Opinions

Jeetje, jij bent nog sneller met die nieuwe Netflix filmpjes dan ik, Onderhond

Wat Mikey al aangaf, dat dacht ik dus ook. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, zo niet teveel. Wat mijn voorganger al aangaf zijn de Netflix Originals weinig speciaals. The Fundamentals of Caring is een uitzondering op die regel, en ik hoopte dat Netflix met I Am mij wederom een lekker filmpje voor zou schotelen.

Ja en nee. De film heeft een eigen stijl en dat blijft bewonderenswaardig. Niet je standaard 13 in een dozijn thriller. Maar helaas is deze film bij vlagen best saai. Langdradige scènes zonder betekenis in combinatie met een warrig verhaal hielde mij met moeite aan het scherm gekluisterd. Het wil een horrortje zijn, maar wordt nergens angstaanjagend. Zelfs een thriller is een groot woord, al is het laatste kwartier aardig en doet het audiovisueel best wat dingen goed.

Niet enorm slecht, maar voor mij te langdradig om goed te zijn.

2,5*.

Deze film is inderdaad een mengelmoes van genres, maar geen enkele ervan is goed uitgevoerd. Vooral erg saai op praktisch alle fronten, behalve de muziek. Die country blijft gewoon enorm sfeervol.

2*

He needed a best man, he got the worst.

Lariekoek. Sydney is wel degelijk een goede vriend voor Peter. De chemie van deze 2 mannen is sterk, ijzersterk. De film heeft enkele prachtige en hilarische momenten, met name van de kant van Segel. Al is Rudd's "tofdoenerij" bij tijd en wijle ook wel komisch om te zien. Jammer dat de laatste 15 minuten vol met clichés zit, al is dat meer regel dan uitzondering bij dit soort films. Toch heb ik me optimaal vermaakt.

Helemaal eens met mijn voorganger. Standaard misdaadthrillertje dat nergens de diepte in gaat. Mager 6je.

Ondanks (achteraf) behoorlijk duidelijke hints was me niet duidelijk wat het einde ging brengen. Verder vond ik de film niet geweldig. Gewoonweg niet spannend genoeg en soms zelfs slaapverwekkend. Het einde vond ik op zich wel tof, maar was weinig relevant aan het verhaal.

Solide.

Toegegeven, Ik vond het lastig om het te volgen, mede omdat het onderwerp me niet geweldig aansprak. Toch ontvouwt het verhaal zich op een indrukwekkende en heldere manier, waardoor zelfs een nobody als ikzelf het redelijk goed begreep. Geen meesterwerk, maar boeiend tot de laatste minuut. Een dikke 7.

Film bevat een mager verhaal en zwak acteerwerk, maar Khvaleev compenseert dit met weergaloze beelden en een naargeestige sfeer. Zeer bijzonder en aangenaam filmpje.

3,0*

Erg aandoenlijke film.

Burger zet de moeilijke taak neer om mysterie en romantiek op een feilloze manier te verweven. Normaal gesproken delft één van de twee halverwege de film het onderspit, maar gelukkig blijft The Illusionist tot het eind op beide fronten actief. En dat op een continue warme en stijlvaste manier. Erg fraai in beeld gebracht, eindelijk eens iemand die écht iets doet met een historische setting. Brengt je echt terug naar de beginjaren van de 20e eeuw. Warme kleurtjes, en ook de flashbacks zien er mooi uit. Heeft uiteindelijk wat weg van een sprookje. Het verhaal mag dan niet veel bijzonders zijn, als het op deze manier is uitgewerkt vind ik het prima.

Als het acteerwerk dan ook nog eens dik in orde is valt er eigenlijk niet zoveel te klagen.

Dikke 4*.

Erg eenvoudig filmpje dat zich volledig richt op het creëren van spanning. Geen middel blijft onbenut om de kijker nerveus te maken. Dit pakt soms erg goed uit. Maar wanneer dit niet het geval is blijkt er verder maar bar weinig te genieten. Het acteerwerk is matig en bij momenten is het toch wel érg donker.

Echt spannend wil het niet worden, daarvoor is het home invasion genre bij voorbaat al niet creepy genoeg. Maar dat deze 2 regisseurs talent hebben is wel duidelijk. Een andere opzet zou wellicht al een boel schelen.

3*

MOH aflevering 7.

Omdat ik het idee heb dat ik de films van Miike best wel eens zou kunnen waarderen, was ik blij dat ook hij een aflevering van MOH heeft gemaakt. Daar ik alleen Odishon(3*) van hem heb gezien, doordat zijn films nogal lastig te vinden zijn, was ik benieuwd naar Imprint.

Ik hoopte op een soort bizarre love it or hate it bende. En dat klopt wel. Althans, het is inderdaad een bende. De acteurs zijn lachwekkend met als droevig dieptepunt: Drago. Deze man speelt werkelijk belachelijk slecht. Ze zouden hem helemaal geen tekst moeten geven of beter, de hele rol niet.
Het verhaal is sloom, saai en totaal niet leuk. Ook is het vreemd dat de Japanners ineens allemaal Engels spreken. Dit klonk nogal vreemd in de horen.

Als ik dan toch 2 pluspuntjes moet noemen, vond ik de marteling best onderhoudend. Ook de hand die op het hoofd geplakt zat was best wel grappig. Meer is er helaas niet van te maken.

Ik had stiekem gehoopt dat dit een aflevering zou zijn die ik het hoogst zou waarderen, maar helaas staat ie op dit moment helemaal onderaan. Sonde.

Vermakelijk.

Beetje love or hate it filmpje. Vind je de humor niets, dan zal het een lange zit worden. Dit is namelijk, buiten de prachtige setting, het enige wat de film te bieden heeft. Het plotje is namelijk maar flauw, en het drama barslecht. Het voordeel was dat ik de droge humor wel kon waarderen, dat regelmatig een glimlach op mijn gezicht toverde.

3*

Vond het een heerlijke film.

Vooral de eerste pakweg 45 minuten zijn ontzettend sfeervol. Troosteloos gebied, donkere paden en een geweldig bevreemdende soundtrack. Dat de 2 hoofdpersonen debiel zijn neem je dan maar voor lief. Richting het einde wordt het allemaal wat minder. Het mysterie wordt losgelaten, waarbij uiteindelijk blijkt dat het om een gestoorde psychopaat gaat. Tja.

Afgezien van dat laatste een sfeervolle prent.

3,5*

Komt op mij nogal over als een B-film. Bij tijd en wijle best aangenaam, maar dan met name door de aanhoudende spannende sfeer. Het verhaal boeide me vrij weinig, was weinig interessant en nogal weird, en de acteurs konden me ook niet grof verwennen. Net niet.

Precies. Visueel is Upside Down amper te overtreffen, maar de heerlijke dromerige sfeer is ook hier weer geweldig aanwezig. Een van de betere romantische films van de laatste tijd.

Slappe hap.

Als je de film in 1 woord wilt samenvatten, dan gaat je dat niet lukken. Het probeert van alles te zijn en van alles te doen, maar uiteindelijk is het gewoon niets. Hierdoor kom je nooit in het verhaal, laat staan dat je meegesleurd wordt in de tragedie. De functie van het personage van McGregor is mij nog steeds een raadsel.

1* voor WIlliams.

Niet echt mijn film. Ik heb mij nooit verdiept in de Arabische cultuur en hun normen en waarden. Ondanks dat vond ik het een mooi en dramatisch verhaal, met als hoogtepunt het einde. Voor de rest mocht er wel wat meer gebeuren, het verhaal kabbelt vooral in het begin maar traag door. Al met al geen meesterwerk, maar toch zeer vermakelijk.

MOH aflevering nummer 2.

En damn, dit is toch een uitstekend horrorfilmpje hoor. En dat voor een filmpje van nog geen uur. Met name het einde was een positieve verrassing. Tevens is het acteerwerk prima, de spanning soms om te snijden en de sfeer beklemmend. Het clowneske hoofd van Moonface en het bij tijd en wijle te drukke camerawerk zijn enkel een smetje op een verder prima aflevering. Dikke 7.

Slecht.

De vraag waarom Tarantino's films zo hoog scoren zal mij waarschijnlijk voor altijd bezighouden. Die oeverloos lange dialogen zijn zonder enige vorm van humor haast niet door te komen. En dat is het grootste probleem van IB, het is allemaal niet grappig. Iets wat Pulp Fiction gewoonweg veel beter deed. Sommige scènes zijn nog wel aardig, waaronder de openingsscène, maar dat ligt toch vooral aan Waltz. Sterk personage zet hij neer. Pitt vond ik daarentegen waardeloos, maar dat zal ook wel grotendeels aan zijn bijna achterlijke karakter liggen. Verder heeft Tarantino ook niet zoveel te bieden. Als je de lol ervan inziet, zal het best een goede film zijn. Maar dit was het niet voor mij.

2,5 uur klokkijken.

1,5*.

Sprookje voor volwassenen.

Dit is alles wat ik nodig heb in een film. Dit is waarom ik films kijk, het vinden van zulke pareltjes. Dit is zó uniek, zo machtig goed bedacht. Audiovisueel werkelijk waar geweldig, acteerwerk dik in orde en aan elk detail is gedacht. Dat laatste niet zozeer verhaaltechnisch maar visueel gezien. Heerlijke shots worden over je beeldscherm gesmeten en ik genoot van elke seconde. Ik werd volledig een nieuwe wereld ingezogen en ben daar tot de laatste seconde gebleven. Boem, 5*.

Hele beste film weer van Spike Lee!

Het begin en einde zijn ijzersterk, maar ook daartussenin zorgt Lee ervoor dat het geheel boeiend en interessant blijft om te volgen. Enkele grappige of dreigende dialogen dragen hieraan bij. Washington doet het prima, maar niets nieuws. Owen daarentegen heeft mij absoluut positief verrast. Vond het altijd maar een droge en weinigzeggende acteur, maar hier past die kille afstandelijk blik precies in het verhaal. Overigens vond ik de flashforwards erg goed gedaan. Je blijft in eerste instantie gissen maar wanneer het duidelijk wordt heeft dit weer een extra impact. Nergens heb ik plotgaten kunnen ontdekken en audiovisueel mag Inside Man er ook zeker wezen. Een keurige 8 lijkt me hier op zijn plaats.

Vond het weer eens tijd om deze Insidious na enkele jaren te herzien. In mijn beleving leek 3* een lage score, aangezien ik deze destijds zeer goed te pruimen vond.

En wow, wat voor een kronkel ik toen in mijn kop had weet ik niet, maar wat een fenomenaal filmpje. Het eerste deel is angstaanjagend, werkelijk enorm creepy. Ben best wel wat gewend inmiddels, maar ik ben toch enkele keren redelijk verschoten. Halverwege verdwijnt dit een beetje naar de achtergrond, en maakt de film plaats voor een mix van fantasy/thriller met nog steeds dat angstaanjagend sfeertje. Visueel ook best mooi. De wereld die gecreëerd wordt is echt fantastisch. Overigens thumbs up voor de soundeffects, die hier echt een extra dimensie toevoegen. Man man, wat was dit goed. Ik denk dat ik hem zelfs beter vond dan The Conjuring, al zal dat weinig schelen. Patrick Wilson vind ik overigens een vette meerwaarde, zowel hier als in bovengenoemde. Mensen verwijten deze film een karrevracht aan clichés, maar het belangrijkste is hoe daar mee om wordt gegaan. En dat doet Wan toch verrekte goed.

Deel 2 heb ik nooit gezien, dus daar ga ik mij later deze week eens aan wagen.

Verhoging van een 6 naar een ruime 8.

Na gisteren deel 1 te hebben herzien, vond ik het ditmaal wel noodzakelijk om tevens het tweede deel te bekijken. En ook hier heb ik weer vol van genoten.

Met name de manier waarop dit deel aansluit op het eerste is mooi om te zien. Verschillende kleine details worden ineens duidelijk. Vond het wel allemaal net wat minder intens dan zijn voorganger. Net wat minder scary, net wat minder spannend, en vooral net wat minder origineel. Dat laatste is echter logisch wanneer je een letterlijk vervolg maakt. Verder gewoon weer een heerlijk horrortje. Ben benieuwd naar deel 3.

Een ruime 7 voor deel 2.

Na afgelopen week deel 1 en 2 gezien te hebben, meteen maar doorgepakt met nummertje 3.

Zoals ik van te voren al had verwacht, is Chapter 3 beduidend minder dan zijn voorgangers. Whannell probeert het allemaal wel, maar faalt met name in de opbouw van de spanning. Iets wat Wan beduidend beter in de vingers heeft. Veel verder dan enkele (effectieve) scares, en wat vreemde situaties komt hij niet. "The Further" is uiteraard een herhaling van zetten, maar wordt bij lange na niet zo goed uitgewerkt als dat we gezien hebben. Daarmee spant het eerste deel toch duidelijk de kroon. Begrijp me niet verkeerd, het kijkt verder best behoorlijk weg, maar het kan niet tippen aan de eerste 2 delen.

Kleine 3*.

Voor de verandering eens beduidend minder dan de remake. Waar laatstgenoemde een constante gloed van spanning herbergt, kakt het origineel regelmatig in waardoor het lastig blijft om je kop erbij te houden.

Deze film moet het vooral hebben van de acteurs (Pacino en Williams), en de prachtige beelden.

Verder is het een nauwelijks uniek en redelijk standaard verhaal, maar mede door eerdergenoemde redenen scoort deze toch bovengemiddeld.

Met wat meer films in de benen deze Nolan toch nog maar een kans gegeven.

Ik merkte dat ik de vorige keer erg zwaar tilde aan de ongeloofwaardigheid van Interstellar. Nu ik wel gekkere dingen gezien heb merkte ik dat ik er ook niet zo zwaar door werd beïnvloed en mij daardoor meer kon focussen op de rest. Behalve dat ik vind dat er nog steeds onnodig langdradige stukken in zitten, is het idee van het creëren van andere 'werelden' leuk gedaan. Nolan weet prima hoe hij het groots moet aanpakken, en laat dan ook geen enkele kans onbenut om dit te tonen. Het stukje met de verandering van de tijd is sterk, de andere planeten hadden dan wel weer wat gaver vormgegeven mogen worden. In dat laatste zit dus nog even een kloofje tussen potentie -> uitvoering.

Het is bij lange na niet mijn favoriete Nolan, maar inmiddels kan ik er wel een voldoende aan kwijt. Iets wat ik na de vorige kijkbeurt absoluut niet had verwacht.

3*

Prachtig verhaal. Prachtige beelden. Prachtige film.

Lekker klefjes, doch vermakelijk. Prima voor een avondje bankhangen.

Wat een geweldig verhaal en bijzonder hilarisch. Een van de weinige komedies met goede inhoud en heerlijke humor. Zelden zo'n toffe komedie gezien.

Prima film.

De genre aanduiding schept duidelijk verkeerde verwachtingen, maar als je je van tevoren een beetje inleest weet je dat je geen volbloed horror kan verwachten. De film is dan ook meer een drama/thriller, waarbij de focus niet ligt op een origineel verhaal, maar op de uitwerking. Gelukkig is die naar behoren. Enkele fraaie shots, intense kleuren en sterke belichting. Jammer genoeg valt niet hetzelfde te zeggen over het acteerwerk. Owen is altijd wel een zekerheidje, maar van Houten en ook Brühl lopen er maar verdwaasd bij.

Verder gewoon een mooi filmpje. Niet uitzonderlijk, meer zeker bovengemiddeld.

3*