Log

vote posted

vote posted

Lily James en Riz Ahmed zijn op dreef in deze thriller met actie en suspense, die aanleunt bij de spionagethrillers van Hitchcock en de paranoiathrillers uit de jaren ‘70. New York wordt getoond als een hectische metropool met neonreclame, verkeerschaos en hoge gebouwen. In zo’n miljoenenstad kan iemand in isolement en anonimiteit leven.

Paranoia — achterdocht die ongezonde proporties aanneemt — uit zich op drie manieren: angst om fysiek achtervolgd te worden, angst om elektronisch bespied te worden, en wantrouwen ten aanzien van de medemens. Sarah wantrouwt elke voorbijganger op het voetpad. Ash is bang om zich bloot te geven, zelfs om z’n echte naam te gebruiken. De geadresseerde op een postpakket is Archibald Leach — de echte naam van Cary Grant.

De achterdochtige mens dekt zich in. Ash heeft burner phones voor eenmalig gebruik, en een Faraday pouch — een etui dat elektromagnetische stralen tegenhoudt. Hij maakt gebruik van teksttelefoon of telecommunications relay service — een dienst die eigenlijk bedoeld is voor doven die een boodschap intypen die vervolgens door een telefonist voorgelezen wordt. Het gevolg is dat Sarah niet weet hoe de stem van Ash klinkt.

In het eerste halfuur heeft Riz Ahmed geen gesproken tekst. Hij acteert met z’n lichaamstaal en z'n mimiek. Nog voordat ze elkaar ontmoeten, ontstaat er een vertrouwensband tussen Ash en Sarah — die dan toch weer verbroken wordt. Er zijn momenten van herkenning, morele dilemma’s en verrassende wendingen. Het dossier van Optimo is een macguffin, want we komen nooit te weten wat er precies in staat. Ernstige thema’s zijn alcoholisme, islamofobie en voedselveiligheid. Puik acteerwerk en een kundige montage versterken het gevoel van rusteloze argwaan.

vote posted

Fassbinder voert je mee naar een volksmilieu van een paar generaties geleden. Er hing een kruisbeeld aan de muur. Gordijnen en tafellakens hadden geometrische motieven. Fruitventer was een seizoensgebonden beroep dat nu niet meer bestaat. Pruimen waren vroeger rijp dan peren.

Hans lijdt aan een minderwaardigheidscomplex. Hij is fysiek kleiner dan z’n vrouw. Z’n familie schaamt zich over z’n ordinaire beroep. Flashbacks tonen herinneringen aan pijnlijke momenten uit z’n leven: z’n mislukking bij de Münchense politie, z’n geseling bij het Vreemdelingenlegioen. Hij krijgt agressieve en autodestructieve neigingen. Ondanks waarschuwingen van z’n dokter zet hij zich aan het drinken.

Bespieden en bespied worden zijn aan de orde. Er heerst wantrouwen tussen man en vrouw, tussen werkgever en werknemer. Z’n oude legermaatje lijkt klaar om z’n plaats in te nemen als gezinshoofd. Ramen, deuren en spiegels zijn een frame in het frame. Bruin en grijs zijn dominant.

Heftige gebeurtenissen worden getoond zonder sentiment. Ondanks de donkere toon zitten er ook grappige momenten in. Enkele Fassbinder-regulars zijn te zien in een nevenrol: Hanna Schygulla als de zus; El Hedi ben Salem in de laatste flashback. De Duitstalige versie van Rocco Granata’s Buona Notte, een slaapliedje met het woord Sehnsucht, is de muzikale uitdrukking van het verlangen om te ontsnappen.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Hitchcock neemt je mee naar een kleurrijke versie van de Franse Rivièra. De heldere tinten en het felle licht van de Côte d'Azur komen tot hun recht met VistaVision, de breedbeeldtechniek van Paramount. Tijdens de achtervolgingsscène gebruikte cinematograaf Robert Burks helikoptershots en achtergrondprojectie. Een Romeins viaduct dient als decor.

De intrige volgt het bekende patroon van de dubbele achtervolging. Cary Grant speelt een een voormalige inbreker - snel en lenig als een kat - die z'n onschuld probeert te bewijzen door de echte dader te vatten. Soms toont de camera zijn subjectieve standpunt.

Grace Kelly vertegenwoordigt de beau monde, met juwelen en glamoureuze pakjes van Edith Head. Haar halssnoer wordt fel belicht, terwijl haar gezicht in de schaduw staat. Haar onderkoelde schoonheid vormt een contrast met de speelse gamine Brigitte Auber. John Williams speelt de verzekeringsagent, opnieuw een figuur met gezag, met rechte rug en strenge blik. Het resultaat is een genietbare mix van spanning en romantiek in een zonnige omgeving.

vote posted

vote posted

vote posted

Demi Moore ziet er verbazend goed uit voor iemand van begin de zestig. Toch wordt ze onvermijdelijk weggeconcurreerd door actrices die jonger, mooier en slanker zijn. Deze horrorproductie geeft kritiek op de buitensporige schoonheidsnormen in de showbusiness. Deze normen gelden voor vrouwen, maar worden opgelegd door mannen die hen aanstaren met de male gaze en bepalen wie de felbegeerde rol krijgt. Het kan ook leiden tot zelfhaat bij vrouwen, die zichzelf te oud en verrimpeld vinden - voorbij de houdbaarheidsdatum.

De protagonist wordt hier in tweeën gesplitst: Elizabeth en Sue. Laatsgenoemde is de publieke persona; de jongere, slankere, glimlachende versie van een vrouw die haar ware zelf verbergt. Liever zou ze alleen als Sue verder gaan, maar dat gaat niet. Het leidt tot een bloedige climax met body horror - Beauty wordt the Beast. Het is een lugubere maar ook humoristische satire op een milieu dat geobsedeerd is door uiterlijke schijn.

vote posted