Opinions

Hoge verwachtingen voor 'd@bbe', op aanraden van vrienden een behoorlijke tijd geleden gepindakaast, dat omdat de film niet in Nederland te verkrijgen is, en voor zover ik weet het ook niet makkelijk is om hier vanuit Engeland aan te komen. Ik had al een keer een teaser gezien, en een trailer. Wat ik wist was dat het weer een horrorfilm is met veel schrikmomenten en geestverschijningen.

En er zijn toch wel 2 dingen die me wel heel erg opvielen bij het kijken van 'd@bbe'. Ten eerste, waar Hasan Karacadag bij Semum erg goed had gekeken naar The Exorcist, keek hij voor het maken van deze film behoorlijk wat J-Horror, de vergelijkenissen met Ju-On zijn er vaak genoeg, maar ook andere Aziatische horrorfilms vormen gelijkenissen. Op zich geen probleem want het zorgt er wel voor dat het een lekker griezelig filmpje is geworden, die gelukkig qua verhaal wel behoorlijk origineel te noemen is.

Ten tweede viel mij op dat de regisseur achter deze film érg vaak hetzelfde trucje uithaalt in Semum. Deze zag ik gisteren namelijk, en weer zie ik (te) veel vergelijkenissen met deze 'd@bbe'. Semum kwam later, op zich allemaal geen probleem, maar het is wel hopen dat de regisseur achter beide film ditzelfde trucje niet weer uithaalt in zijn volgende film, of in het tweede deel van 'd@bbe'.

Toch zijn er gelukkig ook een hoop dingen om positief over te zijn bij deze film. Zoals gezegd zijn de schrikmomenten stuk voor stuk effectief, en blijven ze komen en komen. De film duurt net geen 2 uur, maar verveeld weer geen moment. De Turkse regisseur levert weer een fijn geschoten film met af en toe érg mooie beelden. Het acteerwerk is niet overal even goed maar stoort eigenlijk nergens.

Al met al is 'd@bbe' dus gewoon een erg goede Turkse horror, die door sommigen doodeng gevonden zal worden, door mij iets minder, maar ik zag er dan ook al best een hoop (horrors).

The Damned Thing begint leuk met een sterke openingsscène. De film kijkt lekker weg en tot aan het einde was het zeer vermakelijk. Jammer dat als het duivelse kwaad begint de film toch op een of andere manier inkakt.

Die openingsscène, wow! Heerlijk. Spanning, goede muziek en een zéér ziek einde van de vader van Kevin. Dit beloofde veel goeds.

De 2e gore scène is de zelfmoord van een vent die we nog niet kennen. We weten niet precies wat er nou aan de hand is, maar ziek was dit wel.
De gore liefhebber krijgt hier meer dan genoeg voor zijn kiezen. De scène waar 'the road' 'alive' was, gadverdamme!

De gehele film moet het vooral hebben van het typische Amerikaanse sfeertje. Vooral Kevin zelf met zijn mooie accent helpt hier goed aan mee, de camper van zijn vrouw en het stadje zelf natuurlijk ook.

Maar op het moment dat het erop aankomt zakt het wat in.
Het einde had spannend moeten zien, in plaats van dat was het voorspelbaar, chaotisch en onlogisch. Hier had meer in gezeten.
En dan dat 'moddermonster', Lachwekkend slecht. En de benzine-is-op-cliché komt ook nog even aan bod.

Hij keek zeker lekker weg. Jammer alleen van het chaotische camerawerk, het was nauwelijks te volgen soms.

De film moet veel hebben van het sfeertje, in het eerste deel van de film komt het goed naar voren. Maar in de climax verliest het toch haar impact.

Englund is een verschrikkelijk irritant personage in deze film, dat had anders gekund denk ik dan.

Het eerste deel van de film, tot aan 'The Room of Doom' was erg goed. Rond de 3 sterren.

Het hele sfeertje zat er lekker in, de scènes in het restaurant, op straat met de bejaarden en het weggooien van lijken waren goed te doen! In de auto met de drugs was ook wel tof, maar toch wat té chaotisch om écht impact te hebben.

2,5 is een prima cijfer voor Dance of the Dead!

Dance of the Dead is een lekker onnozel zombiefilmpje dat zich afspeelt op een high school. Enkel de mensen zonder dates voor 'the prom' kunnen de zombies stoppen alles over te nemen.

Als horrorkomedie totaal niet slecht, deze Dance of the Dead, er zitten enkele geniale personages tussen zoals de 'coach', de jongens van de sci-fi-club en de voorzitter van de leerlingenraad. Ook de figuren in de rockband, en met name Jensen, zijn geniaal neergezet. Daarnaast ook het stoere plattelands jochie deed het erg goed! Maar de keren dat ik écht moest lachen blijft helaas op een hand te tellen in dit anderhalf uur.
De acteerprestaties zijn niet bij iedereen even goed, maar over het algemeen wel voldoende. En ook qua regie kon het af en toe wel beter.

Maar qua horror kan deze zombiefilm zich wel meten met andere zombiefilms, want de gore is lekker aanwezig en het is eigenlijk ook gewoon behoorlijk ziek neergezet af en toe. Zoals bijvoorbeeld het afbijten van een tong om vervolgens elkaar te gaan aflebberen, heerlijk toch?
Een leuk gegeven is ook dat de zombies luisteren naar de muziek van de band, maar die muziek is ook gewoon hartstikke tof! Hier wordt wel leuk gebruik gemaakt bij het bal zelf, met enkele mooie beelden als gevolg!

Over het algemeen is Dance of the Dead een prima horrorkomedie, en kan deze zich meten met vergelijkbare films! Een leuke wegkijker is het dus zeker, 3 sterren!

Mijn eerste Ittenbach, niet iets waar ik naar uitkeek, maar het viel me ontzettend mee.

Voordat ik de film ging kijken was ik even bang dat de film ook daadwerkelijk Duits gesproken was, gelukkig niet. Alhoewel, de hoofdrolspelers met hun Duitse accenten, dat werkt ook niet echt lekker.
En ach, die hoofdrolspelers, laat ik daar maar even doorheen kijken. Want dit is toch allemaal wel érg slecht geacteerd.

Wat we wel zien is dat er een geniale regisseur achter Dard Divorce zit, je moet het acteerwerk even wegdenken, en je hebt een ontzettend goede film.
De gore liefhebber krijgt hier natuurlijk méér dan genoeg voor haar kiezen, en dit is allemaal behoorlijk ziek in beeld gebracht. Enkele momentjes waren wat 'over-the-top', zoals het breken van Nathalie haar neus, en het weghalen van de huid bij de voet.
Maar ook het verhaal/plot interesseert de kijker eigenlijk wel, we krijgen van verschillende personages hun eigen verhaal te zien, en als we zien hoe het uiteindelijk is gelopen verbazen wij ons toch wel even. Natuurlijk blijft het wat simpel, maar onderhoudend is het wel.
De muziek is ook zeker niet slecht, eigenlijk best een toffe soundtrack. Enige momentje dat ik even moest 'facepalmen' was toen Tim het uiteindelijke verhaal vertelde, maar de muziek te hard stond om ook maar iets te horen.
Maar de regie schittert toch best wel, de droom van Nathalie waar ze haar kinderen onder het bloed ziet is een goed voorbeeld, maar ook de martelscènes zijn érg tof in beeld gebracht (met niet eens écht de nadruk op de gore zelf).

Buiten de acteerprestaties om dus een erg goede film (-0,5), en het absolute einde waarin de dochter nog even de held gaat uithangen (-0,5) dus een erg toffe film, die ik vast nog wel eens ga herzien!

Daybreakers was weer een prima vampierenfilm met een vooral erg originele kijk op het voor mij niet zo interessante (sub)genre. De film bevat mooie plaatjes en daarbij ook een prachtige futuristische stad. De stad zelf bevat enkele originele gegevens zoals bijvoorbeeld de tunnel onder de grond om doorheen te wandelen.

Het plot van Daybreakers is hartstikke prima en wordt goed vertolkt door sterk acteerwerk van bijna iedereen. De film is prima geregisseerd, ik heb geen ervaring met de Spierig broertjes, maar ik zal denk ik Undead vast nog wel een keer zien. De film bevat af en toe prima actie en qua horror scoort Daybreakers vooral bovengemiddeld op het vlak van gore en smerigheid. Zowel qua horror als qua actie dus absoluut prima.

Al met al keek Daybreakers gewoon heerlijk weg, maar door het einde wat van de hak op de tak leek te komen (de film had best langer mogen duren) kan ik Daybreakers niet meer geven dan 3 sterren, wat op zich geen slechte score is hoor.

Heb hem eindelijk eens gezien, deze Dead End. Hij stond al lang op mijn 'nog-zien' lijstje, en heb hem een tweetal weken geleden besteld op CDwow!, waar hij vandaag netjes gesealed binnenkwam.

Ik wist eigenlijk totaal niet wat ik moest verwachten, ik had me niet ingelezen, ik kon me het plot niet echt meer herinneren. Dit doet er allemaal gelukkig weinig toe, want vanaf minuut 1 zat ik er lekker in, af en toe lekker flauwe grapjes en lekker doorsnee figuren in de auto, prima!
En het sfeertje zat er bijna even goed in als de humor, want ik heb af en toe toch echt moeten lachen om de one-liners van Frank, en de flauwe grapjes van Richard.
Daarnaast is de film echt érg spannend en ook behoorlijk eng. De oneindige weg verleent zich prima voor een film als deze, en de sfeer zit er anderhalfuur lang heerlijk in! Tegen het einde toe wordt de film echt eng, maar de gehele film zit de creepy sfeer er goed in.

Toch bevat Dead End ook minpunten, zo kennen we na zo'n 50 minuten het hele autorijden, stoppen, weer een dode, autorijden, stoppen, wéér een dode, autorijden wel. Het wordt een beetje teveel van hetzelfde en dus kwam het moment dat Frank en Marion uit de auto stappen om door het bos te gaan precies op tijd, maar even later zitten ze weer in de auto, helaas.
Het einde was op zich best prima, moest wel even opzoeken of ik het goed begreep, maar dat deed ik gelukkig. De gehele film was op zich best prima, dikke 3 sterren, of toch het halfje erbij?

Prima film deze Dead Silence. De film moet het vooral hebben van sfeer en setting hebben, en niet zozeer van 'eng'.

De openingsscène is leuk, op het moment dat je de pop ziet zitten krijg je al de kriebels.
Als Lisa vermoord wordt, en haar tong weg is, moest ik toch wel even lachen. Dat zag er niet echt goed uit.

De rest van de film speelt zich af in Ravens Fair, een schitterende locatie, met als toppunt het oude theater, schitterend in beeld gebracht.
De climax van de film maakt de film wel, wat een schitterend einde. En ook schitterend in beeld gebracht, je merkt op het einde wel dat het dezelfde regisseur is als de man achter 'Saw'.

3,5*

Stond al lang op mijn 'nog zien' lijstje, en gisteren maar is bekeken. En ik moet zeggen, ik ben trots op mijzelf dat ik geen enkele keer heb doorgespoeld, want wat vond ik dit een vervelende film zeg.

Death Proof bestaat uit 2 delen die elk bijna een uur duren, elk deel bestaat uit het geklets van een irritant meidengroepje, dit waren wel erg saaie conversaties die mij als kijker deden gapen. Geen enkele keer dat ik ook maar een glimlach op mijn gezicht kreeg, geen enkele keer dat ik ook maar iets leuks of lachwekkends zag gebeuren. Nee, gewoon het geklets van dames.

En nu hoor ik hier mensen praten over de genialiteit van de converstaties, maar die mis ik blijkbaar, want ik vond het gewoonweg een martelgang. De conversaties worden vrij snel beëindigt door het enige lichtpuntje van de hele film, Stuntman Mike.

Stuntman Mike is een geweldig figuur en maakt deze film mij nog een ster geven, want zelfs de actiescènes vielen tegen, en de achtervolging op het einde vond ik niet echt spannend te noemen.

Death Proof is niet mijn ding blijkbaar, door het hoge gemiddelde en het groot aantal fans hier op MovieMeter. En ik ben op zich dan weer wel een liefhebber van Quintin Tarentino, waar ik bijv. Kill Bill geweldige films vind.

Leuke film in de Masters of Horror reeks! De nodige humor is aanwezig, wat ook wel nodig is want het verhaaltje zelf is natuurlijk wat apart.

Leuk aan deze film is het spannende maar ook grappige, als kijker weet je al veel meer als de detective zelf, die zijn rol overigens prima vertolkt. Ik heb ook moeten lachen om zijn negroïde collega, die zijn rol speelde alsof hij -als acteur zelf- verlangde naar zijn welverdiende pauze.

De theorieën van de detective waren ook erg lachwekkend, "shit".

Op een of andere manier is de film ook wel spannend, je wilt weten of het goed of slecht eindigt, alleen de eindscène laat te wensen over helaas.

Nog een pluspunt is de beeldschone Deer Woman, geen onderbouwing bij nodig denk ik. Gelukkig hoefde ze niks te zeggen, want acteren kon ze niet volgens mij.

3 sterren.

Dit tweede deel komt wat langzaam op gang en leunt vooral op gore, specifiek een lange scène in de tandartsstoel. De geschifte tandarts doet het beter in dit 2e deel, maar is ook irritanter met zijn gezeik dat hij niet psychisch gestoord is. De opera muziek is minder aanwezig gelukkig, maar de acteerprestaties zijn verder wel matiger.

Net als deel 1 schommelt de film een beetje. Deel 1 schommelt tussen matig en aardig. Deel 2 schommelt, helaas, tussen matig en slecht. De gore is best aardig, maar de rest is verder helaas niet meer dan matig. Het verhaal is nog slechter dan in deel 1, en het hele tandarts idee wordt helaas ook niet echt op ingespeeld. Ster.

Een hartstikke leuk plot op papier, de tandarts ziet zijn vrouw vreemdgaan en reageert zich af op zijn patiënten, zijn vrouw en de man waarmee zij vreemd gaat.

Het kon alleen allemaal vaak wat beter uitgewerkt kunnen worden. De tandarts zelf overtuigt bijvoorbeeld totaal niet als geschifte tandarts, en het lukt de film ook niet een angst, of een nóg grotere angst natuurlijk, op te wekken bij de kijker voor de tandarts.

Maar aan de andere kant bevat de film wel een aantal erg leuke kills en wordt het tandarts gegeven wel goed gebruikt, en dit gegeven laat mij ook wel benieuwd zijn naar het vervolg.

Helaas half sterretje eraf voor de opera muziek in de auto, irritant.

Vrij aardig horrorfilmpje, deze De Tandarts. Bij vlagen enkele gore stukjes, bij vlagen enkele mindere stukjes. Enkele grote ergernissen, enkele heerlijke momentjes. Het zit er een beetje tussenin, maar écht slecht wordt het gelukkig nergens.

The Descent is een film die je wel even zal bij blijven. Vooral het eerste deel van de film, wanneer je de wezens zelf nog niet hebt gezien, zijn beangstigend.

Het moment dat de handycam wordt gedraaid richting een van de dames en je er een wezen naast ziet schreeuwen was niet goed voor mijn hart. Voor de rest zijn er weinig schrik momenten, maar is het wel een vrij enge film.

De acteer prestaties zijn voldoende, de setting en sfeer zijn erg goed, en ook is de film goed opgebouwd.

Toch is de film minder eng als je de wezens al gezien hebt, daarom heb ik niet echt de drang om deel 2 te gaan bekijken.

3.5*

Deel 2 was teveel van het goede.

De schrikmomenten zagen we van verre al aankomen en waren totaal niet effectief. De monsters zelf zijn veel te duidelijk in beeld en zijn totaal niet eng meer. Waar het in het eerste deel nog flink beangstigend was, slaat deze film toch een beetje de plank mis.
Wat ik vooral mistte was de 'klik' tussen de hoofdpersonen, er was geen intro, we werden direct in het 'diepe' gegooid. Waar we in het eerste deel wat over de vrouwen te weten kwamen, konden we ons in dit deel direct ergeren aan de man met zijn pistool.
Ook mistte ik de mooie shots in de grotten, in deel 1 zagen we af en toe mooie beelden van de grotten zelf, hier mistte ik dat, het was ook wat te donker allemaal.

Het poep momentje was wel weer leuk.

Desperation was in mijn herinnering een hele goede film, maar nu ik hem laatst zag, bleek het toch een vrij langdradig filmpje te zijn die op een paar leuke vondsten na niet echt meer weet te overtuigen, Tak.
De bezeten agent deed het prima, ook tof om te zien hoe hij naarmate de film vordert zelf qua uiterlijk behoorlijk veranderd. Zijn opvolger is ook niet slecht.
Maar de film bevat ook wel wat valkuilen, denk aan het gelovige jochie die iedereen ervan moet en zal overtuigen dat god bestaat. En dat is volgens mij ook de bedoeling van de film, daar sta ik nu niet echt achter, en ik heb me hier ook af en toe wel aan moeten ergeren. Het jochie acteert aardig hoor, maar zijn rol...

Het eerste uur keek prima weg, de mensen die worden opgepakt, het ventje dat de schrijver achterna rijdt en zijn lifter doen het ook prima. Het keek lekker weg en dat uur was zo om. De sfeer zat er daarbij prima in zo aan een oneindige snelweg in de woestijn, en ook in het politiebureau blijft het spannend genoeg.
Het tweede uur stort Desperation in en zoals ik al zei het vervelende jochie komt steeds meer aan bod, ook de antwoorden die we krijgen vielen me wat tegen.

Al met al is Desperation op zich geen hele slechte film, maar de tweede helft valt dusdanig tegen dat ik het niet meer dan 2 sterren kan geven. Leuk om is gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Wel hele lage score hier op Moviemeter, hoorde hier al veel van op school. Iedereen wou hem zien, natuurlijk door de enge trailer die op TV te zien was. Ik was nog wat sceptisch, maar ik heb me zeker vermaakt in de bioscoop in Hoog Catharijne.

Het exorcisme genre lijkt weer erg op te leven met The Rite, The Last Exorcism, deze The Devil Inside en ook in zekere mate de Paranormal Activity reeks, zeker begrijpelijk. The Last Exorcism is natuurlijk erg vergelijkbaar met deze The Devil Inside, vooral door de documentaire stijl. Dit wist ik van tevoren niet, en hier baalde ik dan ook even van. Maar op zich stoort het niet heel erg in deze film.

The Devil Inside is op zich nog best een toffe film over exorcisme, de film bevat goede schrikmomenten, een aardig sfeertje, geen slechte acteerprestaties en af en toe zelfs wat humor. De effecten zijn ook prima en de film verveeld geen moment. Eigenlijk is de film gewoon heel tof, vooral de duivelsuitdrijvingen die in de film voorkomen tillen de film naar een hoger niveau.

Maargoed, het einde verpest natuurlijk een hoop, en de potentiele hoge score die ik The Devil Inside had kunnen geven is het niet geworden, nee een magere 2,5 sterren geef ik The Devil Inside, hier had een stuk meer in gezeten.

Rose Red heb ik nooit gezien, wel kreeg ik deze DVD van The Diary of Ellen Rimbauer enkele jaren geleden op DVD. De film maakte destijds al weinig indruk op mij, maar ook bij deze 'herziening' vond ik er maar weinig aan.

De setting is geweldig, en zoals iemand hier zei kun je de film zien als een kostuumdrama. Dat is nou niet mijn favoriete 'genre', en al snel deed ik de film met The Others vergelijken. The Others was helaas véél beter, en deze film valt in het niets.

Het acteerwerk in deze film is dan wel prima, en echt saai wordt het gelukkig nergens. Echt slecht ook niet. Echt eng helaas ook niet.

Het is op zich dan wel weer een subtiele horrorfilm met een aardig sfeertje middenin. Aan het gemiddelde van Rose Red zal dit vast een stuk minder zijn, maar die zag ik nooit.

Zoals gezegd komt er iets te laat spanning in de film, en is het dan al gauw over met de pret. Ook was het af en toe toch wat moeizaam te volgen, maar je verveeld je tegelijkertijd ook eigenlijk geen moment.

Ik weet het niet, nog net een voldoende dan maar?

Ik houd wel van Britse humor, vandaar dat ik met hoge verwachtingen ging kijken naar het Britse horrorfilmpje genaamd Doghouse. Hij zat samen met de films Dying Breed en Dance of the Dead in een box, beide films waren helaas beter dan deze Doghouse. Want deze viel toch wat tegen.

Het begint allemaal wel leuk en het Britse sfeertje zat er lekker in als het stel naar de pub gaat. De intro is daarbij ook erg leuk waar de mannen hun vrouwen verlaten voor het weekendje weg. Maar het is toch allemaal wat flauw.

Flauw, dat was Doghouse zeker, té flauw eigenlijk. Want echt grappig was het nergens meer buiten die intro dan, en erg flauw was het het volle anderhalf uur. Jammer.

Drag Me To Hell, hij lag al lang in de kast, in een mooie steelcase wel te verstaan. Maar het kwam er pas na lange tijd van, het moment moet goed zijn en zo lekker laat in de avond, in het donker, op mijn 50" plasma TV samen met mijn vriendinnetje, dat leek het juiste moment te zijn.

Drag Me To Hell is gewoon een geweldige horrorfilm, als je alleen al de intro ziet waar een klein jochie naar de hel gaat, vanaf dat moment wist ik al dat dit geweldig ging worden. Want als de intro al zo goed was.. De special effects waren erg mooi en ook de acteerprestaties zijn prima.
De film zelf is doodeng, alleen het oude omatje met haar ene witte oog is al doodeng. En je wordt vanaf minuut 1 in het diepe gegooid, waar het omatje even later in de auto van de hoofdrolspeelster zit.

Het einde is helaas wel wat voorspelbaar, en dat is jammer. Maar geniaal is het wel, en dat mag gezegd worden. Daarnaast is de film de gehele 100 minuten doodeng te noemen, en blijf je op het puntje van je stoel zitten. 4 dikke vette sterren.

Dread heeft hier op Moviemeter een wel erg laag gemiddelde, wat ik niet terecht vind. Gelukkig maar, want Dread viel mij dus heel erg mee. Wel heb ik deze film in een 90 minuten versie gezien, maar deze beviel eigenlijk erg goed en heb gelukkig niet het idee iets gemist, want dit idee had misschien best langdradig kunnen worden als 'ie langer zou duren dan anderhalf uur.

De film bouwt namelijk best langzaam op, wat op zich geen probleem is voor mij. Een origineel verhaal wordt verteld met af en toe erg toffe scènes zoals de nachtmerries en de scène in de stripclub zijn best wel geniaal eigenlijk.

Het verhaal is erg interessant en is goed verfilmd, het verveeld eigenlijk geen moment en kijkt lekker weg. Goede acteerprestaties, prima geregisseerd ook deze film, helemaal prima eigenlijk.

Zoals eerder gezegd helaas wel een erg willekeurig einde wat een beetje los lijkt te staan van de rest van de film, er mist toch iets waardoor ik hem niet meer dan 3 sterren kan geven.

Alweer een tijdje terug dat ik een deel van de Masters of Horror zie. Het vorige filmpje was THe Black Cat, maar deze zette ik al snel af door het mishandelen van dieren. Logischerwijs ga ik voor Dream Cruise, van Norio Tsuruta. Van hem zag ik eerder Premonition, en die viel eigenlijk wel wat tegen.
Van regisseur Takashi Miike zagen we eerder een Japans/Amerikaans werkje in de Masters of Horror serie, die was niet zo best, hopelijk is Dream Cruise beter dus. De films hebben in ieder geval een ding gemeen; de gesproken taal is Engels terwijl de acteurs voornamelijk Japans zijn.

Maar buiten dat begint Dream Cruise ontzettend tof, wanneer een hand uit de wasbak het gezicht van Jack vastpakt, effectief schrikmoment? Jazeker! En wat daarna volgt is nog meer schrikken geblazen.
Werd dit dan eindelijk een keer een écht 'enge' film in de Masters of Horror reeks? Ik hoop het. Het eerdere J-Horror werkje van Takashi Miike was meer 'torture-porn' in plaats van J-Horror zoals we dat vooral kennen. Dream Cruise gaat meer de kant uit van de bekende Japanse horrorfilms zoals Ju-On en The Ring. Maar nu op een boot dus.
De eerste scènes op de boot waar de spanningen hoog oplopen tussen Eiji en Jack zijn ook niet slecht, de conversaties keken lekker weg, en het gebrekkige Engels is gelukkig minder irriterend dan in Imprint. De vrouw van Eiji sprak zelfs erg aardig engels.

De eerste geestverschijningen volgen ook al snel, en als Eiji onderwater de boot gaat repareren voelt dit toch wat ongemakkelijk aan. Eiji's arm lijkt gewurgd te worden door zeewier, maar eigenlijk is dit het lange zwarte haar van zijn ex-vrouw, die hij op gruwelijke wijze vermoord heeft.
Even later volgt ook een erg toffe scène waar Eiji's vrouw lijkt te verdrinken, en hetzelfde lot onder te gaan als Eiji's ex-vrouw. Jack moet haar redden voordat het te laat is. Op wel erg sukkelige wijze doet hij dit, en hier zien we eigenlijk wat voor knullig ventje die Jack eigenlijk is. Hij doet alles op erg ongelukkige en sukkelige wijze, ik moest hier erg hard om lachen, al was dit natuurlijk niet zo bedoeld. Hierdoor valt het spannende een beetje weg, ook omdat je al weet dat Jack haar toch wel weet te redden.

Maar tegen het einde toe herpakt Dream Cruise zich ontzettend met geestverschijningen, schrikmomenten, bloed en liefde. De ongemakkelijke sfeer wordt buiten de boot verder gezet als Jack en Eiji's vrouw van de boot weg zwemmen en worden gevolgd door de geest.
Gelukkig eindigt de film lekker romantisch, en neemt het einde zelfs Jack's schuldgevoel weg, wat mooi! Een van de betere in de Masters of Horror reeks. 3,5*

Wat een dramatische vertoning was deze film zeg. In mijn herinnering was deze film zo verschrikkelijk sterk en spannend, in werkelijkheid precies het tegenovergestelde.
Het gehele verhaal is al veel te vaag, het is totaal niet eng, al was dat waarschijnlijk ook niet écht de bedoeling en het gaat allemaal veel te snel in het begin van de film, richting het einde toe gaat het allemaal veel te langzaam.

De uiteindelijke alien zag er werkelijk waar niet uit. Wij moesten zelfs lachen toen we hem uiteindelijk zagen.
Dat zij zich zouden kunnen transformeren in mensen had veel beter uitgewerkt kunnen worden, nu was het enkel een vaag gebeuren.

Na zo'n 80 minuten te hebben gekeken hebben we hem maar uitgezet, wat een trieste bedoeling.

1*

The Facts in the Case of Mr. Valdemar:

Film komt een beetje langzaam op gang, de personages worden uitgebreid voorgesteld en het acteerwerk is meer dan prima.

Helaas is het nogal saai, het is totaal niet spannend, en ook ietwat voorspelbaar. Het is nogal sfeerloos en grijs. Het leek ook nogal lang te duren, terwijl het dat niet was.

2*

Straks maar is het filmpje van Dario kijken.

"Waar Wrong Turn en vergelijkbare films teleurstellen, overtuigt het naargeestige debuut van Jody Dwyer volledig!"

Deze Dying Breed overtuigde alles behalve volledig. Het keek lekker weg, maar ook niet meer dan dat. In mijn ogen was 'ie wel wat beter dan Wrong Turn, want dat vond ik helemaal niks.

Het mist op alle vlakken wel wat. Vooral qua personages, het stoere joch irriteert natuurlijk direct, 'het zusje van' irriteert ook met haar dramatische gezeur, het mannetje zonder mening en de meid die als eerste dood gaat zijn ook niet echt bijzondere personages.
Het is zoals wel meer horror films van dit kaliber heel voorspelbaar. Maar als je een horrorfilm kiest met een groepje jongeren die langzaamaan afgeslacht worden kiest, ga dan voor een House of Wax, Final Destination of Texas Chainsaw. Allemaal stuk voor stuk beter dan deze Dying Breed.

Wat doet de film dan wel goed? Er wordt ondanks de saaie personages niet slecht geacteerd, het keek wel lekker weg, het hangende lijk (!), de setting in Tasmanië, de openingsscène en de twist aan het einde waren wel leuk.
Dat laatste zagen we alleen al aankomen bij het zien van de DVD hoes.

2,5*