ik me heel erg over verbaasde is dat de X-Men strips ook in het universum van de films bestaan. Is dat niet een beetje raar? Verder was de film wel aardig opgenomen, maar nergens echt bijzonder.

Logan is hoe dan ook stuken beter dan de vorige Marvell-film die ik toevallig zag. In tegenstelling tot Deadpool neemt Logan zichzelf wel serieus en vervalt niet tot onderbroekenlol en gimmicks. Aardig filmpje, maar ik hoop nog steeds dat de massale superhelden-rage snel een keer over is.

"The naming of cats is a difficult matter, it's not just one of your holiday games. You may think at first I'm mad as a hatter, when I tell you that each cat's got three different names."

In de toekomst wonen de overlevenden van een ramp in een grote koepel. Ze hoeven niet te werken en leiden een luxe leven, maar niemand wordt ouder als 30. Mensen die vlak voor hun 30e proberen te vluchten worden Runners genoemd. Het is de taak van Sandman om deze runners uit te schakelen. Logan is ook een Sandman, alleen dan wordt hij zelf bijna 30...

Logan's Run heeft een bijzonder sterk concept. Een soort Orwelliaans toekomstbeeld met een interessante achtergrond en veel mogelijkheden. Het plot zelf valt dan weer een klein beetje tegen. Het is zeker niet onaardig, maar zit vol onwaarschijnlijkheden. Als je niet meer door ouders wordt opgevoed, dan ken je daar toch ook geen woord voor, als liefde niet bestaat, dan ken je dat begrip toch helemaal niet... Daar hadden ze wat serieuzer mee om kunnen gaan. De oude man met zijn katten vond ik een leuke toevoeging. Het ontdekken van de Amerikaanse monumenten was wel een beetje een typische poging om Planet of the Apes na te doen.

De ontwerpen van Logan's Run zien er op hun best uit als een achterkamertje in de Death Star en op hun slechtst als een van de mindere afleveringen van Star Trek: The Original Series. Vooral die soepjurken die iedereen aanheeft zijn ongelovelijk fout. De technologie was opzich wel leuk gedaan.

De schaalmodellen waren mooi gemaakt maar totaal niet realistisch.De special effects stelde niet heel veel voor. Het was ook vrij irritant dat telkens als special effects werden gebruikt de film ongelovelijk traag werd. Het had opzich wel een charme uiteindelijk. Haast niet te geloven dat in de volgende jaren Star Wars en Alien uit zouden komen, Logan's Run is in vergelijking bijzonder gedateerd.

De film is verder redelijk opgenomen en de muziek van Jerry Goldsmith was best goed. Wat leuke probeersels met de Moog, hetgeen toen erg modern zal zijn geweest en verder zijn gebruikelijke mooie orkestrale muziek.

Al met al is Logan's Run een vermakelijke Sciencefiction-film uit de jaren '70. De film is gedateerd maar heeft wel charme, een leuk sfeertje en een erg sterk concept.

"What drives me insane is the twofold nature of this nymphet, of every nymphet perhaps, this mixture in my Lolita of tender, dreamy childishness and a kind of eerie vulgarity. I know it is madness to keep this journal, but it gives me a strange thrill to do so. And only a loving wife could decipher my microscopic script."

De Europese intellectueel Humbert Humbert zoekt een kamer om de zomer in de VS door te brengen. Tijdens een rondleiding wordt hij op slag verliefd op Lolita, de 14-jarige dochter van de verhuurder. Lolita wordt een obsessie en uiteindelijk trouwt hij zelfs met haar moeder om bij haar te kunnen blijven...

Een ding moet even worden rechtgezet. Humbert Humbert is geen pedofiel zoals vaak wordt beweerd. Pedofilie is een psychologische aandoening waarbij iemand zich aangetrokken voelt tot kinderen die niet geslachtsrijp zijn. Lolita vertoond echter wel alle tekenen van geslachtsrijpheid (ze is 15 maar ziet eruit als 19). In het boek is HH echter wel een parthenofiel (een volwassen man die zich aangetrokken voelt tot meisjes van 12 die tekenen van geslachtsrijpheid beginnen te vertonen), dat is geen aandoening maar wel verboden in o.a. Nederland, al zijn straffen een stuk minder hoog als bij pedofilie. De hele obsessie van HH is natuurlijk bijna net zo verwerpelijk als pedofilie (bijna want Lolita is ook al best volwassen en weerbaar), maar niet net zo onbegrijpelijk.

Oorspronkelijk schreef Vladimir Nabokov het script van de film gebaseerd op zijn boek. Kubrick maakte echter nog een heleboel veranderingen waardoor boek en film nogal verschillen. In het boek is Lolita 12 en lijkt ze precies op HH's eerste jeugdliefde, in de film moest dat verhoogd worden naar 15. HH is in de film een stuk charmanter en sympathieker dan dat hij in het boek is en verder ontbreekt ook een groot gedeelte van het verhaal. Het boek is over het algemeen een stuk duisterder waar de film nog iets komisch heeft. Lolita is in het boek ook een eenzaam en verdrietig meisje, iets dat in de film helemaal niet terug komt.

Veel veranderingen zijn ook gemaakt om de film überhaupt te kunnen uitbrengen. Kubrick maakte de film onafhankelijk in Engeland, maar moest zich alsnog in bochten wringen om door het filmcensuur heen te komen. Veel explicieter dan Lolita die in de tuin ligt te zonnen of HH die haar teennagels lakt wordt het nergens. Toch wordt wel degelijk de suggestie gewekt dat er veel meer aan de hand is tussen HH en Lolita en dat toont dan weer de kwaliteiten van een filmmaker als Kubrick.

Sue Lyon werd gekozen uit ruim 300 meisjes omdat ze er het meest volwassen uit zag, of zoals Kubrick gezegd zou hebben “One thing that convinced me to hire her was the size of her breasts, which were surprisingly mature for her age”. Lyon was slechts 14 tijdens het filmen en mocht de première niet eens bijwonen om dat ze niet oud genoeg was. Toen ik de film zag dacht ik oprecht dat ze hier ouder was dan dat ik nu ben, zeker een jaar of 19… Maar los van dat het een zeer knap meisje is en uitermate geschikt voor de rol, acteert ze ook nog behoorlijk goed voor haar leeftijd.

James Mason speelde ook sterk als HH. Voortdurend de door en door Britse intellectueel, al verliest hij zich helemaal in zijn obsessie. Knap hoe de film je toch met het personage kan laten meeleven, al zijn, zijn daden eigenlijk heel erg onsympathiek. Peter Sellers speelde weliswaar niet slecht, maar ik vond hem onuitstaanbaar irritant als Clare Quilty. Quilty is trouwens alles behalve een held in dit verhaal want we komen erachter dat hij Lolita alleen maar heeft geholpen om haar in zijn “vrije” hippie-gemeenschap op te nemen en haar te gebruiken voor pornografische – uhum, “art-films”. Bovendien heeft hij zelfs voordat HH Lolita ontmoete al een relatie met haar gehad (hetgeen niet heel duidelijk wordt uit de film, behalve dat Lolita aangeeft dat Quilty haar grote liefde was). Door Quilty vind ik HH alleen maar sympathieker…

Al met al was Lolita een sterk drama dat de kijker behoorlijk weet mee te slepen in het verhaal. Allemaal prettig geschoten in Film Noir-stijl. Het boek werd als onverfilmbaar beschouwt, maar het is Kubrick gewoon gelukt. Al zou hij zelf later hebben gezegd dat als hij de morele complicaties van het verfilmen van het boek had geweten, hij de film nooit zou hebben gemaakt, gelukkig heeft hij dat wel gedaan. Toch ben ik ook stiekem wel nieuwsgierig geworden naar de verfilming met Jeremy Irons die in een tijd met veel minder (geen?) censuur is gemaakt.

Redelijke actiefilm met goede actiescenes en redelijk acteerwerk.

Verhaal lijkt een beetje op dat van Unknown met Liam Neeson.

Al met al een goede film. De poster(s) zijn echt geweldig. De muziek van Leonard Rosenman is gewoon zwaar episch en veel beter dan die van die nieuwe LOTR-films. Beste film van Ralph Bakshi misschien omdat deze het minst volwassen is en niet erotisch of racistisch getint is zoals zijn andere films. Het verhaal is op dat het zo erg abrupt stopt geweldig en je gaat er veel sneller door heen als de nieuwe LOTR-films. De achtergronden zijn erg mooi. De karakter animatie is soms ook wel goed. Maar de gezicht animatie is vreselijk en totaal niet lip-sync. Voor sommige shots en scénes is een vreemd soort techniek gebruikt die van live-action xerox-style animatie kan maken. Deze techniek zit ook in Heavy Metal en andere volwassen tekenfilms en is hierin vooral voor de Orks gebruikt. De effecten zijn bijzonder knullig. In stijl een heel klijn beetje vergelijkbaar met The Black Cauldron maar die is veel en veel beter in animatie.

Geweldige film!!! The Lord of the Rings is een prachtige film. Ik heb normaal niet zo op films uit de 21e eeuw maar The Lord of the Rings vind ik geweldig. Peter Jackson heeft een echte klassieker gemaakt. Hoewel er toch een aantal dingen van de vorige LOTR-film The Lord of the Rings van Ralph Bakshi uit 1978 zijn hergebruikt zie ik ook heel erg de invloed van The Black Cauldron (1985). Goede muziek (soms wel vreselijke iers kattegejank), Goed Geacteerd, Redelijke effecten (ik heb het niet zo op CGI), Een Geweldig verhaal en Prachtige opname locaties.

Voor het eerst de extended edition gezien en ik moet zeggen dat het echt een must is. Bijna schokkend om erachter te komen wat er allemaal uit geknipt is in de korte versie. Erg veel belangrijke stukjes karakterontwikkeling worden gewoon weggelaten.

In de toegevoegde scènes gaat de kwaliteit van de special effects wel wat achteruit, logisch want deze scènes zijn niet zo erg ge finetunend als de scènes die de bioscoopversie hebben gehaald. Toch moet maar eens gezegd worden dat dit een film is uit 2003 en het dus niet alleen heel kostbaar, maar ook nog eens heel knap was dat Jackson zoveel digitale effecten zo echt heeft laten lijken. Dit komt natuurlijk deels doordat er ook gewoon heel veel practical effects in de film zitten.

Er valt nog zoveel uit te wijden over dit meesterwerk. Maar momenteel heb ik niet de tijd om daar echt recht aan te doen. Zonder twijfel de meest epische finale van een trilogie ooit.

Goede film!! Wel minder dan de andere LOTR-film. de effecten van The Two Towers zijn ook wat minder. In vergelijking met de andere twee ooko een beetje saai. Maar los daarvan is het een goede film!

In 1987 werden er twee films gemaakt over moderne vampiers. Near Dark en The Lost Boys. Waar Near Dark flopte en vooral een duister verhaal verteld over een jongen die bij een bende vampiers terecht komt, is The Lost Boys meer een mix van The Goonies en Fright Night met als zij-plot hetzelfde verhaal als Near Dark had. De structuur van het verhaal heeft overigens verdacht veel weg van de klassieke Hammer Horror’s die ongetwijfeld als inspiratie hebben gediend.

Michael en Sam verhuizen naar een kustplaats waar het barst van de vermiste tieners. Michael wordt verlieft op Star en raakt slaags met haar Biker-vrienden. Uiteindelijk mogen David en zijn bikers hem toch wel en besluiten hem te ontgroeien en een van hen te laten zijn. Wat Michael niet weet is dat David en zijn makkers vampiers zijn. Sam raakt bevriend met de lokale vampierjagers en gezamenlijk moeten ze de bende zien te verslaan.

Ik had helemaal niet verwacht dat The Lost Boys een typische jaren ’80 tienerfilm in de trant van The Goonies of Fright Night zou gaan worden, maar die vind ik altijd wel vermakelijk. De film bevat een flinke dosis jaren ’80 muziek en de heerlijke effecten van die tijd. De jonge Kiefer Sutherland doet zijn rol uit Stand By Me nog eens over en Corey Feldman is ook weer in zijn element.

Ondanks de vele deus ex machina’s aan het einde was The Lost Boys een erg vermakelijk jaren ’80 product. Net als The Hunger, Fright Night en Near Dark weer fijne jaren ’80 visie op de aloude vampier.

Lost in Translation van Sofia Coppola (dochter van Francis Ford Coppola) is zo'n drama waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt, maar dat toch vermakelijk is en je aandacht vast weet te houden met het sfeetje.

Bijzonder is dat Bill Murray een ingetogen rol neerzet, maar het alsnog klaarspeelt om de kijker aan het lachen te brengen. Prachtige beelden van Tokyo en de gedateerde en neppige hotels en restaurants en daarnaast ook de prachtige natuur van Japan.

We denken tegenwoordig wel dat je met Engels overal terecht kan, maar ook als je naar Frankrijk of Duitsland gaat zul je buiten grote steden versteld staan hoe hulpeloos je bent (tenzij je natuurlijk gewoon de taal spreekt). Net als Japan hier, waar zelfs de bordjes niet leesbaar zijn voor een buitenstaander.

Op TV gezien en eerste helft was ik er niet helemaal bij, dus deze gaat een keer in de herziening.

Gisteravond deze klassieker van Billy Wilder op het grote doek gezien.

Don Birnam, een onsuccesvolle schrijver heeft een zware alcoholverslaving. Zijn broer heeft bedacht hem op een lang weekend naar het platteland mee te nemen. Birnam gaat echter weg om een nieuwe fles te halen en laat broer en vriendin bezorgt achter. We volgen Birnam door een weekend waarin zijn verslaving steeds sterkere vormen begint aan te nemen.

Wilder weet door middel van een aantal inventieve cinematografische trucjes de alcoholverslaving te verbeelden. Cinematografisch is het allemaal dik in orde met de film en op het acteerwerk van Ray Milland valt ook niet veel aan te merken.

Toch vond ik The Lost Weekend een stuk minder als Double Indemnity. Die andere Film Noir is namelijk erg spannend en weet heel erg te verassen, waar deze naar mijn mening wel heel vaak in de herhaling valt met het alcoholisme. De steeds weer terugkerende zoektocht naar alcohol en lange belerende dialogen worden uiteindelijk een beetje vermoeiend.

Leuk om gezien te hebben, maar ik had er toch meer van verwacht.

Goede film. Bij lange na niet zo goed als zijn voorganger.

Wel erg leuk dat Jeff Goldblum en Richard Attenborough weer terug komen. Maar verder is er niet zo heel veel aan. Het is allemaal een beetje het zelfde maar dan met een minder verhaal en slechtere effecten.

Wel leuk om te zien.

Als je The Love Witch opzet twijfel je regelmatig waar je nu naar aan het kijken bent. Bij vlagen waan je je in een expoitatiehorror uit de jaren '60 '70. De film verteld het verhaal van de moderne heks Elaine die met liefdesdrankjes mannen verlijdt waarna ze aan een noodlottig einde komen...

Je geloofd je ogen niet. Zelfs in de casting is de film een soort eerbetoon aan de jaren '60/'70. Samantha Robinson lijkt een soort mix van Barbara Steele en Edwige Fenech en Gian Keys doet dan weer denken aan de Gary Grant achtige held-figuur.

Audiovisueel hebben we hier te maken met een modern meesterwerk. Cinematografisch veel invloeden van Alfred Hitchcock's beeldtaal en het kleurgebruik en de effectjes van Mario Bava. Qua stijl en stilering ook duidelijk invloeden van de Giallo, Hammer-Horror en de Roger Corman-films. Het kleurgebruik is sprekend technicolor, nog beter gedaan als Quentin Tarantino's pogingen dat te simuleren. De muziek van Anna Biller zelf was op en top Italiaans, heerlijk. Al heeft ze wel La ragione, il cuore, l'amore wel gejat van Ennio Morricone.

Dat is echter mijn lofzang ophoud. Want net als vaak bij Tarantino gaat de retro-look gepaard met droge humor en over-the-top situaties en dat vind ik altijd zo jammer. Ook erg jammer is dat ze de film niet echt in de 70s laten afspelen, in de achtergrond staan moderne politieauto's en er zijn gewoon smartphones. Dat haalt je een beetje uit het escapisme van de film.

Het meest storende aan de film was toch wel de continu aanwezige feministische boodschap. De dialogen waren vaak gewoon lachwekkend en tijdens het kijken van de film dacht ik nog dat de filmmakers de draak stoken met feministen door de meest bizarre feministische leuzen (het tampon gedoe...) uit de mond van een moordzuchtige heks te laten komen. Anna Biller zegt echter dat ze het heel serieus bedoeld en de film ook geen parodie is maar een serieuze aanklacht. Nogal naïef vind ik, net als het hypocriete hoofdpersonage van de film. Ik moest dan ook glimlachen toen onze moderne Gary Grant "What would you know about love?" tegen haar zei, want dat mens bleef maar doordraven over liefde, maar niets in deze film heeft ook maar iets met liefde te maken.

Ook typisch trouwens om de Hitchcock/Giallo/Expoitatie-sfeer gecombineerd te zien met feminisme. De filmmakers waar Anna Biller zich door heeft laten inspireren waren namelijk alles behalve feministisch. Onlangs bij Eye Amsterdam hadden ze Dario Argento te gast en een vrouw prijsde hem om zijn feministische personages waarop de meastro natuurlijk nogal moest lachen, want over het onderwerp zei hei ooit; If they have a good face or figure I would much prefer to watch them being murdered than an ugly girl or man. En toen Brian De Palma voor vrouwenhater werd uitgemaakt omdat zijn films vrouwonvriendelijk zouden zijn was zijn reactie Body Double, een film waarin een vrouw met een gigantische drilboor wordt vermoord... Wat een heerlijke tijd was dat toch zonder al die politieke correctheid.

Visueel dus zeker de moeite waard, alleen jammer van de droge dialogen en al dat feministische gedoe waardoor de film niet echt een ontsnapping aan het heden is. Ook had het occultisme wat mij betreft wat mysterieuzer gemogen en niet zo plat. 2 uur was voor mij toch net een uurtje te lang.

Interessante docu over het leven van H.P. Lovecraft met diverse regisseurs en schrijvers die in zijn voetsporen zijn getreden (waaronder John Carpenter en Stuart Gordon).

Aanrader voor de horror-fan.

Ik droom van schilderen en dan schilder ik mijn droom.

Eind 19e eeuw. De zoon van een Zuid-Franse postbode krijgt de opdracht om de laatste brief van een dode schilder te bezorgen bij de weduwe van diens broer. De zoon volgt het spoor van de schilder, die zelfmoord gepleegd zou hebben en hoort tegenstrijdige verhalen over de tragedie...

Loving Vincent is werelds eerste volledig geschilderde animatiefilm. De film is eerst opgenomen met acteurs die zoveel mogelijk leken op de portretten van Van Goch. Vervolgens zijn die scènes geprojecteerd op een canvas en stuk voor stuk overgeschilderd in de stijl van Van Goch. De techniek is nog niet zo verfijnt als de getekende rotoscoping uiteindelijk was, maar het valt niet te ontkennen dat de film een lust voor het oog is.

Ergens is het jammer dat de film 'Ver-Britst' is, al vind ik dat de Britse acteurs allemaal erg goed waren in hun rol, vooral Douglas Booth en Jerome Flynn. Vincent praat namelijk wel Nederlands in zichzelf af en toe, maar tegen Theo spreekt hij ineens wel weer Engels. Bovendien zijn de brieven van Vincent aan zijn broer uiteraard allemaal Nederlands, dus een Fransman zou die onmogelijk kunnen lezen. Toch best een grote plot-hole.

Verder vond ik het verhaal wel goed aangepakt. In plaats van de laatste dagen van Vincent heel rechtoe rechtaan te vertellen hebben ze er een moordmysterie van gemaakt, met verschillende tegenstrijdige getuigenissen. Passend gezien de hele mythe die rond de schilder is ontstaan. Erg mooi en toepasselijk hoe de film eindigt met Don McLean's prachtige nummer over Vincent (helaas een andere versie). Na de film gezien te hebben gezien zou je er haast een brok van in je keel krijgen.

Het heeft iets wrangs dat iemand die tijdens zijn leven alles behalve gewaardeerd werd, nu de populairste schilder ooit is geworden. Zelf ben ik zijn werk pas echt gaan waarderen toen we moderne kunst bij Kunstgeschiedenis gingen behandelen en Vincent als overgang van het Impressionisme tot het expressionisme duidelijk werd. Wat je ook van zijn kunst mag vinden, het blijft een fascinerend figuur die driftige rooie Nederlander.

Als je bedenkt dat Lucio Fulci later Splatter-regisseur zou worden zou je je dat bij het zien van deze film op de gore scènes na eigenlijk moeilijk voor kunnen stellen. De film is veel beter dan zijn latere Giallo The New York Ripper en qua verhaal eigenlijk beter dan alles wat hij later zou maken.

Carol droomt dat ze haar buurvrouw heeft vermoord. Enkele dagen later komt ze erachter dat haar buurvrouw echt is vermoord, precies zoals zij gedroomd had.

Als je Fulci's zombiefilms hebt gezien zou je niet voor mogelijk hebben gehouden dat hij op zo'n manier een verhaal kan vertellen. A Lizard in a Woman's Skin is spannend en boeit van begin tot einde. Iedereen is verdacht en op Hitchcockiaanse wijze weet Fulci de kijker te misleiden. De twist aan het einde was opzich goed, al had het minder droog gebracht mogen worden. Het acteerwerk van de film was prima en de dub helemaal zo slecht nog niet. De film kwam ook best Brits over voor een Giallo.

Hoewel Fulci erin slaagt om op een goede manier het verhaal te vertellen en de film een aantal gave surrealistische droomscènes heeft, vind ik de film visueel verder een beetje rommelig. De cinematografie is niet heel erg sterk en mijn versie had vaak wazig beeld waardoor het leek alsof de camera de hele tijd out-of-focus was. Verder had er best een standaard of steadycam gebruikt mogen worden, de hele film lijkt uit de losse hand gefilmd te zijn zo erg trilt het (wat dat betreft best modern want tegenwoordig zie je dat altijd). Ook de zoom-functie wordt naar mijn mening wat te vaak gebruikt. Ondanks dat vond ik wel dat Fulci op een hele gave manier gebruik maakt van reflecties in deze film en Fulci gebruik zowaar een split-screen en split-diopter shots net als Dario Argento en Brian De Palma destijds deden.

Dat Fulci later de Godfather of Gore zou worden is trouwens hier al duidelijk zichtbaar. Niet alleen zijn de moordscènes best wel bruut en komen er zelfs darmen aan te pas, maar er zit ook een super akelig shot in van een laboratorium met dierenproeven. Nu zag ik meteen dat heb nep was (Fulci mag dan een gorehound zijn hij is geen monster), maar de dierenbescherming was daar niet zo zeker van. Er werd een rechtszaak gehouden waarin Special effects-genie Carlo Rambaldi de nephonden liet zien om te bewijzen dat het nep was. De scène bleef echter zeer controversieel.

De muziek van Ennio Morricone (die man heeft zowat aan iedere Giallo uit de jaren '70 gewerkt lijkt het) zette weer een prima sfeertje. Al vond ik zijn muziek voor Argento's films vele male beter. In Four Flies on Grey Velvet komt de funky 70s sound goed over, hier vond ik het een beetje cacofonisch.

Alles bij elkaar toch een zeer degelijke film van Lucio Fulci. Qua cinematografie vind ik The Beyond en Zombi 2 toch echt vele male beter, maar qua plot is deze onovertroffen in zijn oeuvre. Een must-see voor de Giallo liefhebber.

Slechte film. Totaal niet objectief en in werkelijk alles probeert de film een negatief beeld te schetsen van zowel de politie als justitie. Ontzettend onrealistisch, politie die het bezit van thriller-romans als bewijs beschouwt? Met die logica ben ik wel een heel gevaarlijke moordenaar. Daarnaast is het ook nog ontzettend houterig en stijfjes geacteerd. De film vergeet ook zowaar om vermakelijk te zijn, of ook maar enigszins van toegevoegde waarde. Een krantenartikel over de zaak is nog vermakelijker dan deze geromantiseerde onzin.

De Beierse Koning Lodewijk II is een van de meest fascinerende figuren uit de Geschiedenis. Ten tijde van industrialisatie omarmde de koning het Romantiscisme. Financierde het werk van de beroemde componist Wagner (toentertijd helemaal niet zo succesvol) en liet de meest prachtige sprookjeskastelen bouwen. Lodewijk leefde in zijn eigen droomwereld en toonde totaal geen interesse in het besturen van het land. Hetgeen hem - ondanks grote populariteit onder het volk - veel vijanden opleverde...

Als afsluiter van zijn Duitsland-trilogie maakte Luchino Visconti een groots drama over de Beierse koning. Zoals gebruikelijk is in de Italiaanse filmindustrie speelde acteurs van verschillende nationaliteiten mee die tijdens de opnames allemaal hun eigen taal spraken. Aangezien de meeste acteurs Duitstalig zijn en er geen Engelse dub van de volledige speelduur is, beveel ik de Duitse dub aan (dat is bovendien accurater). Helmut Berger (die een grote gelijkenis vertoond met beeltenissen van de koning) is uitstekend gecast als de Koning. Al kwam hij wat tirannieker over als dat ik me de koning had voorgesteld. Trevor Howard speelt Richard Wagner en ondanks dat ze de rol nooit meer wilde spelen keert Romy Schneider terug naar haar rol van Sisi (alleen ditmaal historisch correcter).

De film weet de Romantiek van Lodewijk uitstekend te vangen. De locaties die je verwacht zijn er allemaal, prachtige Beierse sneeuwlandschappen en de maanverlichte kastelen van de koning. Allemaal erg sfeervol in beeld gebracht met uitstekende cinematografie. Verder waren de kostuums uitzonderlijk goed en uitgebreid verzorgd. Er is kosten noch moeite gespaard in de aankleding van de film.

Minder is de opbouw van de film. De speelduur bedreigd bijna 4 uur, maar toch kiest Visconti ervoor om geen aandacht te wijden aan de jeugd van Lodewijk, wat toch echt een gemiste kans is omdat het juist interessant zou zijn om de harde jeugd van Otto en Lodewijk te zien. In plaats daarvan licht te focus vooral op de aftakeling en de homoseksuele nijgingen van de koning in de tweede helft van zijn leven. Hoewel veel historici aannemen dat Lodewijk homoseksueel was, is het vooral gebaseerd op het feit dat hij nooit getrouwd is, geen maitresses had en hechte vriendschappen onderhield met mannen. Lodewijk was erg populair onder het het volk en een gerucht van homoseksualiteit zou dat kunnen veranderen in het Katholieke Beiren, dus zijn vijanden hadden hier duidelijk baat bij. Ik vind dan ook dat de focus wat meer op de vriendschap met Elisabeth had mogen liggen en de bouw van de kastelen (wat hier werd overgeslagen).

En ook niet onbelangrijk, dit nogal trage kostuumdrama was 1000x spannender geweest als het werd verteld als een moordmysterie. Iedereen weet dat Ludwig een mysterieuze dood is gestorven dus dit zou een ideaal begin zijn, als de laatste helft nou door de ogen van een onderzoeker werd verteld werd het verhaal ook veel interessanter. Desalniettemin was de dood zoals deze in de film zat ook lekker mysterieus gelaten (met zeer toepasselijke muziek van Wagner).

Al met al had deze grote film veel beter kunnen zijn, maar hij is toch zeker niet slecht. Vooral de schitterende locaties, kostuums en cinematografie zijn positief en daarnaast werd er ook niet onaardig gespeeld. Het is jammer dat de Duitse dub slecht is ondertiteld en de audio erg mono is, maar het beeld is door Studio Canal gelukkig wel in ere hersteld.