Opinions

Punt was dat het absoluut geen uitzondering is in the showbizz.

Eindelijk af gezien. Maar echt amuserend was het niet. De film geeft je precies wat je er van verwacht; lekker anderhalf uur lang slechterikken in elkaar timmeren. Maar de film mist echt coole actiescènes of achtervolgingen of iets dergelijks. Het blijft allemaal nogal standaard en voorspelbaar. Slechter dan ik er van verwacht had nadat ik hem zelf een beetje uphehypt had door telkens het begin ergens te zien en hem nooit helemaal af te kijken.

2.5

Mislukte thriller.

Weer een van die films die heeft moeten lijden onder het feit dat ik hele stukken, waaronder het einde, al heb kunnen zien, en dan het maar voor elkaar moet krijgen om in de volledige versie mij nog te verrassen. Om eerlijk te zijn, is het verhaal prima geschikt om een goede thriller mee te maken. 'The Taking Of Pelham 1 2 3' doet er echter nergens moeite voor om twee fantastische acteurs uit hun verf te laten komen en het verhaal van de nodige spannende scènes te voorzien.
Nergens twijfel je aan hoe de film afloopt en nergens krijg je echt het gevoel dat er een band ontstaat tussen Travolta en Washington. Die laatste speelt voortreffelijk en gedetailleerd en komt prima over als een gewone man die in een bizarre situatie terecht kom. Travolta heeft echter een groot probleem om als bad guy serieus over te komen en zet zijn personage meer neer als een halve malloot dan als iemand die een echt gevaar kan vormen.
Bijna alles in de film kwam slap over, van het niet stoppen voor rode lichten tot aan het neerschieten van gijzelaars met de uitzondering van de gozer die zich opofferde voor de vrouw met kind, een van de zeldzame eerlijke momenten in de film. Het werkt nauwelijks, en dan helpt zelfs een stoere actiescène niet mee.
Wat dat betreft had het allemaal een stuk spannender gekund, en had het gezwets over God en hem één leven schuldig zijn gemakkelijk eruit geknipt kunnen worden. Het ging echt nergens over.

1,5

Ik heb er een kwart van mijn leven op moeten wachten, maar 'Tangled' mag er wezen.

Disney's 50ste avondvullende tekenfilm doet precies waar haar beste voorgangers ook in slaagde; je laten geloven in je dromen. 'Tangled' brengt dat betreft niet veel nieuws. Een prinses met een wens, een prins met een missie en een gemene surrogaat moeder die alleen om haar uiterlijk geeft. Toch is de film opgezet met dynamische personages en leuke avonturen. Je raakt geen moment verveeld en alle zoetsappige cliché momenten worden ontweken. Waar 'The Princess And The Frog' veilig aan wal bleef, springt 'Tangled' in het diepe en blijft nog drijven ook. Want het prins op het witte paard is een dief, het paard zelf heeft een geheel eigen agenda en hoewel Rapunzel een mooie stem heeft, naïef en een tikje dramatisch is, is ze absoluut niet voor een gat te vangen.
Deze leuke personages resulteren in een lekker avontuur met vele wendingen en mooie scènes. Echt vermakelijk zijn ze lang niet altijd, aangezien elke benarde situatie nooit echt bedreigend is en de slechterik van het verhaal nogal machteloos staat. En daar zit de rotte appel in het verhaal. 'Tangled' wurmt zichzelf in leuke, spannende situaties maar is nergens echt bedreigend. Vijanden genoeg, maar geen van allen lijken ze echt een bedreiging te vormen. Bovendien wordt de moeder-dochter band zo neergezet dat de oude vrouw niet altijd even meedogeloos is of ongevoelig wat dat betreft. Iets waardoor de scène waarin Rapunzel ontdekt dat ze de verloren prinses is erg onnatuurlijk aanvoelt.
Daartegenover staat dat 'Tangled' wel de magie heeft van Disney. Wie niet warm wordt van de lantaarn-scène moet zijn pols checken en wie niet gecharmeerd wordt door het paard of de kameleon mag op een lach-cursus. Daarbij komt dat Alan Menken een ingetogen, maar sfeervolle soundtrack aflevert met sterke, korte liedjes en prachtige muziek en de gevreesde CGI eindelijk mijn hart heeft weten te veroveren. Computers kunnen wél gevoel creeëren.

'Tangled' is niet het geniale meesterwerkje dat Disney terug brengt naar haar oude roots noch zijn de vijf productie jaren gerechtvaardigd. Maar het is wel een leuke familiefilm die zijn plaats verdient tussen de Classics. Blijven dromen.

4,0

Een weinig vernieuwende superheldenfilm die erg makkelijk weg kijkt.

'Thor' gooit vrij bekende elementen bij elkaar en maakt er een aardige film van. De film weet donders goed van zichzelf wat het is en daardoor is het makkelijk te slikken.

De hoofdrolspeler is een standaard vechter die de juiste weg moet leren te bewandelen. De slechterik een die het goede voorheeft maar de verkeerde uitvoering kiest. 'Thor' zou vergetelijk en cliché zijn als het niet zo'n makkelijk vermaak is.

De sets en visual effects zien er gelikt uit. Overbodige shots worden rond gegooid om er goed mee te pronken. De actie is standaard en soms zelfs saai maar door de massale, blockbuster stijl toch prima te verwerken.

Het opmerkelijke aan de film is dat het een goede cast heeft en er verrassend leuke komedie in zit. Een combinatie die de film een sterke voeting geeft maar luchtig houdt. Het ongebruikelijke einde is ook erg positief.

Al met al is 'Thor' een standaard popcorn film die verrassend vermaakt.

Soms wacht je maanden op een film en dan is er niets fijner dan dat hij het wachten waard was.

'The Time Traveler's Wife' is een mooie film over een romantische, maar onmogelijke liefde. Er wordt weinig tijd besteed aan dat wat iedereen van te voren al weet en dat is samen met het goed uitgewerkte plot een originele insteek op het genre. Tijdreizen is na het vijfde seizoen van Lost een makkie, en de film houd het slim zonder er al te veel, onnodig, op in te gaan. McAdams doet het fantastisch, zoals van haar verwacht wordt en van Pitt had ik niet verwacht een dergelijke film te produceren.

Al met al is de film een sterke romantisch drama met inhoud. Het is mooi verteld en weet van het begin tot eind te boeien.

Erg mooi.

4.0

Na 'Shrek Forever After' is Pixar's derde film over Andy's speeltjes een welkome verademing. Ondertussen hebben de twee concepten met elkaar gewisseld qua interesse bij mij. Waar ik voorheen niets van de poppenbende in deel 1 en 2 af wilde weten ben ik nu heerlijk gecharmeerd. 'Toy Story 3' vergt net als elk jaar het uiterste van me om een Pixar film niet meteen de volle vijf sterren te geven. Zelfs met derde delen weet de animatiestudio een geweldig geplotte film af te leveren met ijzersterke personages, wendingen en uitgangspunten.
De film haakt scherp in op de emoties en verveelt geen moment. Het is tevens de eerste film die me de irritatie van de 3D brillen (en de zinloosheid van het concept in het algemeen) doet vergeten.
Dankzij een of andere review was ik in de veronderstelling dat de film zou eindigen met alle poppen handvasthoudend het vuur in, een einde waar Pixar prima mee weg zou kunnen, maar ze houden het wat kindvriendelijker. Dat wil niet zeggen dat 'Toy Story 3' niet bloedserieus is. Emotionele momenten, nostalgie, sterke twists en heerlijke verhaallijntjes. Een meesterlijke film.

4,5

Aardige film.

Michael Bay weet wederom hoe je een "vette film" kan maken. Er zitten een paar coole actiescènes in en Megan Fox is lekker om naar te kijken. Dat zijn zo'n beetje de enige pluspunten op de zeer opzwepende score na.
Het verhaal rammelt, net zoals de hoofdpersonages, aan alle kanten. Het is té veel "einde van de wereld, red ons!" onzin om nog vermakelijk over te komen. Simpel gezegd wordt er gewoon een smoesje verzonnen om 't bekende gevecht voor de mensheid neer te zetten. Dieptepunt zijn de dialogen tussen de vechtende Transformers.
Toegegeven; het uit elkaar houden was een makkie, de goede hebben kleurtjes de slechte niet, alsof je naar een kinderfilm zit te kijken met volwassen actie. Het spektakel van vliegende tanks en minstens honderden mensen die verpulverd worden door explosies of mechanische voorwerpen verveelt al snel en wordt verergert door de verwarrende en niet zo coole vechtscènes. Werkelijk, alsof je naar een schroothoop kijkt die door een stad rolt. De finale is dan, zeker voor een Bay film, erg teleurstellend. Shia LaBeouf kan veel meer dan dit, maar is zeker niet onaardig als cliché typetje. Schande dat toptalent Colin Fickes een klein rolletje krijgt als computernerd.
Er wordt té veel uitgeled om de actie te verklaren. Er zitten een aantal leuke grappen in en ik heb me nu niet echt continu verveeld, maar goed was het nergens. Maar dat mag je ook niet echt verwacht. Teleurstellende vechtscènes en een slap verhaaltje maken Transformers een zeer matige film. Maargoed, vermaak gaat boven alles en daarmee kom ik op een

3.0

PS: Wel blij dat we een reden krijgen wáárom sommige Transfomers ons nu willen beschermen.

Een van de weinige films waar 3D een goede toevoeging is.
Ondanks de vele kritieken dat het plot verwerpelijk is, vond ik het nog best aardige wendingen hebben. Het is even sterk als een spinnenweb in een orkaan maar op de momenten dat er aandacht is voor het plot is het cliché genoeg om er mee door te kunnen. Ik was echt verbaasd toen die oude robot bij de Decepticons bleek te horen. Misschien kijk ik niet genoeg intelligente films. Maar als je intelligentie verwacht ga je niet naar een Michael Bay film.
'Transformers: Dark Of The Moon' doet alles wat hij hoort te doen. En beter. Het eerste uur van de film is nog verbazend rustig. Met veel gepraat, hier en daar een verwijzing naar een afwezige Megan Fox, maar vooral veel ruimte voor een alsmaar klagende LaBeouf. In de eerste film was zijn gekibbel nog te verdragen, nu werkt het gewoon op je zenuwen en is hij als hoofdpersoon onverdraaglijk.
Als de oorlog eenmaal losbreekt is de aanval nog best snel voorbij. Ik had meer verwacht van de vernietiging van Chicago (een stad die dezer dagen vaker het slachtoffer lijkt te zijn dan New York). De film mikt duidelijk niet op het einde van de wereld maar op de tegenaanval van de Autobots. Wat dat betreft is het hersens uit. Want hoe spectaculair het er ook uit ziet, ik blijf met enig cynisme kijken hoe auto's elkaar aan gorten slaan.
De film heeft veel spectaculaire stunts (waarvan er natuurlijk slechts enkele echt relevant zijn voor het verhaal) en daverende effecten. Niet alleen vliegen brokstukken je continu om de oren, de shots zijn meeslepend en soms zelfs als een videogame uit een oogopzicht gefilmd. Precies wat ik verwacht van een 3D film, maar waar slechts weinige ook iets mee hebben gedaan.
Het derde deel in de 'Transformers' franchise is weer een lekkere orgie voor machinegeweld. Grootste ontploffingen, een ondergebruikte cast en heel veel puin. Heerlijk.

De film van 2009 waar ik het meeste naar uit keek, maar die het meest teleursteld.

Na alle slechte recensies had ik al begrepen dat Michael Bay weer lekker op dreef was, en zo mag ik het graag. Elke zomer weet hij me weer prima te vermaken en ik kon dus ook niet wachten om 'Transformers: Revenge Of The Fallen' te zien, ook al is de titel dan nog zo cliché.

Helaas gaat de film grandioos fout qua vervolg. Het is niet meer van hetzelfde, maar vooral meer van explosies. Leuk en aardig, maar het begint op een gegeven moment gewoon te vervelen. Het plot is ver te zoeken en dan helpt het weinig als er deze keer wat meer gefocused wordt op personages, zoals de hilarische vader en moeder of nieuwe aanwinsten bij de auto-bots.

Er zaten te veel mankementen in de film waar schijnheilig overheen gewalst wordt met onnodig veel special effects. Dit test de "cool" factor van al die CGi té veel en wat je krijgt is een bittere teleurstelling. Ik had hem leuker verwacht. Al dat spektakel bewaren voor het einde zou bijvoorbeeld geslaagder zijn en onzinnige stukjes zoals dat meisje in de dorm kunnen prima gemist worden, nog te zwijgen over het feit dat een Linkin Park nummer de overtoon van de score is.

Teleurstellend.

2.0

Visueel is 'Tron: Legacy' een film om je vingers bij af te likken. Helaas houd het gesmul daar op.

Ik heb 'Tron' nooit gezien en heb dus (nog steeds) geen idee wat er precies afspeelt in de virtuele werkelijkheid van Tron. Of wat Tron is. Of hoe het werkt. Eigenlijk, na het zien van deze film snap ik helemaal niets van de mythologie van de films. Hoe je dat ook wend of keert, het is een gebrek. Het draagt bij aan de toch al lachwekkende settings van harde schijven als wapens en gebraden varkens in een digitale wereld.

Het grootste probleem van 'Tron: Legacy' zit hem in de hoofdrolspeler. Sam Flynn praat in cliché's en heeft de inhoud van een cola blikje. Bridges en Wilde zijn aardig maar ook zij hebben weinig om mee te werken. Daar is het verhaal, zo ver ik het begreep, te slap voor.

Want in de grote lijnen is 'Tron: Legacy' een uitgekauwde actieflick. Voorspelbare wendingen, doorsnee gevechten en ontknoping om van te huilen.

Het zag er allemaal mooi uit en de score was verrassend goed. Verder snap ik niet waar men 20 jaar mee bezig is geweest.

Erg vergetelijk.

Geen hoogstaande komedie maar wel leuk gedaan. Het grappige aan 'Tucker & Dale vs. Evil' is dat de film een handjevol personages heerlijk aan hun eind laat komen. De onschuldige situaties en de flauwe humor gaan goed samen. Maar verder is het geen hoogvlieger. Het aantal grappen is redelijk laag en hoewel het constant vermakelijk is, is hij niet zeer memorabel. De personages die er wel toe doen zijn ook niet grandioos. Echt hilarisch worden Tucker en Dale nergens.

Een leuk excuus om mensen op grappige, onbenullige manieren dood te zien gaan.

Makkelijk gemaakt filmpje.

'Eclipse' heeft een flinterdun verhaal. Als je van de driehoeksverhouding af ziet blijft er verdomd weinig over om een twee uur durende film te rechtvaardigen. De film biedt inzicht in wat mythologie en introduceert enkele personages die ietsje meer toevoegen dan het overgrote deel van de al bestaande cast die machteloos moeten toezien hoe Bella tussen Jacob en Edward kiest. Want daar draait Twilight nu eenmaal om, zo weten ook de makers.
Bella, zwoel gespeeld door Stewart, blijft het meisje dat moet kiezen tussen een bar slecht geacteerde weerwolf en een karakterloze vampier. De beste scène van de gehele film is dan ook degene waarin Jacob Bella zoent en deze hem vervolgens weg duwt, slaat en haar hand breekt. De overige speelduur bestaan uit niets meer dan 'kies voor mij' en 'hij verdient je niet'. Romantisch en hoopvol voor het handjevol meiden dat niet begrijpt dat volgens de regels van moderne driehoeksverhoudingen Bella toch wel voor Edward kiest aan het einde van deel vier, belachelijk en ronduit saai voor de rest van de wereld. Ik blijf Twilight maar kijken in de hoop dat de kwaliteit de richting op gaat van TV-series die zonder de eerste film niet zouden bestaan (True Blood, The Vampire Diaries) maar deze filmserie doet geen moeite om boven de originele doelgroep uit te komen. Het is en blijft een film "saga" over een meisje die moet kiezen uit twee jongens. Meer heeft Twilight niet te bieden.

2,0

Ik kan er niet warm of koud van worden. Deel 1 was aardig, maar dit is net iets te veel van het goede. De chemie tussen de Stewart (wiens gave het is om kil en zwoel tegelijk te zijn) en Pattinson zit wel goed. Lautner kan er echt weinig van (behalve zijn shirt uit trekken, dat lukt nog net weer wel). Het verhaal is vaag, simplistisch en had een stuk korter gekund (True Blood lukte het in 40 minuten). De film mikt natuurlijk vooral op zwijmelende tienermeiden, maar dan had het stukje mythologie wel weg gekunt. Het bezoek aan die rode jurkendragers paste totaal niet bij de rest van de film. De personages daarintegen zijn wel een tikkie interessanter, maar dat zal vast aan de boeken liggen.

Ik ben eigenlijk wel klaar met de Twilight saga/franchise/romantiek.

2,0