Opinions

'Ik had toch wel redelijk hoge verwachtingen van Who Can Kill A Child. Helaas viel dit filmpje toch wat tegen. Een horrorfilm op klaarlichte dag in het zonovergoten Spanje. Hoe moest dit eng worden? Ik was benieuwd.

Eng werd het niet, maar na een dik uur bevat de film dan toch eindelijk een behoorlijk beklemmende sfeer. Vooral het moment dat het stel in de auto zit op het plein is behoorlijk spannend. Maar buiten dat weet ik weinig momenten te verzinnen waar ik echt spanning of horror zag.
Who Can Kill A Child is toch wel een redelijk lange horrorfilm, en met een flinterdun verhaaltje en ook nogal matige acteerprestaties weet de film die 2 uur behoorlijk lang te laten duren.

De setting is geweldig natuurlijk, op het schitterende eiland, een heerlijk rustgevende omgeving. Het camerawerk en de regie is op zich niet heel slecht, maar het is allemaal wel erg langzaam af en toe.
De aanwezige gore is dan wel weer erg tof gedaan, het einde is geweldig bijvoorbeeld. Daarnaast de manier waarop de kids een man ophangen en gebruiken om tegen aan te slaan zoals in de traditie was behoorlijk ziek.

Maar dat alles weet de film niet te dragen, nog net een voldoende krijgt dit filmpje wel, maar niet meer.

Verwachtingen lagen hoog bij deze horrorfilm, het viel wat tegen.

Deze stijl van filmen hebben we al eerder gezien, en is daarom niet erg origineel meer. De opzet van het verhaal maakte dat enigszins goed.

Ondanks het onrealistische verhaal kwam het erg realistisch over door het geschreeuw en het denken en doen van de hoofdrolspelers. Dat viel mij erg mee.
Toch had ik na al de lovende berichten op de website het toch wat enger verwacht, het enige échte enge in de film is op het einde.

De 'zombie-wending' die er in de loop van de film kwam had ik niet op gerekend, dit vond ik dan ook wat jammer, want ik ben totaal geen liefhebber van zombiefilms.

Binnenkort deel 2 maar is aanschaffen, ben benieuwd of die beter is.

3*

Ja, zeker wel vermakelijk, dit tweede deel van de [Rec] trilogie. Hij stond al lang op mijn 'nog zien' lijstje en ik had hem al is opgezet, maar ik kon er niet inkomen met scènes die zo uit een First-Person-Shooter konden komen, en een SWAT-team wat me niet echt aansprak.

Gelukkig, toen ik hem gisteren opzette, bleek dat ik hier even doorheen moest komen en zo een écht toffe horror voor mijn kiezen kreeg. Schrikmomenten, sfeer en gore zijn ingrediënten die dit tweede deel een absoluut succes (voor mij) maken.
Het eerste deel was vooral een hele grote hype in mijn ogen en niet meer dan een toffe horrorfilm die op de eindscène na nergens écht eng werd. Dit tweede deel wordt dat wel vaker, mede door de toevoeging van het exorcisme-genre en de nog meer beklemmende sfeer.
Het SWAT-team vond ik in het begin wat irritant, maar dat gevoel verdween al gauw. Ook de First-Person-Shooter-achtige shots irriteerden me niet echt meer, ik kreeg zelfs even het idee 'Doom 3' te spelen (positief).

Al met al gewoon een supertoffe horrorfilm die me nog wel even bijblijft. Ik vond hem beter dan het eerste deel en dat zegt op zich nog best wel wat. Net geen 4 sterren.

100 Feet is op zijn minst gezegd een vrij aardig horrorfilmpje met Famke Janssen in de hoofdrol. Dat is een van de 4 karakters die de film kent. Zonder enige verwachtingen begonnen met kijken naar 100 Feet, en aan de ene kant viel het tegen, aan de andere kant ook niet.

Het bovennatuurlijk gegeven wordt goed benut, de geest laat zich direct van zijn sterkste kant zien, waar hij Famke bekogeld met een kast vol me borden en ander antiek lijkend spul. Aan de ene kant was dit een wel érg toffe scène, aan de andere kant is het jammer dat het niet echt goed wordt opgebouwd. Er worden niet op Paranormal Activity achtige wijze dingen gewijzigd, deuren gesloten/geopend en televisies springen niet onverwachts aan. Aan de andere kant doet de geest wel enkele érg toffe dingen, waaronder eerder genoemde.

De geest zelf zag er wel tof uit, al had het moment dat hij onder het bloed zat niet je-van-het. Dit zag er té nep uit, en ook de dood van dat jochie had wel anders gekund, nog wel bruter misschien.
Zoals eerder gezegd doet Famke het prima als Marnie. Ze speelt het goed als wanhopige, doch 'ijzeren' vrouw. Acteerprestaties zijn prima van haar kant.
Helaas irriteert het politiemannetje toch af en toe, hij is iets te 'stoer', en maakt teveel gebruik van irritant taalgebruik. En is ook gewoon té aanwezig waar hij dat niet moet zijn.

De film bevat een prima finale/einde. Als het vuur uitbreekt ziet het er allemaal prima uit. De special effects zijn zeker voor een horrorfilm van dit kaliber ontzettend goed. En een grote explosie als climax mag niet ontbreken. Voorspelbaar, maar wel érg vermakelijk.
€2,50. 2,5 sterren.

1408 is een heerlijke film die ik al meerdere malen heb gezien, hij verveeld niet en zal dat ook eigenlijk nooit doen denk ik zo.
Er zijn behoorlijk wat momentjes in de film die je aan het denken zet. De badkamer, het moment dat het langzaam tot Mike door gaat dringen dat er iets niet klopt en -natuurlijk- het einde.

Het acteerwerk is prima, de setting is prima en de horror is prima. Als dit geen horror is, dan weet ik het ook niet. Horror is bedoeld om 'eng' te zijn, en niet om zoveel mogelijk bloed te vertonen en de meest ranzige scènes te vertonen. Het moment dat alle ramen verdwenen blijken te zijn, het schrikmoment met dat vrouwtje en het moment dat Mike zichzelf ziet aan de overkant van de straat zijn angstaanjagend.

De film duurt wel wat lang, het is zeker een behoorlijke zit, maar dat is het waard.

4 sterren.

Mwah, mwah. Je kan zien dat de regie haar best heeft gedaan er wat moois van te maken. En bij vlagen is dit ook gelukt, maar helaas ook vaak totaal niet. De film duurt een dikke 2 uur en is daarmee met een verhaaltje als dit een verdomd lange zit.

Het heeft weinig weg van horror, eerder van mystery. Want eng wordt het nergens, maar een beklemmende sfeer wordt wel geschept. De geestverschijningen zijn erg aanwezig, en het is duidelijk niet de bedoeling de kijker de stuipen op het lijf te jagen.

Als drama is het helaas allemaal te gevoelloos. De strakke Aziatische gezichtsuitdrukkingen werken hier aan mee, wat mij de combinatie van de Aziatische film en het genre drama nou niet echt laat aanspreken. Want je krijgt verdomde vaak van dit totaal niet aansprekende slappe gedoe.

Door de lange speelduur is het als kijker de aandacht er moeilijk bij te houden. Regelmatig gaap ik en regelmatig kijk ik even om me heen. Nee, dit ging hem eigenlijk gewoon niet worden.

Wat doet The Uninvited dan wel goed? Als het gaat om een sfeer scheppen kun je zeggen dat deze film het prima doet. Er wordt vaak genoeg een beklemmende sfeer of vrij beangstigende sfeer geschept. Dit in combinatie met bij vlagen schitterende beelden en subtiele geestverschijningen maakt het af en toe best draaglijk allemaal.

Maar ik zal het niet snel nog een keer opzetten helaas.

Een DVD kijken, in de kast kijkend zie ik enkele films staan die ik nog moet zien. Qua horror onder andere Castle Freak, Let The Right One In, Meat Grinder en ook deze 7eventy5ive. Ik had wel zin in een simpele slasher. Een film in de richting van Scream en I Know What You Did Last Summer stond er op de hoes.

Ik zag al dat de waarderingen hier niet vaak hoger kwamen dan de 2 sterren, ik verwachtte niet veel dus.

De openingsscène is eigenlijk verschrikkelijk slecht, de kindjes kunnen voor geen meter acteren. Een voorbeeld is het kleine jongetje dat het tegen zijn moeder wou zeggen, en de reactie van zijn vriend. Facepalm.
Vervolgens wordt de mama en papa van de kids vermoord in hun eigen huis. De politie komt daarna ter plaatse. De crime scene ziet er verschrikkelijk nep uit, en zoveel bloed was er bij de moord niet eens.

10 jaar later, een vet feest, en opeens wordt er besloten te gaan bellen. Iedereen gaat stil zitten, er is opeens niemand meer dronken. Ongeloofwaardig.

Tientallen minuten later volgt de eerste moord, niet echt mooie special effects, en dat hoofd gaat er wel erg makkelijk af. Het ziet er eigenlijk gewoon niet uit.

Wat daarna volgt is eigenlijk gewoon verschrikkelijk slecht, onlogisch en vooral onwaarschijnlijk. Het einde wat daarop volgt slaat werkelijk alles en spreekt de film in geheel tegen.
De gehele film wordt er slecht geacteerd, er is geen enkel persoon die ook maar een beetje geloofwaardig overkomt.

Een sterretje, omdat ik de film heb kunnen uitkijken.

En nog een vraag, in een van de eerste scènes zie je een vies harig ventje rukken (dat geluid erbij trouwens, gadverdamme), de gangsters bellen hem op om 75 te spelen. Maar, vervolgens wordt hij wel echt vermoord. Waarom?

Had er meer van verwacht, ik wist van te voren bijna zeker dat deze film in mijn top 10 terecht ging komen, net als Martyrs (#3) en Haute Tension (#1), maar zo goed als die 2 films werd ie helaas haast nooit.

À l'Intérieur is spannend, mooi geschoten, eng, goed geacteerd, lekker smerig, gaat af en toe best diep. Maar zo mooi als de poster (DVD hoes) wordt de film zelf nooit. De eerste 20 minuten zijn echt érg goed, als ze wordt gestalkt, hoe ze voor het raam staat en de ander foto's van haar maakt, dit had langer mogen duren. Erg spannend en tof om te zien, maar na die 20 minuten begint het gorefeestje.

En dat gorefeestje is op zich helemaal niks mis mee, erg zieke kills, je hoopt écht dat iemand haar weet te helpen. De film blijft goed spannend, en gaat zo voorbij. De korte speelduur werkt in het voordeel. Maar een perfecte horror was het niet, zo goed als Martyrs en Haute Tension was het nergens. En wat dat betreft lagen mijn verwachtingen dus gewoon te hoog, helaas.

Wel een aardige film, deze Audition van Takashi Miike. Staat bekend als een van de meest zieke horrorfilms aller tijden, maar dat valt helaas een beetje tegen.

De DVD is verpakt in het welbekende chique hoesje van Lumière, maar eigenlijk past deze rauwe, niet erg subtiele film daar totaal niet bij.

Ôdishon was een film die ik al bijna een halfjaar geleden aanschafte, en nog steeds niet gezien had. Dat werd tijd dus! Want de verwachtingen lagen hoog en de sfeer moest ideaal zijn. In mijn eigen vrij donkere kamer met mijn nieuwe 50" plasma televisie leek dit ideaal te zijn, en dit bleek. Want gedurende de film zat het sfeertje er aardig en en schrok ik zelfs enkele keren.

Deze film van Miike kent een érg lange opbouw en het duurt érg lang voordat er echt noemenswaardige dingen gebeuren, want de film bouwt de gehele film op naar een gigantische climax, die helaas wat tegenvalt. Want de martel-scène is niet zo 'groots' en 'intens' als gehoopt, en ik vind zelf dat bijvoorbeeld een Saw veel beter naar de climax toe werkt, en veel beter met het martel gegeven omgaat.

Maar de regie en acteerprestaties zijn wel prima in deze film uit 1999, en in de loop der tijd zijn de grenzen natuurlijk wel wat verandert, want destijds zal Ôdishon een absolute zieke film zijn geweest. 3 sterren!