Opinions

Waar kennen we Jean Rollin van? Hele foute vampierenfilms met een uitzonderlijk laag tempo, mooie plaatjes en een bijzondere hoeveelheid blote vrouwenlichamen per film. Zijn films zijn uniek, maar niet allemaal even goed.

Grapes of Death is iets totaal anders, een Franse zombiefilm, maar toch op z'n Rollin's.

Deze film van Rollin bevat een aangenamer tempo dan zijn meeste film. Dat anderhalf uur ging voor een film van de Fransman wel erg snel voorbij, het plot werd goed verteld met mooie beelden en af en toe wéér prachtige plaatjes, dat zijn we inmiddels wel gewend. Natuurlijk weer een aantal blote vrouwenlichamen, maar het stoort aanzienlijk minder dan in zijn andere films.

De film bevat af en toe ook wat gore en doet het als zombiefilm eigenlijk helemaal niet slecht. De film opent goed en sluit op een toffe manier af. De film is daarbij ook zo voorbij, iets wat je echt niet verwacht van een film van Rollin. 3 sterren.

Een onofficieel en indirect vervolg op Ringu, waar het eerste deel al niet overtuigde (1,5*) weet dit 'vervolg' de plank totaal mis te slaan. Zelfs het moment wanneer Andou de band gaat kijken is er niks engs te vinden. Het lijkt allemaal afgezaagd, en het lijkt eerder uit de jaren 70 te komen, dan uit de jaren 90 af en toe.

Waar Japanse horrorfilms voornamelijk op qua sfeer het érg goed doen valt dat erg tegen in deze Rasen. Het Japanse sfeertje zit er nauwelijks in, er zijn vrijwel geen mooie shots te vinden. Geen enkele scène boeit ook maar enigszins. Ik zag zelden zo'n saaie film als deze Rasen.

Die ellenlange conversaties steeds weer, op een gegeven moment ben ik gaan doorspoelen, want dit ging toch niks meer worden.

Waarschijnlijk had ik Rasen beter links kunnen laten liggen, en direct naar Ring 2 te gaan kijken. Gelukkig heeft dit ellendige deel ook geen remake in Amerika gekregen. Snel vergeten dit gedrocht.

Waar moet ik beginnen?

De break-up dan maar, hier direct, komen de wanprestaties van de acteurs naar voren. De jongen zelf komt nog wel leuk over met zijn gehuil en geschreeuw. Maar zelfs ik zou in zo'n situatie niet zó verschrikkelijk overdreven reageren. Denk er nog even over na, begin een gesprek, laat mevrouw er zelf ook even over nadenken zou ik zeggen. Maar het is natuurlijk een film, van Fred Vogel welteverstaan.

Gaan we verder, mevrouw en haar dikke gothic vriendin gaan naar hun nieuwe vrienden.
Die ontmoetingen leken wel filmpjes van GTA: San Andreas. Verschrikkelijk slecht. Als iemand wat zei kwam hij/zij in beeld, en zo ging het steeds weer. Verschrikkelijk irritant, en het leek ook gewoon een toneelstukje van de kleuterschool.

Dan zijn we in de toren aangekomen, de rest van de film zie je geen reet en is het donker.

Het beest dat die dikke vent bang maakt zou een klein kind nog niet bangmaken, en het zag er ook zo verschrikkelijk slecht uit. Naast al dat bloed en alles had hier toch ook wel even wat aandacht aan besteed kunnen worden?

De eerste goede scène kwam na ongeveer een uur. Waarbij de vriendin van de stoner de muur kapot maakt met haar hoofd. Ze verandert in een soort duivel, maar kort daarna is ze weer helemaal de oude.

Dat gekots van die dikke had niet gehoeven, en de manier waarop hij dood gaat is toch wel lachwekkend slecht.

Een verkrachting mag niet ontbreken. Verkrachting door een geest mag ook niet ontbreken.
En plots zat ik naar The Exorcist te kijken, mevrouw moet al haar kots ook nog even door haar vagina kwijt raken.
Wat dit allemaal toevoegde aan dit al zeer slechte filmpje weet ik niet, vermakelijk was het ook niet. Eerder slecht, gewoon slecht.

En de doden komen terug. En uiteindelijk draait alles om seks. Mmk.

Kortom: Belachelijke film, de acteerprestaties zijn zo verschrikkelijk slecht dat het gewoon niet om aan te zien is. Al dat bloot had niet gehoeven. Zelfs de grootste slet laat haar tieten nog niet zien aan de vrienden van haar 'boyfriend'.

Een ster omdat het wel een 'film' was, i.t.t. August Underground e.d.

Repo! The Genetic Opera. Hij lag al een tijd in de kast, een tijd? Al enkele maanden inmiddels. Want dit is precies het soort film dat ik koop, maar waar het echt even duurt voordat ik er ook echt voor wil gaan zitten. Want ook met een gemiddelde speelduur lijkt een musical soms uren te duren, gelukkig was dit met Repo! The Genetic Opera niet het geval.

En aan de ene kant heb ik er geen spijt van er zo lang mee te wachten. Want zo geweldig was Repo! The Genetic Opera eigenlijk niet.

De film kent 2 gezichten. Het eerste en meest aanwezige gezicht is de muziek, en het andere gezicht is de minder aanwezige film. Helaas was het eerste gezicht niet alles, en had dit uiteindelijk toch een stuk beter gekunt. Want qua muziek heb ik mij toch even zitten ergeren af en toe, de nummers waren bij vlagen gewoon écht slecht. Écht slecht bedoel ik daarmee, want zo negatief ben ik niet ingesteld gelukkig. Laat ik het zo zeggen, 3 van de 5 nummers in de film deden mij ergeren. En aangezien de gehele film uit nummers bestaat, heb ik mij dus wel behoorlijk geërgerd, wat natuurlijk niet de bedoeling is. Maar gelukkig zijn er ook enkele leuke nummertjes, maar geen enkel nummer dat ik mij nog ook maar een beetje herinner, of een positieve gedachte aan over heb gehouden. 1,5*

Maar, dat 2e gezicht, dat is schitterend. De film zelf bedoel ik dan. Want Repo! The Genetic Opera speelt zich af in het jaar 2056, waar de mensheid wordt geplaagd door een dodelijke ziekte. Maar wat ziet het er allemaal schitterend uit zeg. Schitterend vormgegeven allemaal, goede special effects, fénomenaal kleurgebruik. Geweldig eigenlijk. Zet het geluid uit, en je verveelt je nog steeds geen moment tijdens Repo! The Genetic Opera.

Enkele aardige personages, maar ook enkele mindere. De grote baas van het bedrijf GeneCo is een van de beste. Hij doet het prima. En al zijn kinderen doen het ook prima, zelfs Paris Hilton valt op in een positieve rol. De Repo Man is ook zeker niet slecht, en ook zijn dochter deed het prima.

4,5*

Dit doet mij uiteindelijk 3 sterren geven, waar ik het zelf dan ook helemaal mee eens ben

Jean Rollin heeft me toch een aantal films gemaakt waarbij je vanaf begin tot het eind een 'what the ...' gevoel hebt. Deze Requiem pour un Vampire heeft dat gevoel nog het sterkst, 2 dames in clownspakken, harige vieze mannetjes, teveel seks.. Kan niet anders zeggen dan dat ik deze film van Jean Rollin érg slecht vond.

De film is net zoals zijn meeste films erg langzaam, en soms gewoon té langzaam. De eerste 20 minuten zijn slopend voor de kijker, zó saai, zó langzaam. Vanaf het moment dat de dames in clownspakken in het kasteel komen begint het wat op gang te komen.

Maar vanaf dan volgt eigenlijk een heleboel seks, dat zijn we dan ook gewend van Jean Rollin. Maar de seks in deze Requiem pour un Vampire is toch anders, perverser kan ik wel zeggen. Films met verkrachtingen trekken mij dan ook niet, dus dat soort stukjes spoel ik dan ook gewoon door. En dan blijft er eigenlijk weinig over.

In deze film van Jean Rollin krijg je in tegenstelling tot zijn andere films minder mooie plaatjes, is de film echt té langzaam (Waarbij het bij de anderen nog gaat) en is de seks (soft-porno) in deze film in plaats van op het randje, erover. Ster.

Had er iets meer van verwacht, deze IJslandse horrorfilm van inmiddels pas 2 jaar oud. Zo mooi en tof als de titel zelf is wordt de film helaas nooit, maar het was op zich nog best een toffe slasher.

Ik vond het ten eerste best jammer dat de IJslandse taal maar weinig aan bod komt, alhoewel het ook wel weer logisch is met een film waar toeristen centraal staan. ZOals MacManus al zei, het voelt niet genoeg aan als een Scandinavische film op de een of andere manier.
Het sfeertje zit er de eerste helft wel erg lekker uit, af en toe best mooie beelden (had op zich meer uit gehaald kunnen worden) maar de matige acteerprestaties komen ook al gauw naar voren.
De tweede helft werd misschien wat teveel van hetzelfde, ondanks een aantal brute kills. De kill op de Chinees met de harpoen was erg tof gedaan! Ook de manier waarop de afslachting begon op de boot was erg tof, alhoewel dat laatste niet echt logisch was. Ook het einde viel me ietwat tegen, dat stuk met de zwarte man waarop geschoten werd was me iets te overdreven, en ook het moment dat het vuurwerk van de 2 dames in het water viel was wel heel flauw.

Achteraf ging de speelduur wel weer erg snel voorbij, ik heb me niet verveeld. Het was gewoon een leuke horrorfilm uit IJsland. Enkele brute kills, aardig wat gore en een aangename spanning maken het absoluut geen slechte film. De acteerprestaties storen niet heel erg en ook de onlogische dingetjes zal je al gauw weer vergeten zijn. De setting is perfect en origineel voor een filmpje als deze.

Right To Die begint goed, het auto ongeluk en de gevolgen daarvan worden behoorlijk ziek in beeld gebracht.

De scène in het bad waar de verbrande Abby seks heeft met Cliff is verschrikkelijk ziek, goed in beeld gebracht.

De reanimatie scène was behoorlijk ziek, om al het vlees aan het apparaat te zien hangen.
De dood van de advocaat waas dan weer wat over the top vond ik, dat Abby opeens iedereen in brand kan steken en de manier waarop vond ik wat té.

De foto's van Trish met daarop in de achtergrond Abby vond ik ook behoorlijk ziek, en vooral erg origineel!
De onthuiding van Trish was ook erg ziek, jammer dat we het gedeelte met het hoofd niet zien. Maar misschien is dat maar goed ook!

Het einde kon mij niet echt overtuigen, maar ondanks dat ik positief klink, kon de hele film mij eigenlijk niet écht overtuigen. Weet niet waar het precies aan ligt, maar helaas.
2,5*

En ook dit tweede deel was in mijn herinnering enger dan hij eigenlijk is, want een aantal jaar terug heb ik zitten huiveren op de bank, maar zaterdagavond heb ik alles behalve zitten huiveren, echt eng wordt de film namelijk nergens.
Het eerste deel was helemaal niet slecht, een mooi kloppend verhaal, een spannendere en engere film dan het origineel (Ringu), ook was de film sfeervoller en wordt er beter geacteerd dan het slechte origineel. The Ring scoorde 3 sterren.

Voor dit tweede deel haal ik er een halfje af, de film wordt nergens spannend, het hele mama gedoetje is niet interessant, en die line "I'm not your fucking mommy" was echt te flauw voor worden.
Daarnaast doet de film teveel haar best eng te zijn, iedere poging mislukt keer op keer. Ook het verhaaltje is niet echt interessant meer te noemen in dit tweede deel, dan blijft er weinig over.

Toch keek de film dan wel weer erg lekker weg en verveel je je dit anderhalfuur eigenlijk geen moment. 2,5*

In mijn herinnering was The Ring enger dan dat ik dacht, want ik zag hem gisteravond, in het donker laat op de avond. Echt eng wordt de film (op de openingsscène na) nauwelijks, al is de scène dat Samara uit de TV komt helemaal niet slecht.

Het origineel was niet zo bijzonder, zeker voor een J-Horror viel Ringu heel erg tegen. Een erg saaie film, ook het vervolg, Ringu 2, was niet echt bijzonder te noemen, het derde deel, Ringu 0: Baasudei, moet ik nog zien.
Gelukkig is de remake van het eerste deel een stuk beter dan het origineel. Spannender, enger, sfeervoller en beter acteerwerk maken het een leuke film die lekker wegkijkt.
Het verhaal steekt erg goed in elkaar en heeft naar mijn idee weinig te maken met het origineel.

Het origineel achter de geniale horrorfilm "The Ring", Waar de remake spannend, eng en onderhoudend was, is het origineel saai. Gewoon erg saai.

Er zijn enkele dingen die Ringu goed doet, een sfeer scheppen bijvoorbeeld. De openingsscène bijvoorbeeld, je hebt constant het idee dat er iets gaat gebeuren, er hangt iets in de lucht. Maar wat er dan uiteindelijk gebeurd is eerder grappig dan eng.
In het vakantiehuisje in Izu waar Reiko de band zelf gaat kijken is ook een goed voorbeeld, de band zelf is ook behoorlijk creepy. Maar wordt het hier echt eng? Nee.

Er is maar een moment in de film waarin we het écht eng kunnen noemen, namelijk de scène waarin het spookje uit de TV stapt. Maar ook dit wordt in de remake eigenlijk beter gedaan dan hier.

De film opent dus goed, er volgt iets later een sfeervolle scène in het vakantiehuisje in Izu. En na zo'n anderhalf uur komt het einde, dat ook behoorlijk tof is.
Dat was het? Ja, dat was het. Wat daartussen gebeurd is totaal niet interessant en ongelooflijk saai.

Al met al is Ringu niet meer dan een heel simpele horror-thriller. De remake was stukken beter, jammer! 1,5*

Ringu 2, ik wist eigenlijk van te voren al dat ik dit niet al te bijzonder zou gaan vinden. Maar achteraf viel dit 2e deel in de trilogie met 1 spin-off nog erg mee, waar het eerste deel mij érg tegenviel, valt dit tweede deel dus mee.

Nog steeds is het niet al teveel bijzonder. Het leuke aan de Ringu trilogie is het fantastische verhaal erachter, een videoband waar je na het kijken 7 dagen later sterft, geniaal natuurlijk. Maar kan dat een film als deze dragen?

Want wat dit tweede deel vooral mist is sfeer, het is weer een erg 'dode' emotieloze film met de ene saaie conversatie na de andere.

De eerste helft, eigenlijk het eerste uur van de film is gewoonweg saai en ik heb mezelf moeten tegenhouden om niet te gaan spoelen. Want de conversaties volgen elkaar op en geen enkel moment is noemenswaardig genoeg om hier te melden.

Het einde haalt de film dan wel weer wat omhoog, want dat is toch wel weer een erg tof einde met ook momenten waar Ringu om bekend staat. Het meisje met de lange zwarte haren en de put.

Saai, saai, saai. Film gaat vanaf minuut 1 bergafwaarts met een érg slecht laatste halfuur. Waar het begin van de film nog wel te pruimen viel. Nee, Reincarnation was niet mijn favoriete Aziatische horrorfilm.

Het begint allemaal lekker standaard, een klein 'eng' meisje zien we steeds weer terugkomen, echt eng wordt het helaas nergens. Maar afgezaagd helaas wel. Op zich is hier allemaal weinig op aan te merken, de acteerprestaties zijn niet slecht, af en toe is het best angstaanjagend maar helaas af en toe ook wat voorspelbaar.

Helaas lukt het regisseur Shimizu niet echt om een lekkere sfeer op te roepen. Dat lukte hem wel bij een film die ik eerder van hem zag, Ju-On. De film haalt op geen enkel moment het niveau van Ju-On.

Maar het keek allemaal wel lekker weg, de conversaties waren gelukkig niet slaapverwekkend, en de film eromheen, 'De Herinnering' was een leuk gegeven waar aardig gebruik van wordt gemaakt.

Maar het laatste halfuur had ik toch af en toe even moeite om te blijven opletten, want hier werd het toch wat saai en afgezaagd. Maar de echte schrikmomenten bleven uit, en puur op sfeer kon deze film het ook niet redden. Helaas, net geen voldoende.

Het eerste uur moet je je echt doorheen worstelen, een aantal vage figuren waaronder volgens mij de welbekende regisseur van de film zelf ook, die even later ook weer Coffin Joe speelt, zijn hevig in discussie over drugs en dergelijke, maar wat hier nu precies het nut van was, was me niet duidelijk.

De stukjes discussie duurden nog geen minuut, het ene figuur haalde een voorbeeld aan waarom drugs het slechtste in de mens naarboven haalt. Vervolgens zie je een zo'n 5 à 10 minuten durend fragment met iemand erin die drugs heeft gebruikt. En dan weer terug naar de discussie, iemand die zegt dat het een belachelijk voorbeeld is.. En op naar een ander voorbeeld, en dus een nieuw fragment.

Sommige van die fragmenten zijn te krankzinnig en te vaag voor worden, zo zie je in een van de eerste fragmenten een groep mannen muziek maken omdat er een nieuwe vrouw in het groepje is gekomen, vervolgens gaat de vrouw in het midden staan en moeten ze een voor een de slip van de vrouw met hun mond uit te doen. Na zo'n 4 pogingen lukt het iemand, en de menigte begint te dansen en te zingen. Vervolgens komt er een man met een stok, die duwt de stok in de vrouw haar geslachtsdeel, ze overleed hieraan. Volgens degene die het voorbeeld aangaf, allemaal door de drugs, die het slechtste in je naarboven halen.

En zo gaat het een uur lang door, puur en alleen maar fragmenten die amateuristisch slecht gefilmd zijn, amateuristisch slecht gemonteerd zijn en waar mogelijk nóg slechter geacteerd zijn. Maar de fragmenten na ongeveer een halfuur lijken iets minder willekeurig en kijken gelukkig iets makkelijker weg.

Pas na een uur komt datgeen wat in de plotomschrijving hier op Moviemeter staat, een groep drugsgebruikers krijgen LSD in hun lichaam, ze komen terecht in de duistere wereld van Coffin Joe. Dit laatste halfuur is compleet anders, véél beter, minder amateuristisch en behoorlijk geniaal (slecht) gefilmd. Het blijft vaag, het blijft compleet willekeurig, maar het is ook kleurrijk (letterlijk) en sfeervol (op een bepaalde manier), in tegenstelling tot het eerste uur van de film, zwart-wit en door de korte fragmenten vrijwel sfeerloos.

Als we eenmaal uit deze nare, duistere wereld van Coffin Joe zijn, volgt de discussie weer, een verassende conclusie van naar ik meen de regisseur zelf volgt, en zo eindigt de film waar de film ook weer begonnen was. Typisch een film waar je het nog even moet laten bezinken, dat heb ik gedaan, en ik moet zeggen dat ik écht benieuwd ben naar de andere 3 films in de collectie, Finis Hominis, Hallucinations of a Derranged Mind en The Strange World of Coffin Joe. 3 sterren.

Rogue is een leuke wegkijker uit Australië die helaas op geen enkel moment het niveau haalt van de eerste film van diezelfde regisseur. Want Wolf Creek is een van mijn favoriete horrorfilms, waar deze Rogue niet iets is wat mij lang zal bijblijven.

Een schitterende omgeving is een van de troeven van Rogue. Het sfeertje zit er al goed in de eerste 10 minuten, vooral door de schitterende beelden en de luchtige conversaties. En er zitten best wat leuke acteurs tussen, en met zo'n grote groep irriteren er maar erg weinig gelukkig.

En ook de spanning zit er best behoorlijk in, want vanaf het moment dat de pleuris uitbreekt zit de kijker toch wel redelijk vol spanning te kijken. En ook de krokodil zelf ziet er meer dan prima uit, wat een gigantisch beest weer!

Maar helaas mist de film de originaliteit, en helaas het cliché einde doet mij van een kleine 3 sterren toch een halfje afhalen. Zeker een leuke wegkijker uit Australië.

Lelijkere posters als deze zul je niet vaak zien, deze korte film van 75 minuten was helaas ook niet alles. De DVD zelf voor 2,50 meegepikt in de Free Record Shop. Niet wetend waar dit precies over ging. Maar de DVD hoes zag er dan weer wel interessant uit.

Helaas is het filmpje dat niet, het voelt allemaal ontzettend koud aan, het acteerwerk, de karakters, de setting. Misschien is dat de bedoeling, maar het raakt de kijker helaas totaal niet.

De visioenen naar de 'room' waren mij iets te vaag, en het was totaal niet iets wat de film kon dragen, of iets waar de film over zou kunnen gaan. Dit is helaas wel de bedoeling, wat het nog treuriger maakt dan het al is.

De hoofdrol speelster doet het wel aardig in haar rol als een vrouw die de weg volledig kwijt is. Maar helaas weet het mij zoals ik al zei nergens te raken, en raak ik af en toe zelf de weg ook eventjes kwijt.

Nee, dit ging hem niet worden. 1,5*

The Roost is een horrorfilm van een regisseur die een meester schijnt te zijn in het scheppen van sfeer. Alhoewel Spring Fever geen goede indruk op mij achter liet, kan deze The Roost hier natuurlijk een ander idee van geven.

Qua sfeer zou het wel goed zitten in The Roost. De film doet wat 70's/80's aan wat helemaal geen negatief punt is. De toffe soundtrack geeft hier nog een extra boost aan. En het verhaal wordt verteld door een enge vent die ons als gasten aanschouwt. Deze man heeft nog een extra verrassing voor de gasten op het einde. Ook iets om positief over te zijn.

En dan nu over de film zelf. Het is allemaal gewoon vrij aardig, aan de ene kant weet The Roost zich niet te onderscheiden van andere films in dit genre. Er zijn er al veel gemaakt, en The Roost springt er niet écht bovenuit. Het sfeertje is natuurlijk de troef van The Roost. Maar aan de andere kant tast het ook wel is in het niets.

Maar wat is er buiten de sfeer te beleven in The Roost?

Laat ik het zo zeggen, de film keek op zijn minst gezegd érg lekker weg. Het eerste halfuur leren we de hoofdrolspelers kennen, hier heb ik geen problemen mee aangezien zij allemaal leuk meespelen en er geen enkel irritant karakter in voorkomt.

Ook heeft de film ook gewoon een aantal erg toffe horror elementen. Een aantal effectieve schrikmomenten, een creepy sfeertje en.. zombies!

Maar er zijn ook negatieve punten. Af en toe was de film wel erg amateuristisch geschoten, of dit nou de bedoeling was of niet, tenenkrommend was het wel.

Een ander punt was de setting. De gehele film speelt zich af in een schuur. Had er niet wat gedaan kunnen worden met het bos? De lange weg? De boerderij zelf? Zeker tegen het einde toe begon die schuur wel écht een storingsfactor te worden.

Een dikke 3 sterren, een leuk horrorfilmpje dat vooral érg lekker wegkijkt!

Dit is gewoon niet zo best, volgens mij wisten de makers dit van tevoren al want de film doet ook gewoon héél erg treurig overkomen. Geen glimlach te vinden over de gehele film, en als een film dan toch als sub-genre komedie heeft, valt dit toch wel heel erg tegen. Want humor is er helaas niet te vinden.

Het droge sfeertje is in de eerste 10 minuten best aardig te noemen, maar als al snel blijkt dat dit 80 minuten lang zo door zou gaan, deed dit mij niet echt veel goeds.

Rubber is een eerbetoon aan de 'geen reden' in films. Rubber zelf heeft geen reden, er is geen verhaal en geen logica. Dit is misschien wel de doodsteek van Rubber. Want dit Franse horrorfilmpje is daardoor geen enkel moment interessant te noemen.

Rubber is origineel met het autobandje dat aan het moorden slaat, maar daar is ook alles mee gezegd. Want ieder personage gaat op dezelfde manier dood, en de setting blijft de gehele film helaas meer dan hetzelfde. Het hele publiek dat meekijkt heeft geen toegevoegde waarde en is eerder irritant, dan leuk.

Nee, Rubber is geen film die aan mij is besteed en krijgt van mij een dikke onvoldoende.