Log

In deze paranormale thriller gaat het muurbloempje Eloise of “Ellie” modeontwerpen studeren in Soho, een hippe buurt in Londen. Ze voelt zich niet thuis in het heden tussen haar leeftijdsgenoten, maar dweept met het Swinging London van de jaren ‘60. Een taxichauffeur merkt op dat de oude stad nog steeds schuilgaat onder de gemoderniseerde oppervlakte.

Tijdens de dansscène, opgenomen met een Steadicam in één shot, nemen de twee actrices meermaals naadloos elkaars plaats in, opduikend van achter een rug of van buiten het frame. De ene actrice kopieert de bewegingen van de andere, zodat een leeg kader een spiegel lijkt. Daardoor krijg je de indruk dat Sandie een geïdealiseerde, assertievere versie van Ellie is, maar gaandeweg wordt duidelijk dat Sandie echt bestond. Een verrassende ontknoping volgt.

Thomasin McKenzie speelt het helderziende meisje dat een transformatie ondergaat en zelfvertrouwen wint. Anya Taylor-Joy is met haar wijd opengesperde ogen uitermate geschikt voor griezelige scènes. Diana Rigg is moeilijk te herkennen, maar als je het weet zie je toch nog dat gezicht van Emma Peel.

Het huis van de hospita is retro, met een bakelieten telefoon en vinylplaten. Het Londen van ruim een halve eeuw geleden is gereconstrueerd met kleren, kapsels, neonlampen en auto’s uit die tijd. Ook de romantische liedjes van Cilla Black, Dusty Springfield en Barry Ryan roepen de sfeer op van de goede, oude tijd.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

Brzezinka, voorheen bekend als Birkenau, is tegenwoordig een dorp met tweeduizend inwoners. In 1943 woonde daar een zekere Rudolf Höss met z’n vrouw en vijf kinderen. Wat zich even verderop afspeelde, wordt niet getoond. Het is een voorbeeld van een ellips, waarbij de toeschouwer zelf de leemten in moet vullen. Visuele hints zijn de muur met prikkeldraad en de schoentjes van dode kinderen. Auditieve hints zijn geschreeuw, gehuil, geblaf, schoten en het gedreun van machines en treinen.

De nachtelijke scènes zijn geschoten met een thermografische camera. Een Pools dienstmeisje wordt dan gevolgd. Rudolf houdt z’n kinderen zoet met een sprookje voor het slapengaan. Er is een wrange gelijkenis met het verbranden van de heks in de oven in Hans en Grietje.

De dissonanten van Mica Levi passen bij het onderwerp. Daartegenover staat muziek die toen populair was, zoals de walsen van Strauss. In een compromisloze stijl benadert Jonathan Glazerom deze donkere historische periode.

vote changed, original voice was 3,0 stars

In dit rechtbankdrama staan de dialogen centraal, maar er worden ook verschillende sociale milieus in New York getoond. Sara woont in een overbevolkt appartementsgebouw met lawaai, stank, vuiligheid en drugs. De Fishers wonen in een riante villa met een kroonluchter, draperieën en een spiegel met een gouden rand. De rechter zit op een podium, boven Sara uit tronend en gezag uitstralend. Het is geen straf- maar een jeugdrechtbank. Ironisch genoeg hangt haar daarmee een veel zwaardere straf boven het hoofd, want ze kan haar kinderen verliezen.

Aanleiding is de hysterie rond het nieuwsfeit van een dode baby. Kinderbeschermers overreageren, en gaan plots een kind met een paar schrammen als een mogelijk geval van mishandeling zien. Bij het zoontje van Sara ging het slechts om een ongelukkig incident, maar als alleenstaande moeder uit een arbeidersmilieu wordt ze geviseerd.

Drie vrouwen met een heel verschillende achtergrond worden gevolgd. Sara moet hard werken voor een laag loon en in haar eentje twee kinderen opvoeden. De rechter en de pro-bonoadvocate zijn twee carrièrevrouwen die hun zaakjes voor elkaar lijken te hebben, maar in hun privéleven blijken ook zij problemen te hebben. Ze moeten opletten dat ze hun privéproblemen niet meenemen naar hun werk en omgekeerd. De mannen zijn vaak hufters: een afwezige vader, een ontrouwe echtgenoot en een kinderlokker.

De drie actrices hebben zelf ook een heel verschillende achtergrond, maar doen het alle drie zeer goed. Viola Davis speelt de ervaren, wijze vrouw. Hayden Panettiere speelt de beginnende juriste die goede examens gedaan heeft, maar nog moeite heeft om een band te kweken met een cliënt uit een ander milieu. De Colombiaanse Catalina Sandino heeft al vaker Latijnse vrouwen met moeilijkheden gespeeld. Regisseur en scenarist James Lapine, die veel ervaring heeft in het theater, heeft een aangrijpend drama voortgebracht waarin belangrijke sociale en juridische thema's verwerkt zitten.

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,0 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 5,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Laurel en Hardy speelden altijd gelijkaardige typetjes, maar in een variërende sociale context. Hier zijn ze actief als bootleggers tijdens de Drooglegging. Zoals gewoonlijk is Ollie degene die een plan bekokstooft, en Laurel degene die het in het honderd doet lopen. Een komisch duo vormt altijd een tegenstelling. De Dikke was overdreven beleefd met bijhorende maniertjes; de Dunne sprak met een hoog stemmetje, soms huilend als een clown.

Ze hadden al veel shorts gemaakt, maar producent Hal Roach geloofde dat ze met een grotere spanningsboog en lengte een breder publiek konden bereiken. Ze maakten internationale versies in vijf verschillende talen. Regisseur James Parrott maakte slim gebruik van de nieuwe mogelijkheden die geluid bood, door Stan een enerverend geluid te geven vanuit z'n holle tand, dat een terugkerend plotelement wordt.

James Finlayson, hier in de rol van leraar met doctoraalhoed, was hun tegenspeler, met z'n komische timing en z'n kwade gezichtsuitdrukking met één opgetrokken wenkbrauw. Ook Walter Long laat zich niet onbetuigd als de Tijger, die met z'n forse lichaamsbouw z'n medegevangenen intimideert.

De gevangenis biedt ruimschoots mogelijkheden voor scènes met actie, spanning en misverstanden. Eenmaal ontsnapt komt het olijke tweetal op een plantage terecht, waar ze tussen de landarbeiders een camouflagetechniek toepassen die niet meer politiek correct is, maar wel grappig. Het liedje Lazy Moon zorgt voor een mooi rustmoment met diepe stemmen en warme harmonieën.

Fred Astaire was al wat ouder toen hij deze rol aannam, maar hij kon nog uit de voeten als een fitte jongeling. Hij werd gekoppeld aan Cyd Charisse, een ander type danseres dan hij gewend was: niet het vlotte meisje van de buren, geen tapdanseres, maar een gracieuze ballerina.

Inhoudelijk onderscheidt deze musical zich doordat het geen komisch liefdesverhaaltje is, maar een commentaar op de tegenstelling tussen hoge en lage kunst. Jeffrey Cordova is een regisseur die de hoge kunst vertegenwoordigt, terwijl Tony Hunter zorgeloos amusement wil brengen. Vincente Minnelli steekt de draak met artistieke pretenties van sommige moderne theatermakers, en maakt duidelijk dat een onderhoudende musical ook een hoge artistieke kwaliteit kan hebben.

De meeste liedjes van Arthur Schwartz en Howard Dietz zaten al in de Broadwaymusical van 1931, maar speciaal voor deze bioscoopversie schreven ze That's Entertainment!, een uitbundige ode aan het theatrale escapisme, met knipoogjes naar Sophocles and Shakespeare. Een adembenemend dansduet is Dancing in the Dark, waarin het tot een verzoening komt tussen de twee dansstijlen. The Girl Hunt Ballet inspireerde Michael Jackson voor de videoclip van Smooth Criminal, ook met een wit pak en een voorover hellende fedora. Het muzikale en visuele spektakel wordt mede geholpen door de sfeervolle MGM-decors en het felle rood en groen in Technicolor.

vote posted

vote posted

vote posted

Claude Chabrol moet het nooit hebben van groot spektakel, wel van realistische beelden met een sociale en historische component. De titel duidt erop hoe vrouwen hun plan trokken in een Normandisch provinciestadje tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er was veel armoede, dus moesten mensen een manier vinden om te overleven. Een stoomtrein, een koffiemolen, een tapbiljarttafel en een grammofoon zijn enkele voorwerpen die toen in het dagelijkse leven voorkwamen.

Isabelle Huppert, die vaker samenwerkte met Chabrol, speelt Marie Latour, een vrouw die om aan geld te komen illegale abortussen pleegt en een peeskamertje verhuurt. Haar echtgenoot is lui, egoïstisch en jaloers. In een vroege scène wordt haar methode vrij expliciet getoond. Daarna gaat het meer over de morele en juridische consequenties.

Het is gebaseerd op ware feiten. Marie-Louise Giraud, een arbeidersvrouw uit Cherbourg, werd in 1943 ter dood veroordeeld wegens het plegen van abortussen. Een tijdelijke wet in de Vichy-republiek van Philippe Pétain was bedoeld om het geboortecijfer op te krikken. Dat was schijnheilig, want tegelijk lieten ze joodse kinderen afvoeren. Het is een confronterende weergave van een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis.

Drie mannen gaan op expeditie in een mysterieuze zone waar de natuurwetten niet gelden. Het woord stalker heeft niets te maken met de moderne betekenis, maar duidt op de gids, die in het bovennatuurlijke gelooft. De wetenschapper is een scepticus die slechts gelooft wat empirisch geverifieerd kan worden. De schrijver heeft de open ingesteldheid van een kunstenaar.

Het begint in zwart-wit, om het grauwe van de dagelijkse sleur weer te geven. In de zone verandert dat naar kleur, wat de hoop symboliseert om iets diepzinnigs te ontdekken. Water is een hindernis, zorgt voor mooie decors en achtergrondgeluiden, en suggereert dat er een levend organisme aan het werk kan zijn. De slotscène met het telekinetische meisje bevat dan weer een glas water.

Het is science fiction, maar het draait vooral om de filosofische ideeën. Bezoekers van de zone ontdekken dat ze zich niet bewust zijn van hun eigen diepste wensen. Leven wordt geassocieerd met zachtheid en soepelheid; dood met hardheid en stijfheid. Het lage tempo brengt een meditatieve sfeer die bij deze existentiële zoektocht past.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 5,0 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote posted

vote posted