Opinions

A guy told me one time, "Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner." Now, if you're on me and you gotta move when I move, how do you expect to keep a... a marriage?

Eind jaren '80 had Mann plannen voor een tv-serie over een kat en muis-spel tussen bankovervallers en de LAPD. De pilot werd uiteindelijk als de geflopte film L.A. Takedown uitgebracht en de serie kwam er nooit. Jaren later boog Mann zich opnieuw over het script en maakte de beste film uit zijn carrière.

Detective Vincent Hanna zit achter een bende goed georganiseerde professionele bankovervallers aan. Door een uit de hand gelopen overval komt hij op het spoor van meesterbrein Neil McCauley. Beide zijn echte professionals. Hanna verliest zich zo in de zaak dat zijn huwelijk op de klippen loopt en McCauley dreigt alles te verliezen.

Heat is de aller eerste keer dat Al Pacino en Robert De Niro samen in een film te zien zijn. Eerder zaten ze allebei in The Godfather: Part II, maar deelden geen scènes door een verschil in tijdsperiode. Pacino en Niro zijn twee acteurs die heel erg aan elkaar gewaagd zijn en vaak met elkaar worden vergeleken. Juist daarom is het zo mooi dat ook de personages Hanna en McCauley in veel opzichten elkaars gelijke zijn, maar ook weer veel verschillen in hun karakter hebben. Hanna is een harde detective die niet vies is van wat verbaal geweld (volgens Mann te wijten aan een drugsverslaving van het personage). McCauley is een zakelijke en introverte crimineel. Hanna's leven valt uit elkaar en McCauley's leven moet nog echt beginnen. De chemie tussen de twee acteurs is perfect en met name de dialogen van Pacino waren echt geniaal. Who? Who? What are you, a fucking owl? Verder hebben we dan nog Natalie Portman in haar derde rol, Val Kilmer, Jon Voight en Danny Trejo in enkele van hun beste rollen.

Michael Mann staat bekend om zijn sterke cinematografie en sfeervolle kleurgebruik. Heat is dan ook meesterlijk opgenomen in prachtig breed Anamorphic formaat met lenzen van Panavision, verzorgt door cinematograaf Dante Spinotti. Briljant ook om juist tijdens de beroemde café-scène het camerawerk simpel te houden. Met twee camera's tegelijk opgenomen, een over-the-shoulder shot van Pacino en een over-the-shoulder shot van De Niro. De vele nachtscènes hebben een heerlijke sfeer door de prachtige kalme blauwe kleur. Als je de film naast The Dark Knight van Christoper Nolan zet zie je duidelijk dat Nolan zich door het LA van Mann heeft laten beïnvloeden voor zijn versie van Gotham City.

Verder staat Mann natuurlijk ook bekend om de sfeervolle elektronische muziek die in zijn werk gebruikt wordt. Elliot Goldenthal verzorgd een mooie orkestrale soundtrack met thema's die de spanning en drama ten goede doen. Daarnaast bevat de film veel synthesizer muziek van Brian Eno en Moby die de sfeer van de film dan weer versterken.

De Directors Defenitive Edtion heeft een prachtige 4K-restauratie van de film. Je ziet her en der dat de kleuren achteraf zijn veranderd en enkele shots opnieuw ge-edit zijn. Het is echter geen hele grote update, maar meer een must door de beeldkwaliteit.

Heat is een moderne film noir, die zowel ultra-realistisch als prachtig stilistisch is. Het meesterlijke acteerwerk, de focus op drama en harde realistische actie maken Heat tot een uitzonderlijke goede Misdaad/Thriller.

"Betty Finn was a true friend and I sold her out for a bunch of Swatch dogs and Diet Coke heads. Killing Heather would be like offing the wicked witch of the west... wait east. West! God! I sound like a fucking psycho."

Een tijdje terug heb ik het boek Revival van Stephen King gelezen, de hoofdpersoon uit dat boek heeft het ergens over films uit de jaren '80 en zegt dat hij Heathers de allerslechtste film vind die hij ooit heeft gezien en uiteraard ben ik zo eigenwijs om de film dan alsnog te bekijken.

Veronica is het vervelende gedrag van haar 'vriendin' Heather meer dan zat. Samen met haar nieuwe vriendje besluiten ze een grapje met haar uit te halen, alleen gaat het niet helemaal zoals gedacht... Grappig hoe deze film totaal anders was als je door zijn reputatie, poster of plot-omschrijving zou verwachten.

Winona Ryder, die enkele jaren later ook erg sterk was in Coppola's Dracula, speelt een best leuke hoofdpersoon. En Christian Slater heeft duidelijk best wat energie in zijn rol gestoken hier, aan het einde deed hij me een beetje aan mezelf denken als ik met een vriend over films loop te discussiëren. Met het verdere acteerwerk was ook niets mis, al moet wel gezegd worden dat eigenlijk niemand natuurgetrouw acteert (het is dan toch echt een Komedie-film).

En ik maar denken dat belachelijk provocerende komediefilms iets van de laatste tijd waren, in de jaren '80 konden ze er blijkbaar ook wat van (al is dit de eerste keer dat ik het zie). Heathers is totaal anders als John Hughes-films omdat de film nogal donkere humor heeft. Grappen over zelfmoorden en dan dat taalgebruik. Ik vond de film nergens echt bijzonder grappig - maar dat heb ik eigenlijk altijd bij komedies - maar de absurditeit was toch wel enigszins vermakelijk. Creepy feitje: sommige acteurs uit de film zijn nogal jong overleden.

De film is in grote lijnen erg onvoorspelbaar en het einde was best leuk gedaan. De film mist een gave 80s soundtrack (Big Fun is niet echt wat je noemt gaaf, en de film schijnt de muziek ook een beetje in de zeik te nemen) en dat is toch wel jammer, ook had ik ergens verwacht dat het een horror-komedie was en dat was het zeker niet. Ook word ik om de een of andere reden altijd een beetje gedeprimeerd van films over tieners, roept altijd weer de vraag op: Ben ik nou heel abnormaal of klopt het beeld dat films van tieners schetsen gewoon helemaal niet.

Vind het moeilijk om de film te beoordelen maar wil hem uiteindelijk dan toch maar een voldoende geven. Geinige film om een keer gezien te hebben en toch wel best vermakelijk. Wel kan ik je aanbevelen om hem met Nederlandse ondertitels te kijken, die tieners praten namelijk nogal 'hip' en ik kon het maar moeilijk volgen.

“You're not my class, Canton, and you never will be. You'd have to die first and be born again.”

Een associatie van landeigenaren schakelt een leger van huurlingen in om immigranten die verdacht worden van het stelen van vee te vermoorden. De sheriff van Johnson County is niet van plan om dat te laten gebeuren. Ondertussen is hij verwikkeld in een driehoeksverhouding met de eigenaresse van het plaatselijke hoerenhuis en een premiejager…

Michael Cimino breekt met de Hollywood-conventies voor het maken van een western. Geen verhaal met cowboys en Indianen maar een verslag van het harde leven van Oost-Europese migranten in de 19e eeuw. ‘Outlaws’ in de ogen van corporaties omdat ze vee slachten om niet te verhongeren. Het gebruik van Duits en Slavische talen in een Western lijkt misschien vreemd maar is wel realistisch.

Kris Kristofferson speelt een sterke hoofdrol. Naast hem een sterke cast van Christopher Walken, Isabelle Huppert (die een beetje uit de toon valt door haar Franse accent) en John Hurt. Verder nog rollen van Brad Dourif, Jeff Bridges en Joseph Cotten.

Heaven’s Gate is visueel een zeer indrukwekkende film van een zeer grote schaal. De Westerns van Leone waren qua schaal al indrukwekkend maar deze film weet ze in dat opzicht te overtreffen. Je ziet wat voor grote aandacht er naar alle details is gegaan om alles zo accuraat mogelijk te krijgen. De sterke cinematografie wordt begeleid door een subtiele sfeervolle soundtrack van David Mansfield met veel gitaar en viool.

Productiegeschiedenis

Michael Cimino liep de hele jaren '70 rond met persoonlijke ideeën voor films. Toen hij de kans kreeg om The Deer Hunter te maken en dit een mega-succes bleek te zijn gaf United Artists hem volledig de vrije hand om te maken wat hij ook maar wilde. United Artists had net nieuw bestuur gekregen zonder ervaring in de filmindustrie, waardoor ze het volledige beheer van het budget aan Cimino overlieten.

Aanvankelijk zou zijn film over the Johnson Country War een gemiddeld budget krijgen, maar Cimino bleef vragen om meer geld. Door zijn perfectionisme, detaillisme en streven naar historisch authenticiteit ging de film gigantisch over budget. Complete historische dorpen werden gebouwd, alle acteurs kregen rijlessen, schietlessen, leerde Slavische dialecten spreken, velden werden geïrrigeerd zodat ze groen zouden blijven en iedere scène werd minimaal in 33 takes gefilmd. Uiteindelijk is meer dan 400 kilometer (250 uur) aan film opgenomen en het budget van 11 miljoen naar 44 miljoen opgelopen.

En de film werd een van de grootste flops in de geschiedenis van de film. Na slechts een week gedraaid te hebben werd de film al uit de roulatie gehaald door de regisseur en ingekort, wat niets hielp. De film kreeg zeer slechte publiciteit en werd door critici afgebrand. Bovendien werd het verhaal van de film gezien als het om zeep helpen van the American Dream…

Heaven’s Gate betekende het einde voor New Hollywood. Nooit meer zou een regisseur in het studiosysteem vrij spel krijgen. Auteurs waren niet langer een goede investering en iedere producent maakte zeker dat hij inspraak had op het productieproces. Een ontwikkeling die heel duidelijk te zien is aan de focus op blockbusters in de jaren '80, al zijn er nog zat dure flops geweest zoals Lynch's Dune maar die waren dan meestal door Europese producenten zoals Dino DeLaurentiis bekostigd .

De productie was berucht om de vele dierenmishandeling die er heeft plaatsgevonden. Het hanengevecht is echt, het onthoofden van kippen en slachten van vee is echt en in de gevecht scènes zijn paarden niet alleen mishandeld (gebroken benen) maar ook gedood. In de film zijn zelfs beelden te zien van dynamiet dat zeer dicht bij een paard ontploft. Dit alles is aan het licht gekomen omdat de eigenaar van de paarden de studio heeft aangeklaagd. De American Humane Organisation was zwaar geschokt door de manier waarop dieren zijn behandeld en de Alliance of Motion Picture & Television Producers deelde die zorgen. Vanaf nu kreeg American Humane toestemming om iedere filmproductie met dieren bij te wonen en ontstond het gebruik om aan het einde van een film “There where no animals harmed in the making of this film” te tonen.

Conclusie

Op een of andere manier ben ik altijd nieuwsgierig naar films die zijn geflopt. Waarom? Omdat de maker hier meestal (te) veel vrijheid had gekregen en soms het publiek simpelweg niet klaar was voor een film (Blade Runner). Heaven’s Gate is het schoolvoorbeeld van een mislukt meesterwerk. De film is ongelofelijk indrukwekkend, prachtig geschoten en met een zeer accuraat beeld van het Amerika van de 19e eeuw. Het verhaal loopt alleen niet helemaal lekker en het is alles behalve een toegankelijke film door de lengte. Toch vind ik de film het kijken zeker waard.

"All the best people have bad chests and bone diseases. It's all frightfully romantic."

Had deze film al lang geleden op DVD gekocht en gister avond dan eindelijk eens opgezet.

De film gaat over een bijzondere vriendschap tussen twee meisjes - Pauline en Juliet - in het naoorlogse Nieuw-Zeeland. Ze hebben allebei een erg grote fantasie en raken onwaarschijnlijk. Hun ouders vinden de vriendschap echter te intiem en besluit dat het beter is als de twee elkaar niet meer zien. Als zelfs overwogen wordt om Juliet naar Zuid-Afrika te sturen, zien de twee geen andere oplossing... Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Goed geacteerd door Melanie Lynskey en Kate Winslet, al vind ik dat beide meisjes er veel ouder uitzien dan 15. Erg slimme keus van Peter Jackson om de film niet te maken als een historische film met letterlijke feiten en dergelijke, maar er een drama van te maken. Het had namelijk (in de handen van een andere regisseur) een erg langdradige en saaie film kunnen zijn. Jackson zorgt er echter voor dat Heavenly Creatures een bijzonder vermakelijke en meeslepende film is.

Hoewel ik vind dat de ouders in deze film bijzonder onredelijk zijn. Begrijp ik Pauline's haat tegenover haar moeder uiteindelijk niet. De ouders van Julliet zijn namelijk in werkelijkheid veel erger en helemaal aan het einde, als ze echt besloten hebben haar te vermoorden, vond ik dat zelfs erg overdreven (dat is het altijd natuurlijk). Overigens heeft de film de moord minder gewelddadig afgeschilderd als het werkelijk is gebeurd. Moeder lief is in het echt namelijk eerst gewurgd en daarna ruim 40 keer met een zware steen geslagen. Het einde van de film is vrij abrupt en deprimerend te noemen. We krijgen namelijk te horen dat de politie Pauline's dagboek vond en dat de meisjes allebei zijn veroordeelt tot een gevangenisstraf. Geen levenslang door hun jonge leeftijd. Ze werden allebei vervroegt vrij gelaten onder de voorwaarde dat ze elkaar nooit meer zouden zien, wat natuurlijk ongelofelijk tragisch is. De echte Pauline en Juliet leefde nog steeds toen de film werd gemaakt. Juliet is nu mystery-schrijfster Anne Perry en Pauline is streng Katholiek geworden en heeft een boerderij in Engeland waar ze zich inzet voor gehandicapte kinderen.

Goede muziek van Peter Dasent. De film is erg goed opgenomen en Jackson maakt gebruik van effecten en visuele uitstapjes die je niet bij een dergelijke film zou verwachten. De beelden van de fantasy wereld zien er sfeervol en cult-ig uit. Ook Jackson's genre-achtergrond is merkbaar in de proloog en aan het einde, al is het toch lang niet zo bloederig als Brain Dead (maar dat is dan ook de film waar het meeste nep-bloed ooit voor is gebruikt). Ook de knipoogjes naar The Third Man waren grappig, al vraag ik me af wat Juliet tegen Orson Welles heeft, haha.

Vooral de vlucht in de verbeelding van de twee hoofdpersonen en het tragische sprak me wel aan. Leuk uitstapje van Peter Jackson en een echte aanrader.

Sterke film van eigen bodem. Aan het begin word uitgelegd dat de film niet geheel waarheidsgetrouw is, duidelijk een gevolg van een rechtszaak. Ook is het personage van Willem Holleder weggelaten omdat hij met een zaak gedreigd zou hebben. Vind het eigenlijk maar belachelijk dat criminelen in Nederland nog zulke rechten hebben, bah. De vraag blijft dan ook als je de film kijkt wat echt is gebeurd en wat niet.

Rutger Hauer zet een erg sterke rol neer als Alfred Heineken, al vond ik wel dat ze hem in het begin van de film wat meer in beeld hadden kunnen brengen. Reinout Scholten van Aschat was wel sterk in de hoofdrol, geniaal toen hij Al Pacino uit Scarface na deed (Scarface was trouwens nog niet uit in Nederland in 1983, maar boeien). Verder komen er nog een aantal bekende gezichten voorbij, de meneer van de telfort-reclame bijvoorbeeld en wat ik best wel grappig vond was Porgy Franssen die Moszkowicz wel heel erg goed na deed. Af en toe was het helaas wel een beetje 'gemaakt' zoals meestal bij Nederlandse films, maar toch was het acteerwerk over het algemeen een dikke voldoende.

Wat ik een beetje miste was meer voorbereiding op de ontvoering, uiteindelijk gaat de film lang door op wat er na de ontvoering plaatsvond, wat er vooraf ging was eigenlijk een beetje afgeraffeld. Ook de manier waarop het verhaal verteld word had beter gekund. Verder was het allemaal wel prima, het mag dan wel niet precies zijn hoe het toen is gegaan als een Crime-Thriller staat het als een huis. Bovendien was er ook prima drama.

De muziek van Junkie XL, (een DJ/Producer die in het buitenland enige bekendheid heeft en van wie ik nog nooit heb gehoord) ook wel Tom Holkenborg, was best aardig. In het begin hebben we 80s-achtige synthesizer muziek, later wat (computer-)orkestraal en dan lijkt het wel of ik naar een Amerikaanse actiefilm aan het kijken ben. Niet slecht.

Al met al vond ik het een sterke film. Helemaal prima, zeker volgens Nederlandse standaard.

De tweede film met Jeff Bridges alweer deze avond. Hell or High Water werd mij aangeraden door een vriend als een van de films uit 2016 die je gezien moet hebben. Hij had gelijk, want Hell or High Water is een van de beste films van 2016.

Twee broers overvallen banken van Texas Midwest om de hypotheek van hun moeders boerderij af te kunnen betalen. Een doorgewinterde ranger en zijn partner moeten ze opsporen.

Het acteerwerk van de film was erg goed, geen overdreven gedoe maar ingetogen acteerwerk. Chris Pine en Ben Foster deden het goed als de twee broers en Jeff Bridges zorgde voor luchtigheid en humor hier en daar.

De film neemt lekker de tijd in vergelijking met de flitsende Hollywood-films die je tegenwoordig veel ziet, maar bevat uiteindelijk ook goede actie. Mooie beelden van het mistroostige Texas en goede cinematografie.

De geslaagde combinatie van misdaad, drama en de typisch Amerikaanse-setting deden me denken aan de tv-serie Breaking Bad. Al met al een erg sterke film van vorig jaar. Lekker rustig mooie beelden en uitstekend drama.

"Your suffering will be legendary, even in hell!"

Het tweede deel in de Hellraiser-reeks werd vrijwel direct na het succes van het origineel al gemaakt. Nog steeds heeft de film een laag budget maar Tony Randel weet daar prima mee om te gaan.

Het acteerwerk was ruim in orde. Een hoop acteurs uit het eerste deel keren terug en er zijn een paar nieuwe gezichten. Doug Bradley speelt weer erg goed als Pinhead.

Het verhaal van dit vervolg heeft best een goed concept. Het moest helaas wel aangepast worden om budgettaire redenen en het feit dat enkele acteurs niet meer mee wilde spelen. Uiteindelijk is het verhaal magertjes met enkele missers maar dat weegt dan weer op tegen het feit dat we meer scenes met de cenobytes hebben. Zo'n 20 minuten. Een goede twist was dat Pinhead zich realiseert dat hij een mens is geweest en besluit Kirsty te helpen, al is het veel te rommelig en gehaast gedaan. Ook vind ik het maar een vreemd idee dat ze dood gaan... Aanvankelijk was het plan dat dit de laatste film zou zijn met Pinhead en de cenobytes en dat Clare Higgins in deel drie terug kwam. Het was pas na deze film dat de filmmakers zich realiseerde hoe populair Pinhead was, vandaar dat vervolgen daar enorm op inspeelden.

Ondanks dat het budget nog steeds laag is is dit deel veel ambitieuzer. Het grootste deel van de film speelt zich af in de hel. De gore en make-up zijn erg goed gedaan in deze film. Ook de special-effects zien er prima uit op de opticals na. De maté-paintings van de hel waren lekker Esher-achtig. De stop-motion was misschien iets te ambitieus en was niet helemaal vloeiend. Aan het eind waren er ook wat geslaagde rotoscopings.

Weer een erg goede soundtrack van Christopher Young. Dit keer probeert hij een grotere schaal aan de muziek te geven om de hel mooi sfeervol te maken en dat is prima gelukt.

Net als het vorige deel vond ik hem niet echt eng maar dit deel is weer lekker gruwelijk en sfeervol. De make-up en de ontwikkeling van een soort achtergrondverhaal rond Pinhead maken het het zeker waard om dit deel te kijken. Ook de poorten naar de hel voelde best Lovecraftiaans aan hier.

"Didn't I kill you already?"

Geslaagde Superhero. Normaal ben ik niet zo onder de indruk van al die moderne superhero's maar deze Hellboy is toch zeker wel geslaagd. Het begint al meteen erg goed met de old-school poster van de grote Drew Struzan.

John Hurt doed het hier erg goed en ik vond Ron Perlman ook wel een komische Hellboy neerzetten.

Ik moet zeggen dat ik het complimenteer dat Hellboy nog gewoon een man met een kostum en erg veel make-up is in plaats van een CGI-figuur. Ik moet zeggen dat niet alle effecten er even goed uitzien.

Het verhaal vond ik wel goed maar het is wel een beetje vaag. Oculte Nazi's die samen met Rasputin (de adviseur van de romonovs zoals je ook kunt zien in Anastasia) de wereld willen veroveren of zoiets. Nou ja toch een geslaagd filmpje.

"Explorers... in the further regions of experience. Demons to some, angels to others."

En dan toch maar eens deze Britse horror-klassieker eens bekeken. Net als bij zoveel horror-films zijn de invloeden van het werk van H.P. Lovecraft ook hier zichtbaar. Wat dan wel uniek is is dat deze film niet alleen een beetje Lovecraftiaans is maar ook een beetje Gotisch (het meisje en de jongen overleven het namelijk wel en Frank word gestraft door de Cenobites).

Het acteerwerk was voor een horror-film ruim voldoende, al moet de film het natuurlijk niet bepaald van zijn drama hebben. Andrew Robinson en Clare Higgins waren wel redelijk en Ashley Laurence deed het goed in de hoofdrol. Doug Bradley, Nicholas Vince, Simon Bamford en Grace Kirby waren geweldig als de Cenobits, al had ik gehoopt dat er meer scènes met Pinhead in zouden zitten.

Het unieke aan Hellraiser is dat de film is geregisseerd door de auteur van het boek waar het op gebaseerd is. Clive Barker is namelijk niet alleen een goede horrorfilmmaker maar hij schijnt ook een erg goede schrijver van horror/fantasy te zijn. Ik heb het boek The Hellbound Heart nog nooit gelezen en kan het dus niet vergelijken maar volgens de recensies van het verhaal van het boek beter. Het verhaal van de film vond ik in ieder geval erg gaaf. Een mysterieuze kubus die de poorten opent naar de hel. Vooral de doorgangen naar een andere wereld waren erg Lovecraftiaans, de scène waar Kirtsy vlucht voor een monster met een vissen gezicht in een hal moest ik erg denken aan In the mouth of Madness, en natuurlijk lijkt de film een beetje op From Beyond (oud huis, vent opzoek naar vreemde bevredigringen).

De sfeer in deze film zit er in ieder geval goed in. Met name door de muziek van Christopher Young word de sfeer erg versterkt. Het grootschalige orkest geeft de film een erg mysterieus en spannend karakter. Ook de opnames stralen atmosfeer uit, de donkere plekken met rook. Aan de cinematografie mankeert niets.

De make-up en gore was ook erg sterk. De cenobites, het vissenmonster en Frank zagen er allemaal super uit. Het duurde wel 6 uur om Doug Bradley te veranderen in Pinhead. Die foute 80s rotoscoping effecten waren ook geniaal. Het bloed zag er ook goed uit op camera. Zeker voor het lage budget is het allemaal erg mooi gedaan, slechts $1,000,000.

Al met een ijzersterke en spannende horrorfilm met een erg prettige sfeer. Goede muziek en goede effecten. Het schijnt dat overal wel wat is geknipt uit deze film, alleen in Oostenrijk is een uncut versie in omloop. Ik had al het idee dat mijn versie was bewerkt, zo jammer. Een aanrader.

1979, Limburg. Bart is een misdienaar die alles zo goed mogelijk wil doen. Dan komen er Belgen uit de grote stad in het dorp komen wonen. Bart's moeder en Onkel Sjef (die pastoor is) waarschuwen Bart nog dat hij niet met dit soort mensen moet omgaan. Maar het is al te laat, want Bart is bevriend geworden de brutale Peter en tot over zijn oren verlieft op zijn knappe zus Moniek. Naarmate Bart meer omgaat met Moniek gaat het steeds slechter met zijn gezin en hij denkt dat god hem wil straffen. Als Moniek steeds zieker wordt, wordt Bart's geloof op de proef gesteld.

Na een hoop succes te hebben gehad met een aantal Misdaad en jeugd-films besluit Pieter Kuijpers een gewaagde keuze te maken en de door en door Limburgse coming-of-age film Hemel op Aarde te maken. In het begin is het nog erg luchtig en heerlijk nostalgisch allemaal. Het brave jongetje dat alles goed wil doen maar het moeilijk krijgt door zijn verliefdheid. Als het helemaal mis gaat in zijn gezin wordt het echter steeds serieuzer en als Moniek ook nog leukemie krijgt

Cinematograaf Bert Pot heeft de film mooi geschoten. De warme kleuren, de kleding, de inrichting, het is allemaal sprekend de jaren '70. De Limburgse muziek van Rowwen Hèze in combinatie met de slow-motion beelden maakt het nostalgische gevoel helemaal compleet.

Het acteerwerk is net zoals bij andere Nederlandse films, een beetje te 'gemaakt', maar omdat Kuijpers het allemaal goed heeft ingepakt in sfeer en stilering stoort dat hier nauwelijks. De kinderen in de film deden het eigenlijk het beste. Bram van Schie was een sterke hoofdpersoon en wist vrij typische dialogen ("we mogen dat niet doen, dat is een zonde") toch op een manier te brengen waardoor het niet te afgezaagd werd. Ella-June Henrard is niet alleen ongelofelijk knap, maar laat met name in de tweede helft van de film zien dat ze ook heel sterk kan spelen. Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel wisten ook wel goede rollen neer te zetten, al was Koningsbrugge in het begin nog iets te typisch. Verder is het jammer dat er veel acteurs in de film zitten die bekend zijn van typetjes, waardoor je een beetje uit de film gehaald wordt.

Super geloofwaardig is het verhaal misschien niet altijd (seks hebben met de ruim 5 jaar oude zus van een vriend), maar het wist me wel mee te slepen. De luchtige eerste helft was erg vermakelijk en nostalgisch. De tweede helft pakte je toch een beetje bij je strot. Ik vond het een prachtige scène wanneer Bart met Moniek als laatste redmiddel naar een Mariabedevaartsoort gaat en ze daar heel eventjes een wonder ervaren.

Henry V was anders als ik had verwacht. Op een of andere manier dacht ik dat de film veel minder toneelachtig zou zijn. Ondanks dat Branagh zijn uiterste best heeft gedaan om het toneelstuk toegankelijk te maken door middel van een realistische setting, niet-theatraal acteerwerk en een prachtige soundtrack van Patrick Doyle, is het geheel door de eeuwigdurende dialogen nog steeds niet heel toegankelijk.

Hoewel ik het Shakespeareaans Engels briljant vind en er momenten in de film zitten dat acteurs werkelijk perfect acteren, vind ik dat hele toneelachtige maar niets. We zien enkele oppervlakkige scènes in plaats van dat we de personages echt volgen zoals in een 'film-film' en dat doet het inlevingsvermogen van de kijken niet ten goede. Hoewel ik Derek Jacobi een meesterlijk verteller vond, was het wel erg storend dat de zogenaamde 'fourth-wall' werd doorbroken. Verder vond ik veel dingen onduidelijk in het verhaal. Waarom Frankrijk aanvallen? Waarom doet iedereen alsof Henry heel nobel is terwijl hij eigenlijk heel arrogant en tyraniek overkomt? Waar kent Henry die dieven van? Waarom is er aan het einde out-of-the-blue een romance tussen Henry en de Franse prinses? Waarom praten alle Fransen Engels en de prinses en haar kamerjuffvrouw wel Frans? Vragen, vragen.

De film kende een aantal bijzonder sterke momenten. De veldslag vond ik verreweg het hoogtepunt van de film. Kenneth Branagh bewijst zich in dit ambitieuze en ietwat pretentieuze regiedebuut als een vaardig regisseur en een meer dan vaardig acteur. Het acteerwerk was erg goed en de setting geslaagd. Helaas ligt het toneelachtige mij gewoon niet zo, daardoor toch een lichte tegenvaller. Hamlet heb ik ook nog liggen, maar gezien de lange speelduur bewaar ik die nog een tijdje.

In de jaren '80 waren slashers erg populair vermaak voor tieners. John McNaughton wilde echter laten zien dat serie-moordenaars allesbehalve fantasie zijn. Zijn film is geen romantisering of verheerlijking van moord, maar zoals de titel al zegt een keihard portret van een serie-moordenaar.

Henry is een serie-moordenaar die samenwoont met Otis die hij in de gevangenis heeft ontmoet. Hij introduceert Otis tot het moorden en die vind hier nog meer plezier in als Henry. Dan komt Otis zuster bij hen wonen en zij lijkt Henry's menselijke kant weer aan te wakkeren. Gebaseerd op het leven van Henry Lee Lucas.

Hoewel ik een groot fan ben van Thomas Harris' Hannibal-reeks moet gezegd worden dat het een verkeerd beeld schetst van serie-moordenaars. Dit zijn namelijk geen hoogopgeleide aristocraten met verfijnde redenen en geniaal opgezette plannen, maar over het algemeen ondergemiddeld intelligente en zeer impulsieve white trash uit de laagste klassen van de samenleving.

Opmerkelijk aan de film is dat we uiteindelijk als kijker een soort sympathie moeten gaan voelen voor Henry. Het is namelijk duidelijk dat Otis een nog veel groter monster aan het worden is dan Henry is. Bovendien heeft Henry - ondanks dat hij een moordenaar is - nog enige principes. Zo is hij heel erg tegen Otis pogingen tot necrofilie en incest op zijn zuster. Aan het einde lijkt het er even op dat Becky er inderdaad in is geslaagd het menselijke in Henry weer aan te wakkeren, maar dan komt de schokkende eindscène waarin blijkt dat hij haar ook heeft vermoord en net als Otis in stukken heeft gezaagd. Een zieke geest valt niet te genezen...

De film is sterk opgenomen. Door de 16mm krijgt de film zo'n heerlijke uitstraling die alleen 80's celluloid heeft. Cinematografisch is er dan ook niet veel mis mee, sterk hoe 'dromerig' de crime scènes in beeld worden gebracht met de onheilspellende synthesizers eronder. Door het 4:3 beeldformaat krijgt de film wel een beetje de uitstraling van een TV-film. En hoe sterk de cinematografie is, zo gedateerd is de editing waarbij vaak met abrupte overgangen wordt gewerkt.

Henry: Portrait of a Serial Killer doet erg denken aan de Oosterijkse film Angst. Beide een film gebaseerd op het leven van een echte serie-moordenaar, beide spelen zich af in de jaren '80 en maken gebruik van 16mm, beide hebben een elektronische soundtrack en beide zijn zo controversieel dat ze nauwelijks uitgebracht zijn. Een verschil is dan weer dat we in Angst alleen maar de subjectieve beleving van de moordenaar meemaken en zijn stem ook voice over horen, waar we hier in Henry ook nog een echt drama hebben van de mensen eromheen. Bovendien lijken Henry en Otis hierdoor ook veel menselijker, wat seriemoordenaars ook zijn, hun omgeving heeft het vaak niet eens door.

Al met al vind ik het een erg sterke film. Bepaalde dingen hadden beter gekund, zo zien we eigenlijk maar weinig hoe Henry de moorden nou pleegt en wordt de tweestrijd tussen Otis en Henry niet volop belicht. Desalniettemin een van de beste films over serie-moordenaars.

Meh... lijkt totaal niet op alle echte Herbie-films. Oogt als een b-film. Wel leuk zijn de 80's muziekjes af en toe, want eigenlijk niet eens klopt omdat Herbie uit de 60's komt. Slecht geacteerd. en de effecten van Herbie zijn een beetje nep. hij beweegt onderdelen die helemaal niet kunnen bewegen en gebruikt zijn koplampen als ogen? Meh... geef mij maar The Love Bug.

Meh... Nee dit is echt bagger. Weer zo'n verneukte inkleuring zoals alle Disney's uit de 90's. Andere met zo'n vreselijke inkleuring zoals Mulan of The Lionking hebben dan nog een goed verhaal en goede muziek maar Hercules heeft vreselijke muziek een bagger tekenstijl en vreselijke animatie. Mis toch echt de echte Disney's. Heel erg drukke en irritante film. Alleen is Hades nog best vermakelijk als slechterik alleen is hij meer een soort komiek zonder humeur terwel bijvoorbeeld de Hoornkoning uit The Black Cauldron gewoon het kwaad zelve is.

Herz aus Glas is een erg aparte film van Werner Herzog. Op basis van de setting keek ik er heel erg naar uit, maar het werd toch een heel ander soort film als dat ik had gehoopt.

De glazenblazer die bekend staat om het beroemde robijnglas overlijd plotseling en neemt het geheim om dit glas te kunnen maken mee in zijn graf. Het dorp is afhankelijk van de glasfabriek en de lokale heer is totaal geobsedeerd door het rode glas. Ziener Hias wordt gevraagd om het geheim van het glas te achterhalen.

De film begon erg indrukwekkend. Het meditatieve long shot van koeien in de mist en mist over de bergen met de betoverende jodel-klanken van Popol Vuh was werkelijk magistraal. De opnames zijn dan ook allemaal erg sterk en de locaties zoals de Duits-Zwitserse grens, Yellowstone National Park in de VS en de Skellig Islands in Ierland waren ook schitterend.

Helaas is dat waar het positieve ophoud. In tegenstelling tot Aguirre, der Zorn Gottes en Nosferatu: Phantom der Nacht die ik eerder van Herzog zag, bevat deze Herz aus Glas namelijk geen rechtlijnig verhaal. De relevantie van veel scènes is ver te zoeken. Herzog bedoelde de film als allegorie op hoe de mensheid blind is voor het eigen verval. Een portret van een samenleving geconfronteerd met crisis. Ze negeren de ziener en blijven hopeloos vasthouden op het verleden. De dialogen hebben iets weg van de poëtische monologen in het werk van Andrei Tarkovsky, maar de samenhang is haast van Lynchiaanse bizarriteit. Het laatste kwartier van de film had ook helemaal niets met de eerste helft te maken, hetzij puur thematisch een tegenstelling misschien.

De belangrijkste oorzaak dat de film en met name het acteerwerk zo vreemd overkomen is dat op de glazenblazers en ziener Hias na iedereen onder hypnose is gebracht tijdens de opnames. Het resultaat is dat alle dialogen klinken alsof ze zonder intonatie worden opgelezen en de acteurs een soort trage spastische bewegingen maken. Sommige lachen hysterisch, anderen beginnen ineens heel hart te schreeuwen. Nee, ik vind dit alles behalve een gelaagd expiriment. Herzog heeft zijn eigen film hiermee grondig gesaboteerd.

Ondanks de prachtige meditatieve beelden en het heerlijke sfeertje kan ik dus niet zoveel met deze film. Het weigert simpelweg een verhaal te vertellen.

Stop The Thing, The Terminator en Lethal Weapon in een blender en voeg wat 80s Cheese toe. Het resultaat? The Hidden!

3 jaar voor Twin Peaks speelt Kyle MacLachlan al een FBI-agent. Het acteerwerk was voor een dergelijke cop-flic nog best te doen. Michael Nouri deed het ook prima.

Een buitenaards wezen maakt Los Angeles onveilig door bezit te nemen van doodgewone mensen en een slachtpartij aan te richten. Een FBI-agent probeert hem te stoppen samen met het hoofd van moordzaken.

De film was in de eerste helpt af en toe een beetje komisch en er zaten veel typische actie-scènes in. Uiteindelijk werd de film nog een beetje 'serieuzer' en zelfs vrij spannend zelfs. De film is moeilijk in een hokje te plaatsen, een beetje comedy, SF, horror en actie. Toch vond ik het voornamelijk aanvoelen als absurdistische actie-film en helemaal niet als Horror. Al zagen die Alien-effecten er wel lekker goor en creepy uit.

Vond het concept wel wat weg hebben van The X-FIles. FBI, Aliens...

Geinig filmpje, maar niet de beste 80s cheese die ik heb gezien.

"What did you say your name was again?"
"I didn't."

Clint Eastwood's eerste western als regisseur. En ik moet zeggen dat hij erg goed werk heeft geleverd misschien niet zo goed als zijn vriend Sergio Leone maar toch wel aardig en een beetje in de zelfde stijl. Opmerkelijk is dat de film minder dan het begrote budget heeft gekost en twee dagen voor de deadline al klaar was, hetgeen Eastwood het imago van een efficiënte regisseur gaf.

In High Plains Drifter komt een vreemdeling zonder naam aan in een klein dorpje waar de mensen godvrezend en angstig zijn. Drie mannen proberen hem te vermoorden maar uiteindelijk weet de sheriff hem ervan te overtuigen het dorp te beschermen tegen drie out-laws die uit zijn op wraak.

Universal wilde voor de film een studio laten bouwen maar Clint stond erop dat de film geheel op locatie werd opgenomen. Voor de film is in enkele weken een heel dorp gebouwd dat bijna volledig drie-dimensionaal is. Clint heeft alle locaties zelf uitgekozen toen hij in zijn Pic-up door Oregon, Nevada en California reed. Voor de opnames aan het eind van de film is de hele set rood geschilderd en in brand gestoken. Ik denk persoonlijk dat de opnames veel minder mooi zouden zijn als ze de film niet volledig op locatie hadden opgenomen.

Eastwood is hier erg goed in zowel de regie als de hoofdrol. Het tempo van de film is een klein beetje traag en de cinematografie is niet zo goed als bij Leone maar het is een erg vermakelijke film en door de mooie omgeving heeft de film ook de nodige western-sfeer. Het acteerwerk was verder ook in orde en er waren leuke personages, vooral dat kleine mannetje. De muziek was ook erg goed, al is het soms wel een tijd lang 'stil'.

Na de première schreef Eastwood een brief aan John Wayne met de vraag of ze samen een film konden maken. Wayne was echter boos over High Plains Drifter omdat de film volgens hem veel te gewelddadig en pessimistisch over het oude westen zou zijn. Hierna heeft Eastwood nooit meer contact met Wayne gezocht. Alhoewel de film controversieel was in de 1970s kreeg hij toch veel goede reviews en word de film nog steeds beschouwt als een van de beste westerns uit de jaren '70. Er was wel een kritiekpunt op de film des tijds en dat was dat Eastwood de stijl van Siegel en Leone een beetje had overgenomen.

Aanrader voor de western-liefhebber.

"There can be only one!"

Geweldige film!! Heel erg verwisselende stijl. Van een typisch Fantasy sfeertje/Sword fight thema naar een Cammeron-achtig sfeertje. Ik vind het beste van de film ook eigenlijk de scènes in het oude schotland, daar hadden ze wat langer op door mogen gaan.

De Muziek van Queen is echt prachtig. Who Wants To Live Forver is een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord. De overige muziek van Michael Kamen was ook erg mooi.

Zoals ik eerst al zij is het thema vrij wisselend. Aan de ene kant is deze film ook schitterend maar aan de andere kant ook iets minder. Het begin vind ik helemaal perfect. De terugblikken van McCleod zijn geweldig. Sean Connery doet het erg goed en had van mij veel langer in de film gemogen. De training scènes van McCleod en Ramirez zijn ook schitterend en doen me een beetje aan Daniel en Miyagi uit The Karate Kid denken. Als het verhaal zich eenmaal naar het heden verplaatst word het een stuk minder en komen we in een soort Terminator-sfeertje, ook erg leuk natuurlijk maar past niet zo goed bij het andere. Wel weer erg komische momenten zoals Kurgan met dat oude vrouwtje in de auto "Mom!". Maar in de kerk vind ik het een beetje te ver gaan en wat ziet ie er ook uit zeg. Aan het einde lijkt het wel Ghostrider. Maar slecht kun je het niet noemen.

Vind het wel best slecht van McCleod dat ie na de dood van Heather zich toch opnieuw bint met Brenda. Wat weer enkele overbodige sekssènes oplevert. Vrij onduidelijk ook allemaal ik bedoel een gast steekt zich zelf neer en overleeft het en dat ga je zomaar met hem naar bed?. Verder zitten er nog wel een paar vraagtekens maar word de film er minder op? Eigenlijk niet.

Erg goede effecten, Erg mooi gefilmd, Erg goed geacteerd vooral Sean Connery, Christopher Lambert was weer iets minder. Erg mooi gemaakt allemaal. Geweldige film maar het had beter gekund.

Sean Connery had er meer in mogen zitten en er hadden meer/langere flashbacks in mogen zitten. Daarom ben ik erg benieuwd naar de andere Highlanders en eventueel een Special Edition.

"Do you always try to stop trespassers by hanging yourself?"

Een horror-klassieker van Wes Craven waar ik nieuwsgierig naar was geworden sinds ik de poster The Evil Dead heb gezien. Helaas is de film veel minder sfeervol als ik had verwacht.

De film is duidelijk geïnspireerd door Tobe Hooper's The Texas Chain Saw Massacre en heeft ook ongeveer de zelfde sfeer, alleen een stuk minder grimmig en iconisch. Het acteerwerk kon er mee door en dit is ook een van de eerste rollen van Dee Wallace, die later nog in een hoop horror zou spelen. Michael Berryman was indrukwekkend als de kannibaal Pluto die door zijn aandoening (Hypohidrotic Ectodermal Dysplasia) een perfect uiterlijk heeft voor horror.

De opnames waren een beetje gedateerd maar zeker niet slecht, dat korrelige jaren '70 beeld geeft de film juist een sfeertje mee. De locatie had wat mij betreft wat sfeervoller gemogen, die uitgedroogde woestijn was zo'n troosteloze bedoeling. Op een of andere manier had ik verwacht dat de film zich in een bos zou afspelen, ik denk door dat 'Hills' in de titel.

De film bevat niet veel gore en de gore die er is is maar beperkt. Craven moest de film bijknippen om een R-rating te krijgen en daarmee zijn de heftigste scènes verloren gegaan. Was een enorme opluchting toen ik aan het einde zag dat er geen dieren zijn gedood of verwond tijdens de productie, wel is de dode hond echt, maar die voor dat de film gemaakt is op een natuurlijke manier gestorven en de darmen die erbij liggen zijn niet van de hond maar zijn vleesafval.

De film is lang zo slecht nog niet, volgens sommige zelfs het beste werk van Craven, zo ver wil ik niet gaan maar een een prima horror-film is het zeker. Op het einde na is de film niet bijzonder spannend maar toch heeft de film wel een paar aardige schrikmomenten, in de zin dat ze onverwacht zijn, niet dat ze echt eng zijn. Het einde is nogal abrupt maar in dit geval paste dat prima.

Eentje die als horror-liefhebber wel gezien moet hebben. Volgens Jan Verheyen van de Filmnight Special is het vervolg, The Hills Have Eyes 2, een van allerslechtste horror-vervolgen ooit gemaakt, dus daar zal ik me maar niet aan wagen.

Een zorgzame vader wordt op een dag lastig gevallen door een stel gangsters die beweren hem te kennen. Hij weet zich uitstekend te verweren. Is hij wel wie hij beweerd te zijn?

Als je de naam David Cronenberg hoort denk je vooral aan Body horror en maffe Sciencefiction, en totaal niet aan het genre Misdaad. Toch heeft de Canadese regisseur na de eeuwwisseling een aantal Misdaad-drama's geregisseerd, waar A History of Violence er een van is. De hand van David Cronenberg is echter nergens te herkennen, behalve in de lekker harde gewelddadige scènes die behoorlijk wat gore hebben voor een Misdaadfilm. En daarnaast is de

Het concept is sterk, het verhaal is redelijk (al had het wat beter uitgewerkt kunnen zijn) en het acteerwerk is ook goed. Viggo Mortensen speelde een goede hoofdrol, in het begin kwam hij echt over alsof hij niets van de misdadigers afwist.

De film is degelijk opgenomen en is wel vermakelijk. Prima Misdaad/Drama.

Een biografische film over mijn favoriete regisseur met in de hoofdrollen mijn favoriete acteur en actrice van dit moment... Dat kan ik toch niet aan me voorbij laten gaan?

De film verteld over de relatie tussen Hitchcock en zijn vrouw Alma Reville tijdens het maken van Psycho. De horror-film roept aanvankelijk veel weerstand op en komt ergens misschien ook iets te dichtbij Hitchcock's persoonlijke problemen.

Mensen die Hitchcock's biografie hebben gelezen zullen weten dat de filmmakers een aantal keer hun creatieve vrijheid hebben gebruikt. Zo was Hitchcock's voorkomen met langzame praten en nette pakken vooral een act voor de media en tijdens het maken van zijn films. Daarnaast heeft Alma Reville nooit een scène geregisseerd van Psycho en heeft Hitchcock nooit het mes gehanteerd in de douchescène. Ook hoefde Hitchcock geen hypotheek af te sluiten op zijn huis. Hij had genoeg geld om Psycho te financieren. Daarnaast krijgt Hitchcock in de film regelmatig bezoekjes van Ed Gein. Gein was echter niet de inspiratie voor Norman Bates, Robert Bloch was al halverwege zijn boek toen die moorden het nieuws haalde.

Hitchcock is een erg leuke film voor filmliefhebbers. Op zichzelf is het natuurlijk geen heel erg bijzondere film, maar het is leuk om The Master of Suspense eens zelf op het grote doek te zien. Anthony Hopkins neemt zijn maniertjes op een leuke manier over en Helen Mirren geeft een erg aannemelijke invulling aan Alma. Verder zijn Scarlett Johansson, Jessica Biel en James D'Arcy ook goed gecast.

"My mother told me to never do this."

De schitterende poster en het feit dat onze eigen Rutger Hauer erin speelde haalde mij meteen over om deze film te gaan kijken. Helaas was het niet helemaal wat ik had verwacht, maar het was wel degelijk een erg goede film.

Rutger Hauer is erg sterk in de rol van de mysterieuze lifter, erg intimiderend en behoorlijk gestoord kan hij uit de hoek komen. C. Thomas Howell was niet al te best maar wist toch een best redelijk personage neer te zetten. Jennifer Jason Leigh, die een jaar eerder al met Hauer in Flesh+Blood speelde, deed het ook prima als Nash.

Wat mij een beetje teleurstelde was dat het begin een beetje was afgeraffeld, Hauer maakt al heel snel duidelijk dat hij niet pluis is en er is niet veel mysterie. Dan loopt de film uit met dat de agenten achter Howell aangaan en de lifter steeds opduikt waar Howell ook komt om hem dwars te zitten. Maar wat mij het meest teleurstelde is dat de film geen slasher is, we zien de lifter geen mensen vermoorden en er zijn geen zeer bloederige kills (er worden wel een hoop agenten neergeknald). Oorspronkelijk zou de film drie uur duren en zouden er veel erg gewelddadige scènes zijn met de lifter maar die zijn geschrapt, toch zonde. Wat overblijft is een thriller die niet helemaal geloofwaardig is maar wel erg onderhoudend blijft.

De film is mooi opgenomen. Zoals de poster suggereert zijn er mooie beelden van de wolken in de schemering. De mooie muziek van Mark Isham versterkt het charme van de beelden en helpt de drama ook enorm.

Aan het einde is er ook prima actie en de film heeft een paar sterke emotionele elementen. Alsnog had de film makkelijk vele male beter kunnen zijn maar zoals het nu is vond ik het zeker geen slechte film.

Een van de betere films met Hauer.

"Marx was a Jew. The Communist Party is run by Jews."

Op Netflix gekeken, nu merk je pas echt hoe goed Der Untergang eigenlijk was. Deze Amerikaanse film is namelijk veel meer stereotype.

Ik vond Robert Carlyle het best wel aardig doen als Hitler maar bij lange na niet zo sterk als Bruno Ganz. Ze hadden wat mij betreft de film beter in het Duits kunnen maken, kijk zo gek Engelse Nazi's. Peter Stormare en Peter O'Toole speelden ook wel goed. Op het acteerwerk zelf is weinig aan te merken.

Het begon allemaal best wel goed, al vond ik het verhaal over de jeugd van Hitler zeer matig. Maar naarmate het vordert worden er wat rare sub-plots ingegooid en onbewezen theorieën uitgewerkt. Waarom moet Hitler nou weer als pedofiel en leugenaar (dat was ie natuurlijk ook, maar ik bedoel in zijn privéleven) worden afgeschilderd. De scène waar hij een hond kreupel schopt vond ik ook belachelijk, typisch amerikanen even lekker laten zijn wat voor persoon het is met absurde dingen als dierenmishandeling. De relatie met Eva Braun word ook afgeraffelt, van de SS zien we niets en het lijkt alsof je medelijden moet krijgen met de SA (terwel dat antisemitische knokploegen waren die dol waren op geweld).

Visueel was het soms af en toe net wat te goedkoop. Kostuums en sets waren op zich wel redelijk en de openingsmuziek was wel aardig.

Al met al was het best een vermakelijke mini-serie, niet te lang ook. Maar had zeker beter gekund.

@blurp194 & Ted

Daar kan ik me een beetje in vinden. Ik erger me ook een beetje aan die keltische muziek. En er zijn maar een paar echt goede nummer in de soundtrack. Uit Deel één zijn: The Propecy, Hobbit Theme en The Ring goes South erg mooi. Bij The Hobbit vond ik het hergebruikte lied uit The Hobbit (1977) wel grappig; deze

"One day I'll remember. Remember everything that happened: the good, the bad, those who survived... and those that did not."

Gister was dan zover, ik ging hem dan eindelijk zien. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik buikpijn had, zo zenuwachtig was ik. En man wat was ie weer goed! De film begint met Smaug's aanval op Lake Town en het is al meteen erg indrukwekkend.

Thorin is geobsedeerd door de rijkdom van de oude dwergenstad en lijdt volgens Balin aan Drakenziekte. Hierdoor weigert hij ook maar een stuiver af te staan. De mensen die nu hun aandeel van de schat mislopen en de Elven die hun juwelen terug willen dreigen met oorlog als de dwergen hun belofte niet nakomen. Maar Thorin is onverbeterlijk, Bilbo probeert met gevaar voor eigen leven het probleem op te lossen. En dan komt Gandalf opdagen met het bericht dat er zich in het Noorden Duizenden Orks ophouden (gestuurd door Sauron). Als het leger van Thorins broer ook de berg bereikt staan de legers voor een keuze: Tegen elkaar vechten en allen ten ondergaan of gezamenlijk tegen de Orks ten strijden trekken...

Van alle drie de Hobbit-films is dit de spannendste. De film is wat serieuzer van toon en past al wat meer bij de duistere sfeer van de Lord of the Rings-trilogie, al kan hij die niet evenaren. Ook bevat deze film de minste dwergenhumor, hier moet vooral de gluiperige dienaar van de meester voor humor zorgen, het geen best irritant is (Bard had hem gewoon moeten laten ophangen). Gandalf was dan wel weer zeer geslaagd met zo nu en dan een grappige-twist.

De muziek Howard Shore is hier ook al meer zoals in The Lord of the Rings en maakt vooral de veldslagen erg episch.

Christopher Lee zet hier weer een geniale Saruman neer, erg goed dat hij hier weer een rol heeft. Dit is waarschijnlijk Lee's laatste grote rol (en hij is al erg klein), hij zegt dat hij in de toekomst vooral kleine cameo-achtige rollen op zich zal nemen. Ian Holm is aan het einde ook weer van de partij als de oude Bilbo. Het einde is perfect. Je kunt nu alle films in een soort loop kijken. Beginnen met de eerste hobbit en dan eindigen met Return of the King en dan weer de eerste Hobbit. Geniaal van Jackson. En Hugo Weaving was er ook weer als de Elfenheer.

Waar de film me wel een beetje in teleurstelde is dat we maar heel weinig 'on-camera' Orks zien, volgens mij waren ze vrijwel allemaal CGI. En het kan aan mij liggen maar volgens mij was Daín op zijn varken ook helemaal CGI. Juist de prachtige make-up van de Orks in The Lord of the Rings vind ik zo geweldig. En ik vind dat tijdens sommige veldslagen het er een beetje klein uitziet, de schaal is in sommige shots niet helemaal op orde. Maar verder is het dan ook allemaal prima want Smaug bijvoorbeeld, ziet er perfect en ook echt groot uit.

Een aantal grappige visuele dingen ook weer van Jackson. Geweldig hoe Daín op dat dikke zwijn aan komt rijden.

Het viel me op dat de elfen en dwergen hier ook een aantal keer in 'hun eigen taal' praten. Van de Elfen zijn we dat al gewend uit The Lord of the Rings maar de Dwergen waren nieuw voor mij. Ergens onlogisch want als ze 'gewone mensentaal' praten hebben ze een duidelijk Schots/Iers accent. En waren praten ze als Bilbo er niet is dan nog steeds gewoon Engels? Naja, misschien praten wel alleen de dwergen van ijzervoet een eigen taal en dan ook alleen als ze tegen Orks vechten .

Ik heb aan het einde nog wel een paar vraagtekens:
-Waar is de Arkensteen nu precies? Heeft Bard hem? Hebben de dwergen hem?
-Waar zijn die wormen (die regelrecht uit Dune lijken te komen) nu gebleven?
-Willen de Elfen de juwelen niet meer terug? Of was dat gewoon een smoes om de dwergen tegen te werken.
-Word de dwergenburcht hersteld en gaan ze er weer wonen? En wie is Thorin's opvolger?
Uiteraard word een deel hiervan in het boek (dat iedereen wel ken) uitgelegd, maar toch de film verteld er niets over. Ik ga dan ook zeker de Extended edition kijken als die uit is. Volgens Jackson is die 30 minuten langer en komen er meer scenes met Bilbo en de dwergen in voor.

Al met al ben ik erg tevreden over de film. Erg mooie laatste episode van Jackson's Midden-aarde verfilmingen. En volgens geruchten heeft hij er weer voor gezorgd dat er meer fantasy films gaan komen. Dat was eerder ook al zo met The Lord of the Rings, die zorgden voor de komst van Disney's Narnia. Volgens de geruchten zal binnenkort een verfilming van De Drakenrijders van Pern worden gemaakt, ik ben benieuwt. In ieder geval is dit laatste deel een echte aanrader en ik raad iedereen aan om hem te gaan zien!

Net als het onlangs verschenen The Snowman is Hodejegerne gebaseerd op een boek van de Noorse schrijver Jo Nesbø.

Roger is de recruiter van een groot Noors bedrijf en lijkt alles te hebben. Om zijn dure leventje te financieren moet hij alleen zo nu en dan kunst roven van zijn cliënten. Als hij door zijn vrouw wordt voorgesteld aan de Nederlandse-Deen Clas Greve en blijkt dat die een zeldzame Rubens heeft hangen heeft hij zijn nieuwe doel voor ogen. Greve heeft echter bij een zeer geavanceerde special forces unit in het leger gezeten...

Een spannende thriller met de nodige Suspense. De opzet had zo van Hitchcock kunnen zijn. Uitvoering is zeer degelijk en doet ook een beetje denken aan de Scandinavische series, maar dan met een dosis humor erbij. Aksel Hennie - die leek op een soort Noorse Christoper Walken - speelt in het begin een erg onsympathieke man die door alle problemen steeds sympathieker overkomt. Nikolaj Coster-Waldau (die Jaime zou gaan spelen in Game of Thrones) was ook goed als Greve.

Al met al een vermakelijke film die lekker wegkijkt.

"I know what you've got. You've got a gateway to hell under your house. And that is really cool."

Net als John Carpenter met The Ward hebben we hier een erg goede regisseur die besluit een zeer matige moderne horror te maken. De hand van Joe Dante is totaal niet te herkennen in deze prent.

Het acteerwerk was nog niet zo slecht, zeker gezien de leeftijd van de acteurs. En die Haley Bennett mag er zeker wezen. De film begint eigenlijk ook zo slecht nog niet, de personages worden geintroduceerd en na 10 minuten in de film vinden ze een vreemd luik in de garage van hun nieuwe huis, de spanning zit erin en het is tot hier best mysterieus.

Maar dan gaat het helemaal mis, we hebben hier te maken met de meest vreemde en domste reacties in een horrorfilm ooit. De tieners worden geterroriseerd door een bezeten pop en zien het lijk van een meisje hun gat in kruipen... 'Cool!', niets tegen ouders zeggen om onverklaarbare redenen en gewoon lol maken tussendoor. Het einde was al helemaal belachelijk.

In het concept had best wel wat kunnen zitten, vooral met wat meer sfeer, maar dit verhaal was belachelijk slecht doordacht en uitgewerkt. Dante moet nodig terug naar Spielberg.

Matig tiener horror-filmpje.

De titel van de film komt van een boek van Dan Simmons, maar het verhaal heeft verder niets met dat boek te maken en is eerder geïnspireerd door The Invisible Man (1933).

De film komt langzaam opgang. Het is duidelijk dat het de bedoeling was dat iedereen zich zou vergapen aan de special effects. Die zagen er op zich beter uit dan ik had verwacht, al lijkt het vaak alsof je naar een documentaire over het menselijk lichaam aan het kijken bent. Opmerkelijk was dat toen er presentatie aan de generaals werd gegeven op een projector practical effects voor de verdwijning zijn gebruikt i.p.v de CGI. De onzichtbaarheid is overigens vrij eenvoudig gemaakt, Bacon liep namelijk gewoon in een groen/blauw pak rond. Uiteindelijk wordt de film toch een beetje spannend en vermakelijk. Aan het einde deed de film me haast aan Alien denken. Maar de film duurt wel wat te lang als het aan mij licht.

Hollow Man is toch wel een van Verhoeven's mindere Amerikaanse producties, in ieder geval als je het vergelijkt met meesterwerken als Robocop en Total Recall. Verhoeven moet altijd weer wat met seks doen, naast dat de onzichtbare man aan het moorden slaat maakt hij namelijk ook op een andere manier gebruik van zijn gave. Om de film daarnaast ook nog een donker tintje te geven word er ook nog eens bijzonder lomp omgegaan met proefdieren (gelukkig allemaal nep, de ASPCA heeft zelfs nog een onderzoek ingeschakeld).

De film heeft wel een erg goede soundtrack van Jerry Goldsmith. Verder best redelijk opgenomen (helaas niet widescreen). Al vond ik de set wat te sterriel en overdreven voor een laboratorium, typisch jaren '90, lijkt haast op een ruimteschip.

Al met al vind ik het geen slechte film. Het was wel vermakelijk, al stelt het acteerwerk niet heel veel voor en is de film wat te lang. Leuk om een keer gezien te hebben.

"Oh, I hate being disappointed, Smee. And I hate living in this flawed body. And I hate living in Neverland. And I hate... I hate... I *hate* Peter Pan!"

Blijkbaar had ik deze nog nooit beoordeeld, kom me de tweede helft van de film eigenlijk helemaal niet meer herinneren dus heb ik hem samen met mijn kleine zusje gisteren opnieuw gekeken. Wat me meteen al opvalt is dat Hook enorm word ondergewaardeerd.

Robin Williams deed het prima, al is zijn Peter Pan wel erg anders als zoals we hem gewend zijn. In het begin was het even inkomen maar als ze eenmaal in Londen zijn word het pas echt goed. Arthur Malet (Tootles) die de deur opende en meteen dicht smijt, geweldig, heerlijk personage. En dan Maggie Smith in een sterke rol als Wendy. Bob Hoskins was geniaal in zijn rol als Ventje, vooral zijn reacties op kapitein Haak. De kinderen deden het ook wel prima, vooral Peter's zoon acteerde erg goed. En dan de echte ster van de film: Dustin Hoffman was fenomenaal als kapitein Haak. De manier waarop hij praat, de snor, de pruik en dan die geweldige lach.

Het verhaal heeft misschien wel een paar mankementen, het achtergrond verhaal van Peter Pan voegt weinig toe en eigenlijk is de hele rol van Tinkerbell een beetje on-nodig (bovendien is haar karakter totaal anders als in de Disney-film en het boek). Maar het concept van een volwassen Peter Pan die terug moet naar Nooitgedachtland voor een laatste duel met Haak om zijn kinderen te redden, is natuurlijk geweldig voor een vervolg op het klassieke verhaal.

Het production design van Hook had zeker een oscar moeten winnen. Schitterend, duidelijk ook beïnvloed door de Disney klassieker Peter Pan. De prachtige maté-paintings en sterke practical effects waren schitterend. ILM heeft weer prima werkt afgeleverd. De sets zagen er ook prima uit, al zag je in sommige shots duidelijk dat er in een studio was opgenomen.

Prachtige soundtrack van John Williams. Heerlijk avontuurlijk en af en toe ook erg emotioneel.

Ik vind wel dat de film een beetje cheesy is af en toe, vooral bij de verloren jongens, maar als je daar een beetje doorheen kunt kijken heb je een heel erg leuke kinderfilm die zelfs voor volwassenen nog leuk is. Alleen Hoffman maakt het al waard om de film te kijken. En bovendien het belangrijkste bij een kinderfilm, vinden kinderen het (nog steeds) leuk? Nou, mijn zusje vond het helemaal geweldig.

Niet echt mijn genre. Film is wel aardig. Erg indrukwekkend en duister. Ik moet er niet aan denken dat soort gijzelnemingen. De film kan in korte tijd helemaal omslaan hoe meer naar het einde hoe meer triller het word. En die totaal geschifte Mars . Dat jochie is wel geniaal met zijn schuil kelder. Bruce Willis acteert wel goed andere acteurs zijn niet zo bijzonder.