Opinions

Nadat hij was beschuldigt van belastingontduiking, wilde Ingmar Bergman nooit meer in Zweden werken (wat hij overigens met Fanny och Alexander wel weer zou gaan doen) en zocht hij zijn toevlucht in Duitsland. Höstsonaten is dan ook een Brits-Duitse productie, volledig opgenomen in Noorwegen.

De film verteld het verhaal van een beroemde pianiste die voor het eerst in lange tijd bij haar dochter in Noorwegen op bezoek gaat. Tot haar verassing is ook haar andere - zwaar gehandicapte - dochter er ook. Herinneringen worden opgehaald en lopen uit op confrontaties tussen moeder en dochter.

Dit is de laatste keer dat de beroemde actrice Ingrid Bergman - die overigens geen enkel verband met regisseur Ingmar heeft - in een bioscoopfilm zou spelen. Het script raakte haar persoonlijk heen erg, omdat ze net als de pianiste haar gezin achterliet voor een carrière in Amerika en later huwde met een Italiaan. Volgens Ingmar was ze erg lastig om mee te werken, maar hij vond wel dat ze de rol perfect gespeeld had. De chemie met Liv Ullmann was erg sterk. Net als al Bergman's films speelt ook deze film af in een wereld waar personages ieder om beurten lange monologen met filosofische overpeinzingen houden en hun gedachten hardop uitspreken. Zodoende was het een beetje theatraal, maar daardoor niet minder sterk gespeeld.

Sven Nykvist heeft opnieuw mooie beelden geschoten voor Bergman, met name in de flashbacks. Hoewel de kleurtonen weer mooi waren, vond ik het toch erg tegenvallen dat er niet meer gedaan is met de mooie Noorse locatie en dat de flashbacks steeds erg kort waren en meer in vertelvorm als visueel. Ook was er vrij weinig muziek te horen in de film, maar de muziek die er was, was dan wel weer prachtig. Neem de scene waar moeder en dochter samen Préludium Nr 2a, a-moll van Chopin spelen.

Deze Herfstsonate is weer een erg indrukwekkend drama van Bergman, ook al had het bijna evengoed een toneelstuk kunnen zijn.

"September 21, 1945... that was the night I died."

Erg sterke animatiefilm van Isao Takahata (die we in Nederland van onder andere Heidi kennen).

Grappig om een keer iemand anders als Hayao Miyazaki een film met Ghibli te zien maken. Aan de ene kant lijkt hun stijl erg op elkaar maar aan de andere kant ook weer helemaal niet, je ziet in ieder geval duidelijk dat dit geen film Miyazaki is, hoewel er wel wat bovennatuurlijke elementen in zitten, deed me een beetje denken aan Miyazaki's laatste film The Wind Rises, die zich ook omstreeks WII afspeelt.

Ik heb de originele Japanse versie gezien, had geen zin in een dub en kon deze ook niet vinden. De stemmen waren allemaal wel in orde al kan ik ze niet op acteerwerk beoordelen. Dat kleine meisje kon soms aardig irritant worden, zeker als ze ging huilen.

Apart om het eens allemaal van de andere kant te zien. Ik kan me voorstellen dat voor Japanners de amerikanen 'de slechteriken' waren, deze film laat weer mooi zien dat een oorlog nooit echt helemaal zwart-wit is. Jammer dat we nergens in de film het daadwerkelijke bombardement zagen, al wat ik zag waren explosieven en brandbommen geen waterstofbom. In Akira al eerder gezien dat Japanners zo'n explosie erg mooi kunnen animeren.

Ik vind het ergens jammer dat ze niet zoveel laten zien van de daadwerkelijke oorlog en wat voor slechte dingen de Japanners allemaal wel niet gedaan hebben, maar aan de andere kant is het beter dat de film bij de hoofdpersonages blijft.

De muziek van Michio Mamiya was erg goed. Bracht veel emotie en drama in de film. Een goede combinatie van oosterse instrumenten, piano, strijkers en een vleugje synthesizer.

De animatie van Grave of the Fireflies is fenomenaal, maar ik had ook niet anders verwacht. Ook de achtergronden waren weer erg mooi en alles is goed getekend. De cel-animatie ziet er heer weer heerlijk uit. Ik heb zeer nauwkeurig gekeken en ik heb nergens een knipperende kleur, een rare beweging of een tekort aan frames gezien.

Grave of the Fireflies hoort zeker in de top 250 thuis en is een van de beste animatiefilms ooit. Een erg ontroerend verhaal en sterke uitvoering. Echte aanrader.

"You're black. You're not even a nigger. You're an African."

Vandaag op school gekeken omdat we een paar uur geen les hadden. Omdat hij in de top 250 stond heb ik aandachtig gekenen en ik werd niet teleurgesteld.

Het acteerwerk was prima. Vooral Don Cheadle is erg sterk in de hoofdrol en ik vond Nick Nolte ook bijzonder aardig als de VN-commandant. Ook leuk dat Jean Reno even om de hoek kwam kijken als een Franse directeur van het hotel.

Hotel Rwanda is een meeslepende film over het conflict tussen de Hutu's en Tutsi's. Ik moet bekennen dat ik daar eigenlijk nog nauwelijks iets van wist voordat ik de film zag. Naar mijn idee is de film wel niet zo positief over onze zuiderburen, de belgen, die het allemaal veroorzaakt zouden hebben.

De drama werkte goed en de beelden waren prima opgenomen. Had het idee dat er ook wat 'echte'opnames van toen in verwerkt zaten. Was in ieder geval mooi in beeld gebracht en past bij hoe je via het nieuws zo'n conflict aanschouwd.

Het was dan wel op school en het was geen heel erg goede film maar toch werd ik er wel even stil van toen hij was afgelopen. Heb slechter gezien in de top 250.

"I never relinquish a case!"

Erg goede Hammer-verfilming van het klassieke Sherlock Holmes verhaal. Dit is de eerste Sherlock Holmes-film in kleur en ik moet zeggen dat Hammer hier kleuren gebruikt heeft die natuurlijker zijn dan normaal. De film verschild in sommige dingen van het boek, eigenlijk meer dan alle andere verfilmingen maar ik zie dat in sommige gevallen meer als een verbetering.

Peter Cushing is een geboren Sherlock Holmes, hij acteert hier weer erg goed en al was er destijds wat kritiek op zijn vertolking ik vind dat hij het personage perfect neerzet. André Morell is een erg goede Dr. Watson, hij word gezien als een van de vertolkingen die het meest overeenkomt met hoe her personage word omschreven in de boeken. Christopher Lee is ook erg overtuigend als Henry Baskerville. Het schijnt dat zijn angst voor die spin niet is gespeeld maar dat hij werkelijk doodsbang is voor spinnen. De rest van de cast is ook allemaal wel goed.

De sets zijn allemaal erg goed en mooi gemaakt. Het ziet er allemaal erg overtuigend uit. Vooral de goede sets en het goede acteerwerk zorgen ervoor dat dit een van de betere Hammer-films is.

De muziek van James Bernard, die onder anderen alle muziek van Vampier-films van Hammer componeerde, is weer erg goed. Je merkt wel dat er soms muziek uit Dracula word hergebruikt.

Zeer geslaagde film en tot nu toe een van de beste Sherlock Holmes-films die ik heb gezien!

Na Get Out de tweede prijswinnaar van het Imagine Festival die ik zie.

Australië, 1987. Vicki heeft het zwaar onder de scheiding van haar ouders. Als op een avond haar moeder haar verbied om naar een feestje te gaan glipt ze stiekem weg. Onderweg bied een ogenschijnlijk vriendelijk koppel haar een lift aan. Schijn bedriegt echter want snel wordt duidelijk dat de twee totaal gestoorde psychopaten zijn die jonge meisjes ontvoeren en verkrachten. Dit keer verloopt de ontvoering echter anders dan het stel gewend is.

Hounds of Love is een beklemmende film. Dat een eenzame, nare man meisjes ontvoerd en verkracht valt te verwachten, maar dat een ogenschijnlijk normale man en een vrouw dit samen doen is een van de elementen die Hounds of Love zo akelig maken. Geen monsters hier, maar puur menselijk kwaad. Het verhaal wordt uiteindelijk voor een groot deel vanuit het perspectief van de twee booswichten verteld. Evelyn, de vrouw van het koppel, lijdt eronder dat haar partner zich zo tot Vicki aangetrokken voelt. Zelfs deze mensen hebben dus een soort gevoelens. Ik had echter geen medelijden met haar, hoe goed de rol ook vertolkt was door Emma Booth.

Doordat het verhaal deels vanuit de ontvoerder werd verteld herinnerde de film me aan de Oostenrijkse film Angst, waar we letterlijk een dag uit het leven van een psychopaat volgen. Verschil is wel dat de gekken hier nog een stuk menselijker overkomen en het slachtoffer meer aandacht krijgt. Wat de film ook met Angst gemeen heeft is de rauwheid. Een ontvoering en verkrachting is een nogal smerig karweitje, niet zo romantisch als Gialli doen geloven.

De film is zeer fraai opgenomen. Het openingsshot waar mooie nettbal-dames in ultraslow-motion worden bespied had door Brian De Palma bedacht kunnen zijn. De begeleiding van lage synthesizer-klanken maakt het geheel helemaal af. Zelfs de kerstmuziek werkt op een bizarre manier uitstekend bij de film. Wat sfeerloos overigens, kerst in Australië. De meest schokkende scène van de film vond ik het doodtrappen van de hond, terwijl dit niet eens in beeld is geweest (het Resevoir Dogs-effect, dus).

Ondanks het vrij trage tempo is de film wel behoorlijk spannend. Door het gebruik van slow-motion tijdens bepaalde scènes was de spanning soms niet te harden. Door het rauwe, realistische karakter van de film gaat hij ook een beetje onder je huid zitten. Uiteindelijk is het laatste gedeelte van de film niet bijzonder verrassend, maar al met al was het zeker niet onaardig.

Sterk debuut van Ben Young en zeker een het bekijken waard.

"*Damn*! Come back from the grave and ran out of ammunition."

Tegenvaller. Het zelfde team als de Friday the 13th-films maakte maakte House, een horror-comedy. Door die geweldige poster had ik zo mijn verwachtingen.

Het verhaal, al is het van Fred Dekker, vond ik erg slecht. Vooral de verwijzingen naar Vietnam waren een beetje dom.

Helaas word de film na een tijdje een beetje flauw en is hij kwalitatief niet bijzonder goed. De special effects waren best wel aardig, al was de vrouwelijke zombie wel heel erg slecht. De nadruk van de film licht op komedie dus de spanning is ver te zoeken en de komedie vond ik ook niet echt grappig.

De muziek van Harry Manfredini (Friday the 13th) was goed, mooie orkestrale muziek en wat synthesizers. Ook de beelden van het huis waren best sfeervol.

Grappig feitje, de film is geproduceerd door Roger Coreman, de bekende b-film regisseur van de jaren '50.

Ik vond de film niet erg vermakelijk maar heel slecht was het ook weer niet.

"Don't interrupt me while I'm soliloquizing."

Ter herinnering aan de grote Christopher Lee wou ik, na het schokkende nieuws van zijn overlijden te hebben gehoord, een paar van zijn films kijken en toen vond ik dit. Een jaren '80 horror uit de Cannon-stal met niet alleen Christopher Lee en Peter Cushing maar ook nog Vincent Price en John Carradine (dit is de enige film waar deze meesters, die vrienden van elkaar waren, samen in voorkomen), die kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Desi Arnaz Jr. speelt een auteur die een weddenschap aangaat met zijn uitgever (Richard Todd) om binnen 24 uur een griezelverhaal te schrijven in het oude Bllyddpaetwr Manor in Wales. Daar ontmoet hij een vrouw (Julie Peasgood) die hem wil waarschuwen voor een gevaar en langzaam komen er steeds meer mysterieuze mensen ten tonele. Langzaam word het hen duidelijk dat ze iets te verbergen hebben en iets in hun schild voeren... Carradine is hier toch wel erg oud al, het schijnt dat hij nauwelijks tekst kon onthouden. Peter Cushing's gezondheid ging al achteruit en dit zou een van zijn allerlaatste films worden, des al niet te min speelde hij nog steeds goed (al is het lang niet meer zo sterk als in Star Wars). Lee en Price zijn eigenlijk nog in top-vorm en zagen eruit alsof ze er erg veel lol in hadden om weer in een horror te spelen.

Het verhaal begint best wel sterk en er is een goede opbouwende spanning in de film. Maar uiteindelijk komen er een hoop plot-holes in het verhaal en ik vond de plot-twist helemaal aan het einde eigenlijk een beetje jammer. Het idee om het concept van overnachting in een duister kasteel te mengen met de familie-intrige en tot slot een beetje een spoof van de klassieke horror. Al met al is het een mooi eerbetoon aan de films waar de meesters eerder aan hebben gewerkt.

In de jaren '80 was gotische horror zo goed als uitgestorven en in House of the Long Shadows word het toch een beetje nieuw leven in geblazen. Erg klassieke orkestrale soundtrack van Richard Harvey die (op een enkele synthesizer na) zo uit een jaren '50 horror zou hebben kunnen komen, een duister oud landhuis, donder en bliksem, een mistig Wales, mysterieuze personages... De film bevat tal van elementen die typerend zijn voor de klassieke gotische horror en dat kan ik wel waarderen.

Het camerawerk is dan weer een beetje typerend voor de jaren '80. Ik ben eigenlijk niet bekend met het werk van Pete Walker maar toch vond ik het camerawerk wel aardig (helaas is het beeld van slechte kwaliteit en erg gedateerd) al laat de belichting een beetje te wensen over. Volgens de credits is de hele film op locatie opgenomen in Hampshire.

Al met al ondanks zijn gebreken toch wel een erg leuke film. Niet het beste van Cannon en ook zeker geen volmaakte horror-film maar zeer leuk om een keer gezien te hebben. Bovendien was dit de allerlaatste film waar Lee en Cushing samen spelen. Een aanrader voor iedere horror-fan.

"Madeline and I are like figures of fine glass. The slightest touch and we may shatter. Both of us suffer from a morbid acuteness of the senses. Mine is the worst for having existed the longer, but both of us are afflicted with it. Any sort of food more exotic then the most pallid mash is unendurable to my taste buds. Any sort of garment other then the softest, is agony to my flesh. My eyes are tormented by all but the faintest illumination. Odors assail me constantly, and as I've said, sounds of any degree whatsoever inspire me with terror."

Omdat het al weer een tijdje oktober is en ik deze maand nog nauwelijks (horror)films heb gezien, leek het mij de tijd voor een sfeervolle oude horror-film. Had eigenlijk nog nooit een film van Roger Corman gezien en ben sinds het kijken van House of the Long Shadows erg nieuwsgierig geworden naar Vincent Price.

Als de jonge Philip Winthrop aanklopt bij het ouderlijk huis van zijn verloofde, Madeleine, komt hij er al snel achter dat er iets niet in de haak is. Het vervallen landhuis lijkt door een kwade macht bezeten en Madeleine's mysterieuze broer Roderick Usher gedraagt zich uitermate vreemd. Gebaseerd op The Fall of the House of Usher van Edgar Allan Poe. Ik weet niet in hoeverre de film het oorspronkelijke verhaal volgt want ik heb nog nooit Poe gelezen. Wel ken ik het werk van H.P. Lovecraft en sommige verhalen daarvan waren erg vergelijkbaar in stijl met de dialogen uit deze film.

Corman had toendertijd al heel wat uitgeprobeerd, westerns, avonturenfilms, monsterfilms (Science-fiction) en zelfs drama-filmpjes. Maar hier heeft hij dan eindelijk zijn winnende formule gevonden: Horror. Ik heb ook begrepen dat de kwaliteit van deze film aanzienlijk beter is als die van zijn eerdere films. Door het grotere budget kon hij de film in kleur en in cinemascope opnemen.

Vincent Price speelde zijn rol met een enorme toewijding en weet daardoor een goede energie over te brengen op het scherm. Hoewel hij in herhaling valt met zijn dialogen gaat het geen moment vervelen hem te moeten aanhoren. De andere acteurs - in de hele film spelen er slechts 4 - hadden helaas minder uitstraling en kwamen soms een beetje houterig over. Met name Mark Damon had erg matige dialogen. Myrna Fahey kwam aan het einde wel weer erg verrassend uit de hoek.

De film heeft een heerlijk sfeertje, dat komt vooral door de maté-paintings, de studio-opnamen, het huis, de typische muziek en de geluidseffecten. Hoewel ik de Hammer-films op dit gebied toch een stuk sterker vind en met een klein beetje meer moeite nog veel meer sfeer geschapen kon worden, is dit een uitstekende film voor op een oktoberavond.

De belichting was wel lachwekkend onrealistisch. *Goed verlicht shot* "We moeten een kaars aansteken het is zo donker" *Steekt kaars aan* Nog steeds de zelfde lichtsterke "Dat is beter". Ook werden de 'schrikmomenten' (als je ze zo kan noemen) erg knullig gefilmd. Desondanks bleef de film je wel voortdurend boeien. Ik keek de film laat op de avond en was al erg moe maar ik moest toch zien hoe het verder ging. Ondanks de knulligheid was de cinematografie lang niet slecht en vond ik de opnames aan de tweede helft van de film juist erg sterk. De surrealistische droomsequenties waren ook erg leuk gedaan en gaven de film een professionelere/modernere uitstraling. Het verhaal had zowaar een prettige spanning die naar het einde van de film zijn hoogtepunt bereikt.

Roger Corman is een slimme b-filmer. Zo filmde hij het doodse landschap op een vlakte nabij Hollywood waar de dag tevoren nog een bosbrand is geweest en liet hij een vervallen schuur afbranden (waarvan hij de beelden in nog veel andere films heeft gebruikt). Ben erg benieuwt naar zijn andere films met Vincent Price en zal er binnenkort nog eens een paar kijken.

Een echte aanrader voor wie van sfeervolle oude horror houdt.

Hoewel er voor House on Haunted Hill ook al zeker tal van spookhuis-films gemaakt zijn, is de invloed van de film op de jaren '60 en '70 duidelijk merkbaar. Verschil met films als The Haunting en The Innocents is echter dat de toon hier ook nog iets van de humor van de spookhuis-films uit de jaren 20 en 30 heeft en bovendien het Misdaad-element.

Opmerkelijk is ook dat Castle er bewust voor kiest om ons er aan te herinneren dat het een eigentijdse film is (vrij ongewoon voor dit soort Horror in die tijd) door middel van geweren, snelwegen en het feit dat de film is opgenomen in het 20e eeuwse Ennis House van moderne architect Frank Lloyd Wright.

Sfeervolle zwart-wit cinematografie en Vincent Price als charmante gastheer. Wat heb je nog meer nodig op 31 Oktober?

De film verhaalt over de zusters Schlegel. Helen wordt afgewezen door de jongste zoon van de Wilcox-familie, Margaret blijft echter bevriend met Mevrouw Wilcox. Een tijdje na de dood van mevrouw Wilcox vraagt meneer Wilcox Margaret ten huwelijk. Helen wil dat meneer Wilcox het arme koppel Bast helpt en zorgt voor nogal wat commotie in de familie...

Emma Thompson zette een leuke Margaret neer, haar positiviteit deed me een beetje aan mijn moeder denken. Daarnaast ook Anthony Hopkins (in een totaal andere rol als Hannibal Lecter) en een jonge Helena Bonham Carter voor de Tim Burton-films.

Ondanks dat het zo'n lange film was voelde het tempo soms wat te gehaast aan. Bepaalde dingen lijken zo heel plotseling te gebeuren, bijvoorbeeld Mr. Wilcox die met Ms. Schlegel wil trouwen. Het huis Howards End was als het ware een MacGuffin. Het verhaal speelt zich er nauwelijks en we krijgen het interieur niet eens volledig te zien, maar toch speelt het een beslissende rol in het verhaal.

De film was weer prachtig opgenomen. Heerlijke Britse setting met upper-class-taferelen die doen denken aan vroege Hitchcock's zoals Rebecca. Ook erg mooie muziek van Richard Robbins.

Hoewel Howards End het zeker wint qua sfeer, was The Remains of the Day toch wat sterker qua inhoud. Bovendien kwamen Hopkins en Thompson daarin ook beter tot hun recht. Howards End voelt meer aan als een subliem geschoten soap. Desalniettemin weer heerlijk ontsnapt aan het heden met dit mooie kostuumdrama van James Ivory.

"Silver bullets or fire, that's the only way to get rid of the damn things. They're worse than cock-a-roaches."

Begin jaren '80 waren weerwolf-films weer helemaal in, een groot voordeel dat deze films hebben over de (vaak wat sfeervollere) oudere weerwolf-films is dat ze vaak erg sterke transformatie scènes bevatten. Ik had van The Howling eigenlijk wat meer/iets anders verwacht maar het is toch nog best aardig.

Dee Wallace deed het prima in de hoofdrol, al was ze later in Cujo toch nog een stukje beter. Patrick Macnee vond ik ook wel goed spelen als de psycholoog en horrormeester John Carradine speelde ook wel een geinig rolletje.

De special effects waren wel aardig. De transformatie-scène zag er toch wel best aardig uit. De wolven vond ik wisselend, mannen in pakken zijn niet alles er hadden meer animatronics gebruikt mogen worden. Maar er zaten ook een paar erg sterke effecten in. Aan het eind van de productie raakte het budget op en dat is goed te zien aan het feit dat één shot gewoon een tekenfilm is (ja, cel-animatie) en een ander shot stop-motion. Het einde vond ik eigenlijk wel sterk, maar die half kat half Chewbakka was weer een beetje lachwekkend.

Erg mooi set-design heeft de film wel, al die tekeningen en krantenartikels op de muur geplakt. Mooi gedaan. Ook vond ik de opnames in de het bos en vooral bij nacht behoorlijk sfeervol, geweldig die mist. De muziek van Pino Donaggio geeft de film ook een haast klassiek sfeertje mee met de orgels en ouderwetse strings.

Toch had The Howling makkelijk vele male beter kunnen zijn. Het is toch wel echt een b-film van Dante en enorm cheesy, Gremlins van Dante was vele male beter. The Company of Wolves had een betere transformatie scène en gebruikte voor de wolven gewoon wolfshonden, ook Silver Bullet vond ik veel sterker met een goed verhaal met veel spanning en erg sterke effecten. Maar het was wel een vermakelijke cult-film.

Na The Phantom of the Opera is dit mijn tweede silent van Lon Chaney. Quasimodo wordt door zijn meester opgedragen de zigeuner Esmaralda te ontvoeren. Hij wordt echter betrapt en zwaar gestraft. Als ze ziet hoe hij lijdt krijgt Esmeralda medelijden met hem. Quasimodo's meester laat het hier echter niet bij zitten en de armen beginnen ook nog in opstand te komen.

Lon Chaney weer wederom onder een dikke laag make-up aardig wat emotie over te brengen. Zijn kostuum zag er ook weer indrukwekkend uit, in ieder geval beter dan veel latere versies van 'het monster'. Het verdere acteerwerk was ook zeker niet verkeerd.

Het verhaal vond ik in de Disney-film toch een stuk beter uitgewerkt, die volgt Victor Hugo's verhaal ook een stuk beter. Hier is het verhaal een beetje rommelig en draait het vaak niet genoeg om Quasimodo. Geen Frollo hier (mijn favoriete personage uit het verhaal) en de romance was daar ook beter (en minder cliché). Ook vond ik de eenzaamheid van de klokkenluider in de Disney-film beter naar voren komen. Maar dan moet ik ook zeggen dat de Disney-versie een hoop irritante drukke personages heeft, kinderachtige toevoegingen zoals de waterspuwers en overbodige liedjes. Iedere adaptatie heeft zo zijn voor- en nadelen.

De sets die Universal allemaal speciaal voor de film heeft laten bouwen waren zeer indrukwekkend. Je waant je echt in het middeleeuwse Parijs. Ook de stunts van de klokkenluider die over de Kathedraal klimt waren goed gedaan. Ik zou zweren dat de echte Notre-Dame voor de opnames was gebruikt. De set is in 1967 afgebrand en is voor die tijd volgens mij nog voor andere verfilmingen gebruikt.

De film is ook mooi opgenomen, de grote schaal van de locatie komt goed over en af en toe kwam het zelfs modern over door het gebruik van verschillende camerastandpunten. Ook de muziek was lekker sfeervol, en dan met name de mooie orgelmuziek.

Al met al weer een sterke silent deze The Hunchback of Notre Dame. Erg leuk om gezien te hebben en op veel aspecten waarschijnlijk onovertroffen door latere verfilmingen. Op de Disney-film na moet ik ze allemaal nog zien. Misschien dat ik binnenkort ook de 1982 versie eens bekijk, ik vind het toch een leuk verhaal om te zien.

Goede film. Na herzien is dit toch wel echt een goede film. Beter dan The Lionking maar wat minder dan andere Disney's zoals bijv. The Black Cauldron.

Net als bij The Lionking word hier een vrij serieus onderwerp behandeld en zit de film erg vol met boodschap maar weer maken ze dezelfde fout; ze stoppen er een paar vreselijk irritante figuren in en maken sommige scènes heel erg druk. Dat is heel erg jammer.

De liedjes in het Engels vielen wel mee en waren toch wel erg mooi. De muziek van Alan Menken heb ik altijd al mooi gevonden en het dramatische effect kwam nu ook weer goed naar boven.

De handgetekende animatie was wel mooi getekend. Alleen is het weer niet bepaald een Disney-achtige tekenstijl. Alleen de priester vond ik heel erg op Dallben (The Black Cauldron) lijken. En ik vond met het blote oog een "easter-egg"; ik zag Belle namelijk heel duidelijk lopen. Wel vind ik het erg jammer dat ze af en toe 100% zeer knullige computeranimatie gebruiken en de film weer met de computer is ingekleurd. De olieverf achtergronden zijn wel weer erg mooi en het gesteente en de duistere kleuren doen me erg aan de achtergronden van The Black Cauldron denken.

De nogal kerkelijke boodschap in de film is een van de redenen waarom ik hem nu toch wel best goed vind. Ik ben namelijk Christen en vind de boodschap erg duidelijk. Soms herken ik me ook erg in Quasimodo, niet dat ik gebocheld ben of zo maar je weet wat ik bedoel.

Frollo is een bijzonder goede slechterik. Zijn lied Hellfire is ook erg mooi.

Al met al een mooie film die een erg aangrijpende boodschap heeft met goede muziek, maar helaas ook een beetje druk is.

"Hope. It is the only thing stronger than fear."

Goede film, het was af en toe licht teleurstellend maar zeker veel beter dan ik eerst had verwacht.

Niet veel bekende acteurs hier, ik herkende eigenlijk alleen Donald Sutherland. Maar er werd wel goed geacteerd. Jennifer Lawrence speelt een goede hoofdrol.

De muziek was een beetje inconstant, vond het jammer dat het niet zo herkenbaar was. Alleen een orchestraal nummer vond ik super goed de rest was matig tot redelijk.

Goed verhaal opzich, de opbouw vond ik erg goed. Na een half uur in de film was ik echt geboeit. In het midden zakt het een beetje in, ik vond de spelen zelf een beetje tegenvallen. Maar aan het einde is de climax wel erg goed vind ik. Het drama-gehalte in de film was ook goed, al vind ik het als man altijd raar als romantische dingen vanuit de vrouw vertelt worden. Het heeft een redelijk openeinde wel.

Visueel is het heel wisselend, dan super goed en dan weer wat minder. Vond de spelen zelf visueel niet geweldig. De rest vond ik erg goed.

Vermakelijke film, had eerst echt een saai tiener-fantasytje verwacht (zoals bijv. Twilight) maar daarvan was zeker geen spraken. Goede film, ben benieuwt naar het vervolg.

"You said forever. Never ending. Do you remember?"

The Hunger had ik al langere tijd liggen om te bekijken. Het is een van de eerste films van Tony Scott en meteen is het een erg aparte film, zeker in vergelijking met de actiefilms die Scott later zou maken (al waren Man on Fire en Top Gun ook erg goed geschoten). In tegenstelling tot wat je zou verwachten is The Hunger alles behalve een standaard vampierenfilm.

John is al 500 jaar de partner van Miriam, een duizend jaar oude vampier. Samen betrekken ze een appartement in New York en doden zo nu en dan iemand om te overleven. Na eeuwen jong te zijn geweest begin John echter snel te verouderen en zoekt hij hulp bij een vrouwelijke onderzoeker die onderzoek doet naar het tegengaan van verandering. Maar dan krijgt Miriam een oogje op haar...

David Bowie heeft geen heel grote rol, maar speelde die wel erg goed. De verouderings effecten waren toendertijd al erg sterk en zelfs onder die dikke laag make-up weet Bowie nog emotie over te brengen. Verder waren Catherine Deneuve en Susan Sarandon ook sterk in hun rol.

De film geeft een erg frisse kijk op het vampierenthema, met dan vooral aandacht voor onsterfelijkheid en eeuwige jeugd. Indat opzicht deed de film me een beetje aan Highlander denken, al had die film veel meer flashbacks naar vergane tijde.

De cinematografie van de film is verzorgt door Stephen Goldblatt (Outland, Young Sherlock Holmes) en was naar mijn mening ijzersterk. Het kleurgebruik met grotendeels (volgensmij zelf volledig) natuurlijke lichtbronnen gaf de film een heerlijke sfeer die heel goed bij het karakter van de film past. De vele close-ups en experimentele editing maken de film ook bijzonder. Het kleurgebruik deed me bij vlagen denken aan Blade Runner van grote broer Ridley.

De film begint met een gast-optreden van de band Bauhaus maar heeft daarna eigenlijk grotendeels klassieke muziek als soundtrack. De muziek help de dramatische toon enorm en past uitstekend bij de beelden.

Alles bij elkaar vond ik The Hunger een erg bijzondere film. De tweede helft had weliswaar iets beter uitgewerkt gekund, maar ik vond het alles behalve tegenvallen. Een erg ondergewaardeerde film in Tony Scott's repertoire. Dat heeft er denk ik mee te maken dat mensen een vermakelijke standaard low-budget vampierenfilm verwachten met Bowie die een grotere rol heeft. Aanrader voor liefhebbers van de gebroeders Scott en mensen die een frisse vampierenfilm willen zien.

"A great day comrades, we sail into history!"

Geweldige film!

Erg goed acteerwerk. Sean Connery heeft echt enorm goed acteerwerk. Ook Alec Baldwin, Sam Neill, James Earl Jones en Tim Curry waren erg goed.

De muziek van Basil Poledouris is echt briljant. De muziek creëert ook een mooie dramatische sfeer.

Erg goed verhaal. Visueel was het ook erg goed. De onderzeeërs zagen er erg goed uit. De onderwater scènes leken heel realistisch. Alleen aan het einde was een stuk met erg knullige greenscreens.

Zeker geen doorsnee spionage-filmpje. Er zit niet zo gek veel actie in, en dan hoeft ook niet. Niet alle gadgets die je in MI altijd ziet. Hunt for Red October blijft realistisch en richt zich meer op drama, politiek en filosofie dan op actie. Ik vond het erg goed, veel beter dan al dat drukke gedoe.

Erg goede film, een aanrader.