Opinions

Wauw dit is absoluut een ijzersterke film. Van de setting krijg ik überhaupt al kippenvel. De film moet eventjes over het dode punt heen maar halverwege zijn de plotwendingen even voorspelbaar als steengoed.

Welcome to Juarez.

Dat Villeneuve een regisseur is met oog voor detail, was al duidelijk bij de eerste film die ik van hem zag. Dit maakt zijn films levensecht, en enorm spannend. Ben blij dat hij regelmatig een nieuwe film uitbrengt, aangezien hij zowat de enige is die mij nog niet heeft teleurgesteld.

Sicario is eigenlijk niet anders. Wederom een interessant genoeg verhaal onwijs gaaf in beeld gebracht. Alsof je een spel aan het spelen bent. De eerste scène is eigenlijk al meteen spot on en het beklemmende toontje is gezet. Soundtrack zoals altijd weer een plus. Voegt daadwerkelijk wat toe aan het sfeertje. Een paar vette scènes zoals de militaire colonne en de scène in de tunnel missen zijn impact niet.

Acteerwerk prima, al is het wederom Del Toro die de show steelt. Naar mijn mening een van de betere acteurs van het moment. Blunt viel mij toch een beetje tegen, al ligt dat meer aan haar personage.

Ik zit een beetje in dubio. 4 of 4,5*. Bij Vielnufje's Prisoners en Enemy zit ik op 4*. En ik geloof dat ik die toch net ietsjes beter vond. Nodig dus herzien. Nja, ik houd het voor nu even op 4* voor Sicario.

Next in line is Arrival. Ben benieuwd.

MOH aflevering 13.

Het einde van box nummer 1. En het was een redelijke afsluiter. Sick Girl begint traag, en bouwt langzaam op naar een behoorlijke climax. Onderweg bevat de film een aantal vermakelijk scènes waardoor het de gehele speelduur blijft boeien. Die Angela Bettis speelde trouwens wel enorm irritant, klein minpuntje. Al met al onderhoudend, maar niets bijzonders. Kleine 3*.

Alleraardigst, maar niet meer dan dat. Het verhaal heeft potentieel, maar ik heb het gevoel dat er niet juist mee is omgegaan. Teveel stukken zijn ongeloofwaardig. Zo erg dat het me op een gegeven moment begon te irriteren. Jude Law vond ik daarentegen wel weer sterk.

Oef. Ik kan wel zeggen dat dat Shyamalan's werk, behalve the Sixth Sense, mij niet echt ligt. Nergens heeft de film mij angst aangejaagd, of überhaupt vermaakt. Op 1 moment na, de "plot twist". Ik heb me kapot gelachen.

Laten we eerlijk zijn, dit is absoluut geen slechte film. Desondanks had ik er op de een of andere manier meer van verwacht. Ik raakte maar niet echt opgezogen in het plot en er gebeurde voor mijn gevoel nauwelijks iets schokkends om dit echt een steengoed verhaal te vinden. Hannibal had van mijn part wat meer betrokken mogen worden in het verhaal. Dat daar gelaten speelt Hopkins hier absoluut een ijzingwekkend en angstaanjagend sterke rol. Je hebt in het eerste halfuur het gevoel dat het neigt naar "het raadsel Buffalo Bill oplossen met Dr. Hannibal", maar dit idee begin je langzaamaan steeds meer kwijt te raken en maakt het plaats voor een soort klopjacht zonder enige betekenisvolle vorm van een mysterie oplossen. I can't help it, maar ik voel me lichtelijk bestolen. De clue komt bij mij niet binnen.

Een bijzonder filmpje, dat zeker.

Met name het begin is erg fijn. Door de eerste scène wordt er direct een onbehaaglijk sfeertje gecreëerd. Het blijft interessant om te volgen hoe de hoofdrolspelers met hun situatie omgaan. Wanneer dit duidelijk is, en dat is helaas al halverwege, is het enige wat nog rest de wraak van de man. De tweede helft van de film is dan ook een stuk minder interessant. Naar het einde toe recht het de rug nog enigszins, maar na de eerste 30 minuten had ik gehoopt op meer.

3*.

Blijft toch een erg sterke film. Fijne chemie tussen de hoofdrolspelers. Niet té voorspelbaar, en gevoelsmatig oprechte emoties.

4*

Aardige neo-noir.

Vooral visueel natuurlijk opvallend. Bijzonder ja. Mooi? Mwa, misschien bij momenten. Meer eerlijk is eerlijk, het blijft boeien. Dat geldt overigens ook voor het verhaal. Het boeit wel als afzonderlijke verhaaltjes, maar als geheel wringt het toch wat. Ik blijf toch altijd een beetje huiverig voor meerdere plotjes in een film. Elk verhaaltje moet proberen de aandacht te grijpen. Doet het dat niet, raak je volledig uit de film. Nou viel dat hier gelukkig mee, al was het allemaal niet overweldigend.

Waar ik wel moeite mee had waren de voice-overs. Totaal niet subtiel, volledig verklarend worden de tekstjes opgedreund, en dit op een monotone manier die nog uren nadreunt. Wellicht dat het bij een film als deze hoort, maar het leidde mij alleen maar af.

Cast was aardig, maar niet denderend. Deze film moet het dan toch hebben van de actie en het bijzondere randje in de vorm van het kleurgebruik, verder was het aardig doorsnee.

3*

Herbergt wel degelijk een bepaalde kwaliteit. De sfeer, de muziek, het sterke acteerwerk. Alles is op elkaar ingespeeld. Maar echt boeien deed het helaas te weinig. Een man die moeite heeft met zijn verlies is redelijk bekend terrein.

2,5*

Niet echt een unieke horrorfilm. Beetje standaard. Toch vond ik dat ze keurig de spanning opbouwde en deze het grootste gedeelte van de film aanwezig was. Toch had ik 'm wat enger verwacht..

Herzien. Blijft een meer dan prima film. En ik ben geen fan van Willis, maar wat speelt hij hier sterk zeg. De enige echte goede film van Shyamalan, zijn latere werk is absoluut beneden het niveau van The Sixth Sense.

De film probeert eng te zijn, maar slaagt daar niet in. Toch is het als thriller prima te pruimen. De sfeer en setting waar het zich in afspeelt is toch wel erg fijn en met dat toffe einde erbij is deze film toch zeker het kijken waard. Die Kate Hudson mag er overigens echt wezen hier, poeh.

Dit steekt mij ook enorm. Skjult bevat namelijk echt sfeervolle locaties, sterk gefilmd, acteerwerk op niveau. Maar het ontbreekt gewoon aan spanning. Het wordt allemaal wel geprobeerd, diverse 'creepy' scènes worden ook aangehaald, maar op de een of andere manier komt het er niet uit. En dat is ontzettend jammer, want de omstandigheden zijn er wel.

Enorm saai, flauw, en totaal niet grappig deze Slammin Salmon. Leuk om Clarke Duncan weer een keer te zien na zijn rol in The Green Mile, maar dat is eigenlijk het enige opwindende van de film wat mij weerhoudt om een halve ster te geven.

1*

Aandoenlijk slecht. Mede door de slechte en kinderachtige acteerprestaties kon ik niet in het verhaal komen. Het niveau lag voor mijn gevoel nog onder de gemiddelde slasher, al is deze uniek in zijn soort door het angstaanjagende en verbazingwekkende einde. Dit redt de film enigszins, maar dan nog wordt het niet hoger dan een magere 2,5*.

Het begin is geweldig, het middenstuk een beetje verdwaald, maar het einde is weer uitstekend. Het verhaal is goed verzonnen maar soms slordig uitgewerkt. Al met al een meer dan prima prent.

Erg mooie film over een jongen uit de sloppenwijken van Mumbai. Het idee is geweldig om aan de hand van flashbacks de opgedane kennis van Jamal te verklaren. Maar met name audiovisueel valt deze film in positieve zin op. Nou is dat Boyle niet vreemd, maar hier overtreft hij zichzelf maar weer eens. Meerdere genres passeren de revue, maar het blijft voor mij toch een duidelijke feelgood film. Soms ligt het er net iets te dik bovenop, maar storen doet het nergens.

Erg mooi, 4*.

Typisch zo'n film waarbij het teveel om het plot draait. De film ziet er namelijk goed uit en herbergt een vracht aan sfeer. Het plotje wordt echter zo ver doorgevoerd dat daar weinig meer van te merken is. Het boeit wel aardig, maar stijgt niet boven het gemiddelde uit.

2,5*

Heerlijk serene film.

Wang leunt op zijn acteurs en de dialogen. En gelukkig maar dat dat prima op niveau is. Keitel vliegt als een soort De Niro door het speelveld, en Hurt showt nog even zijn veelzijdigheid. Ook qua sfeer zit het wel goed. Wang weet knap de 90's Brooklyn setting tentoon te stellen, en dat draagt zeker bij aan de algehele sfeer rond de film.

Knap, ruime 3,5*.

Prachtfilm!

Het verhaal wordt erg breed opgezet. Verschillende problemen en emoties passeren de revue op een ijzingwekkende en emotionele manier. Het blijft altijd nog even wennen dat de Koreanen alles toch wat anders doen dan de Amerikanen. Emoties en dialogen lijken soms wat vreemd, maar wanneer je dieper kijkt eigenlijk veel realistischer. Je merkt dat het je diep in het hart raakt, met name tegen het einde krijg ik een brokje in mijn keel. Hoe een mens kan omslaan, en wat zij al wel niet doen voor hun geliefde. Liefde zit soms enorm diep. Prachtig geacteerd overigens door het kind en de vader.

Dikke 4,5*.

Tijd geleden gezien en nog maar eens opnieuw een kans gegeven.

Matige film, om 1 simpele reden: hij is gewoon saai.

Leuk als je iets met Facebook en/of Mark Zuckerberg hebt, maar voor mij valt hier weinig aan te beleven.

Een heftig onderwerp, zonder twijfel. Het idee dat een groep jonge mannen moet zien te overleven in de meedogenloze Andes na een vliegtuigcrash, grijpt je meteen aan. La sociedad de la nieve vertelt dit waargebeurde verhaal met respect en aandacht voor detail, maar weet me ondanks de intensiteit niet volledig te overdonderen.

De film is filmisch sterk – de besneeuwde berghellingen voelen bijna tastbaar koud, en de cameravoering is indrukwekkend in haar eenvoud. Je voelt de stilte, de leegte, de beklemming. De acteurs brengen hun rollen met oprechte kwetsbaarheid, zonder dat het ooit gespeeld aanvoelt. Toch blijft de film als geheel wat binnen de lijnen kleuren. Het is een goed gemaakte film, maar niet één die lang in je hoofd blijft rondspoken.

Misschien komt dat doordat dit soort verhalen – over overleven, hoop en de dunne scheidslijn tussen menselijkheid en instinct – inmiddels bekend terrein zijn. De morele dilemma’s zijn indringend, maar niet verrassend. Waar ik gehoopt had op een nieuwe invalshoek of een diepere psychologische laag, blijft de film vooral trouw aan het realistische verslag. Dat is bewonderenswaardig, maar ook wat afstandelijk.

La sociedad de la nieve is dus geen slechte film – verre van. Het is een waardige, respectvolle reconstructie van een gruwelijk verhaal dat het verdient om verteld te worden. Maar het is er ook een die meer bewondering oproept dan ontroering. Ik keek met respect, maar niet met kippenvel.

3*

MOH aflevering 24.

Het is vooral Bauer die zich onttrekt aan de matigheid, met een personage waar je akelig van wordt. Redelijk verhaal met natuurlijk weer de nodige drama, en 0% horror. Aardig thrillertje, maar verwacht er niet teveel van.

Kleine 3*.

Dit is weer lekker hoor!

Uiteraard niet de eerste boks film, maar ook Fuqua laat zien dit genre in de vingers te hebben. Ik vond Southpaw zelfs een van de betere, zo niet de beste. Geen idee wat het is met boks films, maar ze vallen bij mij (bijna) altijd goed. De adrenaline die van het scherm spat heeft effect op mijzelf. Ik word meegesleept in de gevechten en de personages waardoor ik enorm betrokken raak bij de film. Helemaal als het zo sterk in beeld gebracht wordt. Gyllenhaal is weer eens weergaloos, maar ook Whitaker valt in positieve zin op.

Heb het idee dat ik deze beter vond dan Warriors (tevens 4,5*), maar dat is dan ook wel weer een tijdje geleden. Raar eigenlijk dat die een veel hoger gemiddelde heeft dan deze, vraag mij af waarom.

Erg sterk, 4,5*.

Oersaaie film weer van Cronenberg.

Het begon nog redelijk, mysterieus en enigszins sfeervol. Maar Cronenberg had zijn kruit toen schijnbaar al verschoten. Want eens duidelijk waar het naartoe gaat voelt de film erg traag en ongeïnspireerd aan. Van sfeer is dan al helemaal geen sprake meer.

Het is duidelijk dat zijn films mij totaal niet liggen. Saaiheid ten top.

1,5* voor het eerste kwartier.

Sterk en geloofwaardig drama met een schokkende boodschap. Ondanks dat het vooral een praatfilm is, zorgt de film ervoor dat het boeiend blijft door de constante onthullingen die er worden gedaan. Het begin is wat warrig en soms lastig te volgen, maar op ongeveer de helft verandert dit en is het vooral kijken met open mond.

Cool filmpje, ruime 3,5*.

Ik ben zelf een tijdje geleden met wat vrienden naar Florida geweest, om te kijken of Spring Break inderdaad zo'n gekke bedoeling was. En dat was het zeker. Drank drugs muziek vrouwen etc. Hemel op aarde dacht ik destijds. Ben bang dat ik daar een heel klein beetje overheen ben gegroeid. Dit overigens terzijde..

De film heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Behalve de enorm mooie dames, de feesten, drank en drugs is het drama goed uitgewerkt. De manier waarop de meiden denken heeft iets fascinerends, iets begrijpelijks. Van de dialogen moet de film het niet hebben, maar gevoelsmatig is het erg sterk. De setting geeft het iets nostalgisch mee. Jammer dat de film net te vroeg overgaat naar een misdaad/actiefilmpje waar ik nog liever even het party gehalte en het dramagedeelte wat meer uitgediept had zien worden. Speelduur was voor mijn gevoel dan ook net wat te kort. Audiovisueel zowel letterlijk als figuur een feestje, acteerwerk ruimschoots op niveau.

Man man, wat een lage scores hier. Ik ben het er zelden zo mee oneens.

Dikke 4*.

Bijzonder!

Ja, er zitten wat haken en ogen aan deze film, bijvoorbeeld de dialogen van de kinderen die enorm fake zijn, en erg volwassen voor hun leeftijd. Het verhaal stelt verder ook maar bar weinig voor. Maar Stand by Me is vooral een gevoel. Heerlijk sfeertje en dito muziek. De film herbergt prachtige beelden en de emoties lijken me logisch wanneer je zo oud ben als deze gastjes. Nostalgisch en sfeervol. Ben E. King vat op het eind de film nog even geweldig samen.

3,5*.

Zeer vlot thrillertje met weliswaar een voorspelbaar verloop. Voordelen zijn dat er veel gebeurd, veel wijzigingen, degelijk in beeld gebracht, en met prima acteerwerk. Enkel Affleck vond ik persoonlijk wat matjes.

Kleine 3,5*