Opinions

'Zodra je gedachtegang laat gaan is Paranormal Activity een van de engste films van de afgelopen tijd.'

Paranormal Activity is flink opgehyped, maar niet onterecht. De film gaat erg goed in op simpele angsten. Een mens is weerloos in zijn slaap, en de slaapkamer is ieders veiligste plek. De film gaat daar dan ook op in en zorgt voor zenuwachtige scènes waarin absoluut niets gebeurd. Het is niet zo dat de film er gemakkelijk van af komt. De wendingen zijn wat voorspelbaar, het verhaal wordt flink uitgebreid naarmate de film vordert maar wordt nooit volledig verteld en met de gedachte dat het een low-budget film is heb je af en toe moeite om niet te denken dat het een crew-mannetje is die op de deur klopt in plaats van de voorgestelde geest. Maar waar ik de film vooral voor loof is het laatste kwartier. Je bent voorbij de beelden die je in de trailer zag en weet absoluut niet wat je moet verwachten. Een inleving met de hoofdpersonen komt je duur te staan als je samen met hen je kapot schrikt van wat soms over-the-top horror is. Maar het einde is voorspelbaar, maar effectief en de aftiteling is ronduit geniaal. Ik zat dertig seconde angstig te staren naar een zwart scherm afwachtend of de film afgelopen was of dat er nog één laatste scare kwam. Erg vermakelijk en aan te raden om in de bioscoop te zien in plaats van je slaapkamer.

En wat betreft die nachtmerries, dat valt wel mee, ook al ben je na het uitdoen van het licht toch nog even stil om goed te luisteren naar freaky geluiden....

4.0
Erg goed vermaakt.

Uitermate geschikt als je niets te doen hebt op de vroege zondagavond. Lekker wegkijken, maar weinig gelachen.

2.0

Harry Potter meets The Chronicles Of Narnia meets alle cliche's die je kan bedenken.

Zelfs met Chris Columbus aan het stuur is 'Percy Jackson & The Lightning Thief' zo uitgekauwd en onorigineel als het maar kan. Jongen die ontdekt dat hij anders is? Leuk! Griekse mythologie? Interessant! Kalverliefde? Heerlijk!
Het leek er op dat het concept goud waard was, de uitwerking laat echter zo veel steken vallen dat er nog maar weinig over blijft. Niets komt uit de verf. Percy's achtergrond is niets meer dan een paar daddy-issues, de eerste dood van een groot personage is even verwarrend als slecht behandeld, de Griekse mythologie is alleen in naam aanwezig en actie is niets wat we al niet honderd keer beter hebben gezien.
- Ogen die je in steen kunnen veranderen? Nee, Columbus, met een Obelisk was een spiegel ook zinloos.
- Een hydra? Elke idioot weet toch wel dat hoofden afhakken geen zin heeft...
- Griekse mythologie? Met een namaak tempel, een casino en het Empire State Building heeft het niets met mythologie en meer met het Amerikaanse gebrek daarvan te maken.
Nee, elke scène had wel iets zo irritant dat mijn tenen letterlijk kromde. Onlogisch, ongevoelig, oninteressant en welgeteld 2x interessant.

Van een stom, fantasieloos verhaaltje dat iedereen op één avondje kan bedenken tot personages die het zwarte stereotype rustig benadrukken.

1,5

Een prima Disney-film.

'Peter Pan' is vermakelijk avontuur met een magische boodschap. Het verhaal van Wendy en haar broertjes die geloven in Peter Pan en met hem meegaan naar Neverland is leuk en avontuurlijk verteld door Walt Disney. Neverland is een haast onuitputtelijke bron voor belevenissen die de vaart in het verhaal houden. Deze vlotte vertelstructuur maakte van 'Snow White and the Seven Dwarfs' en 'Pinocchio' ook al een feest. Bij 'Peter Pan' is het leuk maar er zit toch minder inhoud dan in op sommige plekken gewenst is.

Het zijn vooral de personages die me niet verwarmen zoals voorgaande Disney's. Dit is hoogstwaarschijnlijk te wijden aan het feit dat deze film niet eindeloos draaide thuis. Wendy is sympathiek en haar ontwikkeling is misschien nog wel het beste aan de hele film. Maar Peter Pan lijkt tegenwoordig een player en Tinker Bell een jaloerse dwaas. Personages als Tigerlilly en John komen niet uit de verf en dat is jammer. Ook de vriendschap tussen Peter Pan en Tinker Bell wordt nergens echt benadrukt en voelt onverdiend tegen de tijd dat Peter verklaart dat Tinker het belangrijkste is in zijn leven. Ik zoek waarschijnlijk diepgang die geen enkele Disney film geeft, maar door te spelen met dit soort jaloezie in de film vind ik het wel een interessant thema.

Opvallend zijn ook de momenten die er exclusief voor de kinderen zijn. Van een beer die zichzelf op z'n hoofd krabt tot piraten die vrolijk dansen, er zit weer genoeg filler komedie om de kids te plezieren. Persoonlijk vind ik daarvan de krokodil alleen echt de moeite waard. De animatie is gelukkig wel van sterke kwaliteit met uitschieters de schaduwen, Tinker Bell en een shot waarin Hook de camera in kijkt terwijl hij omhoog klimt. Wie heeft 3D nodig?

'Peter Pan' is avontuurlijker dan de meeste Disney films maar door de nodige dosis magie en dromen voelt het alsnog vertrouwd. Met iconische muziek en onvergetelijke plaatjes zit het wel goed. Alleen echt hartverwarmend wordt het nergens. In mijn hart heb ik de film niet gesloten maar vergeten zal ik hem nooit.

'Pinocchio' zal nooit mijn favoriete Disney worden maar het is oprecht een goede film.

Het verhaal komt traag op gang met een nodige introductie van de personages en komische scènes die weinig bijdragen aan het geheel en zelfs wat gedateerd voelen. Maar zodra Pinokkio het huis verlaat begint het avontuur. Hoewel alles doordrenkt van morele lessen zijn de ontwikkelingen toch spannend, ontroerend en vermakelijk. Pinokkio belandt samen met de kijker van de regen in de drup en de achtbaan van emoties doet de film goed. Samen met geweldige figuren die je je hele leven bij blijven en een mooi einde weet de film het langzame begin goed te maken.

Natuurlijk is alles prachtig getekend, hoewel de zeescenes niet mijn favoriet zijn qua uiterlijk. Maar dat maakt voor de boodschap niets uit. Fijn is ook dat de liedjes hier heel subtiel in het verhaal passen en nauwelijks op zichzelf staan.

'Pinocchio' is een meesterwerk in vertelling en thema's met heerlijke personages en een prachtige soundtrack, hoewel het ook, kleine, zwakke punten heeft. Een film die elk kind hoe dan ook gezien moet hebben.

Waardeloos deel.

Jack Sparrow is een filmkarakter voor de boeken maar bewijst in deel 4 geen film te kunnen dragen. Het is niet zo dat Will en Elizabeth de meest diepgaande personages waren maar hun eigenwijze manier van handelen zette altijd verschillende verhaallijnen in werking waar Jack door heen kon banjeren. Niets daarvan in 'Pirates Of The Caribbean: On Stranger Tides' waar er maar een verhaallijn is: De Bron Van De Eeuwige Jeugd.
Het bewijst dat het langverwachte deel 4 compleet los staat van voorgaande delen. Zonder Black Pearl, zonder de vaste crew die het drie films overleeft heeft en met maar een vijand zou het verhaal net zo goed een prequel kunnen zijn.
Daar gaat het deel de mist in. Waar 'At World's End' om kwam in verhaallijnen, personages met eigen agenda's en plotwendingen die te flauw en ongeloofwaardig, hebben de makers het deze keer simpel gehouden. Back to the roots, als het ware. Alleen er is absoluut niets aan deze film dat het vergeleken mag worden met deel 1.
'On Stranger Tides' heeft geen greintje humor, oppervlakkige nieuwe personages, suffe dialogen en slaapverwekkende actie. Het helpt niet dat dit deel als laatste kwam in een 11,5 uur durende marathon. Des te duidelijker was het dat er op de scene waarin Jack ontsnapt uit het paleis geen actie het wakker blijven waard was.
De cast was ook niet alles. Gibbs en Barbossa waren welkome aanvullingen in de voorgaande delen maar het zijn absoluut geen hoofdrollen. Het gebrek aan de grappige, vertrouwde personages uit de voorgaande delen werd gecompenseerd met een aantal aardige nieuwe karakters. Maar geen van alle had een geslaagde grap of een verfrissend aandeel. Het liefdesverhaal dat zich ontpopte op de achtergrond was oppervlakkig en gemakkelijk, alsof de makers dachten dat we genoegen namen met welk spoor van romantiek dan ook. Toegegeven, de zeemeermin en de predikant waren het beste uit de hele film. Ian McShane en Penelope Cruz waren daarentegen vermoeiend. McShane als Blackbeard wist niemand bang te maken en voor een gevreesde piraat deed hij verdomd weinig aan piraterij. Cruz kon niets met het simpele personage van Angelica dat lang niet zo slim en grappig geschreven was als Jack. Zo klaagde ze de gehele film door dat ze haar vader wilde redden, zelfs nadat hij haar keer op keer had laten vallen. Net als Will in deel 3 ging ze tot het irritante toe door om papalief te redden. Een verhaallijn die de tweede keer om werkelijk niets weet toe te voegen.
Na ruim twee uur stond de teller op 0 zeeslagen, 1 spetterende achtervolging en 1 leuke truc van Jack. Terwijl je je afvraagt "is dit het?" doet iedereen een onverklaarbare actie, krijgen we een walgelijk cliche en geforceerd eind dialoog en we hebben een soort van doorgang naar een volgend deel waar werkelijk niemand op zit te wachten.

2,0

Hoe beter het nieuwe decennium beginnen dan met de beste film van het vorige? 'Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl' blijft ook bij de triljoenste kijkbeurt steevast overeind. Het bewijs dat dit simpel weg een van de beste, vermakelijkste, films ooit is wordt wederom geleverd door ruim twee uur vermaak voor letterlijk het hele gezin. Hoe goed je het script ook kent, hoe bekend de personages ook zijn en hoewel geen enkele wending nog onbekend is, de film blijft een aangename achtbaan van vertier. De grappen, hoe flauw en voorspelbaar ook, toveren altijd een glimlach op je gezicht. Elk personage heeft een eigen verhaal(tje) en wekken daarom alleen maar meer sympathie op. De special effects zijn zeven jaar later nog prima en de vele avonturen die de groep beleeft zijn tijdloos. Hoewel in deze cast eigenlijk alles en iedereen leuk, grappig en charmant is, steelt Depp natuurlijk keer op keer de show in een van de meest briljante optredens aller tijden. De onvergetelijke muziek, het leuke, niet al te simpele, verhaal en personages waar je van kan houden in een wereldje waar alles kan en je absoluut niet weg wil. 'Pirates Of The Caribbean: The Curse Of The Black Pearl' is de definitie van een gezellig filmavondje. Top vermaak.

5,0. Altijd.

Mooie film.

Geweldig om te zien hoe de eerdere successen van Pixar tot stand kwamen, de moeilijke relatie met Disney zich ontwikkelde en hoe een man met een droom een industrie veranderde, zoals ooit een keer eerder al gebeurde.

Niet de tranentrekker die je er van verwacht.

'Precious' blijft een sterke film over het leven van een afgedankt, zwart meisje in een wereld zonder toekomst. De hoofdpersoon heeft meteen je hart gewonnen en alle verschrikkingen die ze moet doorstaan raken je, maar waar de film de snaar mist is met de moeder. Geweldig gespeeld door Mo'Nique, maar veel te overdreven. Gelukkig zijn er een hoop goede verhaallijnen, zoals Miss. Rain en de klas, of wat er gebeurt met de baby. Ja, de film is goed, mooi bij vlagen, maar na afloop blijf je toch met het gevoel zitten dat er een kans gemist is. De film is erg melodramatisch en daarom krab ik mezelf nog steeds achter de oren waarom de uitwerking niet wat effectiever was.

Toch, een mooi verhaal en de moeite waard voor je eens-in-de-twee-jaar-filmhuis-uitstapje.

3,5

Matige film.

Zodra je deze film gaat kijken weet je precies waar je aan toe bent; ongeloofwaardige actiescènes, plotgaten waar de hoofdpersoon nog niet over heen kan springen en uitgemolken personages zonder gevoel. Dat is dan ook precies wat je krijgt bij 'Prince Of Persia: The Sands Of Time'.

Het belachelijke concept daar gelaten, weet de film je nergens van haar eigen verhaal te overtuigen. Niets wordt serieus genomen en de dialogen zijn tenenkrommend cliché. Jake Gyllenhaal faalt op alle fronten, vooral omdat Dastan een ongelovelijk lege ziel heeft. Daarnaast is de chemie tussen hem en Gemma Arterton niet bestaand, wat al hun slappe gekibbel nog minder doet uitkomen. Het enige leuke aan de film mag Alfred Molina zijn, die ondanks het gebrek aan goede grappen (die een dergelijke side-kick toch echt moet hebben om relevant te zijn) een leuke aanwezigheid vormt.

Ondertussen zien we met heel veel CGI geweld hoe de wereld kan eindigen dankzij zand, sterft alles en iedereen en kan zelfs de laatste troef in de film hem niet redden om compleet ongeloofwaardig over te doen komen. Het is een vereiste om je hersenen uit te zetten tijdens het kijken en probeer te genieten van de matige actie die de film had kunnen helpen. Het was aardig om er twee uur aan te spenderen, maar echt vermaakt was ik niet.

2,0

Aardig begin van Disney's terugkeer naar Classics.

'The Princess And The Frog' begint wat langzaam en heeft moeite het onderwerp van etnische achtergronden te ontwijken. Maar zodra de muziek begint krijgt de film zijn eigen sfeer en dan is het best verfrissend om een verhaal voorgeschoteld te krijgen dat redelijk onvoorspelbaar is.
Eigenlijk is er helemaal niets mis met de eerste klassieke tekenfilm in ruim vijf jaar. De personages zijn leuk en tijdloos, zoals een krokodil die muzikant wil worden of een vuurvliegje dat verliefd is op een ster, de liedjes zijn nooit irritant en blijven vrijwel achtergrond muziek, alleen om hier en daar wat toe te voegen aan de bedoelingen van degene die zingt en de wendingen zijn prima. Het verhaal biedt een leuke reis door New Orleans en omgeving en haalt alles uit de kast om elke seconde te vermaken. De grapjes zijn leuk en vooral voor volwassenen, de thema's zijn herkenbaar en het liefdesverhaal is nog best interessant.
Sterker nog, 'The Princess And The Frog' doet het nergens écht verkeerd. Er worden verwijzingen gemaakt naar eerdere Classics, het einde is sterk en onverwachts en je hebt absoluut niet het idee dat de film vorig jaar is gemaakt. Maar helemaal naar die goede oude tijd denken doet hij ook weer niet.

Ik heb er als geharde Disney fan niets op aan te merken. De film is absoluut alles wat hij hoorde te zijn en heeft alle mogelijke fouten (te langdradig, te veel van hetzelfde, inhoudloze figuren) weten te vermijden. Hopelijk is dit de eerste uit een nieuwe reeks top klassiekers, want als deze film ook maar iets bewijst, dan is het wel dat de magie nog lang niet verdwenen is, daar bij Disney.

4,0

Ik begin er toch meer overtuigd ervan te worden dat Hollywood komedies zich hebben heruitgevonden.

Wederom een lekker goede romkom die behalve erg grappig is ook een leuke opzet geeft. Hoewel Bullock en Reynolds niet de chemie hebben van bijvoorbeeld Ashton & Cameron vorig jaar, is 'The Proposal' weer een van de betere in haar genre van dit jaar.

3.5

Eerste film waar ik letterlijk in slaap kon vallen in de bioscoop en waar Depp het geheel zelfs niet kon redden.

Wanneer ik ga zitten voor een film is m'n aandacht erbij houden de grootste opgave. 'Public Enemies' slaagde er echter in om me zo grondig te vervelen dat mijn aandacht niet werd afgeleid door iets anders, ik viel er bijna in slaap van.
Het verhaal was over het algemeen aardig, maar had je de middelste 120 minuten uit de film geknipt en het had precies hetzelfde verteld. Alles is onnodig, van de hoeveelheid personages (die allemaal op elkaar lijken en vervolgens toch dood gaan tot de mislukte poging om voor Bale noch voor Depp te kunnen cheeren. Een kat en muis spelletje blijft uit en ook op het gebied van romantiek mislukt de film grandioos. In het begin waren Depp en Cotillard een gewaagd en origineel stel (zijn versier speech was bewonderingswaardig), maar al snel raakt het uitgemelkt en vraag je je af waar de passie is.

Echt grondig langdradig, geen optie om de sterke acteurs te laten stralen, mooie decors, realistische vechtscènes, maar een overgebleven gevoel van wat het punt van het middenstuk was als het begin en het einde prima waren zonder.

1.5

Eindelijk gezien, maar het moge duidelijk zijn dat ik totaal niet dezelfde smaak heb als het overgrote deel van de filmliefhebbers.

'Pulp Fiction' is Tarentino ten voete uit. Ellelange gesprekken, verschillende verhalen bomvol bekende acteurs en zo'n half uur te lange speelduur. Waar ik 'Inglorious Basterds' zo genieus vond dankzij deze elementen, voegen ze bij deze film weinig toe. De meeste verhaallijnen komen nergens en hebben weinig te melden. De film sleept je van avontuur tot avontuur en brengt af en toe een personage van een ander avontuur met zich mee.

Ik kan inzien waarom liefhebbers deze aanpak geniaal vinden en genieten kunnen van de humor en absurde scenes, bij mij valt het allemaal in slechte aarde. Het is ongestructureerd, zonder relevantie. Je bindt nauwelijks met de personages en aan het einde vraag je jezelf af wat je nu precies gezien hebt.

Het had z'n charme, maar verder is 'Pulp Fiction' vooral een "oh wat cool dat het geen regels heeft" meuk.

2,5

Aardige ren-van-de-overheid/probeer-te-ontsnappen film gevarieerd met speciale gavens. Niets in het bijzonder, oninteressant in het algemeen.

2.0