Log

Dit is de eerste van vijf afleveringen van een miniserie. Toen Arthur Conan Doyle z’n geesteskind Sherlock Holmes bedacht, haalde hij inspiratie bij z’n voormalige professor geneeskunde Joseph Bell. Deze had een methode, gebaseerd op logica en deductie. Hiermee leverde hij een bijdrage aan de ontwikkeling van de anatome pathologie. Doyle vroeg zich af wat er zou gebeuren als een misdaadbestrijder een dergelijke methode toe zou passen.

In elke aflevering worden Bell en Doyle geconfronteerd met een mysterie of een misdaad. Ian Richardson geeft schitterend gestalte aan de dokter met de onverstoorbare blik en het accent van de Britse bovenklasse. Doyle is de jonge student die goed observeert en bijleert, maar nog fouten maakt. Door een jonge vrouw met een mooie oogopslag laat hij zich gemakkelijk inpalmen. Sommige gebeurtenissen heeft hij verwerkt in Sherlock Holmes-verhalen (The Cardboard Box, The Speckled Band, The Solitary Cyclist). Volgens Bell concentreerde hij zich te veel op het anekdotische en te weinig op het methodische.

Edinburgh in het Victoriaanse Tijdperk is mooi weergegeven, met koetsen, gaslantaarns, hoge hoeden, bakkebaarden, schooiers en prostituees. Ze komen in verschillende milieus, zoals een Egyptische museum en een rondreizend circus. Hooggeplaatste figuren worden door de mangel gehaald: de onbekwame inspecteur, de zelfingenomen kwakzalver… Het is een bijzonder geslaagde misdaadserie met goede dialogen, spanning en een mistige sfeer.

vote posted

vote posted

Met dit oorlogsdrama, naar de roman van Erich Maria Remarque, schetste Lewis Milestone een ontnuchterend beeld van de Eerste Wereldoorlog. Onder invloed van een patriottische toespraak van een leraar trekt een groep achttienjarigen naar het front voor een korte, glorierijke oorlog. Ter plekke wachten hun desillusies en de bikkelharde realiteit. Ze worden afgeblaft door oversten, lijden honger, en zien de oorlogsgruwelen. Eén van hen krijgt shellshock (een oorlogstrauma); een ander z'n been wordt geamputeerd.

Alles is opgenomen in Californië, maar de loopgraven met de zandzakjes zijn verrassend goed gereconstrueerd. Milestone gebruikte kranen om de camera mee te laten bewegen tijdens de actie (crane shots). De montage heeft een hoog tempo, met een vloeiende afwisseling tussen overzichts- en detailshots. Gruwelbeelden zijn een helm met een kogelgat en een losgerukte hand aan een prikkeldraad. In de slotscène is de hand van de regisseur te zien.

Op vlak van geluid werden nieuwe technieken aangewend. Het snerpende geluid van shrapnelgranaten die door de lucht vliegen en exploderen, werd toegevoegd tijdens de nasynchronisatie. In een dynamische stijl wordt de lelijke kant van oorlog getoond. In Nazi-Duitsland zou dit tot een verbod leiden, maar de invloed op andere regisseurs zou groot zijn.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Een ratter is een persoon die gebruikmaakt van remote access trojans - virussen om binnen te dringen in iemands computer. In een bijbetekenis is deze ook een rat, een smerig dier dat de pest kan verspreiden.

Ashley Benson, vooral bekend van Pretty Little Liars, speelt een eerstejaarsstudente die verhuisd is van het platteland in Wisconsin naar de grootstad New York. Ze verlangt naar vrijheid, zelfstandigheid en plezier, maar tegelijk lonkt het gevaar. In tijden van moderne telecommunicatie maakt Emma voortdurend beelden van zichzelf met haar mobieltje of haar webcam. Een hacker kan hier misbruik van maken.

Eerst zijn er leuke beelden, bv. wanneer ze virtueel tennist, maar geleidelijk aan neemt de dreiging toe. Ze ervaart een mengeling van paranoia en claustrofobie. Er zijn meerdere verdachten, met name haar jaloerse ex Alex, maar zijn ontkenning klinkt overtuigend. Uiteindelijk lijkt het om een anonieme cybercrimineel te gaan met een willekeurig slachtoffer.

Wat de kijker te zien krijgt, is found footage. Het is een montage van beelden die zij zelf gemaakt heeft en standpunten van de “peeping tom”. Soms is er een splitscreen met twee verschillende cameraperspectieven. Door mee te gluren wordt de toeschouwer zelf een voyeur. Het is een beklemmende weergave van een moderne vorm van criminaliteit.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Eén jaar vóór Amarcord maakt Fellini de volwassen helft van een semiautobiografisch tweeluik. Op z'n negentiende trok hij van Rimini naar Rome. Daarvóór kende hij de eeuwige stad slechts van diavoorstellingen op school.

Hij toont hoe de geschiedenis aanwezig is in de stad. De mammoet en de historische gebouwen plaatst hij tegenover de verkeersdrukte en de hippies uit het heden. In een pakkende scène vervagen eeuwenoude fresco's. Hij herinnert zich het escapisme van 1939, met een variétéavond tijdens de eerste bombardementen. Bij een bordeelbezoek verloor hij z'n jeugdige onschuld. Hij plaatst de stugheid van de Kerk tegenover het banale van een modeshow; het lawaai van motoren tegenover het Colosseum. Zo schetst hij een gelaagd portret van een stad. De muziek van Nino Rota geeft er een speelse kant aan.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Een groep wetenschappers slaagt erin een oude fantasie waar te maken. Door hersengolven om te zetten in visuele signalenis maken ze de dromen van enkele proefpersonen zichtbaar op een scherm. Er komen verschillende slaapstoornissen in voor: insomnia, somnambulisme en hypnagoge hallucinaties – waanbeelden in een toestand van halfslaap.

De vier bedrijven hebben jungiaanse archetypen als titel. De schaduw – het verborgen gedeelte van iemands bewustzijn – is het duidelijkst aanwezig in de dromen van Sarah. Het feit dat meerdere proefpersonen over hetzelfde dromen, wijst op het bestaan van een collectief onderbewustzijn.

Er zijn verwijzingen naar sciencefiction- en horrorklassiekers: affiches, boeken, bijnamen. Een onderzoeker draagt dezelfde bril als George A. Romero. De muziek van Electric Youth en Pilotpriest – een pseudoniem van de regisseur – gebruikt bedwelmende synthesizerklanken in een retrostijl die het gevoel versterkt van één lange droomervaring.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Cagliostro was een Italiaanse helderziende of charlatan in de achttiende eeuw. Hier wordt hij sympathiek voorgesteld, als iemand die protesteert tegen onrecht en de val van de Franse monarchie voorspelt.

In het romantische verhaal zitten enkele historische figuren verwerkt. Lodewijk XVI en Marie Antoinette maken hun opwachting, net als gravin Jeanne de la Motte. Laatstgenoemde stal een peperduur halssnoer met zeshonderdzevenenveertig diamanten door zich voor te doen als de koningin.

Deze Duits-Franse coproductie werd lange tijd verloren gewaand. De door Cinémathèque Française gerestaureerde versie is helaas onvolledig, ongeveer half zo lang als het origineel. Een destijds gecensureerde naaktscène werd afzonderlijk bewaard. De restauratie is zeer knap gedaan.

Richard Oswald was een Oostenrijks regisseur. Veel bekender zou z’n Franse regieassistent worden, de jonge Marcel Carné. Visueel is de achttiende eeuw indrukwekkend weergegeven, met pruiken, bajonetten, luchters en Louis Seize-meubelen.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Denzel Washington kreeg een belachelijk kapsel om de titelrol te spelen. Roman is een begaafde maar sociaal onhandige jurist. Wellicht heeft hij een vorm van hoog functionerend autisme. Esquire is een formele benaming voor een vrijgezel.

Hij is een advocaat die het uit idealisme doet. Hij werkt aan een juridisch document (a brief) tegen procesafspraken waarbij iemand schuldig pleit in ruil voor een lagere straf - een zeer gangbare praktijk in de VS.

Z’n tegenspeler Colin Farrell speelt het tegendeel: een advocaat die het voor het geld doet. Gaandeweg zullen ze allebei veranderen. Door anoniem een beloning te aanvaarden schendt Roman z’n beroepsgeheim, wat een misdaad is. Het is een geslaagde juridische thriller met enkele ethische kwesties en een knappe hoofdrol.

Met dit autobiografisch getinte experiment doet Anna Odell de grenzen tussen fictie en realiteit vervagen.

In de eerste helft speelt ze zichzelf in een fantasie, een alternatieve versie van de werkelijkheid. Ze neemt wraak met woorden. Haar voormalige klasgenoten worden gespeeld door acteurs.

De tweede helft is nagespeelde realiteit, waardoor het bijna als een documentaire overkomt. Nu spelen de klasgenoten zichzelf. Het is sportief dat ze hun eigen reactie naspelen, terwijl ze er niet zo sympathiek uit komen.

Het hele project is een vorm van psychosociale kunsttherapie. Voor Odell is regisseren een manier om psychische problemen te verwerken. Door haar klasgenoten met het resultaat te confronteren wordt de sociale omgeving erbij betrokken. Zij reageren defensief door te ontkennen, te minimaliseren, de confrontatie te vermijden of excuses in te roepen.

Het is interessant om de verschillende standpunten te vergelijken. Wat voor Anna jarenlang lijden was, stelde volgens anderen weinig voor. Scholieren kunnen elkaar pijn doen zonder het goed te beseffen. Als artistiek, introvert type was Anna een buitenbeentje en een gemakkelijk slachtoffer. Hiermee geeft ze een onverwerkt verleden een plaats. Het lelijke eendje is een zwaan geworden.

vote posted

vote posted