Log

Eén jaar vóór Amarcord maakt Fellini de volwassen helft van een semiautobiografisch tweeluik. Op z'n negentiende trok hij van Rimini naar Rome. Daarvóór kende hij de eeuwige stad slechts van diavoorstellingen op school.

Hij toont hoe de geschiedenis aanwezig is in de stad. De mammoet en de historische gebouwen plaatst hij tegenover de verkeersdrukte en de hippies uit het heden. In een pakkende scène vervagen eeuwenoude fresco's. Hij herinnert zich het escapisme van 1939, met een variétéavond tijdens de eerste bombardementen. Bij een bordeelbezoek verloor hij z'n jeugdige onschuld. Hij plaatst de stugheid van de Kerk tegenover het banale van een modeshow; het lawaai van motoren tegenover het Colosseum. Zo schetst hij een gelaagd portret van een stad. De muziek van Nino Rota geeft er een speelse kant aan.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Een groep wetenschappers slaagt erin een oude fantasie waar te maken. Door hersengolven om te zetten in visuele signalenis maken ze de dromen van enkele proefpersonen zichtbaar op een scherm. Er komen verschillende slaapstoornissen in voor: insomnia, somnambulisme en hypnagoge hallucinaties – waanbeelden in een toestand van halfslaap.

De vier bedrijven hebben jungiaanse archetypen als titel. De schaduw – het verborgen gedeelte van iemands bewustzijn – is het duidelijkst aanwezig in de dromen van Sarah. Het feit dat meerdere proefpersonen over hetzelfde dromen, wijst op het bestaan van een collectief onderbewustzijn.

Er zijn verwijzingen naar sciencefiction- en horrorklassiekers: affiches, boeken, bijnamen. Een onderzoeker draagt dezelfde bril als George A. Romero. De muziek van Electric Youth en Pilotpriest – een pseudoniem van de regisseur – gebruikt bedwelmende synthesizerklanken in een retrostijl die het gevoel versterkt van één lange droomervaring.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Cagliostro was een Italiaanse helderziende of charlatan in de achttiende eeuw. Hier wordt hij sympathiek voorgesteld, als iemand die protesteert tegen onrecht en de val van de Franse monarchie voorspelt.

In het romantische verhaal zitten enkele historische figuren verwerkt. Lodewijk XVI en Marie Antoinette maken hun opwachting, net als gravin Jeanne de la Motte. Laatstgenoemde stal een peperduur halssnoer met zeshonderdzevenenveertig diamanten door zich voor te doen als de koningin.

Deze Duits-Franse coproductie werd lange tijd verloren gewaand. De door Cinémathèque Française gerestaureerde versie is helaas onvolledig, ongeveer half zo lang als het origineel. Een destijds gecensureerde naaktscène werd afzonderlijk bewaard. De restauratie is zeer knap gedaan.

Richard Oswald was een Oostenrijks regisseur. Veel bekender zou z’n Franse regieassistent worden, de jonge Marcel Carné. Visueel is de achttiende eeuw indrukwekkend weergegeven, met pruiken, bajonetten, luchters en Louis Seize-meubelen.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Denzel Washington kreeg een belachelijk kapsel om de titelrol te spelen. Roman is een begaafde maar sociaal onhandige jurist. Wellicht heeft hij een vorm van hoog functionerend autisme. Esquire is een formele benaming voor een vrijgezel.

Hij is een advocaat die het uit idealisme doet. Hij werkt aan een juridisch document (a brief) tegen procesafspraken waarbij iemand schuldig pleit in ruil voor een lagere straf - een zeer gangbare praktijk in de VS.

Z’n tegenspeler Colin Farrell speelt het tegendeel: een advocaat die het voor het geld doet. Gaandeweg zullen ze allebei veranderen. Door anoniem een beloning te aanvaarden schendt Roman z’n beroepsgeheim, wat een misdaad is. Het is een geslaagde juridische thriller met enkele ethische kwesties en een knappe hoofdrol.

Met dit autobiografisch getinte experiment doet Anna Odell de grenzen tussen fictie en realiteit vervagen.

In de eerste helft speelt ze zichzelf in een fantasie, een alternatieve versie van de werkelijkheid. Ze neemt wraak met woorden. Haar voormalige klasgenoten worden gespeeld door acteurs.

De tweede helft is nagespeelde realiteit, waardoor het bijna als een documentaire overkomt. Nu spelen de klasgenoten zichzelf. Het is sportief dat ze hun eigen reactie naspelen, terwijl ze er niet zo sympathiek uit komen.

Het hele project is een vorm van psychosociale kunsttherapie. Voor Odell is regisseren een manier om psychische problemen te verwerken. Door haar klasgenoten met het resultaat te confronteren wordt de sociale omgeving erbij betrokken. Zij reageren defensief door te ontkennen, te minimaliseren, de confrontatie te vermijden of excuses in te roepen.

Het is interessant om de verschillende standpunten te vergelijken. Wat voor Anna jarenlang lijden was, stelde volgens anderen weinig voor. Scholieren kunnen elkaar pijn doen zonder het goed te beseffen. Als artistiek, introvert type was Anna een buitenbeentje en een gemakkelijk slachtoffer. Hiermee geeft ze een onverwerkt verleden een plaats. Het lelijke eendje is een zwaan geworden.

vote posted

vote posted