Opinions

De hele enorm rustige opbouw naar de pointe de gedeelde dromen is echt geniaal gedaan.

Maar in de tweede helft zakt het toch allemaal aardig in. Om op het einde weer sterk terug te komen.

Ik kan hier niet veel mee. Snap er geen hout van en dus kijk je maar naar wat beelden die er inderdaad tof uit zien.

Maar dan wel in een videoclip van een minuut of 4 en niet in een film van een dik uur. Dat gaat me echt vervelen.

Wahaha, wat een film

Zeer grappig om eens te zien. Duidelijk dat hier veel latere films door beïnvloed zijn. Het is natuurlijk allemaal niet al te hoogstaand, maar de sfeer is toch zeker wel beter dan bij de meeste van dit soort films. De reacties hier begrijp ik iig niet zo.

Itt tot Goodfella vond ik het eerste gedeelte juist wel sterk als die lifter opeens helemaal gaat freaken .
Ook zie ik dat iedereen zich zo stoorde aan dat gegil. Ik vond de scene waar dat meisje aan tafel zat en ze langzaam krankzinnig wordt en schreeuwt (waarbij ingezoomd wordt op haar ogen) juist één van de sterkere scenes.

Dat einde ook
die achtervolging met kettingzaag en al, die vrachtwagenchauffeur erbij en dat allemaal onder die prachtig opkomende zon.. Surrealistisch gewoon

Matige remake. Af en toe best spannende momenten, maar over het algemeen mist het precies datgene wat het origineel zo goed maakte, namelijk de sfeer.

Overigens is het niet echt een remake, want het speelt in de huidige tijd. Best vreemd aangezien het in 1973 zou moeten spelen.

Leuke film inderdaad. Niet dat je over de grond rolt van het lachen, maar wel genoeg leuke momenten om met een flinke glimlach naar het beeldscherm te staren.

Veel goede personages en een lekker vlot verhaal met vooral veel grappige details.

Wat Zandkuiken hierboven zegt had ik even gemist.

Ik dacht idd dat het meer een Super Size Me docu zou zijn waar de uitslag nogal een erg open deur was natuurlijk.

In dit geval gaat het er om dat hij een normaal dieet volgt met zelfs nog minder calorieen dan voorheen, maar wel met allerlei 'verborgen' suikers als fructose en glucose.

De effecten op de lever en diabetes zijn volstrekt duidelijk.

En dat door gewoon vruchtensapjes en yoghurtjes te eten. Suiker is toch wel een enorm probleem in de supermarkt.

Tja. ik verwachtte ook gewoon weer een standaard Beatles doc (en misschien was het dat ook wel) maar onverwachts toch weer heel erg genoten.

Het is gewoon een heerlijk aanstekelijke band en de hele dynamiek en gekte rondom hun beginperiode is gewoon leuk.

En dat terwijl de film eigenlijk eindigt waar de voor mij muzikaal boeiendste Beatles periode (Magical Mystery, White Album, Abbey Road) nog moest beginnen. Maar goed.

De film is bij vlagen geweldig, maar heeft net wat te storende elementen om nog van schoonheidsfoutjes te spreken. De laatste 20 minuten zijn gewoon te theatraal en de rol van Dano had wat handiger uitgewerkt kunnen worden.

Verder is er veel moois te zien en te horen, mooie intense scenes en acteerwerk en vooral de hele smerige oldschool-oliewinnig met dat zwarte goud wat overal tussen gaan zitten en overheen druipt is mooi om te zien.

Jeez. Dit is wel echt extreem flauw zeg. De vergelijking met Scary Movie zie ik niet zo. Eerder met iets als Naked Gun of zo.

Maar dan romcom. En totaal niet grappig

De film zit echt vol met grappig bedoelde missers en welgeteld 1 voltreffer: de test bij de ouders .

Je moet hier wel echt heel wat joints bij smoken.

Typisch oorlogspatriottisme, waarschijnlijk gemaakt vlak nadat de Amerikanen in het verre Oosten flink klop hadden gekregen en waren verdreven door de Japanners (getuige ook het 'We Shall return' van generaal MacArthur aan het einde in plaats van het gebruikelijke 'The End' ) .

Voeg daarbij een score vol 'Glory, glory, hallelujah' liedjes en een John Wayne in zijn eeuwige ruwe bolster/blanke pit rol en het is wel duidelijk hoe deze film ongeveer in elkaar zit.

Niettemin wel aardig om te zien, niet in het minst door de prima actiescenes, maar bepaald geen grootse film.

Uiterst bijzondere film, niet in de laatste plaats door de ingenieuze maar niet bepaald eenvoudige vertelstijl.

Eigenlijk met geen enkele andere film te vergelijken.

Het is ook briljant de film voor een deel te laten draaien om een groep acteurs, die als enige zich nog redelijk kunnen aanpassen aan de krankzinnige veranderende tijden.

Naast het uit elkaar houden van de verschillende verhaallijnen zit de film ook nog zo vol details, metaforen en talloze verwijzingen naar de geschiedenis en cultuur dat het volgens mij volstrekt nutteloos is de film te bekijken zonder enige voorkennis.

Dan weet je aan het einde nog net zo veel als aan het begin aangezien je de verwijzingen alleen maar kunt opmerken als je weet waar het om gaat.

Laat ik het zo zeggen, ook voor veruit de meeste Grieken, en de jongere al helemaal, is deze film nauwelijks zomaar te bevatten. Laat staan voor Nederlanders die er logischerwijs al helemaal niets vanaf weten.

Paar zaken die me van een voorlopig hogere waardering afhouden:

Ten eerste omdat ook ik veel niet heb meegekregen. Genoeg zaken waar ik het verband niet helemaal kan leggen.

Verder vooral het (bewust) toneelmatige aspect dat me niet helemaal zint. In bepaalde opzichten slaagt het natuurlijk uitstekend, mede omdat we ook naar een toneelgezelschap kijken zodat het allemaal redelijk vloeiend in elkaar overloopt.

Maar (en dat ben ik dan ook erg oneens met dit essay wat Paalhaas al aanhaalde): bij de politiek gekleurde stukken wordt dat toneelmatige toch al redelijk snel zwart-wit en als er met vlaggen gezwaaid wordt en liederen gezongen krijgt het geregeld iets karikaturaals waar ik niet zo goed tegen kan. Wat ze in dat essay juist tegenovergesteld beweren vreemd genoeg.

Soms lijkt vergeleken met die gedeeltes Bertolucci nog een toonbeeld van politieke subtiliteit. .

Kan bij herziening alleen maar beter worden vermoed ik.

Dat is ook wel te merken, ook veel blauwdrukken voor Miami Vice trouwens.

Zeer typische Mann-misdaadfilm met dus alle eigenschappen uit zijn films, inclusief weer een Tangerine Dream soundtrack die hier al op Jan Hammer begint te lijken.

Enige atypische is eigenlijk dat de hoofdrolspeler niet helemaal zo berekenend en koel is en af en toe een nogal opgewonden en agressief heethoofd (maar goed, wat wil je ook met James Caan. ) .

Ghehe, wat een duo zeg, die Powell en Loy. De hele film een beetje zuipen en flauwe geintjes naar elkaar maken (die scene dat ie op die kerstboom zit te schieten ) en ondertussen een moord oplossen.

Op zich best leuk, snel en inderdaad een duidelijke blauwdruk. Maar het monster zelf is, laten we er niet omheen draaien, gewoon ruk.

Ziet er echt niet uit en is totaal niet eng.

Dan toch liever die van Carpenter.

Ietwat zwaar drama, dat eigenlijk volledig gedragen wordt door de geweldige Del Toro. Ik weet niet wat Mug tegen de beste man heeft (zie hierboven), maar hij is echt een kanjer van een acteur, ook hier weer.

Duchovny heb ik dan weer niet zoveel mee en Berry gaat in dit soort emotionele rollen al snel op de manisch-hysterische toer. Toch kan dat alles de film niet echt verpesten. Zal voor een groot deel aan de regie en sfeerzetting te danken zijn.

En nogmaals, Del Toro . Prachtig een destructief onbegrepen persoon neergezet. Ook de vriendschapsband tussen hem en Duchovny is mooi.

Tja, ik vind Michael best oke, met name de periode tijdens en voor Thriller was natuurlijk briljant, maar wat hiervan de bedoeling is ontgaat me een beetje.

Ik heb constant het idee een soort van 2de garnituur voorgeschoteld te krijgen onder het mom van 'tja, de echte show kan niet meer dus geven we de kijkers gewoon de oefeningen en voorbereidingen, da's toch tenminste iets'. .

Ik vraag me af of MJ hier zelf wel zo blij van was geworden.

Oef. Had dit echt veel en veel grappiger verwacht.

Wat een flauwe toestand zeg.

Paar spaarzame momenten die een lachje teweeg brengen, maar verder had ik vooral het idee naar een tussendoortje te kijken waarin ze allemaal zelf veel meer lol hebben bij het maken er van dan wij als kijker.

Meh, wat een shit film. Hopelijk richt Tom Hardy zich snel weer op andere genres want dit was echt flut.

Erg vervelende mix, dat spion cq romantische komedie genre. Gaat echt nergens over.

Hier en daar wel aardig, met name door Witherspoon en haar vriendin, maar verder veel vreselijke humor met als dieptepunt natuurlijk dat Engelse familiediner . man man.

Dit was toch niet echt onaardig. Had werkelijk geen idee waar het over zou gaan of wat ik moest verwachten (weet weinig tot niks van al dat Marvel-gedoe), maar keek toch wel aardig weg.

Wat volgens mij in de eerste plaats komt door een toch niet onverdienstelijke cast en een regisseur die wel wat dramatischer onderlegd is dan de meesten in dit genre.

Verhaal sloeg verder compleet nergens op natuurlijk, maar het werd toch wel humorvol en snel gebracht.

Hm.. ik vind het ook moeilijk.

Aan de ene kant een heel vermakelijke zwarte komedie, aan de andere kant.. de film wil net iets te graag. Het ligt er bij vlagen te dik op. Alsof de schrijvers zoiets hebben van 'dit wordt een classic oneliner haha!'

Vind het wel een verrassende film om zoveel awards te pakken ook. Echt heel arthouserig is het niet en echt super origineel nou ook weer niet. Het kijkt vooral erg lekker weg en heeft zowel een traan als een lach.

De cast is wel heel goed, ook Rockwell, als is zijn personage dan weer typisch een voorbeeld van iets te graag willen. Met zn ABBA en stripjes .

Ik zie vergelijkingen met Coens maar die vind ik doorgaans toch net wat doordachter.

Hier heb je de dwerg incl de voorspelbare humor, het veel te domme nieuwe 19-jarige vriendinnetje incl voorspelbare humor, de rapist die net wat te eendimensionaal is en opbiecht etc dat bedoel ik dus met het ligt er te dik op.

Dat gezegd hebbende: uitermate vermakelijke wegkijker met een hilarische McDormand en overal goede bijrollen.

Prachtige neo-western (voor mijn gevoel althans) van Tommy Lee Jones, die ook uiteraard geknipt is voor deze rol.

Verhaal is mooi en meeslepend en de sfeer en beelden trekken je helemaal in de film. Fijne details ook en alle bijrollen zijn meer dan in orde.

Het is ook wel te zien waar de makers van Mad Men de rokende January Jones vandaan hebben getoverd. .

Er had misschien een wat fijnere score in kunnen zitten (iets Santaolalla-achtigs of zo) , maar al met al zeer genietbaar.

Grappig, ik dacht bij deze film ook meteen aan the Chumscrubber, niet alleen vanwege de opvallende gelijkenis in klinkers in de titels, maar vooral omdat het ook weer zo'n prima Amerikaans indiefilmpje is.

The Chumbscrubber laat echter een wat naar gevoel achter terwijl deze iets luchtiger is, maar beide films hebben een uitstekende jonge hoofdrolspeler en een mooie weergave van individuen met allemaal hun eigen problemen, waarmee ze ook weer allemaal hetzelfde zijn. Veel treffende teksten en situaties ook.

Deze twee films zijn wat dat betreft vele malen leuker en interessanter uitgewerkt dan zo'n ander indiefilmpje, Me You and Everyone we Know, die echter wel overal in de bios gereleased wordt en waar iedereen mee wegloopt. nou ja, het zal wel.

Dit is in ieder geval een leuke aanrader, met tevens grappige bijrollen van Keanu Reeves en Vince Vaughn.

Wat een film .

Ik zal wel weer de enige zijn die er geen ruk van begrijpt, maar oke, ik weet ook niet of dat uberhaupt de bedoeling is.
Wel een hoop aardige, vrij bijzondere en gevoelige scenes in de film. Maar ook nogal wat mislukte (komop, dat meloen vingeren was echt zwaar suf). En dat einde ze is heel erg kwad en triest en gaat schreeuwen dus ik vul haar mond even op of zo ....mkay.

Al met al heb ik geen flauw idee wat ik ermee moet, ik heb me echt niet verveeld en was soms behoorlijk geintrigreerd, maar overall niet echt emotioneel aangrijpend, dan wel indrukwekkend.

Ik zou wel graag weten wat voor gerecht ze aan het bereiden zijn in die keuken. Zag er gaaf uit, die dingen die helemaal uitzetten .

Uiterst merkwaardige film weer, zoals wel vaker met Medem.

Dat magisch realisme is toch wel bijzonder, af en toe werkt het helemaal niet en vraag je je af wat toch in vredesnam de bedoeling is, en af en toe besluipt het je heel langzaam totdat je in de film raakt.

Dat laatste is hier een beetje het geval. Ik betrapte mezelf er een gegeven moment op dat ik toch wel behoorlijk geboeid zat te kijken. De film weet een soort droomwereld te creeren waar je denk ik net voor in de juiste stemming moet zijn.

Snap niet echt dat je hier 1 ster voor kunt geven maar goed.

Dat gezegd hebbende, enorm bijzonder was de film nu ook weer niet. Widmark is sterk als altijd en de bijrol van Dolores Michaels is erg leuk.

Verder een typische Koude Oorlog filmpje dat uiteindelijke een soort rechtbankdrama wordt met een helaas niet zo heel verrassende ontknoping.

Desalniettemin weinig mis mee.

Om met de 1-dags MM'ers te spreken:

'Wat een boutfilm...' 1,5 ster en dat is puur voor het begin en enkele effecten en beelden. Een slechter uitgewerkt verhaal heb ik in tijden niet gezien.

Ook maar bekeken als soort van voorbereiding op de film Milk.

Mooie docu over een (naar het lijkt) erg sympathieke kerel.

Het verloop van de docu haalt natuurlijk wel erg veel kracht uit het waargebeurde en eigenlijk ongelooflijke verhaal. Als het een verzonnen filmscript was geweest hadden mensen het ongeloofwaardig gevonden.

Op het eerste gezicht leek trouwens een Jim Carrey me een goede kandidaat om Milk te spelen, ook qua postuur en zo. ben benieuwd hoe Penn het er van af brengt.

Vooral erg mooi gestileerde en sfeervol gemaakte spionagethriller die zich veel meer dan de James Bonds van deze wereld richt op de werkelijke stoffige en stiekeme mannetjes die zich in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog met informatie bezighielden.

Moet wel zeggen dat het allemaal behoorlijk snel ging qua verhaal. De serie was wat dat betreft veel rustiger, trager en gedetailleerder, wat natuurlijk ook niet verwonderlijk is.

Maar gelukkig zit er nog steeds een goede suspense opbouw in de film en heeft met toch de moeite genomen om het oorspronkelijke verhaal duidelijk over te brengen.

Cast zal wellicht één van de beste zijn die er in 2011 te zien was. Zelfs in de bijrollen topacteurs. Al moet ik zeggen dat Smiley voor mij toch wel onlosmakelijk verbonden is met Alec Guinness. En hoeveel Oldman hem aardig imiteert in mimiek is het toch niet echt hetzelfde.

Bogart is echt de grootste meerwaarde van de film. Het verhaaltje vond ik niet echt heel interessant. Beetje Casablanca-achtig inderdaad,maar dan met een hoop oninteressante figuren.

Wel een erg aardig sfeertje.

Beetje tegenvallende klassieker. Het is op zich wel een goed verhaal en aardig uitgewerkt, het ziet er mooi uit, maar ook een beetje te braaf en dat gedoe met die kinderen vond ik allesbehalve interessant.