Opinions

Vermakelijke tienerhorror.

'Jennifer's Body' is een aardige poging om het gebeuren dat middelbare school in Amerika heet te persifleren. Het plot is leuk gevonden en vermaakt dan ook in de volledige lengte van de film. Seyfried en Fox zijn goed aan elkaar gewaagd en elke scene tussen de twee is een feest. Fox laat zien dat ze meer in haar mars heeft dan 'Transformers' ooit zal laten zien en Seyfried bewijst maar weer eens makkelijk een film te kunnen dragen, iets waarvan ik hoop dat ze ooit de kans krijgt. De film is nergens eng, maar als je van bloedvergieten houd en tieners die domme beslissingen maken dan zit je goed. Jennifer's Body is niet geniaal, en probeert dat ook absoluut niet te zijn. In haar eigen wereldje werkt de film echter prima, ook al had de film waarschijnlijk beter gewerkt met wat meer rake grappen richting het leven van een moderne tiener. Opmerkelijk is dat de film bomvol zit met uitzonderlijke scènes, zoals Fox die een kip verobert of een vechtscene die zich in de lucht afspeelt.
Prima, luchtig vermaak.

3,0

Aardige film.

'Julie & Julia' heeft een origineel uitgangspunt en bestaat dan ook uit twee verhaallijnen met compleet eigen wereldden en eigen sferen. Waar Julia Child (een voortreffelijk, aanstekelijke rol van Meryl Streep) echt het ouderwetse, sfeervolle Parijs beleeft, zien we Julie Powells in het moderne New York. Twee interessante verhalen waar je onwillekeurig in mee wordt gezogen en telkens teleurgesteld bent als je er weer uit wordt gehaald. Hoewel de film hier en daar wat indut, en nergens echt tot een goed einde komt, heeft het een fijne sfeer waar je absoluut honger van krijgt.

3,0

Een onvergetelijk avontuur.

De allerlaatste film waar Walt Disney nog bij de productie meewerkte heeft ongeveer alle factoren van een klassieker. Het verschil met 'The Sword in the Stone' is qua opzet minder verschillend dan qua uitwerking. Want waar de opstapeling van avonturen en komedie niet werkt bij Arthur en zijn vrienden, vult het Mowgli's verhaal perfect aan. 'The Jungle Book' is een reis door de Indiaanse jungle met iconische karakters, swingende muziek en een heleboel humor.

Het verhaal begint al razendsnel, met Bagheera die een baby vindt in het midden van de jungle en hem naar de wolven brengt. Het plot gaat niet zo diep dat we te weten komen hoe Mowgli daar gekomen is (of wat er met de opvarende van het bootje gebeurt is) en ook niet hoe Mowgli afscheid nam van de groep wolven waar hij tien jaar verbleef. Maar die diepgang is eigenlijk ook nergens voor nodig. In twee scènes is al duidelijk dat Mowgli thuis was bij de wolvenfamilie en dat hij nu weg moet. Het plot mag dan nergens echt gecompliceerd worden, het werkt voortreffelijk. De snelle vertelstructuur introduceert nieuwe personages doordat Mowgli ze net zo plotseling ontmoet als de kijker, wat de film tot een grote achtbaan maakt. Voor kinderen voelen de scènes namelijk veel langer aan en het was een verrassing om te zien dat Mowgli eigenlijk maar twee scènes met Baloo heeft, voordat hij ontvoerd wordt. Want twijfelen aan hun vriendschap doet niemand.

Van de listige, maar klungelige Kaa tot de hilarische gieren die ik tot vandaag de dag nog quote ( "Heb ik net aan jou gevraagd"), de film zit bomvol met fantastische personages. Ze zijn het plot zelf. Was het nuttig voor Mowgli om met de olifanten mee te paraderen? Nee, maar was het leuk? Absoluut. Dit maakt een enorm verschil. De humor is namelijk zelfbewust en nog best gevat. Zelfs de serieuze Bagheera heeft een aantal scherpe opmerkingen. Ook de visuele komedie van Kaa met een kronkel in z'n staart of Baloo die King Louie kietelt werken na tien keer kijken nog prima. De scène waarin Baloo en Bagheera Mowgli afpakken van de apen is toch wel een van de vermakelijkste Disney-momenten ooit. Mowgli's tocht door de jungle is even avontuurlijk als dat het grappig is en dat maakt de film vele malen beter.

Nog een factor die absoluut bijdraagt aan de cultuurstatus van de film zijn de swingende liedjes. 'The Bare Necessities' en 'I Wanna Be Like You' zijn absolute iconische hits die iedereen wel kent en waardeert. Persoonlijk was 'The Bare Necessities' nooit mijn favoriet maar zelfs ik moet meezingen als iemand ergens in een kantine of kroegje het liedje herinnert. Maar ook de fantastische score van George Bruns zorgt voor een heerlijke sfeer en een prachtig opening credits montage.

Toch is niet alles perfect bij de film. De animatie is kleurrijk en de dieren zien er levendig uit. Maar de herhaling van tekeningen (Mowgli die weg loopt, Kaa's harmonica complex of de wolven die Mowgli bespringen zoals de honden dat bij Arthur deden in 'The Sword en the Stone') irriteert me al jaren. Evenals het moment dat Baloo stil blijft. Het raakt enigszins maar zelfs als kind kon ik niet dezelfde emotie opbrengen als bij, bijvoorbeeld, Bambi's moeder. Ik heb sowieso nooit begrepen hoe een beer en een panther, of een groep wolven daarentegen, niet sterker zouden zijn dan een tijger.

'The Jungle Book' is een geweldige rit waar Mowgli samen met de kijker door de jungle navigeert en de meest diverse en memorabele dieren ontmoet. De grappige, leerzame reis mondt uit in een spetterende finale met een ijzersterke twist. Het moment dat Baloo een verliefde Mowgli smeekt om terug te komen, terwijl Bagheera hem aanmoedigt, is een waardige afsluiter voor een onvergetelijke reis. Net als de studio die verder moest gaan toen Walt naar Neverland vertrok, houden Baloo en Bagheera hun kop op en swingen het verhaaltje uit. 'The Jungle Book' is een belevenis die elke keer weer slaagt en die in elke jeugd ervaren moet worden.

Een zoete romkom met een origineel randje.

'Just Like Heaven' heeft twee goede hoofdrolspelers, een onvermijdelijke liefde en een zoetsappig einde. De film verbreekt geen clichés maar de originele insteek maakt hem het kijken waard.

Ik ben een sucker voor onmogelijke liefdesverhalen en 'Just Like Heaven' heeft nog best wat weg van een sprookje. Het verhaal van een man die als enige een vrouw ziet en haar helpt weer te leven is mooi, pakkend en verrassend goed.

Het concept mag dan epische potentie hebben, de film blijft een luchtige romantische komedie zoals we die gewend zijn. Standaard bijpersonages, romantische popliedjes en standaard grappen passeren de revue, maar Ruffalo en Witherspoon houden de film interessant.

'Just Like Heaven' is apart. Het verhaal is sterk genoeg om de matige chemie van de hoofdrolspelers te verbloemen en ondanks het geforceerde cliché einde wordt de kijker wel geraakt. Het is geen hemelse film, maar zeker de beleving waard.