Opinions

Een goedlopend verhaal met leuke personages.
'Rango' is geen standaard animatiefilm. Sterker nog, voor kinderen die prima kunnen praten en verstaan lijkt hij me nog verdomd saai. De film leunt namelijk niet op aaibare sidekicks of hartverwarmende liedjes. In plaats daarvan krijgen we goede westernsetting met vreemde wezens en volwassen thema's.
Wat dat betreft ben ik wel weg van Gore Verbinski die de vaart in het verhaal er goed in houd. Rango en consorten maken erg leuke avonturen mee die goed in elkaar overlopen en je geboeid houden. Toegegeven, de eerste helft van de film was betrekkelijk saai en verwerpelijk, maar zodra Rango sheriff wordt, zijn de rapen gaar. Des te beter werken de morele verhaallijnen van behoudt van water en blijven geloven. De boodschap is duidelijk maar komt nergens prekerig over.
Daarnaast zijn er genoeg leuke grappen om de sfeer luchtig te houden. 'Rango' zit vol met memorabele personages die een verfrissende (hehe, snap je?) afwisseling zijn van de klunzige hoofdrolspeler. Ik moet zeggen dat de cast er op papier fantastisch uit ziet maar ik geen van allen zelf herkend zou hebben.
'Rango' is een vermakelijke film met leuke wendingen, diverse personages en een goed plot.

Een van de betere Nederlandse films.

Naar een van mijn favoriete jeugdboeken, geschoten in de buurt van mijn kamer en met een hoofdpersoon die dezelfde passie heeft als ik. Recept voor succes dacht ik zo. 'Razend' weet op alle vlakken te raken. Het is een van de meer "rauwere" jeugdfilms die Nederland heeft voortgebracht en de twee hoofdpersonen worden ontzettend goed gespeeld door Ko Zandvliet en Abbey Hoes.

Het helpt dat de verwachtingen laag waren. Nederlands drama is vaak te overdreven. De dialogen zijn vaak onrealistisch en de verhaallijnen zijn al zo vaak beter gedaan door Hollywood dat het bestaansrecht soms in twijfel getrokken wordt. Bij 'Razend' valt dit allemaal erg mee. Er zijn nog steeds scènes die niet kloppen, dialogen die stroef zijn en acteurs die beter achter de camera kunnen blijven. Toch heeft de film een ongekende hoeveelheid aan ijzersterke scènes. Sven's angst, ingetogenheid en onzekerheid wordt perfect vertolkt. Roos' d'r personage is wellicht iets te plotvriendelijk (de ene keer doortrapt, de andere keer naïef), maar ze is wel goed gecast.

De vele lagen van het verhaal maken de twee hoofdpersonages geplaagd en alleen. Alsof de onzekerheden van tieners niet genoeg zijn staan worden deze twee omringd door volwassenen die het beter horen te weten. Hoewel ik het verhaal kende had ik oprechte twijfels hoe alles opgelost zou worden in een kwartier.

Het einde, zo gehaast en makkelijk als het was, is veruit het zwakste gedeelte van de film. Maar dat neemt het aantal geweldige scènes dat daarvoor zat niet weg. De toevoeing van freerunnen maakte de film ook tof en moderner.

Ik was oprecht verrast door 'Razend'. Ik had niet gedacht dat dit soort films in Nederland gemaakt konden worden. Slee mag dan verantwoordelijk zijn voor het steengoede verhaal, de film doet er niet aan onder.

Roodkapje in soapvorm.

Een grote speelfilm rondom een eeuwenoud sprookje roept vraagtekens op. De uitdaging blijft om een onderhoudend verhaal om een welbekend kort sprookje te bouwen. 'Red Riding Hood' slaagt daar enigszins in maar blinkt vooral uit in het mysterie in tegenstelling tot de vertaling van het sprookje.

De film begint met een fantasierijke wereld in de tijd waar iedereen van denkt dat de sprookjes zich afspelen. Maar binnen enkele minuten neemt het verhaal soap-achtige vormen aan. Verboden liefdes, vreemdgaan, moord, geloof en jaloezie. Het komt allemaal voorbij en voegt verschillende lagen toe aan het ooit zo onschuldige verhaaltje over koekjes en tanden.

Gelukkig biedt de film ook enkele actiescènes die spannend genoeg zijn om je aandacht er bij te houden. Daarna ontwikkeld de film zich als een soort who-is-it mysterie dat nog redelijk interessant is. Doordat de film zo overduidelijk alle keuzes voorlegt blijft het gokken. Niet wie nou echt de wolf is maar meer van 'hoe origineel zijn de makers?'.

De uitkomst is aardig, zeker de verweving van Roodkapje's klassieke scène. De verhaallijnen hebben mooie eindes, de een iets meer cliché dan de anderen. Desondanks is het een vermakelijk filmpje. Het is absoluut niet de nieuwe maatstaaf voor het verhaal en valt in het niet met de simplistische genialiteit van het originele sprookje. Maar makkelijk te happen is het wel, zeker met de aardige cast.

Wat een film.

'Remember Me' begint als een standaard karakterdrama. Twee jonge mensen, beide bekend met de dood, ontmoeten elkaar door een slap opgezet plot. Gelukkig wordt daar niet op gefocused en zijn we getuigen van een eerlijke, mooie relatie, goed gespeeld door de voortreffelijke De Ravin en een Pattison die duidelijk maakt dat hij veel meer dan alleen vampier is. De ondersteunende cast is ook erg goed en daarom is het niet erg als de film zich halverwege van het koppel af richt naar andere personages. Ze zijn allen boeiend, goed uitgewerkt en goed gespeeld. Mooie dialogen en een redelijk gevoel voor emotie houden de film binnen de lijnen van een standaard drama.

En dan komt de laatste plotwending die je zo gigantisch ver je stoel in schiet dat de film er perplex een ster op vooruit gaat.

Machtig.

4,0

Goed drama.

'Revolutionary Road' is een erg onderhoudend, sterk portret van twee mensen die slechts wat willen doen met hun leven, maar er ondertussen de hoop in verliezen. DiCaprio en Winslet spelen ijzersterk en voelen elkaar prima aan. Beide weten de personages eigen te maken door een mix van ingetogen en explosief acteerwerk. En dat is de grootste drager van de film. Bijna elke scène die de twee met elkaar delen is sterk en interessant. De personages zijn goed geschreven en erg realistisch, de twee geven echte emoties en een uitgebreid karakter weer en Leo en Kate zijn er perfect voor om die te vertolken.
Het is haast pijnlijk om te zien hoe gelukkig Frank en April kunnen zijn, en hoe onvermijdelijk ze hun relatie vernietigen. De film begint al sterk met het feit dat je hoopt op een goed einde, maar Frank's affaire laat al meteen zien dat het die kant er niet op gaat. Mooi camerawerk en passende, eenvoudige muziek vullen de film aan tot een mooi drama, met uitstekend acteerwerk van vele en een dramatisch verhaal, dat tegelijkertijd begrijpelijk en "echt" aan voelt.

4.0

'Rio' is een vrolijke, kleurrijke film maar heeft net als een vogel die niet kan vliegen, vrij weinig te bieden.

Het grootste probleem zijn de twee hoofdrolspelers. Ondanks een goede casting van Jesse Eisenberg als Blu is het personage zelf hoogstens irritant. Zijn wederhelft in Jewel is ook niet echt te genieten. Voor geen enkele seconde voel je chemie tussen de personages of interesseert het je of ze los van elkaar komen of verliefd worden. Het is alsof 'The Lion King's' Zazoo een eigen film heeft gekregen.

Ook de liedjes in de film voelen overbodig en passen er niet of nauwelijks in. Kan iemand me vertellen waarom Nigel op dat moment zijn geschiedenis ging vertellen? Was alleen dienend voor het verhaal lijkt me zo.

Gelukkig heeft de film genoeg toffe bijpersonages. Luiz is geweldig en de aapjes zijn ook leuk. De combinatie van George Lopez, Will.I.Am en Jamie Foxx is ook niet verkeerd.

Een vermakelijke film is 'Rio' wel. Er gebeuren genoeg leuke dingen en ondanks het voorspelbare plot verveel je je nauwelijks. De humor is op sommige momenten prima.

'Rio' is als een vogel die voorbij vliegt. Leuk en mooi om even naar te kijken maar te simpel om te onthouden.

'Rise Of The Planet Of The Apes' ontsnapt de klakkeloosheid waarmee Hollywood vervolgdelen produceert door verrassend veel hart en ziel te vertonen. Daar aan af doet wel dat het laatste deel in de franchise zich aansluit bij een groter wordende groep flicks die smeken om een vervolg.
Een toepasselijkere titel was bijvoorbeeld 'The Beginning Of The Rise Of The Planet Of The Apes' geweest, hoewel dat als marteling voor filmrecensenten zou kunnen gelden. De film sluit namelijk verdacht weinig aan op het origineel, hetgeen toch vereist is voor een prequel. In plaats daarvan is er voor een langzamer tempo gekozen. Dit komt de film echter niet ten slechte. Sterker nog, het levert een smaakvol verhaal op met genoeg emotie.
De kijker slingert van perspectief naar perspectief door de film heen. Het is tenslotte een revolutie en dan is het onvermijdelijk dat het vertederende aapje van het eerste half uur een manipulatieve volksleider wordt. Ceasar is dan wel een aap maar hij is veruit het beste personage van de hele film. A la 'Tarzan' zien we hem opgroeien tussen de mensen en uiteindelijk stuit hij op zijn eigen soort. Dankzij de ideaal gecaste Tom Felton begrijpen we zijn groeiende afkeer tegen de mens en een rebel is geboren. In zorgvuldig gekozen scènes zien we langzaam maar zeker Ceasar's ontwikkelingen. Dit terwijl James Franco's personage goed is voor het noodzakelijke achtergrond verhaal dat emotioneel is ingepakt met een vader die Alzheimer heeft, een meid die in levensspreuken praat en makkelijk haatbare personages.
'Rise Of The Planet Of The Apes' is niet geheel vrij van clichés. De slechterikken vallen allen ten prooi aan hun eigen fouten en Ceasar en Will krijgen hun onvermijdelijke emotionele afscheid. Noch beantwoordt de film alle vragen. Als Ceasar tegen het doden van mensen is, waarom nemen ze de aarde dan toch over? En hoe? Tot dusver leek het niet op een overname maar op een zoektocht naar vrijheid. Het zegt genoeg dat de meest bevredigende scène tijdens de aftiteling te zien was.
De film blinkt wel uit in zijn special effects. De apen zien er levensecht uit, foutloos gedetailleerd aan het blote oog. (Hoewel, als ik mag mierenneuken vond ik de bewegingen van de apen wel houterig/computerachtig.) Sowieso is de cinematografie al geweldig met shots van San Francisco's skyline, Ceasar die een boom beklimt en bladeren die uit de bomen vallen. Het sterkste moment veruit is als Ceasar "no" zegt tegen Felton's personage. Rillingen over je rug, zeg ik je.
'Rise Of The Planet Of The Apes' is een sterke toevoeging aan de succesvolle franchise maar door zijn rustige tempo smaakt het alleen naar meer. De actie is tenslotte best weinig, zeker voor een film die eigenlijk de overname van de aarde door apen belooft te laten zien. Nee, dit is een film over vrijheid en menselijkheid en nog een goede ook. Bovendien blijft er zo genoeg over voor een vervolg om nog tussen deze en het origineel in te passen.

Aardige film.

'The Romantics' is vooral een standaard drama over een vriendengroep met ingewikkelde relaties. Het verhaal van een man die verliefd is op twee vrouwen, die niet geheel toevallig ook beste vriendinnen zijn, is bepaald niet origineel. Deze bewerking neemt ons mee naar de vooravond van een huwelijk waar de ontwikkelingen zich opstapelen.

Om eerlijk te zijn valt de insteek van het afgewerkte verhaal niet eens zo heel tegen. Er zijn genoeg personages om het verhaal interessant te houden, ook al zorgt het tegelijk voor een emotionele afstand van de kijker.

Het beste aan de film is de romance tussen Laura en Tom. Hoewel Duhamel en Holmes geen spoortje chemie hebben zijn hun personages het interessants geschreven en veruit het meest interessant. De anderen, inclusief Paguin's Lila, draaien er een beetje doelloos om heen.

Echt tot zijn recht komt het verhaal nergens. Hoewel een dergelijk einde kan leiden tot mooie interpretaties voelt het hier alsof de makers zich er makkelijk van af wilde brengen. Er wordt nergens echt op in gegaan en tegelijkertijd is niets echt mooi opgezet.

Ik heb me, waarschijnlijk voor mijn voorliefde voor drama, niet verveeld. Maar met een cast als deze had er een veel sterker drama neergezet kunnen worden.

Ik geniet van films met alleen maar acteurs van mijn favoriete series, hoe matig ze ook zijn.

Meester draagt de film met haar vage Rebecca. Toegegeven, ik had meer van haar verwacht, Meester houdt zich nogal in en heeft toch een te lief uiterlijk om echt psycho te zijn. Bovendien gaat het script zelf ook nooit echt los.

Voor het merendeel van de film gaat Rebecca niet echt ver en echt beangstigend wordt het nooit. De schrijvers hebben ook niet belachelijk veel moeite gedaan om het plot zo te compliceren dat Rebecca een poppenspeelster is die overal mee weg kan komen.

Wat dat betreft had het concept veel meer in zich. De film had wellicht beter gewerkt als zelf-parodierende slasher o.i.d.

Desondanks veel bekende gezichten zien en me prima vermaakt.

Hersens uit en genieten van al het schoon.