Log

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

In het laatste deel van deze trilogie heeft de familie Corleone zich onder leiding van Michael bijna opgewerkt tot een legitiem bedrijf. Toch gaat het weer mis, en leiden nieuwe conflicten tot verraad en een spiraal van geweld. "Just when I thought I was out, they pull me back in." Als baby speelde Sofia Coppola reeds het nichtje van Michael, maar nu speelt ze z'n volwassen dochter. Ze is een symbool van zuiverheid, van de hoop op genade.

Opvallend is de rol van de Katholieke Kerk. De geestelijken houden zich bezig met wereldlijke zaken. De bank van het Vaticaan lapt nogal wat christelijke principes aan z'n laars. Toch wordt ook een andere kant getoond met kardinaal Lamberto, bij wie Michael Corleone te biecht gaat. De fictieve moord op de paus past in het kader van bepaalde samenzweringstheorieën.

Er zijn weer geheime besprekingen in donkere kamertjes, met de herkenbare cinematografie van Gorden Willis. Via de zoon Anthony wordt Italiaanse operamuziek erbij betrokken. Imposante decors zijn de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad en het Teatro Massimo in Palermo. Dit derde deel rondt een familiekroniek van meerdere decennia af.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Om het zo realistisch mogelijk te maken koos Carla Simón om met amateuristische acteurs te werken die Catalaans spreken met het juiste streekaccent. Wel gaf ze een rol aan haar eigen zus, maar die speelt iemand die uit Barcelona komt.

Het milieu van fruitplukkers wordt levensecht weergegeven, een beetje in de stijl van een documentaire. Ironisch genoeg komen ze in conflict met een bedrijf dat zonnepanelen plaatst. Groen kapitalisme dreigt de de duurzaamheid van hun eigen levenswijze te verstoren. Ook binnen de familie leidt dit tot conflicten, wanneer twee broers verschillende keuzes maken. Het enige minpunt is dat sommige scènes het tempo er wat uit halen.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

Fons Rademakers was de eerste Nederlandstalige regisseur die zich niet beperkte tot onderhoudende komedies, maar die ook artistiek uitdagend werk aandurfde. In dit geval baseerde hij zich op De teleurgang van den Waterhoek van Stijn Streuvels, een streekroman die flink onder handen genomen werd door scenarist Hugo Claus. In het boek is Mira slechts een nevenpersonage.

Het speelt zich af in Avelgem aan de Schelde, maar de opnamen werden gemaakt in Berlare en aan de Durme. Het levert sfeervolle plattelandsbeelden op met zompige velden, mist, paardenkarren, boerenkleren en oude uniformen. Omdat het verstaanbaar moest zijn in het hele Nederlandse taalgebied, werd er geen plat dialect gesproken, maar Nederlands met West-Vlaamse leenwoorden: peinzen, voorzeker, contrarie, dwazekonte… Een druppelke is een borrel.

Het conflict begint wanneer de plaatselijke bevolking vijandig reageert op de plannen om een nieuwe brug te bouwen. Jan Decleir speelt een dorpeling die in de problemen komt na een nachtelijke confrontatie met de “indringers”. Willeke van Ammelrooy vormt een link door als slonze met mannen uit beide kampen te flirten. Nederland en Vlaanderen reageerden licht gechoqueerd op haar naaktscènes.

Heel wat bekende acteurs uit Nederland en Vlaanderen zijn in een nevenrol te zien, van Freek de Jonge tot Romain Deconinck. Fons Rademakers plakte een valse snor op om zelf de notaris te spelen – de enige in het dorp die al een auto had. De reacties waren gemengd, maar dit was toch wel een essentieel moment voor de cinema der Lage Landen.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Sofia Coppola wilde geen authentiek historisch drama maken. De Fransen spreken Engels en er klinkt moderne rockmuziek op de achtergrond. Tijdens een montage met achttiende-eeuwse schoenen komt een paar moderne sneakers in beeld – een mooi voorbeeld van een easter egg.

Desondanks zijn veel dingen wel juist. De paleizen zijn mooi in beeld gebracht, met hun symmetrische tuinen en voorgevels. De interieurs in rococostijl hebben de sierlijkheid van een liefdesnest met S-vormen, brokaat, pastelkleuren, weelderige luchters en gouden versieringen. Tijdens het bal dansen ze op muziek van Rameau.

Marie Antoinette werd op haar veertiende uitgehuwelijkt om de toenadering te bespoedigen tussen Frankrijk en Oostenrijk; tussen Bourbon en Habsburg. Het was een katholieke coalitie tegen Pruisen en Engeland. Ze groeide op in een gouden kooi, was bevoorrecht en spilziek.

Haar echtgenoot Lodewijk XVI werd geacht een mannelijke nazaat bij haar te verwekken, maar helaas had hij geen seksuele voorlichting gehad. Hij had tips kunnen vragen bij z’n grootvader Lodewijk XV, die wel van wanten wist met al z’n maîtresses.

Mooie nevenrollen zijn er voor Steve Coogan en Marianne Faithfull. Kirsten Dunst zet de koningin neer als een jonge vrouw met wie je ondanks haar genotzucht kunt sympathiseren. Regisseur Sofia Coppola projecteerde wellicht haar eigen gevoelens op dit historische personage, want ook zij groeide op als deel van een beroemde familie.

De Japanse titel, overgenomen van de mangaserie, betekent letterlijk “Dagboek van een kustplaats". Het speelt zich af in Kamakura, een havenstad veertig kilometer ten zuiden van Tokio. Er zijn mooie beelden van visvangst. Horsmakreel of aji is geliefd in de Japanse keuken. Witte visjes worden opgegeten voordat ze volgroeid zijn.

De drie zussen wonen in een houten huis met een traditioneel interieur met shoji-panelen. Ze zitten in kleermakerszit aan een lage tafel of kotatsu. In de tuin staan kerselaars en pruimelaars. Er heerst een gezellige sfeer en er wordt veel gelachen. De oudste zus Sachi, die in een ziekenhuis werkt, neemt de verantwoordelijkheid van de ontbrekende ouder op zich.

Een terugkerend thema bij Kore-eda is een kind dat niet bij z’n ouders opgroeit. In dit geval komt de dertienjarige Suzu in een veilige omgeving terecht. Ze wil de anderen niet tot last zijn, maar wint geleidelijk aan zelfvertrouwen. Ze is afwisselend te zien in een schattig matrozenpakje, voetbalkleren en een kimono.

De Japanse uitdrukking Mono no aware (“pathos der dingen”) slaat op het ontdekken van het schone in de vergankelijkheid. De kerselaars staan slechts een paar weken per jaar in bloei. Pruimen worden ingemaakt of tot wijn gemaakt om die vergankelijkheid tegen te gaan. Het begint en eindigt met een begrafenis.

Als voorbereiding brachten de vier actrices samen een dag in het huis door. Om hun verbondenheid te tonen worden ze regelmatig in één beeld gevangen. De lage camerapositie komt overeen met de ooghoogte van iemand die op een tatami zit. Het rustige tempo en het gebruik van natuurlijk licht creëren een warme sfeer en een gevoel van verbondenheid met de natuur.

vote changed, original voice was 3,0 stars