Opinions

Beetje saaie film deze Dreams in the Witch-House, het wist me niet te boeien en ik had toch wat moeite mijn ogen open te houden. Heksen boeien mij eigenlijk totaal niet, zo ook deze film niet.

Totaal niet eng, en die rat was eerder lachwekkend dan eng, al was dat misschien toch de bedoeling. Het acteerwerk was niet slecht, maar ook niet overtuigend.

Het is het allemaal net niet, jammer.

Masters of Horror begon goed, maar na Incident en Cigarette Burns viel het wat tegen. Jenifer en Deer Women waren leuk om te zien, maar ook niet veel meer dan dat.

Haeckel's Tale zit tussen de laatst genoemde 2, en de mindere films à la Homecoming en Pick Me Up in.

Voor een korte film was het erg saai, het kwam erg langzaam op gang. Het neemt zichzelf allemaal niet te serieus, maar ik denk dat er met een plot als deze véél meer had gedaan kunnen worden.

De doden zelf zagen er niet zo bijzonder uit, sommigen zelfs gewoon lelijk/nep.

De hele ouderwetse setting in New England sprak mij totaal niet aan, en ik ben blij dat we dat niet zo vaak zien.

De eindscènes waren wel leuk, maar de seks scènes waren toch wat onsmakelijk.

Het absolute slot was wel leuk gedaan, dat zag ik toch niet helemaal aankomen.

2 sterren lijkt me een prima cijfer voor deze aflevering, voldoende.

Next Door

Het eerste filmpje is meteen de beste van de 3, deze sfeervolle horrorfilm deed het best aardig. Werd bij vlagen ook best eng en er zit een leuk verhaaltje in. Je verveeld je als kijker geen moment en ook de acteerprestaties zijn best aardig.

The Dark Hole

Prima uitgangspunt heeft dit filmpje, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is een erg trage film die nooit eng wordt, of ook maar spannend. Het kleine jongentje is niet bepaald eng te noemen en ook de sfeer is helaas ver te zoeken, duidelijk de minste van de 3.

The Lost Mystery

Een klein beetje beter dan The Dark Hole maar ook deze valt zwaar tegen, helaas wordt het niveau van Next Door niet behaald en het is ook totaal niet eng te noemen. Daarbij lijken ook hier de 30 minuten wel een uur te duren, en komt er geen eind aan.

"It will get under your skin and stay there for weeks" - Empire

Mijn 7e film van vandaag, en meteen de beste van de dag. De beste van de dag? Misschien wel de beste ooit. Switchblade Romance is een ervaring, die de kijker zich nog even goed ziek laat voelen. Ik moet er nog even over nadenken. Is dit dan de perfecte horrorfilm? Misschien wel.
Switchblade Romance kocht ik enkele weken terug in de Boudisque. De import-dvd van 18 jaar en ouder lag enkele weken in de kast, en vannacht was dan eindelijk de nacht dat ik de film kon aanschouwen. Samen met mijn zus begonnen wij te kijken naar deze Franse horror.

Het begint allemaal sfeervol, waar Marie en Alex in een auto zitten naar het ouderlijk huis van Alex. Een sfeervol deuntje in de vorm van Sara Perchi Ti Amo wordt luidkeels meegezongen door het 'stel'.
Even later besluit Alex Marie de stuipen op het lijf te jagen in het maïsveld. Het sfeertje zit er direct lekker in, de acteerprestaties zijn overtuigend, beide vrouwen komen geloofwaardig over.

Al snel breekt de hel los, een psychopaat breekt het huis binnen en moord de hele familie uit. Alex wordt meegenomen, maar Marie lukt het ongezien mee te sluipen in de auto van de moordenaar.
In het ouderlijk huis volgen enkele zieke kills. Waar de vader al direct op zieke wijze om het leven wordt gebracht. Even later is ook de moeder aan de beurt, haar keel wordt doorgesneden en het bloed spettert over de kast heen, de gore liefhebber kan met Haute Tension tevreden naar huis gaan, want alleen deze scène zorgt al voor een ruime voldoende lijkt wel.
Om de film nog zieker te laten worden gebruikt de moordenaar zijn gun om het kleine broertje van Alex dood te schieten. Raak. Even later zien wij hem dood in het maïs veld liggen. Is dit ziek? Ja. Was dit het? Nee, dit was slechts een begin. Switchblade Romance zoekt grenzen op, overschrijdt grenzen en laat de kijker met een misselijk gevoel achter. Maar we zijn nog niet eens op de helft.
In de gehele scène in- en rondom het huis weet de regisseur op fenomenale wijze spanning op te bouwen, de kijker leeft mee met Marie, de kijker wil dat zij blijft leven en de kijker wilt dat die zieke psychopaat zijn terechte straf krijgt. Zelden zie je films die de kijker er zo in mee trekken, die de kijker er zo 'in' laten zitten. Het is een ervaring.

De psychopaat rijdt weg naar waarschijnlijk zijn huis, om verder te gaan. Waar waren we gebleven? Marie zit achterin en probeert Alex rustig te stemmen zodat zij probeert te ontsnappen.
Ik heb me zitten ergeren aan Alex, houd je klep is dicht. Je wilt toch blijven leven.
Even later volgt een scène in de benzinepomp. De spanning is voelbaar lijkt wel. Marie doet er alles aan te blijven leven, en de pompmedewerker doet zijn best. Maar is dat genoeg? Nee! Ook hij wordt op zéér zieke wijze om het leven gebracht. De psychopaat gaat nog even naar het toilet en sluit de tent vervolgens af. Dit is geen horror. Dit is pure perfectie lijkt wel. De sfeer zit er zó goed in, de spanning is zoals ik al eerder zei voelbaar.

Even later volgt een toffe achtervolging tussen Marie en de psychopaat. Even wat minder serieus, even wat minder ziek. Gewoon een achtervolging, alhoewel. Ook hier zit de spanning er goed in en zit de kijker op het puntje van zijn stoel.
Wat daarop volgt is nog meer spanning, en nog meer spanning. Een nog ziekere scène volgt in het bos. Waar Marie bijna om het leven komt, maar weet te ontsnappen. Dit kat en muis spel houdt maar niet op, en dat is maar goed ook. Want ook onze psychopaat komt bijna om het leven, maar ook hij weet te ontsnappen. En dat is maar goed ook, want een prachtige finale volgt.
Op de hoes van Switchblade was al te zien dat er ook een cirkelzaag aan te pas zou komen, en de kijker komt niet bedrogen thuis. Want deze komt aan bod, en hoe! Een zéér smerige en gore moord volgt. Maar dat is nog niet alles hoor.

Want ook een plottwist komt aan bod, en hier besloot ik Switchblade Romance geen 5 sterren te geven. Waarom? Op de een of andere manier vind ik het wat ver gezocht. Dat al dit alles zich 'in haar hoofd' afspeelde. Dat ze een gespleten persoonlijkheid heeft. Ja, ik kan er mee leven. Maar ik had het toch ook wel weer anders willen zien, hoe? Geen idee.
Al geeft dit natuurlijk ook stof tot nadenken, en maakt dit een herziening nóg interessanter. Maar Switchblade Romance is van zulks uitzonderlijke kwaliteit, dat die herziening er sowieso wel zou komen. Om maar niet te spreken over de herziening van de herziening. En de herziening daarvan. Een dikke vette 4 sterren. En nog een moddervette halve ster er bovenop. Een eervolle vermelding in mijn persoonlijke top 10 mag ook niet ontbreken natuurlijk.

Van Unborn but Forgotten wist ik niet precies wat ik ervan moest verwachten, ik had de trailer bekeken, en het leek me een erg enge horrorfilm, maar aan de reacties hier te zien valt dat toch tegen. Toch de DVD aangeschaft van het Asiamania label, en vanavond maar is een kijkje gewaagd.

Deze Zuid-Koreaanse horrorfilm begint vrij goed. Ondanks dat het wat standaard is allemaal (geestenverschijning van een angstaanjagend meisje met lang, zwart haar), deed het me toch wel wat. De schrikmomentjes werkten ook wel behoorlijk.

Het mysterieuze overheerst het eerste halfuur behoorlijk, echt 'eng' wordt het niet, en ik ben bang dat het dat ook niet meer gaat worden.
Het begint ook al wat saai te worden, het gaat allemaal verschrikkelijk langzaam. Het moment dat we de site zelf zien valt erg tegen, 'The White Room' is niet erg mooi vormgegeven, het is gewoon een grote witte ruimte, erg sfeerloos.

Eigenlijk is Hayanbang de gehele tijd sfeerloos, het is allemaal zo droog, direct en totaal niet rakend, dat het geheel mij ook niet kan interesseren. Met dit onderwerp is veel meer te doen dan dit, helaas.
De piano muziek doet hier ook veel aan mee, verschrikkelijk treurig allemaal, ondanks dat het wel mooie muziek is, maar niet in dit kader.

De eerste echt ongemakkelijke scène was in appartement 1308 waar het licht aan- en uitging. Er doeken van objecten vallen en we duidelijk geesten aan het werk zien.
Daarna volgt er eigenlijk geen een ongemakkelijke scène meer, de film probeert erg eng te zijn, maar faalt hierin jammerlijk.

De scènes in de schacht zijn erg donker, maar ook dat helpt niet echt aan de spanning. Het blijft wat afgezaagd allemaal.

Het einde was dan ook het toppunt van afgezaagd, maar goed. Sterretje dan maar.

Een heerlijke soundtrack weet dit toch wel erg slappe heksenfilmpje niet te redden. Het jaren 80 sfeertje zit er zeker wel aardig in, maar ook dat kan het niet redden. Acteerprestaties scoren ook een ruime voldoende, maar het verhaal zelf is gewoon ontzettend saai. Nee, dit is niet iets dat ik snel nog een keer zal opzetten.

Het is allemaal érg langzaam in beeld gebracht en er gebeurd te weinig om het ook maar een beetje spannend te houden, het eerste kwartier gaat zo om, maar de rest van de film is een tergend lange zit waar je maar beter iets anders leuks bij de hand kan houden, anders ga je je erg vervelen.

Ondanks de uitstekende soundtrack en de af en toe best huiveringwekkende schrikmomenten blijft het allemaal slappe hap en is The Hearse geen voldoende waard.

Totaal niet wat ik ervan verwachtte, en daarom alleen maar beter. Want Henry: Portrait of a Serial Killer was een echte ervaring.

De film komt uit de jaren 80 en speelt zich af in Chicago. Het drietal personages hebben stuk voor stuk haar charme, maar Henry zelf doet het gewoonweg geweldig. Hij werd geweldig gespeeld in zijn treurnis, hij had alle moeite zich emotioneel te uiten, dit zie je bijvoorbeeld aan het moment dat de zuster van Otis, Becky, met Henry wil zoenen, en hij krampachtig zijn jas weer probeert aan te trekken, ook de onwennigheid bij het moment dat Otis de 2 aan het filmen is, is geweldig gespeeld.

De moorden zelf zullen voor die tijd misschien érg ziek zijn geweest, tegenwoordig zijn er ziekere films te vinden. Wat wel ziek is, is bijvoorbeeld het appartement waar een deel van de film zich afspeelt. Hoe treurig is dat wel niet hé? De treurnis straalt er vanaf, een lelijke keuken, een lege woonkamer, een keukentafeltje waar Henry en Becky af en toe kaarten.

Ook de straten van Chicago zijn héérlijk 'grauw' en onwennig, als je het zo ziet zou je er voor geen goud willen rondlopen.

Wat nog meer fantastisch is aan deze film is het karakter Otis. Hoe hij in de loop van de film verandert van een doorgedraaide gek naar een nog door gedraaidere gek. Otis wordt ook geweldig vertolkt, en het contrast tussen Henry en Otis is verschrikkelijk groot, wat het nog mooier maakt.

Het einde van Henry: Portrait of a Serial Killer is geweldig, en ik kan deze film alléén maar aanraden, ik ga hem dan ook zeker nog eens herzien.

Was een prima thriller hoor, deze The Hitcher. Het origineel zag ik niet, dus écht vergelijkingsmateriaal heb ik niet, maar ik kan je wel zeggen dat ik me geen moment heb verveeld.

Het is een film waarbij je niet al te veel moet nadenken, of op foutjes letten, JDSsmetje. Je kan van te voren wel bedenken dat dit geen meesterwerk zal zijn, of iets ontzettend geniaals. Het is 'gewoon' een thriller waar je niet al te hoge verwachtingen van moet hebben.

En mij beviel het dan ook prima, want vanaf minuut 1 zit de spanning er lekker in en wordt er op zich best aardig geacteerd. De 'hitcher' zelf deed het érg goed als psychopaat, "How long have you been fucking her?". Er waren geen personages die écht irriteerden, al was de 'klik' tussen het stelletje af en toe wel wat ver te zoeken. Maar je moet er niet al te veel bij nadenken, en je verveeld je deze 80 minuten geen moment. Want het is non-stop actie en spanning wat The Hitcher te bieden heeft. En dat doet het maar al te goed, want bij vlagen zit je op het puntje van je stoel, maar helaas is het af en toe ook iets té voorspelbaar. Helaas.

Al met al krijgt The Hitcher dan toch wel een kleine 3,5 sterren, want hij beviel me prima en dat anderhalf uur was zo om!

Geen echte horror, en ook absoluut geen zombiefilm zoals we die kennen.

Wat dan wel? Een film over de politiek in Amerika, zombies die willen stemmen en humor waar ik niks van moest hebben. Voordat je deze film kijkt moet je je even goed inlezen over de politiek van Amerika, want ik snapte eigenlijk geen enkele grap.

Het overtuigd allemaal geen moment, en de hoofdrolspelers zijn maar saaie figuren. Dat alle zombies terugkomen om te stemmen sloeg natuurlijk alles, maar ook dat ze werden opgeroepen door een wens...

Niet grappig, geen horror, niet leuk.

1*

Slecht, slecht, slecht. Ik weet niks positiefs te vinden. Dit onzinnige filmpje zal ik maar gauw vergeten.

Als allereerste weet 'Hora' zich te onderscheiden met slecht acteerwerk. Daar moet je in dit soort films niet naar kijken, doe ik ook niet, maar het valt wel op. Daarnaast duurt alles gewoon te lang, we kijken 5 minuten lang hoe onze 'hora' in haar auto door Noorwegen rijd, hoe ze tankt, hoe ze haar sigaret rookt, hoe ze pogingen doet haar waarschijnlijk slechte boek te schrijven. Het gaat zo tergend langzaam allemaal..

Dat laatste getuigt natuurlijk van slechte acteerprestaties. Ik weet niet wat 'Grindhouse' is, maar als dat de geluidsovergangen en het wisselen naar zwart-wit dan is dit wel érg slecht uitgevoerd. Wat is de bedoeling hiervan?

Na zo'n halfuur kijken volgt een groepsverkrachting. Dat heb ik maar even doorgespoeld, want dat is niks voor mij. Veel te smerig en ziek om naar te kijken, ik houd van een dosis goede gore, maar dit gaat mij wat te ver. Maar dat wist ik van tevoren al, ondanks dat viel het toch wat tegen. De verkrachtingen duren écht lang en als ik eindelijk doorgespoeld heb blijkt dat ik nog maar 10 minuten te zien heb. Hopende op een keiharde finale waar onze 'hora' de slachtoffers terug pakt, begin ik weer te kijken.

Teleurgesteld doe ik de Xbox later weer uit, wat een tegenvaller weer. Ook een finale bleef uit, waar de gore hier tegenviel, het allemaal veel te makkelijk en simpel ging en de regie verschrikkelijk slecht blijft. Het laagst haalbare voor dit gedrocht.

Fenomenaal.

Beginnend bij het begin. De film begint goed en rustig met een begrafenis. Wanneer de groep wraak gaat nemen begint de pret. Een eerste kill komt al vrij direct daarna, dit wordt nog niet erg goed in beeld gebracht.
Een goede, en sterke scène die zo uit een 4-sterren waardige actie-thriller had kunnen komen volgt. De spanning is om te snijden en alles wordt nagenoeg perfect in beeld gebracht. Ondersteund door goede muziek merkte ik al gauw dat La Horde een film is van uitzonderlijke kwaliteit.

Dat laatste was zeker waar. De gehele film wordt je overdonderd met schitterende special effects, daarnaast zagen de wonden van de slachtoffers en dergelijke er erg goed uit. En de zombies zelf, daar hoef ik geen woorden aan vuil te maken, wow!
Daarnaast waren de acteerprestaties zéér zeker om over naar huis te spreken. Het oude mannetje dat al zo'n 7 zombies had afgeslacht als hoogtepunt. Hij komt na ongeveer 3 kwartier aan bod, een heerlijk personage die aan een heldhaftig einde komt. De Nigerianen en hun handlangers werden ook overtuigend gespeeld, de bendeleider als hoogtepunt (Je pretends un Nigerian!).
Ook de cops worden goed gespeeld, met de vrouw als hoogtepunt.

Enkele scènes móet ik hier even benoemen. Het spelen met de vrouwelijke zombie bijvoorbeeld. Zo verschrikkelijk ziek in beeld gebracht, zo verschrikkelijk ziek ook hoe er gespeeld met haar wordt. Ik zou als kijker bijna medelijden krijgen met de dode.
Daarnaast natuurlijk de scène waarin de cop de held gaat uithangen en de zombies tegenhoudt in de kelder. En een held, dat is die. Wat een heerlijke scène, schitterend in beeld gebracht. Schitterende effecten. Wow.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. La Horde tikt tegen een dikke 5 sterren aan, maar helaas was het einde toch wat teleurstellend. Ik hield er een leeg gevoel aan over, was dit het? Gemiste kans.

Een dikke 4 sterren worden het, en een hoge notering in mijn top 10.

Ik zag hem vaak liggen in de Media Markt, voor 4 luttele euro's had je volgens vele horror kenners toch een soort van klassieker. Nou ja, klassieker, gewoon een leuk horrorfilmpje als ik de sterren mag geloven. Dit viel tegen, helaas.

Het verhaal is erg slap, het lijk af en toe gewoon een bij een geraapt zooitje van special effects en vooral ook poppen en maskers die in een spookhuis op de kermis beter zouden staan. De horror was (ook voor die tijd) écht teleurstellend.

Als horrorkomedie doet de film het helaas ook niet geweldig. Ik heb een aantal keren wel moeten glimlachen, af en toe was er wel een leuk grapje. Maar het was niet genoeg om de film te redden, ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden, en het einde was ook niet bijzonder goed, eigenlijk gewoon teleurstellend.

Toch lukt het House ook wel weer sympathie op te roepen, zo'n fout horrorfilmpje uit de jaren '80 met houterig acteerwerk, nagenoeg géén horror en een huis waar het spookt.. Iets meer dan een sterretje.

Zeker niet heel slecht te noemen. Deze House on Haunted Hill. Eerder zag ik Thir13een Ghosts, deze vond ik nét iets beter. Waar er meer aandacht besteed is aan het verhaaltje, en alles wat daarbij kwam kijken.

Doch keek deze versie van het verhaal evengoed lekker weg. Ik heb mij geen moment verveeld, en die 90 minuten vliegen voorbij.

Enkele irritante personages zoals de excentrieke miljonair en zijn vrouw, ook de eigenaar van het spookhuis zit op het randje. Maar de 'groep' doet het als geheel prima, en dat is dan toch de prioriteit.

Echt eng wordt het helaas nergens, toch vind je in deze film één érg briljante scène. De scène waar de miljonair in een of andere centrifuge rondgedraaid wordt, en we de meest vage shit te zien krijgen. Heerlijk stuk. Halve ster erbij.

Dan toch trekt de film zich naar het belachelijke toe met het einde, waar een groot spook iedereen opslokt. Erg slechte effects helaas, wat mij de film niet meer serieus doet nemen. Helaas. Sterretje eraf, en zo kom ik neer op 2 sterren. Zeker geen straf om eens op te zetten.