Opinions

Aan de ene kant weet Garden of Love niet te brengen waar ik op had gehoopt, aan de andere kant brengt het filmpje prima gore en bij vlagen geniale regie.

Dat laatste was helaas minder aanwezig dan gehoopt. Ittenbach laat zich met dit filmpje vooral het eerste halfuur van zijn beste kant zien. Een geniale openingsscène bijvoorbeeld. Echte splatter, de gore houdt maar niet op, ondersteund door een toffe soundtrack die af en toe bijgeknipt moest worden opent Garden of Love dus goed. En het eerste halfuur weet Ittenbach dit niveau vol te houden. Maar naarmate de film vordert volgen lange conversaties.

Dat terwijl het verhaaltje niet al te spannend of interessant is. Echt onderhoudend blijft het dus helaas niet, ondanks dat blijft het filmpje enkele toffe gegevens houden. Zoals het werk van geesten, de soort van zombie die steeds terugkeert en de scène in het huis waar de slachtpartij zich heeft afgespeeld. Maar dit is niet genoeg voor een ruime voldoende die Dard Divorce bijvoorbeeld wel kreeg. Kleine 2,5* voor het goede begin van de film.

Mijn vriendin vondt deze foute jaren '80 horror genaamd The Gate verschrikkelijk, "de slechtste film ooit" noemde ze het, ik probeerde The Gate nog wel te verdedigen, maar dat lukte nauwelijks en ik moet ook toegeven, The Gate was niet voldoende.

Die kleine jochies irriteren vanaf minuut 1, en de bijna-16-jarige zus is ook best irritant te noemen. De acteerprestaties zijn slecht te noemen, het verhaaltje is niet interessant te noemen en het geheel is niet eng te noemen.

Misschien mis ik wel wat, dat deze film dan bijna 3 sterren gemiddeld heeft. Is dit voor een hoop stemmers jeugdsentiment? Of vinden mensen dit écht een goede film? Ik vond van niet, ik heb me verveeld. Het is op zich nog best een origineel idee hoor, maar het geheel is te vervelend voor woorden en ik kan dit dan ook geen voldoende geven.

Black House viel me aan alle kanten mee. Ik had even een tijdje teveel Aziatische horrorfilms gezien, een aantal erg goede, een aantal mindere, maar vooral een groot aantal die nogal moeilijk te begrijpen zijn. En dat is voor ons Westerlingen wel vaker een probleem geweest met Aziatische films, daarom dat ik eventjes wachtte met het bekijken van het nog behoorlijke aantal Aziatische films in mijn collectie.

Deze Zuid-Koreaanse thriller viel me aan alle kanten mee. Een film die wordt vergeleken met Saw, en eigenlijk lijkt dat het eerste uur, langer zelfs, niet het geval te zijn. Want slechts de laatste paar minuten is Black House een rasechte horrorfilm. Maar maakt dat Black House saai? Nee.

Black House is namelijk een ijzersterke thriller die vooral zeer vermakelijk is, ik verveelde me namelijk geen moment en de film krijgt het op een of andere manier voor elkaar de kijker er middenin te zetten, je denkt zelf als het ware mee, terwijl het nou niet écht iets is waar een meesterdetective bij moet komen kijken.

Het laatste kwartier/halfuur van de film is luguber en doet inderdaad af en toe denken aan Saw. De nodige gore is aanwezig en de setting is geweldig in het huis. Het einde van Black House is fantastisch en ik heb me absoluut geen moment verveeld, 4 dikke sterren.

Ghost Ship zag ik érg lang terug op Canal+ vroeger, het enige wat mij er nog van bijstond was de openingsscène. En ja, die is nog steeds even geniaal en schitterend. Openingsscènes van deze kwaliteit zien we niet vaak in horrorfilms. Dat is alvast één ding waarin Ghost Ship zich onderscheidt.

Maar wat heeft de film nog meer te bieden? Ghost Ship staat garant voor een geweldig decor, een heerlijke setting. Want het oude Italiaanse cruiseschip is natuurlijk prachtig. Ondanks haar vervallen staat ziet het er allemaal nog prachtig uit. En ook in de openingsscène, en later in de film een terugblik wordt hier uitstekend gebruik van gemaakt.

Qua acteerprestaties en plot hoef je niet veel te verwachten. De acteerprestaties zijn onder de maat, maar wat is dan het dieptepunt? Ik heb werkelijk geen idee, de ervaren man, Tomb Raider, de 2 stoere jongens, dat andere joch of de exuusneger? Allemaal was het niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig irriteert het nou niet écht, zo slecht was het blijkbaar dus ook niet.

En qua horror dan? Dat viel ook wat tegen. Qua gore hoef je niks te verwachten, de schrikmomenten waren niet effectief en een angstige sfeer weet Ghost Ship nou ook niet op te roepen.

Waarom dan toch 3 sterren? Het keek ontzettend lekker weg, deze Ghost Ship. Ik heb mij geen moment verveeld (ook fijn dat het stel al erg snel de zee op gaat).

De kills waren uitstekend (met als hoogtepunt de zangeres), de setting is schitterend, en de openingsscène doet mij er een halve ster bovenop rekenen.

The Eye, een Pang Brothers film met 2 vervolgen en een remake. De remake zag ik (helaas) al is eerder, dit origineel is daarbij helaas niet veel beter.

Aziatische horror heb ik inmiddels wel wat ervaring mee, zo zag ik onder andere van Thaise bodem Shutter, The Meat Grinder en Re-Cycle. Van Japanse en Zuid-Koreaanse bodem zag ik nog wel een behoorlijk aantal.

The Eye heeft een geweldig uitgangspunt, helaas wordt deze niet optimaal benut vond ik. Het voelt achteraf wat leeg aan en is The Eye op geen enkel moment overdonderend goed, helaas.

The Eye is iets meer drama dan horror, en de horror wordt nergens écht eng. Wel is er een heerlijke sfeer aanwezig in de film en wordt het nergens saai.

The Eye bevat een spectaculair einde wat de film toch nog wat omhoog haald, want echt overtuigend was The Eye helaas nergens, geen film die me lang bij zal blijven.

Ik dacht, laat ik eens 8 delen overslaan, na de eerste 2 delen gaan we verder bij deel 10. Nee, dit is gewoon het derde deel met de titel Infinity, een beetje misplaatste titel, maar dat past wel bij dit derde deel.
De broertjes Pang brengen met dit derde deel een wéér totaal andere film dan de eerste 2 delen, het eerste deel was een mooi verhaal met een geniale insteek welke niet echt eng werd, het tweede deel was wat enger en voor mij kwalitatief vrijwel hetzelfde. Kijken of dit derde deel de eerste 2 weet te overtreffen.

Dit derde deel is een horrorkomedie met een aantal leuke personages, vanaf minuut 1 heb je al door dat je dit filmpje niet al te serieus moet nemen, dat kan het nog best een aardige zit maken.
En aan de ene kant was het helemaal geen slecht Thais filmpje, aan de andere kant was het toch wel een grote tegenvaller.

Positief is dat de humor op zich wel aan mij was besteed, erg flauw, af en toe iets té, maar niet storend. Daarnaast zijn een groot deel van de 'scares' nog best tof gedaan, helaas worden deze dan wel weer vaak afbreuk van gedaan door de flauwe dosis humor eroverheen. Enkele leuke scènes zoals de achtervolging van de basketbal en die streetdance scène in de gang, waar alle bewoners lachend naar buiten komen om te kijken.
Negatief is dat het verhaal niet echt interessant is, het is lastig om constant de aandacht erbij te houden, het eerste halfuur vond ik erg leuk maar daarna wordt het steeds minder en minder. Het wordt gelukkig nooit écht slecht. De special effects zijn daarbij ook wat minder en ook is de muziek een stuk minder/misplaatst. Nog net 2,5 sterren.

Dit tweede deel heeft weinig tot niets te maken met het origineel, het is een op zich zelf staande film die iets minder 'diep' gaat dan het origineel, en daarmee een minder intense film is. The Eye 2 is eigenlijk gewoon een leuke Thaise horror geworden met de standaard schrikmomenten en geestverschijningen.

Dit tweede deel bevat weer een interessante insteek, het dramatische aspect is weer behoorlijk aanwezig maar stort niet echt. De enge scènes zijn meer aanwezig en zijn mooi in beeld gebracht. Ik vond dit tweede deel wel enger dan het eerste deel, al was dat deel ook zeker niet slecht. Beide films worden echter nooit écht eng, helaas.

De film verveeld gelukkig geen moment en dit tweede deel is wat mij betreft absoluut geen mislukking, en verdient deze lage score dan ook niet, van mij 3 sterren, niet minder dan het origineel.

Nog maar is een tegenvallende Aziatische horrorfilm.

"SAW meets BATTLE ROYALE"

Men was vergeten hier Ringu/The Ring bij te zetten.

Alle clichés worden uit de kast getrokken en de vergelijking met Saw is absoluut niet ver gezocht. De 'kills' zelf zijn wel leuk in beeld gebracht, het meisje in het aquarium was natuurlijk het leukste.
Het was allemaal wat voorspelbaar, en de geest/het meisje was absoluut niet eng. De schrikeffecten waren niet effectief en het was allemaal wat ver gezocht.
En dan dat einde, dat duurde wel erg lang, maar wie er uiteindelijk achter zat, dat was wel grappig.

Overigens is de leraar ook een irritant ventje, zeker wanneer blijkt dat die hartstikke agressief is.

De muziek was wel leuk, het kwam ook allemaal erg 'groots' over, dat deed de film wel ten goede.

Maar dat meisje en het motief van de moordenaar hadden toch anders gekund. Twee sterren zijn meer dan zat.

Nou Tragiestar, ik heb mij vermaakt met Gravedancers. Zeker de eerste helft van de film beviel mij erg.

Gravedancers is een geestenfilm die mij vooral deed denken aan onlangs verschenen Insidious. Ondanks dat behaalde Gravedancers op geen enkel moment het niveau van Insidious.
Daarnaast gaat het hier natuurlijk om totaal andere karakters, en is het allemaal wat minder serieus gebracht, zeker als je de 2e helft van de film ziet.

Het begint allemaal wel aardig als de Gravedancers op 3 verschillende grafen dansen, de personen die hieronder liggen komen tot leven in de vorm van geesten, om de dansers terug te pakken. Wat volgt is een vermakelijk schouwspel dat in sommige momenten ook nog behoorlijk 'eng' wordt.
De film bevat enkele effectieve schrikmomenten, maar ook een aantal voorspelbare schrikmomenten waardoor het soms wat afgezaagd overkomt. Ik hoor mensen hier praten over slecht acteerwerk, maar dat valt mij mee. Op de mannelijke ghostbuster na heb ik mij aan niemand geërgerd. Al zat de man die lastig gevallen werd door een pyromaan op het randje.

Het verloopt allemaal in een lekker tempo, we lijken zowaar te maken te hebben met een uitzonderlijk goed horrorwerkje. En als de vrienden besluiten de lichamen van de geesten opnieuw te begraven volgt een toffe scène, de beste van de hele film zelfs.
Helaas zakt het daarna erg in, de geesten krijgen we te zien, en het 'enge' is meteen weg. De lelijke maskers zijn echt lachwekkend, en die kleine pyromaan leek meer op een clown. De pianospeelster deed het dan weer wel erg aardig, alhoewel haar gezicht ook lachwekkend was zorgt zij toch voor een aantal toffe scènes.
Maar dat einde, mijn god wat heb ik gelachen hierom. Een groot geestenhoofd dat de auto achtervolgt? Mijn hemel, zo zag ik ze zelden. 3 dikke sterren.

Overtreft het eerste deel en behaalt daarmee een voldoende. The Grudge is daarmee nog geen hoogschieter, en zal ik al gauw weer vergeten zijn.

Laatst zag ik Ju-On 2, dit was voor mij een echte topper met schrikmomenten, angstaanjagende sfeer en overtrefde het eerste deel. The Grudge 2 is ook een film met af en toe goede schrikmomenten, maar lang niet allemaal zijn even effectief en sommige zie je al uren van te voren aankomen. Daarnaast leek het af en toe meer een spookhuis dan een mooie horrorfilm.

Het verhaal is weer zoals gezegd erg onlogisch, de sfeer mist heel vaak en het acteerwerk is ook niet bijzonder (al was dat in het origineel ook niet het geval). Een slappe ontknoping die niet bepaald logisch te noemen is sluit The Grudge 2 mee af.

Maar toch is het best een vermakelijk filmpje geworden, in tegenstelling tot het eerste deel. Als ik het derde deel een keer goedkoop ergens zie liggen, dat ik hem mee neem. 2,5 sterren voor The Grudge 2.

Wat een slappe film was dit. Verwachtingen lagen hoog nadat ik op de hoes van de DVD las dat deze film 'more terrifying' was dan The Ring.

De film begint goed bij de beginscene waar het meisje haar aansteker aan heeft om te zien of er wat is, vervolgens springt het kleine jongetje op haar af. Ondanks de voorspelbaarheid van deze scene, schrok ik toch wel.

De film doet verder enkele pogingen om eng te zijn, maar die mislukken keer op keer. De hoofdrolspeelster komt totaal ongeïnspireerd over, wat de film zéér ongeloofwaardig maakt.

Daarbij zoals eerder gezegd het hoge 'Amerika-gehalte'. Inderdaad raar dat alle Jappen vloeiend Engels spreken, en er zeer veel Amerikanen wonen.

De pogingen tot eng zijn maakten ons meer aan het lachen, en dat was juist een van de dingen die deze film zouden maken.

Hopelijk is deel 2 beter.

The Godfather of Gore, mijn eerste ontmoeting met de meester.

Niet wetend wat ik moest verwachten stopte ik The Gruesome Twosome in de Xbox. Aan het lezen en zien van de achterkant dacht ik aan een horrorfilm die de nadruk legde op gore, en minder op verhaal.

Eigenlijk was het dat ook wel, maar aan de andere kant niet alleen. Het draait niet enkel om gore, het verhaaltje eromheen is leuk vormgegeven. Maar aan de andere kant is het te simpel om de kijker echt te overtuigen.

De openingsscène is érg tof en 'freaky', 2 pruikenpoppen zijn aan het woord, waarna één gruwelijk vermoord wordt. Dit beloofde veel goeds.

Wat daarna volgt is ook zeker niet slecht, we zien het excentrieke mevrouwtje al direct, en haar constant terugroepen naar haar opgezette kat Napoleon deed mij glimlachen. Ook ontmoeten wij Rodney, en zien wij hoe het stel aan het haar komt.

Qua gore komt de liefhebber aan haar trekken, een drietal zieke scènes zitten verwerkt in deze 70 minuten durende horrorfilm. Maar aan de andere kant is iedere 'kill' wel meer van hetzelfde. Meisje wordt in kamer gegooid van Rodney, en Rodney gaat zonder echte originaliteit aan de slag.

Ondanks de korte speelduur duurt de film toch eigenlijk wel erg lang. Op de scènes in het huis van de pruikenwinkel na valt er niks te beleven. Er zijn zelfs enkele totaal onnodige scènes (het strandfeest, de drive-in bioscoop). En daarnaast duren sommige scènes weer ellendig lang (achtervolging van de conciërge).

Maar aan de andere kant heeft de film wél een toffe soundtrack en 2 hele toffe personages. Helaas doet het negatieve toch iets meer de overmacht hebben. 2*

Belabberd slechte film, acteerprestaties onder de maat, de welbekende Japanse atmosfeer helaas totaal niet aanwezig en daarbij totaal niet boeiend. Nee, wie hier van houdt moet zich toch even achter de oren krabben.

Een film waar tepels worden afgeknipt en een afgehakt hoofd een knipoog geeft dan toch meer dan een ster geven, belachelijk. Film heeft totaal geen verhaal, en raakt de kijker geen moment. Er is geen tijd om ook maar iets op te bouwen met de karakters, want je wordt direct in het diepe gegooid.

Setting leende zich totaal niet voor iets als dit en ook de 'creep' deed het niet bepaald goed.

Leuk om in je collectie te hebben misschien, maar ik ga het maar gauw vergeten, want dit was gewoon érg slecht. Niet slechter dan August Underground, maar dit komt aardig in de buurt. Halve ster.

Tegenvaller. Totaal niet wat ik verwachtte, helaas.

Ik verwachtte gewoon een lekkere Thaise horror zoals bijvoorbeeld Shutter. Al hoef je natuurlijk niet te verwachten dat de film van datzelfde niveau is, maar het komt helaas niet eens in de buurt. De eerste 20 minuten doet de film een behoorlijk geslaagde poging tot een lekker enge Aziatische horrorfilm te zijn, want in die 20 minuten is het inderdaad best eng, en tot en met de lift-scène deed deze film het gewoon aardig.

Maar dan stapt ze uit die lift en zakt de gehele film in, totaal niet mijn ding dit. Een soort van Neverending Story leek het wel, en als ik hier lees hoe de film ook gewoon dingen gejat heeft van andere films (Spirited Away blijkbaar) doe ik er nog maar een halfje vanaf, want ik dacht totdat ik dat las dat deze film het vooral moest hebben van originaliteit.

En die was er ook wel, kijk bijvoorbeeld naar het pretpark midden in de stad, en het levensgrote 'speelgoed' land. Mooi om te zien allemaal, maar dat kan een film als deze helaas niet dragen.

Er viel de gehele film van alles moois te zien, maar het interesseerde of boeide me allemaal totaal niet, en helaas komt er tegen het einde nog een behoorlijk slappe twist aan te pas. Maar dat zorgt wel voor het gegeven dat de hoofdrolspeelster op een foetus gaat staan, wat dan wel weer behoorlijk toffe horror is.

Maar al met al niet wat ik had verwacht, en als ik zoiets als dit had verwacht, zou het niet eens zo zijn als dat ik gehoopt had. Mm..