Opinions

Ik had nog een SUPERBAD verwacht, maar ADVENTURELAND is gevoeliger en realistischer dan dat. Eisenberg is een tweede Michael Cera en hoewel Stewart de gehele film vooral acteert door haar handen door haar haar te halen, hoop je toch echt het beste voor de personages die ze spelen. De film is erg traag en soms té nietszeggend, maar vooral is het een film over logische gebeurtenissen die iedereen kunnen overkomen, met de nodige grappige uitzonderingen.

Aardig, maar had beter gekund.

2.0

Laat er geen twijfel over bestaan: Aladdin (2019) is geen goede film maar is toch 100% geslaagd.

Vanaf de eerste scène, waarin Will Smith op een schip z'n kinderen een lesje wil leren over hebzucht, zweert niet te zingen om het vervolgens toch te doen, is het duidelijk: deze film laat alle pretentie en geloofwaardigheid varen. In tegenstelling tot het serieuze The Jungle Book en het optimistische, maar alsnog dramatisch sterke Cinderella, is deze Disney live-action puur en alleen gericht op waar het medium ooit voor bedoeld was: vermaak.

In een tijd waarin er meer beeldende media geproduceerd worden dan er ooit geconsumeerd kan worden, is het wellicht een doodzonde om een film te zien die niet heel goed geschreven, geregisseerd en geacteerd is. Er zijn letterlijk duizenden andere opties waar je je tijd beter aan had kunnen besteden. Als je intelligentie wil, raad ik aan Chernobyl te kijken. Maar als je 2 uur wil vertoeven met de film-variant van een pretparkattractie, dan moet je bij Aladdin zijn.

De liedjes zijn niet beter dan het origineel, sterker nog, ondanks dat Guy Ritchie al zijn actie-talenten inzet om toffe shots op te leveren, faalt het realisme om eer te doen aan de over-the-top bombarie van de animatiefilm. Eigenlijk alle grote veranderingen van het voortreffelijke script uit 1992 - dat geschreven is door wellicht het meest succesvolle team dat Hollywood ooit zal kennen, namelijk de schrijvers van Belle en het Beest en Pirates of the Caribbean tezamen - zijn niet echt een verbetering, maar slechts een kenmerk dat het nu gemaakt wordt door andere mensen. De van oorsprong sterke boodschap over vrijheid en eigenwaarde is verbasterd door mensen die hem niet begrepen. Het feministische plot dat Jasmine in 2019 wordt gegeven, maakt haar ironisch genoeg vlakker en minder veerkrachtig dan haar jaren '90 variant. De acteurs, met name Kenzari en Scott, doen hun best holle woorden kracht bij te zetten, maar veel baat heeft het niet. En ondanks alle pogingen om cultureel bewuster te zijn, ontkomt de film er niet aan dat het de tradities, kleding- en dansstijlen van zo'n 2 miljard mensen op één hoop gooit.

En niets daarvan boeit.

Want Mena Massoud, Naomi Scott, Will Smith en Marwan Kenzari hebben de beste chemie sinds Thor: Ragnarok. Vooral Massoud kan wellicht geen dramatische karakterontwikkeling verkopen, maar verdomd als je geen sympathie krijgt voor z'n onbegrensde blijdschap. Bekende sequenties, van een one-taker door de straten van Agrabah die de beroemde personages introduceert tot het romantische A Whole New World, melken nostalgie, romantiek en mysterie perfect uit. De CGI van onder andere Raja is adembenemend. De stunts en dansmoves sensatievol en aangrijpend. En het hele middenstuk van de film bestaat uit scènes met geen enkele andere functie dan ieder één grap flink doordrijven, alsof de film je dwingt om het cynisme af te schudden en te lachen. Het helpt daarbij dat dit de gun-factor heeft van een nostalgische kinderfilm en het optimisme van een vrijwel geheel bruine en zwarte cast die onbezorgd zingen, dansen en lief hebben in een tijd waarin dat alles behalve vanzelfsprekend is. Wellicht is dat het allersterkste aan dit 2-uur durende fel kleurige muziekfestijn; alles ademt hoop, vreugde en liefde zodat je met een blij gevoel naar huis gaat.

Idealiter was het script intelligenter, de stijl eenduidiger en de liedjes gedurfder, maar Aladdin heeft z'n enige bestaansrecht haarfijn door: het publiek betoveren met de magie van film.

Leuke film.

Het is bewonderingswaardig dat ik Disney Classics meer ga waarderen naarmate ik ouder wordt, dat terwijl mijn passie voor de films wel iets is afgenomen. 'Alice In Wonderland' was nooit een van mijn favorieten en zonder nostalgische herinneringen zal het dat ook nooit worden. Maar de adaptie van Tim Burton van vorig jaar vond ik verschrikkelijk, terwijl ik de boeken wel ontzettend leuk vond. Een herziening in high definition zorgt voor meer waardering voor Disney's geanimeerde vertolking van het welbekende verhaal.

De magie van de avonturen van Alice kwam nu beter over op mij. Het is ronduit leuk om haar van avontuur in avontuur te vallen met memorabele personages en bijzondere gebeurtenissen. Het verhaal van Lewis Carroll is origineel, uitzonderlijk en wellicht het meest creatieve werk dat ik ooit heb gelezen. De film behoud deze gekke avonturen en dankzij prachtige animatie en leuke liedjes wordt de magie van het verhaal alleen versterkt.

Alice mag dan niet Disney's meest sympathieke hoofdpersoon zijn, maar Wonderland is wel een wereld zoals alleen de grote kindervriend hem kan weergeven. Toch mist de film geslaagde grappen en werkt de "nonsense" niet positief op de overzichtelijkheid van het verhaal. De ongeregeldheid is soms zelfs storend bij het verstaan van personages. Het blijft een aaneenschakeling van aparte avonturen zonder een echt duidelijke boodschap.

Magisch, mooi en een onuitputtelijke bron van originele avonturen. Geef inflatie de schuld, maar mijn stem blijft wel hetzelfde.

Originele, maar matige, uitvoering van het fantasievolle verhaal.

Tim Burton die 'Alice in Wonderland' verfilmd is zoiets als Morgan Freeman die Nelson Mandela speelt; ze zijn er voor gemaakt. Helaas weet Burton de hype niet na te leven en hoewel zijn insteek origineel en bewonderingswaardig te noemen is, voelt het nergens aan als iets speciaals of zelfs, wonderlijks.

Aan de cast ligt het niet. Mia Wasikowska is prima als een nieuwsgierige, eigenwijze Alice die zich niet op haar plaats voelt en de wereld nét iets anders ziet dan de mensen om haar heen. Depp maakt de rol van Hatter vele malen interessanter en Hathaway en vooral Carter zijn puik als de koninginnen. Eenmaal in het voorbestemde Wonderland zakt de film echter af. Ten eerste is er weinig interessants aan de bewerking van de magische wereld van Carroll. De CGI wezens zien er nog het beste er uit, maar de omgeving en de achtergronden lijken meer op een onafgewerkt videospel. Voorspelbaarheid mag geen factor te zijn in een verhaal dat ontelbare keren is verfilmd, maar Burton's bewerking probeert het wel en slaagt er net niet in om het goed te brengen. Gevolg; een bewerking van een verhaal waar niets mis mee was om te beginnen.

Daarnaast zijn er ontelbaar veel personages waar je gewoonweg niet genoeg om geeft en die niet genoeg aandacht krijgen om het verhaal echt goed te dienen. En uiteindelijk krijgt slechts een gedeelte een bevredigend einde.

Echt vermaakt heb ik me niet, overdonderd was ik niet, op elk aspect deed deze langverwachte film tekort en daarmee is aan mij voor het eerst bewezen dat een perfecte combinatie van cast, crew en effects absoluut niet garanderen voor een betere versie van een verhaal waar je al weg van was.

2,0

Wat een vreselijk ondergewaardeerde komedie!

'All About Steve' is een van de betere standaard romkoms van de afgelopen jaren.
Als eerste is daar Sandra Bullock die in 'The Proposal' al bewees weer terug te zijn van weggeweest. In 'All About Steve' bewijst ze echter even goed te zijn als vroeger. De film voelt aan als een van de romantische komedisch die je keer op keer kan kijken en prima past tussen alle "feel-good" films uit eerdere jaren. Want naast Bullock staat een geweldige ondersteunende cast die van Cooper en Haden Church tot Jeong en Qualls beschikt over uitstekende comedy-chops.
Ook is Bullock's Mary Horowitz wat cliché, maar ze treft wel haar doel. Grappig, anti-sociaal en heerlijk alternatief verovert ze je hart en weet als eerste film in jaren weg te komen met een einde waar iedereen klapt, de hoofdpersoon een held(in) wordt, zonder dat ik moet overgeven. Tegelijkertijd is 'All About Steve' eigenlijk niet eens zo heel erg over Steve. De bijrollen zijn herdenkingswaardig en de reis die Mary aflegt is erg vermakelijk. Als extraatje weet de film de juiste muziek in te zetten op elk moment weer (behalve dan het deuntje van Chuck).

Nee, vergeet al die negatieve opmerkingen. Deze film is vermakelijk, grappig en kijkt heerlijk weg. En op wat stukjes na waar er net iets té veel wordt uitgelegd is er helemaal niets mis mee.

3.5

Leuke, gezellige "familie"-film. 'Alle Tijd' is een erg gevatte, vrolijke film met de nodige complexiteit. De personages zijn levendig en realistisch en hun relaties ook. Het komt niet vaak voor dat een ensemble-film zo goed werkt. Paul is, wellicht voor het eerst in zijn leven, subtiel en intrigerend. Lineke Rijxman zet Reina fantastisch neer. Het is een van de weinige personages tegenwoordig die rookt en naar de WC moet.

De dialogen zijn scherp maar soms iets te literair. De verhaallijnen hebben we allemaal al eens eerder gezien en toch is de uitvoering er van vernieuwend en pakkend.

'Alle Tijd' is een zeer vermakelijke, gezellige film met een prachtig einde en goede gelaagdheid. Doedel is een scene-stealer.

Mooie film.

Sterke film.

Hoewel ik vind dat de film een soms té positieve kijk heeft op racisme en daarmee een boodschap uitgeeft die het eigenlijk niet bedoeld. Naast dat is 'American History X' een zeer sterke film met een goed verhaal dat met de nodige wendingen en conversaties scherp het onderwerp aankaart. Een geweldige rol van Norton en een zeer sterk script.

Sterke thriller.

Hoewel 'Angels & Demons' nergens het idee van 'National Treasure' voor volwassenen ontstijgt is het een aangename race tegen de klok met prachtige beelden en een goed verhaal.

De ontknoping is simpel en al goed te zien in de verte, desondanks zit het goed in elkaar, maakt het niet uit dat Langdon vervangen had kunnen worden met een 12-jarige leek en er zou hetzelde resultaat uit komen en richt de film te veel op spanning om een echt goed moreel vraagstuk neer te kunnen zetten.

'Angels & Demons' is gewoon goed vermaak, met adembenemende shots van het St. Pietersplein en een mooie climax. McGregor is erg goed en de wendingen zijn aangenaam, vooral wat betreft de machtsverhoudingen binnen de kerk.

Ondanks dat ik gehoopt had om Transformers te zien, ben ik niet teleurgesteld dat ik bij A&D terecht kwam.

3.5

Aparte film.

Ik had min of meer een epische saga verwacht in het oude Rusland waar adel hoogtij vierde. 'Anna Karenina' is een film die in alle facetten van het productieproces uitschiet, behalve dat van het verhaal. Episch wordt het nergens en veel verder dan een toneeldrama komt het niet.

Hoewel Knightley vanzelfsprekend in haar element is in baljurken en tranen, is de chemie met Taylor-Johnson niet uitzonderlijk. Dit maakt Anna Karenina een personage waarmee moeizaam te sympathiseren valt. Ze acht haar zoon en haar plicht aan haar man onderschikt aan wat niet anders te beschrijven valt als puberale liefde en kan niet leven met de consequenties. Ik heb een zwak voor epische liefdesverhalen, maar dat was dit nou niet bepaald. De relatie is daar ook te eenvoudig voor. In de ruime speelduur gebeurt er dermate weinig met het koppel dat er zelfs een heel overbodig B-plot is. Hoewel het verhaal van Kostya en Kitty vermakelijk is, heeft het ook geen enkele relevantie tot Anna. Dit is met bijna alle bijpersonages zo, die worden bijna niet uitgewerkt. Law weet, in zijn beperkte ontwikkelingen, nog het meeste sympathie op te wekken. Maar voor een groots verhaal viel me het plot ontzettend tegen.

Gelukkig is bijna al het andere uitermate sterk. De film, zeker in haar eerste half uur, vertoont een uiterst origineel en intrigerend gebruik van sets, decoratie en cinematografie. De choreografie is bewonderingswaardig en uiterst vermakelijk. Elke scene is een parel om naar te kijken met prachtige ontwerpen en kostuums. Het gebruik van toneel, spiegels en ruimte maakt de film nog plezierig om naar te kijken. Er zijn weinig films waar muziek, beeld, kleur en geluid zo harmonieus samenwerken. Het acteren en het plot vallen erbij in het niet.

Dit is een film waar duidelijk ontzettend hard aan gewerkt is en waar zelfs figuranten uitstekend werk leveren. 'Anna Karenina' is een uitzonderlijke film om naar te kijken omdat het medium geheel benut wordt op een verfrissende manier. De film gebruikt locaties en overgangen op een manier zoals ik die nog nooit heb mogen ervaren. Daarom, vanwege de cinematografie, editing, kostuum ontwerp, muziek en choreografie verdient deze film een hoog cijfer. Want als het plot het enige zwakke punt is, dan is er toch een hoop goed gedaan.

Aardige film.

Wat een groot epische meesterwek had kunnen worden in de voetsporen van 'Gone With The Wind' en 'Titanic' mond uit in een te veel willende romantische film die niet genoeg verteld om het verhaal over te brengen.
De film begint prachtig met adembenemende shots die over de gehele film doorvloeien, en waar Kidman en Jackman een geweldig filmpaar vormen, is het verhaal te simpel. Hun liefde is een gegeven, niet iets waar je lang op wil wachten zonder dat er iets opmerkelijks gebeurt, het verhaal van het jongetje begint goed, maar eindigt veel té cliché en oninteressant.. Daarnaast was de grote finale van de oorlog een slechte kopie van 'Pearl Harbor' en imo probeert de film te veel naar de, voor mij, grote namen te grijpen van romantische epische films zonder daar ook maar ergens in te slagen.
Australie laat een groot could-have-been gevoel achter en dat is jammer, het had de potentie maar slaagde er niet in. Wat je over houd is een aardige vermakelijke film die ondanks de 165 minuten snel voorbij gaat. Hij had van mij veel langer en uitgebreider gekunt. Er waren een hoop goede verhalen te vertellen, maar deze worden veel te vaak overgeslagen in de hoop de film op een goed tempo te houden.

Jammer.

2.5

Een cliché verhaal in een baanbrekende omgeving.

Misschien is Avatar wel de meest geanticipeerde film van het jaar, en daarmee kon hij alleen maar teleurstellen. Het is de magnefieke filmervaring waarvoor hij gehouden wordt, met baanbrekende technologie en beelden die je adem stokken. Wellicht daarom dat je na afloop met een gemengd gevoel achter blijft of het de hype wel waard was.

Want hoe je het ook went of keert, Avatar blijft tot op de laatste tien minuten na een cliché verhaal dat me nog het meest doet denken aan Disney's Pocahontas. Het enige verschil is dat James Cameron een compleet nieuwe wereld heeft gecreeërd, en daarom zal deze film gewaardeerd worden.

Het is de kwaliteit van CGI die ik al verlang sinds de technologie zijn introductie begon te maken. Zolang het er niet echt uit zag, was de film gedoemd te mislukken in mijn ogen. Avatar zet een nieuwe standaard; geen enkele CGI film zal, zonder het te proberen, dit overtreffen want dit lijkt toch wel de barrière van kwaliteit. Hoe absurd de wezens ook zijn, het ziet er fantastisch uit.

De film heeft alles in huis; een goed bekend verhaal waardoor de nadruk op andere aspecten kan liggen; sterke acteurs die wezens, die je nog het meest doen denken aan grote smurfen, een ziel geven en een einde dat grootst en sterk is.

Maar waar gaat het dan fout? De leegte die de film achterlaat. Behalve de hype er omheen, wacht je telkens tot de film die ene geniale troef uit de kast haalt om iedereen te verassen, hoop je dat er wat meer orde komt in de chaos. Het blijft uit.

Avatar is de beste film van het jaar. Dit is film zoals film bedoeld is. Een machtig spektakel. Maar het weet je nergens echt te raken, en dát is de grootste zwakte van allemaal.

4.5