Opinions

IJzersterke thriller met een heerlijke Kevin Spacey in action. Werkelijk een geniale film met een nog beter einde. Geen 5* doordat er enkele schoonheidsfoutjes zijn gemaakt die weliswaar het verloop van het verhaal bevorderden, maar daardoor wat te simpel lijkt.

Wauw, wat was dit dan ineens zeg?

Dit overtrof echt al mijn verwachtingen. Van begin tot eind sensationeel spannend. Lekker tempo, geweldig acteerwerk, visueel soms erg mooi, en mysterieus tot het eind. Plottwist was zelfs nog erg onverwacht. Houd het voor nu nog even op 4,5*, maar dit kan zomaar nog de volle mep worden.

Weergaloos, en by far de beste bollywood film die ik tot nu toe heb gezien.

Flitsend filmpje.

Alles vliegt in rap tempo over het beeldscherm. De ene mooie scène na de andere, visueel is deze film namelijk een pareltje. Zelfs een paar keer hard moeten lachen. De momenten waar er wordt overgeschakeld van serieus naar onzinnig zijn niets minder dan hilarisch. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het moment dat de politieagent omver wordt gereden en ze beide beginnen te lachen

Maar, en het zal wel aan mij liggen, ik kon het verhaal gewoon niet volgen. Al die namen, al die lagen, het hoge tempo. Het was mij veel te onduidelijk en soms kon ik er dan ook geen touw aan vastknopen. Niet dat dat een ramp is, want ik heb verder wel genoten van de pracht en praal, maar het weerhoudt mij wel om een hoger cijfer te geven.

Ik ben bang dat ik van Nakashima het beste al gezien heb. Na Kokuhaku is dit de tweede 3,5*, en stiekem hoopte ik toch op iets meer. Misschien dat de lievere filmpjes mij wat meer zullen trekken.

3,5*

Mooi!

Nou ja, mooi is wellicht niet het juiste woord. Hartverscheurend? Zeker. Mysterieus? Ook wel.

Keane zal mij echter bijblijven om 1 simpele reden: Damian Lewis. Werkelijk een van de meest weergaloze acteerprestaties die ik ooit heb gezien.

Verder is het een psychologisch steekspel waarbij de dochter centraal staat. De film laat verder nog redelijk wat in het ongewisse, maar ook dat vond ik juist enorm sterk.

Ruime 3,5*

Dit was pas mijn tweede Clark, na Bully. En dan is dit toch een tegenvaller.

Duidelijk is wel dat je Clark's films niet voor de lol gaat kijken. Dit zijn namelijk zeer deprimerende films. Nou had ik dat bij Bully nog wat meer, maar ook Kids is geen feelgood film. Je wordt ondergedompeld in de ellende van een paar straatschoffies die niets anders doen drugs gebruiken, (onveilige) sex hebben en ruzie maken. De jongens lijken totaal daarin totaal geen rem te hebben.

Een minpunt van deze film is dat Clark het registreert, maar er verder weinig mee doet. Shockerend is het bij momenten wel, maar Bully was grauwer en donkerder, waardoor het harder binnen kwam. Ligt misschien ook wel aan het acteerwerk dat niet al te indrukwekkend was.

Gelukkig bevat het nog wel een basiskwaliteit, al zal dat vooral komen dat Clark toch nét wat verder gaat in alle ellende dan de meesten. Ben inmiddels wel benieuwd geworden naar Ken Park.

2,5*

Geweldige prent.

Heerlijke onheilspellende sfeer. Mysterieus, spannend en de soundtrack doet zijn werk buitengewoon goed. Een volbloed horror is het niet, wel een ijzersterke thriller met horrorelementen. Ik las ergens dat de film gaat over een cult die in Jay de Antichrist heeft gevonden. Dit verklaren een hoop mysterieuze gebeurtenissen zoals de onzin die de bibliothecaris uitkraamt, de dode dieren, en de opofferingen. Het einde is tevens het einde van de transitie van Jay.

Ja, dit beviel me enorm. Ik ben benieuwd naar de andere titels van Wheatley.

4*.

Deze film zou beduidend lager scoren als Ray Stevenson niet zo'n enorm goede prestatie neerzet. Verder is het een aardig doorsnee gangsterfilmpje met weliswaar weer een net andere touch, maar met hetzelfde concept.

Kleine 3,5*.

Hoewel de aanduiding thriller/horror in de verste verte misschien wel te verdedigen is, is dit toch vooral een komedie waarbij de belachelijke personages en dialogen als uitgangspunt worden genomen. De humor wordt overduidelijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik heb mij er wel mee vermaakt. Verwacht geen spannende film of overmatig veel gore, wel een weinig subtiele komedie.

Dikke 3*

Niet slecht.

Maar ook vooral niet meer dan dat. Sonde. Want je neemt een interessant onderwerp, maar vervolgens wordt er weinig mee gedaan. Dat is een beetje wat mij bij zal blijven. Tof onderwerp, maar de beklemming ontbreekt. Dit komt met name doordat de film audiovisueel gewoonweg niets te bieden heeft, en het acteerwerk ondermaats is. Het verhaal kabbelt nog redelijk voort, en echt saai wordt het nergens.

2,5*

Geweldig dit!

De verwachting lag aardig hoog. Ik las dat Sono bekend staat om zijn straight forward gekheid, iets dat mij wel trekt. Ondanks een wat lome eerste 15 minuten, is het vanaf dat moment genieten geblazen.

Prachtige scènes, met name de hoeveelheid kleuren zullen zeker bijbleven. Zorgt samen met de bijzondere muziek voor een eigenaardig sfeertje. Knal er een paar sterke en geschift spelende acteurs bij, en je zit als regisseur gebakken. Plot was interessant, maar daar draaide het voor mijn gevoel helemaal niet om. Had bij momenten zelfs nog wel wat gekker gemogen, maar verder was dit gewoon een van de betere films die ik heb gezien, en zeker uit Japan. En dat al bij mijn eerste Sono.

Dikke 4,5*

Aangezien ik in chronologische volgorde Kitano's oeuvre aan het bekijken ben bleek Kids Return toch een behoorlijke verrassing. Waar Kitano normaal de aandacht opeist met diverse gekkigheden maakt hij hier vooral een vrij simpel drama. Het voelt puur aan en is daarmee al een stuk beter dan soortgelijke films in Hollywood, maar ik zie Kitano liever wat gewaagdere films maken. Wellicht dan niet altijd even geslaagd, maar wel een stuk origineler.

Stiekem best wel goed. Audiovisueel waanzinnig. Een enorm vaag over de top wraakverhaal, dat het met name vooral moet hebben van de laatste 20-25min, op een sterke preek het eerste halfuur na. De sfeer wordt goed neergezet en de verscheidene verhalen van de personages overlappen en vullen elkaar prima aan. Dikke 3,5*

Na Spirited Away vermoedde ik dat dit soort anime filmpjes niets voor mij zou zijn. Uiteindelijk besloot ik deze, mede door de korte speelduur, een kans te geven.

En verrek, dit is me toch veel beter te pruimen. Het ziet er niet alleen prachtig uit, maar de film ademt sfeer. Zelfs het verhaaltje was fijn, en de climax was ontroerend.

Ik denk niet dat dit soort animatiefilms voor mij ooit een volwaardige filmervaring zal bieden, maar ik heb er toch stiekem wel van genoten.

3,5*

Afgezien van een beetje sfeer weinig bijzonders gezien.

Norgaard wil duidelijk op spanning spelen. Op zich logisch als je een politiethriller maakt, maar om dan zo'n beetje halverwege al uit de doeken te doen wie er achter de daad zit is een keuze die juist averechts werkt. De motivatie van de dader laat daarna niet lang op zich wachten. Begint het net een beetje spannend te worden, draai je de spanning weer finaal de nek om. Onlogische keuze.

Gelukkig zit het sfeertje wel goed. Kil en ietwat grijzig zoals wel vaker in Scandinavische films. Gaat best wat dreiging vanuit. Jammer genoeg krijgt het niet altijd de ruimte, we zien namelijk ook behoorlijk veel scènes binnenshuis die jammer genoeg een stuk minder imponeren.

Acteerwerk is verder degelijk. Fares is een beetje een grijze muis, al zat dat ook aan zijn wat saaie personage liggen. Lie Kaas is zo onderhand een zekerheidje.

Zo zitten er best wat goede aspecten aan deze Kvinden i Buret. Maar echte spanning, iets wat je wel mag verwachten van een film als deze, ontbreekt grotendeels.

Dan verwacht ik toch het meest van het derde(?) deel van Christoffer Boe. Verwacht dat hij er toch meer van weet te maken. Al zal het geen typische Boe film geworden zijn. Eerst maar eens deel 2.

2,5* voor deze.